We stonden op toen de zon ons tentje opwarmde. Oftewel toen Noah t weer beu was om samen met mama op de grond te slapen op t platte matje. 🙄 Lia was zodra ze wakker was opnieuw aan het wenen. T kind heeft de laatste dagen meeeeega heimwee. Niet te doen, het helpt natuurlijk ook niet dat ze bijna niks wilt eten en dus eigenlijk super slap is. Dan is alles per definitie al lastiger, nietwaar?

Nog effe in de rivier spelen en terwijl bedenken wat ons actieplan zou kunnen zijn. We opperden eerder om samen met onze vrienden naar het Kol Tor gletjsermeer te hiken, maar de hoogtemeters deden hen uiteindelijk kiezen voor het Ala Archa Nationaal Park, maar dat lag meer dan 2u van ons vandaan. Wij wisten eigenlijk zelf niet goed wat en waarheen. We staan niet vaak voor op schema 🫣 en pakt dat de laatste paar dagen precies iets minder voorbereid waren 😇.

We besloten alvast eerst Burana mee te pikken, aka de Kirgizische toren van Pisa. Steile trap naar boven en dan hopen dat je geen tegenliggers hebt op weg naar beneden, want zo een trap zonder leuning of verlichting… dat kennen wij in Europa niet! 

Rond de site zijn ook allemaal opgegraven stenen met inscripities of beeldhouwwerk-rotsen tentoon gesteld. Onze kapoenen dachten er t hunne van. Overal in Kirgizië staan bordjes met boetes: “500 som om op t gras te lopen in t stadspark”, “500 som om de bomen kapot te maken” etc). Moest er daar een bordje gestaan hebben “verboden de archeologische artefacten aan te raken”, Noah had een kasbon moeten verkopen 😂. 

Ergens daar, rondwandelend op de site, besloten we toch naar Kol Tor te gaan, maaaaaaaar er een 2 daagse van te maken en de wandeling in 2 te kappen. 

We reden dus naarstig verder richting Kegeti en zochten daar wat brood zodat we voldoende proviand hadden voor de 2 dagen. De inkom van het park was nauwelijks 80som en al snel (na een omwegje aan de foute kant van de rivier) vlamden we onze wagen ergens op een zijbaantje aan het hoogst bereikbare punt van de route. 

Effe moest heel de auto inhoud er uit om onze trekkersrugzak te kunnen inpakken voor onze expeditie. Kwestie van dat de foute zaken weer verstopt zaten bij ‘t reservewiel. Gepakt en gezakt met slaapzakken, matjes, waterfilter, brandhout, kookgerief, pasta en saus en het absolute minimum aan kleren vertrokken we.

De route ging een paar keer de rivier over. Het was echt een “de vloer is lava” wandeling de eerste pakweg 1,5km. Daarna ging t moordend steil de hoogte in. 

Puur afzien! Al snel begonnen de meisjes die elk hun eigen rugzak droegen met water/slaapzak/matje te mopperen. Het was echt gewoon een loodzwaar stukje (800 hoogtemeters op 3km is veel). Tot overmaat van ramp, hoorden we ineens rond kilometer 2 onweer en werden we nat gedruppeld. Het deed ons uiteindelijk de plannen bijsturen…. 

We kozen bovenaan de “river source” een toffe wildkampeerspot tussen de koeien. Lia was ondanks een zak chips en zelfs een salami apero opnieuw niet in hare haak en mocht wat bellen met familie in de hoop haar heimwee te temperen. We maakten ons gekend wildkampeerrecept “pasta en saus met houtvuur-aroma” en sloten af met marshmallows. Maar zelfs dan bleven de traantjes komen. Boos worden, troosten, comfort bieden. Niets hielp dus rond 19u besloten we Lia in slaap te wiegen…

Door de vroege avond sliepen alle kids gelukkig reeds voordat boven onze kop een giga onweer met donder en bliksem losbarstte. Ik kneep hem zelf eventjes toen de boer zelfs zijn koeien van de berg kwam terughalen. Maar gelukkig viel ook ik in slaap toen ik mezelf uiteindelijk overtuigd had dat onze tent tenminste droog was en we nooit bij het allerlaatste streepje daglicht naar beneden konden stappen zonder ongelukken… het was gelukkig absoluut geen koude nacht. 

Overnachting: wildkampeerplek aan de river source. Net op de heuvel ietsje hoger dan waar de wandelaars passeren. Aan de grote vuurkring lag wat extra hout!

We pakten s ochtends de natte tent in en zorgden dat iedereen iets droogs had om in naar beneden te stappen. Dus ja, Lia wandelde in haar roze unicorn pyjama naar beneden 😅. Na amper 1,5u stonden we terug aan de auto. Dat ging vlot!

Opnieuw drong de vraag “Wat gaan we doen” zich op. We reden richting Bishkek. Klaar om bij te praten met onze vrienden die daar hun laatste dag Kirgizië doorbrachten! 

De kids vlogen elkaar letterlijk in de armen en konden geen seconde stilzitten in t restaurantje dat we uitkozen. Het fancy restoke had Europese prijzen (en plastic handschoenen om je hamburger op te eten), boho inrichting en… zo ontdekten we … een boetelijst. Het gebroken glas van Noah kostte begot meer dan een kindermaaltijd. We besloten die extra 5€ NIET te betalen, het was echt buiten proportie en al zeker naar Kirgizische normen pokkeduur… 

We kletsten doorheen de stad (over Maarten die via youtube leerde inbreken in hun huurauto toen die op slot bleek met de sleutels erin), deden hier en daar een speelpleintje (overal hier monkey bars waar de locale bodybuilders IG filmpjes shooten) en bezochten wat culturele trekpleisters (incl een moskee langs de kelderingang).

Rond 18u was het tijd om afscheid te nemen… de Persyns richting hun huisje met een Yandex (hun nummerplaat is kwijt en ze werden al vaak tegengehouden door de politie dus durven er niet meer te veel met rijden want de auto kan geconfisqueerd worden). Wij gingen richting ons appartementje dat we tijdens de lunch snel boekten.

En dat was ook nog een avontuur op zich. We sjeesden naar het adresje maar vonden t echt niet. Stefanie had tevoren in t Russisch al gebeld voor ons en de man aan de telefoon had beloofd te whatsappen maar het bleef een uur later nog steeds stil… hij nam zn gsm ook niet meer op en mijn batterij ging reuzesnel plat. Christoph en de kids bleven lastig in de auto en ik verder op zoek. Ik trof een meisje, Aisha, die goed Engels kon en voor me nog eens wilde bellen. Helaas geen antwoord. Ze begon in t Kirgizisch te whatsappen en ineens toch antwoord. Alleen, ze vond t ook wat raar en dacht dat t een oplichter was. Tot plots, we een paar filmpjes kregen over waar we met een code binnen konden en een sleutel zouden vinden. Aisha durfde t gebouw niet mee binnen, maar wachtte me op buiten om te kijken of alles gelukt was. Oef zeg. Ik bedankte haar super hard & maakte met haar de afspraak dat ik de auto zou gaan ophalen en zij ons zou binnenlaten op de parking van het appartementencomplex….

Toen ik bij Christoph aangekomen was, bleek de poort naar de binnenplaats waar hij stond ineens op slot. Ik kon niet naar onze auto en zij konden de parking niet meer af. Ik kan u zeggen… sfeer onder nul! We vonden gelukkig iemand met een afstandsbediening en een tijdje later konden we effectief inchecken in ons appartementje. Het bleek gelukkig nog groter en beter uitgerust dan gedacht.

De lastige kids werden meteen in bad gezwierd en we paaiden hen met Netflix op onze gigantische flatscreen tv. En om het helemaal af te maken, kookten we in onze uitgeruste keuken fishsticks met puree. Iets waar ze al een tijdje van droomden…

Onze volgende dag in Bishkek begon rustig… was plooien, kids voor tv, spullen opnieuw herinpakken.  Rond 10u rolden we t appartement pas uit en besloten we te wandelen richting het pannenkoekenhuisje dat we de dag tevoren reeds gespot hadden. Een kilo pannenkoeken later waren we klaar om de stad verder te verkennen. 

We wandelden bijna 6u kriskras door de stad. We ontdekten een pak murals en verkenden onder andere Panfilov Park. Dat is een – naar onze normen oud – Sovjet pretpark waar alles amper 100som (1€) kostte per kind en zelfs de lunch betaalbaar bleef. Lia at opnieuw amper van haar pizza en we maakten er een tafel locals zeer blij mee. Onze kids genoten ten volle van alle attracties en voor 1 keer vonden wij t ook helemaal niet erg. Er stond immers nergens een rij en zo spotgoedkoop! Dat kom je in België niet tegen!

S avonds werden er weer wasmachines gedraaid, “Grizzly & the lemmings” gekeken als echte couch potatoes en aten we kip met patatjes tot Noah ineens begon te brullen, schijnbaar pijn had en echt ontroostbaar was. Neurofen bracht uiteindelijk toch een deftige nachtrust voor t ganse gezin….

Overnachting: Bishkek House Apartament 2 – appartementje nr 57 op 5e verdiep. Geboekt via booking. Wij betaalden 137€ voor 2 nachten en kregen in ruil 2 grote slaapkamers, een giga living, uitgeruste keuken, badkamer met wasmachine, 2e wc, zelfs 2 strijkplanken en een fitnesstoestel 🤣