Ok change of plans numero uno van deze reis. Na Tbilisi besloten we terug te draven naar Ountravela route 3 voor een nachtje wildkamperen. De route leidde ons opnieuw richting Jinvali en het reservoir waar we voor de slang gevlucht waren, en dan steeds verder en verder richting Russische grens. 

Zodra we de bergen op zigzagden werden we meteen gevolgd door een Border Patrol helicopter. (Geen paniek, niets intimiderend we konden nog steeds drone vliegen enzo, maar ze nemen hun taak wel serieus om grondig te monitoren wie het gebied binnenkomt en weer buiten rijdt)

De route richting Mutso/Ardoti is een level 2 qua moeilijkheidsgraad. Maw een comfortabele route op gravel en overharde baantjes. Hier en daar eens een scherpe haarspeldbocht maar niets waar je echt een 4×4 voor nodig hebt. Onze monsters lijken dan wat overkill tov de opgefokte minibusjes of stadswagens die je tegenkomt.

We stopten op verschillende plekken in het nationale park: aan een watervalletje waar we doorliepen, aan het visitor centre ( een prachtig gebouw maar met amper 8 foto’s erin en een man die geen Engels kon…. Zo een zonde)

De meest gekende stop is de versterkte burcht van Shatili. Beetje gek, maar in de burcht waren overal al hosteltjes en woningen opgetrokken. Iets minder charmant dan het verlaten dorp van de woeste ridders van vroeger dat ik op kindermaat bij ons reisboek gefantaseerd had voor Noah.

De regio staat gekend als een van de minst gerepte in de grotere Caucasus en was/is strategisch belangrijk in de verdedigingslinie. De krijgers waren beroemd om hun loyaliteit en dapperheid en stonden daarom ook gekend als de poortwachters van de Caucasus en het Noorden van het koninkrijk.

Het meest impressionante van de route waren de Anatori tombes. In de 18de eeuw werd dit dorp getroffen door de Zwarte Dood. De inwoners besloten de rest van de vallei te vrijwaren van de pestepidemie door zichzelf op te sluiten in kleine stenen cryptes. 

De cryptes zijn intussen leeggeroofd, het enige wat je nu nog kan spotten zijn hopen beenderen en schedels. Pakkend wel! Vooral, dat ligt daar gewoon… 

Ons eindpunt op de route was Mutso waar we een berg op klauterden richting een versterkte burcht. Ooit meer dan 40 huizen en nu een gans renovatie projectje waar zelfs Bauwens Sr geen beginnen aan zou zien. Christoph dook eventjes de verlaten burcht binnen voor wat extra foto’s. De kids en ik hielden het bij een fotoshoot met zicht op Mutso. Daarna een steile afdaling opnieuw naar beneden.

Gelukkig was daar net een mini huiskamer cafetje. Beloning fris bier/cola/water voor we onze wildkampeerplek gingen opzoeken. We konden zelfs brood kopen (al denken we dat we gewoon hun eigen versgebakken brood aftroggelden 🤭)

We vonden een coole plek aan de rivier, wasten de stinkende frigobox uit in de rivier (iets met geklutste eitjes die lekten en de bodem van de drankkartonnen wak maakten), organiseerden de ganse koffer opnieuw (favo bezigheid lijkt het wel voor bibi). 

Op het menu? We grilden taaie steak met patatjes en ananas (verder enkel mais en erwtjes in blik te vinden hier dus we eten nogal veel ananas). Bluetooth box erbij voor de kids die kampvuur dansjes deden (en zo de wespensteken eruit dansten… ) Marshmallows… Prachtige kampeeravond! 

Overnachting: wildkampeerplek aan de Andakistakali rivier net voor Mutso (alle aanbevolen plekken staan aangegeven met een bordje van het park). Toegang via de rivierbedding die gelukkig in ons geval droog genoeg stond. 

Eerste taak van de dag na het opkramen van tent/daktent? Afscheid nemen van familie Persyn…. Zij gaan naar hun hotelletje met zwembad in Sighnagi. Wij daarentegen wilden wel de Ountravela Route 4 “Route of Death” rijden richting Omalo. 

Ava werd opnieuw wagenziek ‘s ochtends. Tot hiertoe hebben we al meer mottige achterbank kids gehad dan alle jaren tevoren. Lia heeft het enkel thuis in onze elektrische wagen, maar hier beide meisjes. Het helpt natuurlijk ook niet dat ze veel te weinig willen eten en het hier snikheet is. Terwijl Ava een veldje naast een bakkerijtje zegende, kochten we de supermarkt leeg (of zo lijkt t voor die Georgiers telkens wel die amper voor 2/3€ komen kopen). We scoorden vers brood, drank, mayo en kaas voor een smoske en koekjes die het ganse gezin lustte. Tijd om aan de echte route te starten! 

Chauffeur Tine kreeg het stuur en kreeg een speed-cursus schakelen, toerental monitoren en terugschakelen. Het ging goed, tot een file van 3 autos een bocht blokkeerden voor wat wildplassende touristen en de auto sputterde tot stilstand. Hellup, stond ik daar weer met een bende pottenkijkers (remember Tbilisi?). Er kwamen stenen achter de banden aan te pas en Christoph nam het roer over voor een volgend uurtje haarspeldbochten. Er zaten er een paar scherpe tussen. Moeilijk is de route niet meteen maar je ziet wel overal kruisjes en gedenkplaatjes. Bij regenweer, modder of sneeuw snap ik goed dat er daar ettelijke het ravijn in tuimelen. De route vraagt goede concentratie want het is echt maar een 1auto baanvak bij momenten. En hier en daar stond een bulldozer klaar om een stuk kapotte weg weer te fixen. We telden er in totaal al 10 in het  naar boven rijden van de Abano pas.

Het weer begon te keren en een stevige mist zette op net toen wij aan de top waren. Gelukkig dook daar net een barak-cafetje op van een slimme commercante die ons verwelkomde met heerlijk warme thee en vergebakken appel/perzik en bosbessen cake. 

Een welgekomen stop. We maakten een vriendelijk praatje en scoorden ook nog blokken brandhout en je raadt t nooit… een nummerplaat voor onze buitenbar-collectie! 

Het gletsjermeer waar we wilden kamperen stelde echt niks voor en was door de wegenwerken ook niet toegankelijk. We zijn wel wat meer gewoon dan een modderpoel met stenen na Canada/Alaska en Kirgizië! We reden nog een stukje verder tot we ergens aan de rivier konden bivakeren.

Het avondmaal was opnieuw aperitiefje met chips & gegrilde kip met patatjes en ananas. Die diepgevroren kip is nu eenmaal handig om veilig mee te nemen en de keuze is eerder beperkt als we iets willen vinden dat de 3 kids deze reis zonder morren binnensmikkelen.

Even leek het te gaan regenen, maar we hielden het toch een ganse nacht droog. 

Overnachting:  Wildkampeerplek halfuurtje voor Omalo 42,34979° N, 45,60316° E . opnieuw langs de rivier. Van de route die vlak langs jou loopt heb je s avonds s nachts geen last tenzij de camion chauffeurs zeer enthousiast toeteren als ge daar net op uw bushtoiletje zit 🙈.

‘S Ochtends reden we vol goesting door naar Omalo. Daar wilden we een lange wandeling naar het fort maken. Alleen, alles stond zo slecht aangegeven dat we ineens al aan de voet van dat fort stonden. Toch onze wandelschoenen aan voor nog een korte hike. 

We stapten door het dorpje weer bergafwaarts en merkten nadien dat alle huisjes met prachtige houten balkonnetjes hotelletjes waren met mini cafetjes, dus kozen eentje uit voor een welverdiend drankje.

Nadien reden we de ganse route terug met genoeg tijd voor graafmachines, drone avonturen en stops om de remmen te laten afkoelen. In totaal was het bijna 3u rijden. De ene dag doen we dat met luisterverhalen van het geluidshuis, de andere dag kiezen de meisjes een nogal Like Me en K3, Camille getinte playlist. Vandaag was het Topradio’s weekendwaanzin dag voor Christoph.

We gingen te laat arriveren in Dedoplistskaro aan het visitor centre om onze permit voor de komende dagen nationaal park te kopen, dus deden wat elk gezin bij bijna 40graden zou doen… we sjeesden naar Sighnaghi om onze vrienden te vervoegen in hun hosteltje met zwembad. Zij fixten rap bij de madam een basic kamertje voor ons. Stiekem veel te duur (Sighnaghi was tot hiertoe de duurste stad in alles, en heel toeristisch en soms beetje naar het afripperige gevoel, brood bijv 2x zo duur).

We lieten de eigenares haar kassa rollen door nog 3 wasmachines te draaien en het zwembad a volonte te gebruiken & besloten bij de dragelijke avond temperaturen toch nog even de stad in de duiken voor een wandeling naar de beroemde stadswallen.

Overnachting: Guest house Iura, Erekle II 19, Sighnaghi 4200, Georgia. Wij betaalden voor onze slaapzaal met werkende douche (maar super basic) 150lar (50€) en 10lar pp voor zwembad, 10 lar per wasbeurt.