Na het plattebanden avontuur sjeesden wij door naar Charyn Canyon. Tijdens corona ging daar alles failliet maar ondertussen wordt er weer een camping uitgebaat. Wij reserveerden elk een glamping tentje aan het visitor centre.

Enige nadeel we kwamen zo laat toe dat we dat in t donker moesten gaan zoeken. De keuken van t restaurant was ook nog maar een kwartiertje open. Wel lekker gegeten, al was bijna alles van kindmenu al uitverkocht en was de drankkeuze zeer beperkt. Water of water 🤪

Echt genieten van onze tent konden we niet, meteen iedereen t bed in. En dat mag je letterlijk nemen. 1 tweepersoonsbed en een bijbetalend plooibedje waar Lia dan uiteindelijk niet op durfde slapen. Ik kan u zeggen, dat was effe puzzelen, maar t lukte!

Om 6u ging de wekker want we wilden vroeg starten aan de wandeling in de canyon, alleen… het regende. We draaiden ons dus nog maar eens om en uiteindelijk waren we weg tegen 8u in het laatste beetje miezer.

Wandeling 1 was iets van een 1,5km bovenop de canyon met verschillende viewpoints. Gelukkig stopte t toen al met regenen.

Nadien waagden we ons aan de wandeling in de canyon. 5km heen en terug naar de rivier. Ineens kwam de zon erdoor… smelten! Snap je nu waarom de wekker zelfs in de vakantie om 6u stond?

In de namiddag plakten we er nog 3 extra canyons aan onderweg naar Saty. Het stukje van het natuurpark “ Valley of the castles” is immers maar een deeltje van het canyon mlandschap en er zijn nog 3 kleinere te vinden in de buurt. Die wilden we ook graag meepikken!

De eerste was Temirlik, ook wel Red Canyon genoemd. Het was even zoeken naar het 4×4 afslagje. Niet veel later kwamen we een bord tegen waar we niks van snapten, (wat achteraf bekeken betekende dat je eigenlijk een permit nodig hebt om daar te rijden) maar we peerden vastbesloten door en vonden t eindpunt. We testten ook eventjes de drone op Red canyon viewpoint. Trots dat we het ondanks t wegvallen van 4G en tegenspruttelende offline kaarten hadden gevonden! En ook wel spannend zo zonder reservewiel 😬

Uzunbulak oftewel Yellow canyon had zo mogelijk een nog bangelijker 4×4 pad. Hier en daar moesten we even prospectie doen om te kijken of we wel door zouden durven. Uiteindelijk reden we tot t zelfverklaarde einde en skipten we de wandeling.

Bestamak aka Black canyon was de enige dat echt aangegeven stond en toegankelijke viewpoints had. Een officieus en dan een mega toeristisch waar ganse autobussen stopten maar t uitzicht eigenlijk al ietske minder was.

De dag was best frustrerend bij momenten. We waren bijna constant gps loos, de hotspot werkte niet goed, de gpx route werkte niet overal en nergens eten te vinden. Ons middagmaal was uiteindelijk- voor wie wakker was – een Magnum met nootjes van t tankstation.

Na alle canyons gingen we rechtstreeks verder door naar Saty.

We waren er een pak later dan de Persyntjes en konden meteen aan het avondmaal van de homestay aanschuiven. Een tafel vol snoepgoed/koekjes/chips (dat daar dan eigenlijk 3dagen stond) en soort grote vleesravioli als menu.

Even later werd Stefanie afgevaardigd – nadeel van haar Russische skills – om met onze platte band op pad te trekken met een manneke van het gezin waar we verbleven. Een avontuur op zn minst gezegd. Het manneke waar ze gedropt werd was zo zat als een patat, maar een tap slaan eenmaal t gat in de band gevonden was, dat lukte nog net. Als een blij kind gaven wij uiteindelijk de man van de homestay 20.000T. Vermoedelijk goed verdiend maar wij waren super tevreden want zonder de taal herken je gewoon een autowerkplaats al niet eens!

Onze kids speelden Chinese voetbal & maakten loombands met de kids van ons huisje die dankbaar mee deden met al het knutselgerief dat uit onze valiezen getoverd kwam. Tegen 21u vlogen ze bedje in en speelden wij van frigobox ouders in het portaal…

Overnachting Charyn Canyon: geregeld via telefoon/whatsapp. Ze bevestigden toen 80.000T voor 2 tenten. Uiteindelijk betaalden we iets meer. 47.000T per tent (7.000T dus voor het plooibed terwijl we evengoed onze luchtmatrasjes hadden kunnen nemen 🙈). 93€ is best prijzig om niet eens een toilet ter beschikking te hebben tussen 20u en 8u 🫤. Ze vonden dat ook perfect ok dat de gasten gewoon in de natuur gingen. De Kazachse afval normen zijn ook wat minder dan ons. Gebruikte theezakjes en tandenborstels zouden bij ons niet rondslingeren op de campsites. T is aan dergelijke dingen dat je begrijpt dat toerisme voor hen echt nog in zn kinderschoenen staat…