Na de paardrijtocht het was het tijd om afscheid te nemen van onze reisvrienden. We dachten bij t plannen van deze reis dat 3 weken met elkaar al wel stevig zou zijn. Per slot van rekening kenden wij elkaar niet voor de halloween wandeling waar ik opperde van “ik zou wel eens naar Kirgizië willen”. Maar amai, het deed toch raar.

Zij reden rechtstreeks naar Naryn en hebben nog enkele guesthouses op de planning. Wij gaan via een paar andere routes dezelfde kant op maar zullen de rest van de reis normaal wildkamperen.

Sidenote: Kirgizië vindt wildkamperen helemaal prima, we ontdekten alleen gaandeweg al dat de voorzieningen waar je in andere landen kan op rekenen (bijv toiletten in bezoekerscentrum, douches in tankstations en zwembaden, wasserrettes in dorpjes) dan ook echt allemaal wegvallen.

De gps gidste ons richting de Kokomeren rivier. Prachtige imposante rode rotsen doken op en eigenlijk wisten we toen al dat we niet meer verder wilden richting de Suusamyr vallei over de onverharde route. Rond Kyzyl-Oi maakten we rechtsomkeer.

We vonden een prachtige wildkampeerplek aan de rivier en besloten de auto te herschikken, valiezen te herpakken en voor het eerst onze gloednieuwe tent in alle rust (en licht!) op te zetten om een echtelijke crisis te vermijden 😅.

De rivier had een gevaarlijke onderstroom, maar ons zandstrandje was net genoeg voor de kids om te ploeteren en een dam te bouwen zodat we onze drank konden koelen.

We sprokkelden hout en roosterden marshmallows als echte kampeerders. De nacht was van veel gewroet op nieuwe matjes en in nieuwe slaapzakken. Maar all by all sliepen de kids geweldig! Moeder not so much.

Overnachting: 41,913602, 74,264852

De tweede dag was ons doel om via Kazarman naar Baetov te geraken.

Natuur hier is onbeschrijfelijk. Het ene moment zit je tussen rode kliffen, het volgende moment zijn het allemaal okertinten en nog een half uur later zit je in een soort van groen landschap dat lijkt op Zwitserland.

We reden een tijdlang over een nieuwe autoroute die ze in 2011 uit de rotsen hakten. De route staat gekend om de talrijke landslides die er voor zorgen dat er vaak mini omleidingen zijn en steenhopen op je rijvak. Toch een beetje raar, want af en toe zag je een achtergelaten auto… ongetwijfeld van reizigers die dan net op t foute moment daar passeerden. Maar, geasfalteerd en dus toch de moeite waard ipv sommige andere routes die wel een officiele naam & letter kregen.

De bouwkundig ingenieur haalde zijn hartje op toen we aan de Naryn Tristle Bridge kwamen. Je zag 2 rivieren in elkaar vloeien. De drone maakte enkele foto’s… die brug, weet je wel 🙈

In Kazarman gingen we op zoek naar eten. Na enkele valse pogingen en een mislukte zoektocht naar naft 95/98 eindigden we in een locaal cafetje waar google lens ons op de menukaart “tieten”, “gratis vlees” en “franse braisade” gaf. Maar we slaagden er allemaal in om iets lekkers te vinden en zoals gewoonlijk hadden we voor iets van 10€ weer meer dan genoeg om nog een paar monden te voeden. Alleen, gek, water verkochten ze niet. We dronken dus zoals de locals thee bij ons middagmaal.

We vervolgden onze route richting Baetov via een spectaculaire col. Het ging best steil. Als je de locals wild ziet zwaaien en na elke meter een steen onder de wielen ziet leggen in een poging toch de top te halen, dan weet je genoeg. Christoph vond de route bergaf een van de schoonste die we al reden. Ik had alleen maar schrik dat de snel slinkende naft toch niet genoeg ging zijn om een tankstation met 95 te halen. We trokken zoveel foto’s dat we Baetov net niet haalden en besloten ervoor een plekje te zoeken.

Net toen ik begon te wanhopen dat t noppes zou worden voor we aan de stad kwamen, zagen we opnieuw een weggetje dat helemaal daalde tot aan de rivier en waar we totaal uit het zicht (en geluid!) van de weg een prachtig plat plekje hadden.

De kids plonsten en we namen allemaal een badje alvorens we een poging deden om de zak gesmolten marshmallows alsnog te roosteren….

Overnachting: 41,38242° N, 74,85557° E -> aan een verkeersbord met uitroepteken en verlichtingsmast rechtsaf naar de rivierbedding. ‘s morgens en s avonds komt een herder zn paarden verzorgen maar daar heb je geen last van.

Dag 3 begon met een berichtje naar de familie Persyn. Iets in de trend van “We missen jullie, vanavond bijkletsen bij een hapje?” . Al snel werden plannen gesmeed om s avonds samen te dineren in Nomad Coffee in centrum Naryn (Reisboek reco dus gekend onder toeristen owv de Engelstalige menukaart).

Onze missie erna was een kleine stockup in Baetov. Het dorpje was echt een scheet groot en ik moest enkele winkels doen om onze dagvoorraad te verzamelen. Opnieuw was er in t dorp geen naft 95 of 98 te verkrijgen. Gezien we echt bijna in t rood gingen, moesten we noodgedwongen 92 tanken (de favo keuze van de locals) op hoop van zegen.

Al gauw reden we weer door prachtige landschappen. Fotograferen is een onmogelijke opgave, dat ga je me hier nog wel een paar keer zien schrijven…

We reden hobbelend en klutsend helemaal tot Tash Rabat een oud type ford dat in de heuvels verborgen staat. Dé ontmoetingsplaats van de zijderoutehandelaars. We gingen even binnen piepen (3* 150som) en waanden ons eventjes in de 14de eeuw. De locals picknicken graag op de heuvel, maar wij bleven mooi op de parking en aten de rest van ons fruit en brood. We schonken onze gekregen -niet compatibele- gasflesjes aan een bende Italiaanse trekkers die enorm dankbaar waren voor de geste en meteen pasta kookten (wat Lia uiteraard interessanter vond dan brood… haar droom die avond pasta of pizza)

We hobbelden verder richting Naryn en maakten nog 1 tussenstop terwijl we ons al verlekkerden op een avondmaal met de Persyns: Koshoy Korgon

Vlak aan dat volgende bouwwerk waar je enkel nog maar delen van de verstevigde muren kon waarnemen, ontmoetten we een vriendelijke boer die ons uitnodigde in zijn “museum”. We besloten dan toch maar eventjes te gaan zien in zn etnogafisch museum. En even later kregen we er de rekening en de aanwijzingen nr zn kunstgallerij er bovenop. We gaven de man nog wat extra fooi (500som voor ons allen) en zetten onze route voort op zoek naar een slaapplek rond Naryn.

Google toonde 2 camping opties dus we reden naar Naryn Camp omdat de andere echt zo een toeristisch yurtkampgedoe leek. Newsflash – google niet vertrouwen! 

Die camping bestond dus helemaal niet! We kwamen aan een schrijnwerkij uit met erachter in de diepte een boerderij en de Naryn rivier die wild beukte tegen de oevers.

Ik besloot mn stoute schoenen aan te trekken en aan de locals te vragen waar de camping was. Ze riepen allemaal iemand anders erbij en we communiceerden via google translate. 

Al snel belden ze iemand op die beter Engels sprak en na 45min leek het te lukken. De boer die er woonde zou ons tonen waar we mochten staan…

We besloten de man (1000 som = 10€) te betalen uit dankbaarheid en zetten onze tent snel op. Verbaasd keken ze, hier kennen ze immers vooral yurts. We deden er iets langer over dan t record yurt opzetten (7min) om ons te installeren en trokken dan properdere kleren aan om op resto te gaan. 

Het was uiteraard super op bij te kletsen en de decibels schoten al snel de hoogte in. Als echte travellers vergeleken we routes, wisselden we tips uit en stoeften we over onze avonturen zonder elkaar. Oftewel, we dronken een paar pinten en gaven toe dat we elkaar toch al wel gemist hadden en onze kids lastiger waren zo zonder hun maatjes 🤭

Rond 21u scheidden onze wegen opnieuw en gingen we terug naar onze boer. Wat waren we blij dat hij ons in de beginnende regen met zn fietske opwachtte want de weg op zn erf die – euhm – had ik minder onthouden en ik hobbelde toch wel niet een platform te hoog op zoek nr een tent 🙈. Maar eind goed al goed. Voor de regen de tent eens een goede douche gaf, lag iedereen in dromenland!

Overnachting: 41,43534° N, 75,94079° E – Naryn Camp bestaat dus niet (meer), maar we overtuigden via de dochter en zoon en een groot deel gebaren & puppy eyes van Noah de man om ons toch te laten wildkamperen. Waterslang beschikbaar. Verder tussen zn geiten in de natuur 🤭