Zelfs Naryn, de grote stad, heeft maar 1 verharde baan en de rest is zand/stenen/putten waarop je een baan probeert te mikken. Heel gek, de hele stad heeft ook tram-bovenleidingen maar geen voertuig te zien. S avonds zie je in de hele stad alle verlichting met neon inclusief de appartementen die allemaal samen mee van kleur veranderen. En straathonden… dat valt voor t eerst heel erg op. Wat een gekke stad. Zo groot op de landkaart en eigenlijk 3x niks. 

Vanuit Naryn route gingen we route 13 verkennen. Opnieuw hobbelden we een paar haarspeldbochten op, langs een kabelbaantje en enkele yurts de rotsen in. Links van ons de Kichi Naryn kloof. Op een gegeven moment zag je de lichtblauwe bergstroom en de modderrivier samensmelten. Mooi. 

We besloten ook het zijbaantje naar    Swastika forest eventjes mee te pikken. Effe met de drone inspecteren of dit echt de vorm van een hakenkruis had (nu alvast niet meer vanuit de lucht te oordelen). We picknickten, droogden de tent, verversten Noah nog maar eens van kleren (echt, die pampers hier 🤯) 

Daarna reden we door naar route 14. Al snel doken de “Hills of Naryn” op. We waren overal alleen met hier en daar wat paarden… zo machtig weer. Dat verveelt echt nooit.

Nadien vervolgden we onze route opnieuw richting Naryn. Ons plan was om te gaan eten en dan een wildkampeerplek aan de waterval op route 15 (of eentje eerder) te claimen. Alleen, toen we in Naryn kwamen was t al vrij laat… en er lonkte een chill avond ipv tent opzetten in t donker.

Snel reserveerden we op booking 2 kamers in Naryn Guest House. Een wasmachine (!), ongelimiteerd electronica opladen, een bed… zalig! 

Overnachting: Naryn Guesthouse – 2 aanpalende kamers/ gemeenschappelijke keuken en douches / ontbijt incl voor 5800 som. Wasmachine beschikbaar (300som) 

Het deed echt geweldig veel deugd zo een ochtend waarbij je wakker wordt, heet kan douchen, rustig de was kan plooien en de auto weer kan volproppen maar dan frisgewassen en vol nieuwe courage. 

We gaven onze laatste som uit aan de eigenares, ging nieuwe cash afhalen (wiens grote flappen we dan prompt weer gingen wisselen bij diezelfde mevrouw 🤭) en bolden Naryn uit! 

Deze dag stond de beroemde route 15 waar iedereen zo geweldig fan van is op t programma. En t moet gezegd zijn, inderdaad een van de mooiste.

Bergen, rotsen, een kloof waar je niemand tegenkomt… We deden de wandeling naar de waterval met onze lunch en genoten van t waterspektakel. Wonder bij wonder kwamen we daar andere toeristen tegen die een foto konden maken. Maar verder man, man… 2/3 auto’s max op een route? De hooiwagens en locale mannekes die met paarden of ander vee/bouwmateriaal onderweg zijn niet meegerekend. Op den duur verwacht je dus ook geen toeristen meer. En ken je dat? Niemand te zien tot ge dan ne keer zit te wildplassen en er ineens 4 auto’s pal uw richting uit komen 🙈. 

We vervolgden de 33 haarspeldbochten naar boven en Christoph stapte toch wel bijna elke bocht uit om te kijken of HET fotomoment al aangebroken was. 🤣

In plaats van de route te combineren met route 17 en nog wat aan het Song Kul Meer door te brengen, gingen wij verder richting Kochkor. We passeerden enkele yurts, voor t eerst jammergenoeg ook yurtkindjes die geleerd hadden de auto’s te doen stoppen en te vragen naar chocolade of geld. De weg was naar Europese normen slecht, maar we zijn dat al gewoon ondertussen en met luisterverhalen op de achtergrond hobbelden we verder. 

We reden tot iets voor Kochkor waar we opnieuw een wildkampeerplek vonden aan de rivier. Bij t opzetten van de tent werden we al meteen verwelkomd door tal van muggen. Bon, dat waren dan extra proteïnen bij ons houtvuur-gestookte avondmaal! 

Overnachting: ergens rond 41,98290° N, 75,72430° E. Op zich een populair plekje aan t afval te zien, alleen jammer dat je ‘s nachts nog wel veel lawaai had van de grote weg….

Moe van het spektakel van muggen en nachtlawaai was t eerst rustig op gang komen op onze wildkampeerplek. Muggenbeten tellen was onmogelijk. Lia had er t hardste van… ocharme. 

We ruimden de kampeerplek wat op. De eerste plek waar echt vanalles gedumpt was en dan volgeladen (+ die extra vuilzak) op naar Kochkor. Alleen, de bergop van de rivier naar de grote weg bleek al snel een uitdaging. Stalen zenuwen en de lock knop van onze 4×4 brachten uitkomst. Amai, blij dat ik niet aan t stuur zat 🫣

In Kochkor was t effe op zoek naar brood en wc papier (prioriteiten als 3/5 darmrommelingen hebben waarvoor ze hun nachtrust laten 😬) en dan meteen door naar de volgende canyon: Koi Moinok

Nog net met het laatste streepje 3G kregen we wat instructies door van Stefanie en Maarten die de route 2dagen voor ons deden. We waren dus gewaarschuwd voor de gigantische modderpoelen naar het startpunt van de wandeling. Net zoals steeds was het startpunt niet aangegeven. Maar dankzij Stefanie haar vakkundige uitleg vonden we het wc kotje waar de hike startte.

We kozen er eentje uit van 2km heen en terug. Kort zal je zeggen, maar het was bij momenten echten klauteren van in de rivierbedding naar de richel. Voor wie had gewild (en geen kind van 15kg in snikhete middagzon tijdens een hittegolf moet zeulen) zijn er ook langere wandelingen die er leuk uitzagen en meer bovenop de canyon prachtige vergezichten geven.

Nadien was ons plan om in Konorchek Canyon te gaan wandelen en kamperen. Alleen, we hadden ‘s morgens niet bedacht dat we dan eten tot de volgende ochtend moesten inslaan. En ons water vlotte ook snel. Ondertussen sliepen de kids in de auto…   Moe van die ganse hike waarop we hen weer hadden meegezeuld.

We stopten aan een bronnetje richting route 2 en childen effe. We sprokkelden alvast hout, vulden een bidon water en besloten het te wagen tot de wildkampeerplek aan nr2 op route 4. Deze route was eigenlijk een level3 en dus boven ons petje maar t eerste stuk zou haalbaar moeten zijn. 

Zogezegd zo gedaan. De lock knop kwam een paar keer boven en Christoph reed met stalen zenuwen bergop. Ik trok geen foto’s om de mojo niet te jynxen. Een platte band of vastzitten hier… ik mocht er niet aan denken.

Wildkampeerplek 2 was gans op een heuvelrug, veeeel te veel wind. Maar had wel een vuurkring. We besloten eerst daar te koken en onze tent iets verderop in een afdaling aan een plat stukje gras op te zetten. Prachtig uitzicht! 

Overnachting: Ountravela route 4 – wildkampeerplek 2. Niet perse voorzien op kampeerders maar je hebt een vuurkring (hout zelf meebrengen!) en je kan tussen 2 heuvelruggen wel een tent pitchen. Best winderig! 

We kraamden op en deden een schietgebedje dat de bergaf vlot zou hobbelen. Gelukkig konden we in 1 ruk doorrijden en rond ongeveer 9u stonden we op de parking aan de start bij de spoorwegbrug. Konorcheck Canyon wandeling wachtte op ons. Volgens Maarten en Stefanie iets van een 1,5u heen en 1,5u terug wandelen. Ik kan u zeggen, wij deden er precies toch langer over in de broeierige hitte.

We klokten af op 6km heen en 6km terug. En toch wel een dikke 5u onderweg. Best avontuurlijk, hier en daar met touwen om je te loodsen over moeilijkere stukken. Maar vooral de hitte was een echte dooddoener. We eindigden zonder werkelijk een druppeltje water. En ook in de auto was alles op. Dus we propten zo snel we konden legobloksgewijs alle puzzelstukjes terug in de koffer en reden naar t eerste dorpje.

De mevrouw in de winkel lag nog te slapen maar ze hoorde de toeristenprijzen waaien zodra ik haar winkeltje binnenstapte. Ik kocht gauw 3 flesjes water, cola en limonade en was 5€ kwijt. Naar Belgische normen super weinig. Maar hier echt zeker 2,5x te veel betaald. Maar bon… 

Onderweg passeerden we – lucky us – toevallig aan 1 van de Sovjet bushokjes. We kunnen een hele reeks maken van rare bushokjes die je hier vindt, maar deze was alvast een tofke (ongetwijfeld aparte blogpost van Christoph coming up)

We reden verder tot in Koshoy waar we besloten halt te houden aan een grotere supermarkt. We kochten ijsjes, fruit, yoghurts, frisdrank, koekjes, pintjes etc en waren weer gesteld voor iets van een 15€. 

Buiten kochten we nog warme versgebakken broodjes voor amper 100som (25som/broodje). Nieuwsgierig keken we eventjes in de oven van de bakker. 

We zochten een restaurantje op. Op zich iets goeds, maar Ava bestelde iets fouts, Lia had geen honger door een gigantische heimwee aanval, Noah smikkelde maar een beetje van zn puree die overgoten was met pikante saus, Christoph kreeg buikpijn. Alle bon. Beetje genant lieten we weer veel te veel staan en vervolgden onze weg op zoek nr een wildkampeerplek. Jammer genoeg hadden de eigenaars van het wonderlijke plekje waar de Persyns verbleven liever niet dat we onze tent kwamen opzetten in hun tuin.  Wel jammer vr de kids die toch wel veel aan elkaar hebben en elkaar duidelijk missen. We reden de stad uit in een mini zandstorm, tumble weeds inclusief. De electriciteitskabels zag je hier en daar vliegen en knetteren 🤔. 

Nu niet bepaald t weer waarin he wilt kamperen dus we reden bij t laatste uurtje zonlicht verder richting Burana op hoop van zegen. Christoph vond op google een wildkampeerplek aan een rivier. Ideaal!

Een extra portie stenen zorgde er alvast voor dat de tent stevig vast stond voor de nacht.

Overnachting: in de buurt van Chui. Je hobbelt op de grote weg een pad naar beneden en belandt ergens in een zone rond coördinaten 42.6862132, 75.3685378