Terug in Canada… Kootenay, Banff, Jasper NP🇨🇦

Dag 43

We stonden op in t park tussen de hertjes, aten ontbijtgranen en begonnen aan onze dag richting Glacier National Park.

4jaar geleden zagen we de oostkant, maar konden we niet gans de “Going to the sun” route doen wegens bosbranden. Nu was de route nog deels gesloten door de sneeuw (en daarbovenop is een deel verboden voor mobilhomes), maar t park is zoooo mooi dat we graag terug wilden.

Langs zogezegd de mooiste route van Montana reden we het laatste stukje met steeds weer de besneeuwde rockies voor ons & hier en daar een reflectie van de bergen in een meer of beek langs ons…Maar om nu te zeggen allermooiste route, daarvoor waren we al te verwend tot hier toe… (ons papa zou zeggen, “in t land der blinden is éénoog koning 🙈)

Vlak voor Glacier NP kwamen we in wegenwerken terecht en stonden er weer een pak huizen onder water. 

Na 40min file zonder enige vorm van beterschap besloten we onze kar te draaien en door te rijden. Met de overstromingsavonturen van Yellowstone nog fris in t geheugen, hadden we écht geen zin iets soortgelijks te riskeren… 

Maar, dat betekende ook wel dat we in een dik uur Amerika uit zouden zijn. Ik werd er toch wel een beetje sip van. Amerika had nog meer verbaasd dan 4j geleden… is dat al 5weken geleden dat wij hier aankwamen? Amai zeg!

Door covid moet je uiteraard allemaal extra grenspapieren invullen dus we besloten in t laatste stadje voor de grens gratis wifi te gaan zoeken… We reden Eureka binnen en alsof t zo moest zijn, een giga parkeerplek voor cafe Jax met gratis internet.

Een tof restaurant, zeer schappelijke prijzen en super cool ingericht. Vol met locals. En oooow boy, was dat even t beste Mexicaans dat ik ooit at! Een super grote portie om je vingers bij af te likken. De kids kregen speciale kidsbekers die we mochten meenemen. Ava smikkelde haar kip op en Lia waagde zich aan een croque achtig iets. Dat laatste was minder een succes maar dankzij genoeg ketchup vergat ze dat ze geen cheddar lustte 🙉

Ondanks t stresske bij t invullen van de grensformulieren van de online app, stelde de grens overgang helemaal niets voor. Men scande gewoon onze 5paspoorten. Geen vragen over mijn gemiste covid test weken geleden waar ik dagen had over gestresst. Geen gefronste wenkbrauwen dat we een camping op meer dan 1000km als quarantaine adres hadden opgegeven… Ze controleerden zelfs onze mobilhome niet op meegesmokkeld hout of eten ofzo. Soit, des te beter voor ons. Want in de rapte hadden wij niets weggegooid en geredeneerd dat we wel aan de grens datgene gingen wegsmijten waar ze moeilijk over deden…

We besloten de meisjes een ipad te geven en door te peren naar Radium aan de voet van Kootenay National Park. Daar hadden we immers een verrassing voor onze kroost die al weer veel te lang stil zat… De Radium Hot Springs.

Eerst eventjes de campground opgereden om alvast een plaatsje te reserveren, de balie-medewerker de oren van zn lijf gevraagd over de regio & rond 17u30 trokken we dan eindelijk met onze zwemzakken richting het zalig warme (39gr) water… yes… finally zwemmen/wassen/douchen 💪🏻

Noah genoot super van t warme water en de meisjes waren enorm uitgelaten. Lia ging zelfs in het ijskoude badje dat ze steevast het peuterbad noemde… Ava toonde kunstjes en dook kopje onder, iets waar ze weken geleden in de zwemles nog een heilige schrik van had… missie geslaagd, super contente kids… en wij genoten mee! 

Veel toe moe plukten wij onze kroost uit t warme water, nog effe een scene waar de badmeesteres kwam vragen of Lia wel echt ok was… (ze had zich bezeerd aan de rits van haar zwempak en wilde absoluut geen haren wassen met shampoo) en hup wij naar de camping… om dan vlak voor sluitingstijd terug te moeten rijden omdat iemand zn zwembroek vergeten was… gelukkig was t maar 5min rijden want die zwembroek heeft ie al sinds ik hem 11jaar geleden leerde kennen. En voorlopig nog nooit een andere willen passen/kopen zodus….Met t oog op de giga onmodieuze shorten in maat xxl die we hier in de WallMart tegenkwamen leek t al effe einde verhaal van zwemavonturen voor de magere spriet 😎 

We gingen slapen in Kootenay National Park na nog een snelle hap op de camping… klaar voor meer Canadese avonturen!

Overnachting: Redstreak Campground – site D1 zonder electr (28$) – mooie camping en bijna geen volk. Verouderd sanitair en nieuwe voorzieningen gecombineerd. Ook overdekte keuken, theater en speeltuinen. Je kan er zelfs gratis dumpen. Overal kampvuurplaatsen en bbqs maar je moet wel een fee ter plekke betalen in ruil voor lokaal hout. 2,5km naar de hot springs te voet. 

Activiteit: Radium Hot Springs – familie tarief $24.7  – en wees maar zeker dat als die prijzen zo schappelijk blijven wij er nog een paar doen! 

Must buy: Parkpas voor alle Nationale parken waar je wilt stoppen. Een familie betaalt per park al 21$ per dag dus de “Parks Canada Discovery Pass” is dan een beter alternatief… $145.25 voor een jaar lang onbeperkte toegang tot alle parken in Canada. Niet op naam, noch gelinkt aan nummerplaat dus als iemand Canadese plannen heeft na augustus 🤪

Dag 44

Kootenay National Park…  Dit park deden we op onze vorige West-Canada reis niet. En met een camping aan de voet ervan stond Mr Bauwens vanochtend om 6u in de startblokken om op ontdekking te trekken tussen de beren, bighorn sheep en hertjes. Helaas bleek de wandeling geen 4,8km maar 8km dus dat was een stevige ochtendbrok! Woeps! Wij sliepen lekker een dik uurtje langer terwijl hij zich in t zweet holde zodat ik hem niet als “vermist tussen de beren” zou opgeven 😂.

Snel nog een doucheke, uitchecken en naar de winkel want zowel brood als de ontbijtgranen die de kids lusten waren op. En geloof me ontbijtgranen kopen is hier geen makkelijke opgave. De chocolade smaakt niet naar de onze, honing varianten smaken meer naar smacks gepofte dingen. En dan is er een wildgroei aan applejacks en froot loops en kidsvarianten die uiteraard telkens hun ogen uitsteken maar dan na 1 hap “bweik” blijken… Gelukkig bleken de Kaiser pistolekes een schot in de roos. Plat en het woord pistolet niet waard maar bon… met die West-Vlaamse bakker van ons moet ik ook eens een klapke doen… leve de Kempische krokante tijgerpistolets van ons Vera 🤣. 

We reden vanochtend als eerste bezienswaardigheid richting Golden. Daar was immers de hoogste suspension brug van Canada… die tussenstop kwam uiteraard van de bouwkundig ingenieur… maar dat had je vermoedelijk al geraden. De route was deel van “the golden triangle” namelijk de lus van 316km door de Canadese Rockies met Golden, Radium, Yoho NP en Kootenay NP als hoogtepunten.

We hielden eventjes halt in Parson toen er een kind gilde dat t pipi tijd was & een ander kind gromde van de honger. Er was daar een leuk speeltuintje met fietskes, uitleenbibje en sportterrein. De grootste roeispaan ter wereld die er ook ergens verderop zou staan zijn we nooit tegengekomen. Dat mag de crew van #tourthetriangle wel eens wat beter aanduiden onderweg.🤪

Teleurstelling alom toen we na een uur rijden (en mogelijkse boete van agent met speedgun onder de brugpeiler toen we 35km/u reden ipv 30km/u 🙃) bleek dat de Golden Skybridge meer een pretpark achtig iets was en de inkomprijs navenant. 37$ voor een volwassene. En dat was nog zonder de ziplines en bridge swings waarvoor je kon bijbetalen… toch wel ferm doorgerekend om 2 bruggetjes te zien en naar een speeltuin te kunnen hoog in de bomen… we skipten dat dus… er stond immers nog een andere brug in Golden te wachten op ons.

De grootste houten voetgangersbrug vond ik persoonlijk niet echt een volwaardige vervanger 🫣 maar bon, de kids waren er dan es effe uit ondanks de regendruppels die ons kwamen vergezellen… verdorie toch. Golden stelde vandaag teleur… met een slogan als #goldenrules had ik meer verwacht 🤣

Nochtans, eigenlijk is dat een ideale uitvalsbasis zo met Glacier NP en Revelstoke langs de ene kant & Kootenay, Banff, Yoho en Jasper NP langs de andere kant…

We reden t stadje buiten en meteen de wegenwerken in van het “Kicking Horse Canyon” project. De grootse werken om de 2baansvak tot 4vaks-weg om te vormen waren bijna t impressionantste van de dag… bergen die wijken voor brugpeilers, rotsen die opgeblazen moeten worden. Moest de bouwkundig ingenieur niet aan t stuur gezeten hebben, je had 100 foto’s aan je been 🤪

Al snel erna reden we Yoho NP binnen. Aan dat park hadden we fijne herinneringen, maar net zoals Banff is t ondertussen heel toeristisch geworden. Hier en daar op de routes mag je zelfs niet eens meer zelf rijden en moet je met tevoren te reserveren pendelbussen… dat deden we dus niet. Ten eerste weten wij niet tevoren wanneer we ergens zijn, ten tweede houden wij echt niet van de drukte.

Yoho NP gaf ons de 2e speeltuin van de dag aan t visitor centre. Opnieuw heel contente kids al had een ijsje t helemaal afgemaakt…

Erna sjeesden we verder op onze “golden triangle” en passeerden we door Banff NP om dan weer terug in Kootenay NP te belanden.

We deden de Marble Canyon wandeling door een gebied waar in 2003 een bosbrand alles vernietigd had. Het was een mooi aangelegde trail die constant over het water kruiste zodat je de frisse canyon langs alle kanten kon observeren. 

Ons plan was om erna ook nog de Paint Pots Trail te wandelen, maar het voorspelde onweer haalde ons in. Met donder en bliksem gingen we liever niet op pad. 

We stelden ons verdoken op aan de picknick parking achteraan en besloten daar te kamperen gezien de camping nog niet aan t seizoen gestart was… stiekem van ons eh! 

Overnachting: parking Paint Pots – Kootenay NP

Dag 45

Hupsakee, een nacht ongestoord stiekem gekampeerd en bij wijze van dauwwandeling naar de Paint pots trail.  

De regen van vannacht zorgde dat t een heus hindernissenparcours geworden was. Maar modder en een rivier… dat moest ge onze kroost geen 2x zeggen.

Erna snel ontbijten en onze mobilhome in richting Banff NP. Raar genoeg staat deze regio gekend om zn dieren en wij zagen welgeteld 1 hert, dat mag spannender hoor!

We stopten een paar keer voor wat foto’s langs de route. De Icefields Parkway blijft prachtig en nu met een dikke laag sneeuw & ijs in de meren was er weer veel om onze ogen bij uit te kijken… 

Next op de planning: Peyto Lake. Mega veel toeristen en een ware overrompeling aan het viewpoint voor t mooie blauwe meer. Vorig keer hadden we er geen parkeerplek kunnen bemachtigen en nu nog net t laatste…gelegen tussen grote bergen geruimde sneeuw. We trokken onze kids hun Ducksday pakje en wanten aan en vertrokken.

Het was alsof Lia en Ava nog nooit sneeuw gezien hadden. Uitgelaten, enthousiast! Daar waar andere mensen glibberden of niet goed durfden, crossten zij naar boven alsof ze niks anders deden. Effe “drame nationale” toen er een sneeuwbal in een gezicht belandde… maar bon.

Door de drukte hadden we er al snel genoeg van aan het houten uitkijkpunt. Wat waren we blij toen we andere mensen tegenkwamen die ons een goed “off the beaten track” uitzicht beloofden. Wij t padje op door de diepsneeuw… Nu dát was nogal es een uitzicht! 

Nog even tanken aan woekerprijzen en dan de grens tussen Banff NP en Jasper NP over. We besloten een kampeerplekje te zoeken in de buurt van het Icefields Centre, aan de voet van de gletsjers. Het regende ondertussen hard dus we kookten en gingen meteen ons bedje in. T was toch al weer ruim laat… 

Overnachting: Wilcox campground – plaatsje 27 – met gratuity enveloppe $26 – dumpen en brandhout is gratis, al regende het bij ons veel te hard voor een vuurtje.

We made it out!

Dag 42

Mentaal was ik me aan t voorbereiden op een week in Gardiner. We sliepen lekker lang uit en waren alvast blij dat we niet wakker werden met een dikke laag sneeuw rondom ons. Blijkbaar had de voorruit van de mobilhome heel de nacht opengestaan wat de frisse wind verklaarde. Verder was t buiten koud maar toch doenbaar om in onze pyjama richting de kerk te hollen voor een pipi stopje.

Wij logeren namelijk aan de 2e kerk van Gardiner (dus niet die waar we eerder gingen eten). We kozen deze mobilhome locatie op aanraden van de ranger omdat we zo op z‘n minst al aan de juiste kant van t stadje zitten als ook de brug in Gardiner instort… al is “juist” relatief… aan de andere kant ligt Yellowstone met de grote cavalerie én alle winkeltjes/cafétjes en restos. Aan onze kant het tankstation en de uitweg richting t noorden… 

Soit, de ochtend was rustig. Ik ruimde alle kleerkastsn op en telde na hoeveel warme outfits en propere onderbroekjes ons nog restten.

Christoph en de meisjes kleurden de 3D Ikea huisjes die ik als activiteit nog ergens weggemoffeld had bij t begin van de reis en nu kon boven toveren. Een kalme bijna normale ochtend.

Christoph ging op prospectie naar de rivier en het water leek toch al wel een meter gezakt in t dorpje. Maar nog steeds was de situatie zeer serieus. T feit dat t zelfs in België op t nieuws kwam, zegt genoeg zeker?

Onze meisjes begonnen aan een bekvecht sessie en toen ook de werkboekjes saai werden, besloten we even te gaan wandelen richting t dorpje. Eerst even profiteren van t sanitair in onze kerk en dan t stad in, ingeduffeld in 2 fleecekes, muts, sjaal en jas. 

Ineens zag ik een Amerikaanse vrouw op de aanpalende camping wild zwaaien. Van achter haar telefoon riep ze “FYI the road is open, hurry up because it will close when it starts raining again!” 

Ik liep snel de kerk binnen op zoek naar mijn wc gangers & ook Mike bevestigde t verhaal. Mike en Matt waren 2 locals uit Livingston die in Gardiner gestrand waren en een eigen “camping” gestart waren aan onze kerk. Helaas voor hen maar 2 gasten want de rest verkoos de free wifi aan de bib of de nabijheid van de cafétjes in t dorpje vanop de stadsparking. Mike wenste ons een fijne reis en wij bedankten hem voor de goede zorgen en t op poten zetten van onze opvangplaats.

Nog nooit waren we zo snel op pad. We deden zelfs geen moeite om de mobilhone terug om te bouwen. Met het zicht op een week in Gardiner had ik Christoph de autostoelen laten afbreken zodat we een volwaardigere living hadden met 2 zitbanken.

Noah vloog in de maxicosi vooraan, Ava haar zwakke maag moest maar effe achterwaarts rijden en Lia genoot van een mama die opeens naast haar zat.

We haastten ons t stadje uit en waren duidelijk bij de eerste lichting mensen die doorhad dat de vrijheid lonkte. Je zag mensen onderweg nog terugslenteren naar hun logeeradresjes & hotels waar mensen hun hebben en houden op de parking in de auto’s propten. Nu het opnieuw begon te regenen, wilden we niet riskeren dat onze ontsnappoging weer gestaakt moest worden…

De kids mopperden wel, want het idee om vanavond terug naar de kerk te gaan voor het macaroni diner en gezelschapspelletjes had hen een hele dag houvast gegeven. Maar een dag langer blijven en dan niet meer buiten geraken was gewoonweg geen optie. Er zou nog meer sneeuw smelten en dit weekend werd er storm voorspeld dus het was een “nu of nooit” verhaal. We moesten echt gebruik maken van deze corridor.

Nog warm ingeduffeld sjeesden we naar het stukje vrijgemaakte autostrade op de 89. Onderweg zag je hoe de rivier had huisgehouden gisteren, we reden dit stukje immers al 2x dus konden vergelijken…. Enorm veel aangespoelde bomen, stukken tuin die weg waren… al snel kwamen we bij de geruimde stukken waar je zag hoe hard de locals aan de slag geweest waren om een uitweg te creëren voor de toeristen & een route inwaarts voor de bevoorrading… 

We reden als in de films in een kolonne aan 50km/u door de modder. Langs ons aan weerskanten vaak water of brokstukken. Hier en daar een cameraploeg of de sheriff en een werkploeg met graafmachines of bulldozers.

Ok, obstakel 1 de overspoelde autostrade waren we door! Wat een geluk dat t vannacht dan toch niet gesneeuwd of geregend had en we nu van dit timeslot gebruik konden maken.

Al snel moesten we de autostrade af richting 540, een oude mijnroute. Zo konden we immers het stuk waar de beschadigde brug stond voorbij.

De situatie onderweg werd steeds schrijnender. Nu reden we echt langs huizen waar het water de bovenhand had gehaald. Auto’s in de tuin waarvan je enkel nog een stukje dak zag, modder tot 30cm hoog tegen de gevel, mensen die tevergeefs een zanddijk rond hun huis aangelegd hadden, een man in een pickup met in de koffer een waterpomp die moedeloos mee in de file stond in de tegenovergestelde richting, mensen met een auto vol uitpuilende vuilzakken met kleren en hun halve inboedel opgebonden… vermoedelijk een beetje zoals de beelden van België vorige zomer. Alleen, toen zaten wij in Zweden en hebben wij dat -buiten hier en daar een HLN update- amper gevolgd. Nu zaten we er middenin.

Daar waar de meisjes enkel opstandig waren over hun gecancelde avondplannen, begon de ontlading én de situatie rondom ons mij toch iets meer aan te grijpen dan gedacht. Wij konden dan wel snel de alternatieve brug over en ontsnappen aan dit alles maar de locals… die zitten nog weken in deze rotsituatie of erger nog, moeten gans opnieuw starten. Stiekem had ik wel zin om te wenen, maar ik wilde de meisjes rond me niet te veel verontrusten… pffff… natuurpracht en natuurkracht… doet je nadenken hoor!

Na een extra halfuur op een dirtroad in overstromingsgebied kwamen we aan in Livingston. Eventjes op free wifi van Mc Donalds het thuisfront berichten en snel even de stress wegeten met een paar burgers. De meisjes noemden het een feestje ter vervanging van t kerkdinertje… bwa, zoiets ja…

Daarna vlug de nieuw gemaakte vrienden op whatsapp berichten & posten op de “Gardiner message board”- Facebook group dat we de andere kant bereikt hadden… Ik had immers heel graag pastoor Jeff en zn dochter Molly nog persoonlijk bedankt voor de goede zorgen in hun kerk, maar had geen contactgegevens… maar zo lukte het dus toch! Leve social media!

Blijkbaar zijn dinertjes onderaan in de kerkkelder met volledig uitgeruste keuken voor Amerikanen vrij normaal, maar je moet t toch maar doen. Lia spreekt nog over t poppenhuis en de kindjes waarmee ze speelde. Noah genoot van t speelkarretje waarin ie eens recht kon hangen en al die aandacht voor zijn “raspberry pink” haarlokken (mooier dan rossekop alvast 😂) en Ava verklaarde dat ze nu bij elk feestje oploschocomelk met mini marshmallows wilt… en dat is nog maar t materiële. Ik denk dat zijn open deur en al die vrijwilligers mij vooral had doen beseffen dat die week in Gardiner wel OK ging zijn. Een wildvreemde vrouw had geopperd dat we best wel eens konden komen douchen en het feit dat we een dorp uitreden waar er al een “soupkitchen” was en mensen hout hakten om uit te delen enzo… Samen kunnen we meer dan we denken. En dat hadden die vriendelijke Amerikanen precies snel gesnopen…

Hersenspinsel: wij schreven Ava eerder deze maand in voor zedenleer in t eerste leerjaar vermits ze niet gedoopt is… maar je moet t ze nageven… die kerkgangers en hun “spread the love”… dat kunnen we alleen maar beamen en zelf ook uitdragen, katholiek gedoopt of niet! Er zijn voor elkaar met iets simpels als ne bak diepvries lasagne (want oh ja, wij zagen de kartonnen dozen liggen… “the ladies have made lasagna” euhm… juist ja, maar who cares, versgemaakt of niet… er was eten en gezelschap)

De rest van de dag reden we zo ver mogelijk noordwaarts om wat achterstand in te halen. In de mobilhome was t stil. De meisjes genoten van wat schermtijd na de luisterverhalen & Christoph en ik verteerden de afgelopen dagen in stilte…

We hielden halt na 475km… gratis langs het water kamperen was nog net te vroeg na ons overstromingsavontuur. We kozen dus voor een betalende kampeerplek in het bos. Met die 20$ kochten we de zielenrust af om niet een hele nacht te moeten denken aan het stijgend waterpeil naast ons bedje.

Overnachting: Big Larch Campground – Seeley Lake (20$ gratuity enveloppe) – prachtige natuurcamping met hoge bomen, veel hertjes, het meer kan je niet zien vanop de meeste plekjes, maar de muggen hoef je bijgevolg er ook niet bij te nemen.

We zitten vast!

Dag 41

Onze kids vragen al een tijdje of we eens een paar daagjes ergens kunnen blijven. Wel, dit is totaal niet hoe we dat in gedachten hadden, maar t ziet er naar uit dat onze uitvalsbasis voorlopig Gardiner (Montana) is!

Ik weet dat jullie nog een dikke week verhalen achter staan. Jullie hebben immers nog 3 parken tegoed, maar bij deze krijgen jullie alvast je update van hoe we vast kwamen te zitten in een boerengat juist buiten Yellowstone Nationaal Park.

Op zondagavond zat ons avontuur in Yellowstone er volgens onze planning op. Mits ze meer regen en zelfs sneeuw voorspelden, kusten wij onze pollekes dat we toch 2dagen in t zonnetje hadden kunnen rondlopen en dieren spotten. We reden naar de camping “Eagle Creek” net buiten de noorduitgang van t park. Onderweg kwamen we in de regen een bulldozerke tegen die enkele gevallen rostblonken ruimde. Wij waren nog een beetje extatisch van het spotten van de 7 zwarte beren die middag, dus maakten er weinig van. Het viel wel op dat de rivier langs het pad super wild stond. Begrijpelijk dat er een bord stond dat zwemmen verboden was, grapten we nog. 

Toen we op de camping arriveerden, maakte de camphost er ons op attent dat t nogal drassig was en we gerust ook op de parking mochten overnachten als we t niet vertrouwden… bwa, we stonden wel goed op ons stukje gras dus bleven staan. Voor die ene keer dat we dan eens geparkeerd raakten zonder echtelijke ruzie 🤪

Je denkt nu waarschijnlijk van “ah daar staan ze vast de volgende ochtend, nope… hang in there, t komt eraan!” 

Maandagochtend stond de wekker om 7u en vertrokken we voor t eerste deel van onze 7u rijden richting Glacier National Park. We hoopten de helft van t traject te kunnen rijden en een hot spring mee te pikken onderweg. We ploften onze slaperige kids in pyjama in de autostoel en vertrokken lekker vroeg! 

Na ongeveer 40min rijden kwamen we politie tegen en was de autostrade afgesloten met een bord “emergency scene ahead”. Even dachten we nog dat t iets te maken had met het dode hert en de auto met versplinterde voorruit maar nee… Men vertelde ons dat er al 6ft water op de wegen stond… 

Ok, dat verklaarde de cameraman aan de rivier eerder 🧐. Ondertussen zagen we hoe de rivier ver buiten zijn oevers was en hele bomen meesleurde op zn pad… 

Geen nood, we draaiden onze kar en gingen dan met enkele 100km omweg door Yellowstone langs de westuitgang proberen weg te raken richting t noorden van Amerika. 

Toen we een uur later weer bij af stonden in t dorpje was er een overrompeling in t tankstation en zagen we een bordje “North Entrance closed”. 

Lap, we gingen toch eventjes informeren… North Entrance is de allereerste ingang ooit tot het park en bovendien de enige route die ook in de winter open is. Ironisch genoeg na 1 nacht felle regen ook de kant van t park waar de wegen gewoon weg zijn. De rivier heeft heel brutaal gewoonweg Gardiner in beide richtingen afgesloten…

We zaten vast! 

In Yellowstone besloten ze dan ook alle ingangen te sluiten en alle toeristen uit het park te evacueren. We zagen de hele dag helikopters die de hikers uit het backcountry gebied en de berghutten gingen ophalen. Men gaf ons al mee dat het ettelijke dagen ging duren om die weg te herstellen en dat we toch meer kans maakten op de autostrade 89 waar we eerder waren. Alleen daar was ondertussen niet alleen water maar ook een ingestortte brug…

We parkeerden ons en trokken zoals zovelen het piepkleine toeristenstadje in. De rangers vertelden ons dat er echt geen uitweg was uit Gardiner en t mogelijks wel enkele dagen kon duren. Als entertainment konden we eventueel op de speeltuin van de school of richting het wandelpad boven onze camping… 

In t koffiehuis leerden we al snel dat iedereen drinkwater hamsterde omdat het drinkwater uit de kraan besmet is. Tenzij je een boorput hebt, mag er zelfs na koken niet gedronken worden van het water. Ook niet wassen of afwassen… pfff daar ging mn plan om dan alvast de tijd te doden door onze was te doen. 

We kochten wat drinken en profiteerden van de gratis wifi. De kids kregen een gsm met Netflix terwijl wij onze gedachten probeerden te sorteren. 

Ok, we zitten dus vast. Ineens werd iets zoals “water” en een “doorspoelbare wc” iets heel schaars… onze mobilhome had nog wel eten voor enkele dagen en drinkwater maar wel niet genoeg om dagen de wc door te spoelen en te drinken. 

We vonden een eetkraampje met hamburgers aan 20$ maar waren dankbaar voor de chemische wc’s next door. In het heritage center mochten we gratis opwarmen en snel een pamperke verversen, de bib bracht gratis wifi en boeken en we voelden ons overall we heel welkom… maar echt rustig worden als ge vast zit… dat zit er toch niet echt in…

Nog een ijsje om de kids toch even wat te verwennen, een wandeling door t stadje… 

We werden aangesproken door een vrouw die ons uitnodigde in de kerk voor gratis lasagne. Dat moest je ons geen 2x zeggen… we keken er zelfs wat naar uit om mede gestrande reizigers te ontmoeten. Sommige verhalen waren schrijnender dan de onze. Mensen die zonder spullen gestrand waren en nog alles in de berenbox op de camping hadden zitten. Of een familie die maar op dagtrip was en nu ineens ondergoed enzo moesten gaan zoeken in de souvenirswinkeltjes omdat de dagtrip wel eens een week kon duren…

Noah trok er zich niks van aan, de meisjes smulden lasagne en dronken chocomelk met marshmallows… we hadden al bij al een leuke avond. De meisjes keken Encanto met een Amerikaans vriendinnetje of speelden in t poppenhuis. Wij babbelden met wat andere families… met een warm hart gingen we slapen… mensen boden hun wasmachines en douches aan… ineens waren de mensen met boorput wel heel populair 😍

We gingen slapen en maakten ons klaar voor de voorspelde sneeuw… voor een week eten in de kerk en voor dingen zoals luieren en een boek lezen in afwachting van de nieuwe brug….

Update: we got out! maar dat verhaal is voor later, nu moeten we rijden rijden rijden voor t gaat sneeuw of regenen

Op zoek naar dinosaurussen

Dag 33

Ons doel van vandaag was de route naar Dinosaur National Monument. Lia was wel een beetje ongerust want ze begrijpt echt niet dat die beesten wel echt uitgestorven zijn…

We reden eerst nog even naar t visitor centre van Colorado NM met onze ingevulde rangerboekjes. Hupsakee nieuwe ranger badge!

Daarna richting Fruita, op de parking van Mc donalds hadden wij immers nog een belangrijke taak te vervullen: de belastingsbrief! Alles werd al voorbereid thuis maar helaas kon de schoolopvang de attesten niet tijdig overmaken (ondanks 3voudige smeekbede en veel tralala) dus Christoph had nog een rekensommetje te gaan van kinderopvang en kampjes.. Effe vloeken op itsme die niet wilde werken en wifi die uitviel maar… t is gelukt! Oef!

Van de pure stress bij dit administratief moment besloten we dan uiteindelijk om toch maar binnen te gaan in wat zo wat de traagste Mc Donalds ever bleek… maar, wel de eerste hier op reis met een binnenspeeltuin dus contente kids!

We vulden ook nog onze propaantank bij (30$) en hup helemaal klaar om een duik van 20graden te nemen in temperatuur binnenkort. Brrrrrrr, 35graden hoeft nu ook weer niet maar 15graden… mag ietsje warmer toch!

Onderweg richting Dinosaur deden we verschillende foto stops in Canyon Pintado. Maar dat was duidelijk om mensen on the road een bezigheid te geven en echt niet veel soeps qua rotsschilderingen. We vragen ons zelfs af of er niet hier en daar een kleuter of zatte tiener met wat stoepkrijt bijkleurde…

In Dinosaur National Monument was het visitor centre al toe wanneer we aankwamen maar we deden nog een korte nature trail op zoek naar prairie dogs (die we uiteraard door t gekwetter van onze kroost niet zagen).

Daarna vervolgden we de route richting t park op zoek naar een wildkampeerplek. We konden niet meteen kiezen langs welke kant we tussen de koeien wilden wakker worden en t was ook een beetje spannend mits we niet goed wisten of we op de dirtroad ergens konden draaien maar missie geslaagd! 

Dinosaur NM is trouwens opgesplitst in 2 delen. De kant in Colorado is vooral natuur en de meest gekende kant in Utah is het fossielen walhalla! Wij kwamen misschien 8 auto’s tegen op de route in t stukje te Colorado… Dus opnieuw een vrij ongerept en ongekend park… tenzij misschien bij rafters en kajakkers! Die zag je redelijk talrijk op de rivieren in de vallei waar je enkel met 4×4 geraakte.

Overnachting: wildkampeerplek IOverlander op route 16. Wij kozen links een stukje uit op “Blue Mountain Road” de app zei immers dat iemand met een bus van 40ft tot daar geraakt was dus we waagden t erop… we troffen een prachtig lusje met vuurkring. Oef weggeraken zonder achterwaarts ettelijke kilometers hobbelen moet lukken.

Dag 34

We werden net buiten de officiële parkgrenzen van Dinosaur National Monument wakker met geloei van de koeien rondom ons. De 2 kleine musketiers gingen in pyjama op zoek! Hopelijk zijn ze over een paar dagen nog zo dapper als t gaat om beren zoeken 🤪

Frisgewassen startten we aan de scenic route doorheen het park. Rondom ons overal vrij grazende koeien en paarden. De route op zich was niet super lang, maar je zag wel dat ze moeite deden om toeristen te informeren over t landschap. Zo was er op t einde van de route een mooi aangegeven wandeling mét gratis infoboekje. We besloten dus met ons stappertjes die 3,2km te wandelen gezien t zowat de enige echte wandeling was in t park (tenzij een paar serieuzere backcountry hikes)… De Harpers Corner trail telde 16 nummertjes onderweg die vertelden hoe t landschap gevormd was door de Green River en de Yampa rivier die elkaar hier ontmoeten. Vanaf nr 8 zagen we de dreigende onweerswolken boven de Yampa hangen en werd t duidelijk dat de kajakkers beneden in de vallei aan wal gingen om dekking te zoeken. Bij nummertje 16 bleek t zeker dat ook wij nat dreigden te worden, dus we schakelden een vitesse sneller op de weg terug…. Tussen de regendruppels slalomden we terug langs lichen op rotsen, naaldbomen die toegetakeld waren door stekelvarkens, prachtige wildbloemen etc. In de diepte zag je de prachtige 4×4 “Echo Park Road” liggen… het kriebelde om t toch te rijden, maar we gebruikten ons verstand en zetten onze joker in… kwestie van nog een beetje borden en glazen te sparen.

We besloten te lunchen en snel nog langs t visitor centre onze ranger boekjes op te vragen. Amai, deze was echt een makkie en op 5minuten was die extra junior ranger badge in de pocket!

Via het dorpje Dinosaur reden we de staatsgrens over naar het 2e stuk park in Utah… daar is “de quarry”. Een ongelooflijk stuk aardlaag waarin honderden dino botten zitten. En dankzij een paar genereuze donateurs is daar een grote hal bovengebouwd. Zodra je t park binnenkomt, mag je op de gratis shuttle naar de hal en stoot je meteen op de gigantische muur vol botten. Je weet gewoon dat onder hetgeen je ziet nog veel meer verborgen zit. Om nog maar te zwijgen over de daadwerkelijke sites iets verderop waar paleontologen nog dagelijks smullen. Gek genoeg mocht je zelfs botten aanraken, zoveel hebben ze er hier in de regio 😅.

Gezien er verder in t park niet echt veel te beleven viel (en t wegsmelten was van de hitte) gingen we extra vroeg naar onze camping.

Als echte Belgen kookten wij “steak met frietjes en stroganoff saus” op ons kampvuur. Drama bij Lia want die vertrouwde de outcome niet echt en was benauwd dat we de frieten gingen laten aanbranden… Ava was er geruster in en gaf de camping een “Like Me” dansoptreden met haar bluetooth box. We maakten nog marshmallows, aten een ijsje, leerden Amerikaanse kindjes kennen en troffen een slang terwijl we de eekhoorns achterna zaten.

Gezien de temperaturen en de portie energie die onze kids teveel hadden, trokken we nog op zonsondergang wandeling. Al wandelde Ava niet zoveel. In de rapte was onze kroost sokken vergeten aan te trekken en gemopper over een blein maakte dat Ava bergop op mama’s rug genoot van de prachtkleuren boven de beige kenmerkende berg van t park… Vanuit haar luxe positie spotte ze nog een hert dat de rivier over zwom terwijl de zon definitief onderdook en wij met ons hoofdlampje in de aanslag snel terugholden. 

Overnachting: Green River Campground, site 45B (tevoren geboekt op Recreation.gov). Heel mooie camping met veel groen en een pak meer schaduw in vergelijking met eerdere parken. Ook heel fijne vibe, veel families die met raft of mountainbikes kampeerden…

Dag 35

Bij t krieken van de dag was er weer ene ribbedie voor de zonsopgang wandeling van de dag. Hij wandelde opnieuw de River Trail van de vorige avond tot waar het pad door wegenwerken afgesloten was… zoveel verder dan gisteren met de kids was het blijkbaar niet. 

Nadien begonnen we met onze kroost aan de scenic route doorheen het park: Tour of the tilted rocks. Zelfs s ochtends was t al broeierig heet, dus een lange wandeling zat er toch niet in.

Eerste stop waren petrogliefen… Ava en Christoph startten terwijl Lia en Noah nog wat op gang moesten komen en pas mee de berg op klommen toen Ava gebaarde dat ze de camera nodig hadden en we toch echt wel ook moesten komen piepen.

Op het einde van de route deden we nog een korte wandeling naar de box canyon en het beroemde huisje van Josephine Bassett Morris. De dame was 5x getrouwd en leefde als vrijgevochten dame alleen in de canyon vanaf 1914. Vaak verdacht van vee-diefstal, bevriend met outlaw Butch Cassidy, berucht om t feit dat ze water ondergronds wegsmokkelde en zelf aanwendde ipv het water aan de rechtmatige eigenaars van de stroom te gunnen, maar vooral een symbool van emancipatie als je zag hoe ze tot haar ongelukkige val van haar paard alles in haar eentje redde te midden van de woeste natuur.

We reden t park buiten en stopten nog even voor een grote stockup in Wallmart. Tegen dat we buiten kwamen was de naft al weer 20ct/gallon gestegen. Doeme! Dat zijn hier verdorie dure naftbakken!

De rest van de dag was ons programma vooral rijden. Heel lang, vooral saai en met een discussie over 2 plaatsen die “Red Canyon” noemden. Diegene waar ik dacht heen te moeten rijden bleek niet te matchen met de foto’s die Christoph tevoren had opgezocht… en toen we dat doorhadden waren we uiteraard al veel te ver om de prachtige Red Canyon wél te bezoeken…

Ava en Christoph verkenden nog even de Flaming Gorge dam terwijl ik permanentie hield bij de maffende jongere kroost.

Later op de dag was er geen camping te vinden en mislukte ons plan om te overnachten in een groene regio grandioos doordat we ineens in wegenwerken terecht kwamen en er een uur lang geen stopplaats was… we hielden uiteindelijk doodmoe halt in Eden. Er stond uitdrukkelijk dat overnachten aan t park niet mocht, maar gezien het pikdonker werd en ons buikje gromde en er echt in de verste verte niets te bekennen was volgens onze app waagden we t er toch op…. Niemand kwam ons storen…

Overnachting: langs lawaaierige autostrade aan t parkje in Eden.

Ooooh verrassend Colorado

Dag 30

De wekker klonk om 6u en Christoph ging alleen op wandel. Hij deed een route die onze Nederlandse buurman aanraadde. Ik maakte de meisjes rond 8u suuuuper snel klaar om te vertrekken. Er wachtte immers een pancake breakfast op ons! Mmmmmm!

Lia probeerde te polsen of we toch niet een nachtje langer konden blijven. Je kent haar wel puppy eyes, tongetje uit haar mond en dan na veel lieve lachjes tot de point komen…. Ze wilde dus nog met de Nederlandse Texaantjes spelen. Oh wat had ik haar dat graag gegund, maar vanavond lag er helaas een betaald kampeerplekje in t volgende park op ons te wachten… en de jongens kwamen wel dezelfde richting uit, maar zouden pas over 4dagen arriveren en dan zijn wij al lang weer verder noordwaarts onderweg naar grootsere avonturen…

Het pancake breakfast was iets hectischer dan gedacht. De visa kaart bleek opnieuw niet te werken, het personeel verkeerde in stressmodus gezien de voedselinspectie ineens opdook, Lia stootte haar appelsiensap om, Ava bleek ineens een dijkendelver-hongerke te bezitten en Noah zorgde voor hongerig blijtgezang🙈

We besloten om de scenic route van t park te rijden aangezien we niet gans zeker waren in welke mate we veilig met de kids konden gaan wandelen in t volgende park “Black Canyon of the Gunnison”. Onze voorbereiding vermeldde immers nogal gevaarlijke kliffen en weinig echt lange wandelpaden…

We trokken dus naar de Mesa Top Loop en deden een pak viewpoints die je chronologisch meenamen door de types huizen van de native stammen van vroeger. Van simpele put in de grond tot halve dorpen tegen een rotswand.  Als paleontoloog moet je je hier echt amuseren… prachtige opgravingen in de regio! 

Je moet t de kleinere parken in Colorado wel meegeven, heel vaak informatieve boekjes met uitleg per viewpoint, goede aanduidingen, echt opvallend meer dan de eerdere parken in -voornamelijk- Utah. 

Daarna wilden we gaan wandelen naar Spruce Tree House, maar dat rotshuis – het enige waar je naartoe mag zonder betaalde tour – was toe zonder pardon. Gewoon pardoes een pancarte op t wandelpad. Dat hadden ze wel eens mogen vermelden aan t inkomloket van t park, want de Cliff Palace Loop was ook al gesloten door de nieuwe asfalt ze aan t gieten waren… en het visitor centre waar wij onze junior ranger badge planden te behalen… gesloten door renovaties. 

Rond 14u vertrokken we voor 246km richting “Black Canyon of the Gunnison National Park”. 246 km waar we 6u over deden ipv onze google berekeningen van thuis die 2u had aangegeven… pffff de mobilhome moest goed tuffen op al die bergpassen. 

Hier en daar kon je nog overblijfselen zien van mijnactiviteiten. Een houten hut, een achtergelaten toestel of trailer… achter elke bocht van de bergpas viel er wel iets te zien… en voor t eerst reden we ook weer echt tussen bomen, best bizar na weken enkel schijnbaar dorre rotsen met woestijnbush of lage naaldboompjes. 

Moesten we geen camping boeking gehad hebben, waren de vermoedelijk blijven plakken rond Ouray. Er zijn daar echte hotsprings met een gans resort rond, maar er waren ook gratis optredens bezig in t stadje. Onze reisbegeleider Christoph had trouwens prachtige wandelingen gevonden in de regio met een box canyon en meer info over de mijnen daar… maar helaas, ons stalen ros is niet zo vlot en vaak moeten we zo een “voorbereid tussendoortje” skippen… we hielden wel eventjes halt bij de Pinkerton hot springs langs de autoroute… alleen, daarin kon je niet zwemmen hoor 🙈

De meisjes hadden pech, vandaag was t in België net een maand geleden dat ik de Netflix en Disney downloads had gedaan, dus alle tv programma’s waren verlopen op de ipad. Ze konden bijgevolg enkel wat muziek luisteren en offline spelletjes spelen tijdens de veel te lange autorit. Mama had ook pech. De Amerikaanse simkaart bleek maar tot 15GB hotspot te kunnen fabriceren, dus ook gedaan met instagram en blogs posten… het is dus wachten telkens op stabiele wifi van de supermarkt OF Mc Donalds. Het loont ook echt niet om die simkaart voor nog een maand op te laden want weldra in Grand Teton en Yellowstone waar er niet eens gsm ontvangst is in t merendeel van t park. En voor Canada en Alaska is t dan opnieuw een andere simkaart die we moeten aankopen…

Net voor we de South Rim van Black Canyon bereikten, kwamen we  “een frituurtje met de gele M van mama” tegen. Een half uur later (toen de Mc Donalds blijkbaar zelfs al toe was maar waarvan ze die zielepootjes met hongerige baby niet verwittigd hadden) rolden we weer buiten met een vol buikje, een nieuwe update op de blog en 2 ipads vol nieuwe afleveringen… 

Vanuit Montrose was t nog maar een kort stukje verder naar onze kampeerplek. Even kijken dat we geen konijntjes overhoop reden en nog een avondlijke discussie over parallel parkeren in t donker en we konden ons bedje in 🤣.

Overnachting: Black Canyon of the Gunnison South Rim campground – loop B met electriciteit (wat ik dus moet afleveren te boeken want we gebruiken dat toch nooit) – plaatsje 15 (tevoren geboekt via recreation.gov).

Dag 31

Zonsopgang wandelingen worden een traditie hier. Christoph zette zn wekker opnieuw om 6u en tegen dat wij uit bed gerold kwamen had hij al 3 aaneengeschakelde wandelingen van Black Canyon kunnen afvinken.

Onze wandelaar bakte spek met eitjes voor z’n kroost. Met een powerontbijt achter de kiezen, vertrokken we op wandel richting Visitor Centre. We volgden hetzelfde prachtige pad langs de “zwarte canyon wanden” als waar Christoph eerder op prospectie ging. 

Wildbloemen in allerlei kleuren overal waar je kon zien, eekhoorntjes, konijntjes… best fijn! En kliffen, diepe kliffen… vermoedelijk kan je met een wildernis permit daar wel meer dan eens een mountain lion of een bobcat of black bear spotten… op de gebaande kleuter proof paden, iets minder, gelukkig maar zeker?

In het visitor centre deden we ons uiterste best voor de volgende badge. Ava hielp zelfs stiekem Lia een beetje zodat ze beiden hun eed konden gaan afleggen bij de ranger. Dat vond ze “echter” dan dat mama de badge meekreeg voor als ze flink gewerkt hadden.

We moesten pas om 13u uitchecken op de camping, maar de kids slenterden werkelijk terug… veel tijd restte ons uiteindelijk niet. Ava had veel te weinig gegeten ‘s morgens (door de hoogte en hitte bleek een gewone portie niet genoeg) en koppige Lia had gewoonweg geen goesting vandaag (tenzij in zoute chips wat ik uiteraard niet meesleurde op ochtendwandeling).

En die opstandigheid hield Lia nog even vast. Haar boterham confituur liet ze extra krokant uitdrogen ‘s middags en zelfs het dreigement op hem ‘s avonds opnieuw te zien verschijnen deerde niet. Uiteraard valt zo een eenmalige opvoedkundige beenstijfhoud-scene net voor als er een man uit Brugge naast u geparkeerd staat op een picnic viewpoint. 🫣

Lia was echt niet flink en super koppig. Ava smikkelde lekkere cakejes tijdens de route en Lia keek gewoon toe hoe haar lievelingskoekjes verdwenen, boterham minderde 0,0… 

Onze volgende stop, Colorado National Monument, bleek toch ook weer 2u rijden… Lia totterde uiteindelijk verveeld in slaap en Ava luisterde parmantig muziek met de koptelefoon en profiteerde ervan om in de bovenste schuif te belanden bij mama en papa nu haar zus een stoute dag had… ze borstelde zelfs de mobilhome op een tussenstop… waar gaan we dat schrijven! 

Ook bij aankomst was Lia nog steeds meeeeega koppig. Onze anders zo een goede eter weigerde gewoon koppig nog maar 1 hap boterham. En ok, die boterhammen zijn hier anders dan thuis, maar ze wilt al dagen enkel “banaan met suiker”-boterhammen eten om dan de boterham als vermorzelde stukjes te ditchen en enkel banaan te smikkelen… Bij t begin van de reis at ze die boterhammen confituur wél, dus ditmaal – voor t eerst ever – hielden we echt voet bij stuk. De spaghetti waarnaar ze zo uitgekeken had en t ijsje als dessert zag ze ook aan haar neus voorbijgaan…. Mijn hart brak, maar we konden echt niet toegeven…

We gingen nog eventjes snel op avondwandeling achter onze camping en maakten kennis met Paul en Amy. Dat koppel 70ers liet hun grootouder-vibes op onze kids los. Ik tolkte tussen de 2 partijen en de meisjes vertelden alles gaande van hun lievelingskleur, hun juf, hun leeftijd & stelden ongehinderd vragen aan de oudjes. Amy wist te vertellen dat er een stargazing bijeenkomst was van de rangers, dus eenmaal aan de mobilhome muisde Christoph er van onderuit. Hij kwam pas terug lang nadat ik het zoveelste slaapverhaal verzonnen had over “prinses Prieeltje” & de afwas weggetoverd had… het enthousiaste verhaal over de 5 planeten op een rij de daaropvolgende ochtend en de maankraters door de telescoop heb ik misschien niet helemaal begrepen met mn slaapkop. Ik hoorde mezelf wel nog mompelen dat ik mee ging opstaan om 5u 🙈

Overnachting: Saddlehorn Campground – site 19A – tevoren gereserveerd op Recreation.gov ($22/nacht)

Dag 32

Klop klop op de mobilhome… Amy en Paul kwamen afscheid nemen en nog eens benadrukken hoe fijn ze t gisteren hadden gevonden ons te ontmoeten op de korte avondwandeling.

Ik deed de mobilhome deur open in pyjama, met een kop vol warrig haar van ons sterrenwandelingetje om 5u (eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat ik er na 10min terug in kroop en Christoph verder liet speuren met zn verrekijker) en gegil van Ava op de achtergrond… Lia stond namelijk ziek op… Mmm was ze dan gisteren toch op iets aan t broeden?  Insert giga schuldgevoel… 

We namen een laaaaang en rustig ontbijt en reden dan naar t relatief kleine visitor centre. We vroegen de ranger boekjes op voor de meisjes en keken een film over het park. Er waren ook een pak fietsers. Blijkbaar is de bergcol door t park iets zoals bij ons de Mont Ventoux gaan ophijgen. Alleen met extra kans op de dieperik in tuimelen omdat er een bighorn sheep op je pad opduikt.

Eigenlijk wel knap te bedenken dat we dit park te denken hebben aan de visie van 1 zot, Otto. Die man kwam hier op één van zn omzwervingen te paard terecht en besloot dat iedereen moest kunnen genieten van al dat moois. Dus hij schreef elke senator en belangrijke dikke portemonnee aan. Dankzij zijn drammerige houding kwam er na vele jaren handjes schudden en brieven schrijven eindelijk een echte weg naar t park, eentje met 3 tunnels waar onze mobilhome nog net tussen paste…

De CCC mannen die mee aan zijn visie en weg timmerden kregen 30$ per maand. Na het afwerken van zijn droomweg naar Colorado National Monument besloot Otto aan t blijven als opzichter in t park voor -hou je vast- 1$ per maand… Zn bruid hield t amper 14dagen vol en had al snel door dat hij maar voor 1 ding aandacht had… het rotsige prachtlandschap….

De CCC was trouwens een bedenking van Roosevelt die in de depressie van de jaren 30 er zo voor zorgde dat vele arme Amerikaanse mannen 20-25j toch kost en inwoon hadden. T merendeel van hen stuurde die 25-30$ per maand die ze verdienden naar het thuisfront… Vele armere gezinnen konden zo overleven. En in ruil kreeg Amerika prachtige omheiningen, berghutten, straten, tunnels etc. Voila, snapte nu waarom ik nog een zoon mankeerde 🤣.

We besloten om in de broeierige hitte de Rim Drive te rijden richting Fruita waar we s middags konden gaan zwemmen of naar t dino museum trekken. Op elk viewpoint werden National Geographic waardige foto’s getrokken… en dan is de felle zon nog niet eens t optimale licht om die rotsen te schieten…

Het werd uiteindelijk de airco van het Dino museum. Het museum staat als een van de betere ter wereld aangeschreven dus dat wilden we dan toch even meepikken… en we waren duidelijk niet de enigen. De zweterige massa die we hoopten te ontvluchten door het zwembad links te laten liggen, had zich precies in t dino museum teruggetrokken. Wel cool, je kan jezelf en kind inschrijven voor een “opgravingskamp” en dan echt tussen de fossielen gaan diggen. Een 8jarige vond zo nog een dino hoofd enkele jaren geleden… stel je voor! 

In het museum kon je bijleren over de soorten die hier in de regio gevonden zijn. Maar, je kon ook op een trilplaat een echte aardbeving meemaken. Het museum zocht duidelijk nog een nieuwe donateur voor wat opsmukwerk maar wel fijn en interactief voor de kids die ook als paleontoloog konden opgraven, puzzels doen etc.

Rond 16u hadden we t dino museum en de bijhorende souvenirswinkel overleefd zonder financiële aderlating. Hup terug nr de camping. Een beetje knutselen, luieren, aperitiefje en dan koken en afwassen. 

Om 19u toen de temperaturen wat draaglijk waren, vertrokken we nog voor 2korte avondwandelingen om wat energie af te laten. De prachtige avondkleuren van de canyon waren veel intenser dan eerder op de dag… knap! Ik begon Otto te snappen!

Bij zonsondergang waren we terug op ons kampeerplekje en tegen 21.30 sliep de ganse mobilhome… 

Overnachting: cfr gisteren

3dagen tussen de Navajo

Dag 27 

Vanochtend Lone Rock ontvlucht voor het loket weer bemand werd. T is niet dat we geen betaalpoging hadden proberen doen eh… 🙈

Nog een paar viewpoint stopjes aan Lake Powell en de dam en dan… gewapend met onze visa klaar voor de grote stock up in de Wallmart van Page. (Ja want zelfs op een feestdag zijn die gewoon open vanaf 6u s ochtends!)

Met een boemvolle winkelkar na 2u rondhangen in alle rayons kwamen we tot de ontdekking dat de Visa ook hier niet meer werkte. Grrrr… pincode, swipen, tappen niets lukte. Doeme, die campingautomaat van gisteren was duidelijk de boosdoener! Dat ding geblokkeerd 🤬

Er zat niets anders op dan te bellen naar ATOS. Van MasterCard hadden we bij t begin van de reis immers ook al een sms gehad dus nu zaten we officieel zonder credit cards. Niet handig in een land waar ze amper cash gebruiken en al helemaal niet als uw Wallmart diepvries in de kar zit te smelten en uw mini kind in de aanpalende buggy ligt te gillen van de honger.

Een kwartiertje bellen (en dus 25€ armer want dat is hier peperduur) en t zou opgelost worden…. De vriendelijke telefoniste ging zelfs een melding maken om t niet meer zo snel te blokkeren omdat we wel echt in Amerika waren…

Christoph haalde met zn -niet voor Amerika geactiveerde bankkaart- 500€ af en bon, we konden gaan betalen maar moesten aalllllleeees opnieuw laten scannen. Die waterijsjes waren dus ondertussen water met stokjes in een zakje🥲

Nijdig van al dat gedoe begonnen we de mobilhome vol te stompen. Wat is dat toch, 4j geleden helemaal nooit miserie gehad! Eigenlijk nog nooit…. Laat ons zeggen dat er niet genoeg donuts waren om te bekomen van die rare ochtend 🫣. Hup snel Page achter ons laten en naar de iconische rotsen van Monument Valley!

Tussen Page en Monument Valley ligt vooral veel Navajo gebied waar je eigenlijk weinig tegenkomt. Daarom besloten wij als tussenstop even halt te houden in Navajo National Monument. Daar konden we een korte wandeling maken. Een soort van natuur wandelingetje onderweg naar de Betatakin ruine dat je bijleert over de verschillende (geneeskundige) inheemse planten. Een plant voor schapen met prut in hun ogen, eentje met een pit voor het waterdicht maken van je gevlochten manden, struiken met blaadjes voor buikpijn, laxerende thee… wij kennen ze! De meisjes losten flink alle oefeningetjes op in t ranger boekje en konden een extra “Junior Ranger” badge aan hun veroveringen toevoegen… En de Betatakin ruine, een complex van “cliff dwellings” kregen we er gratis bij. Tijdens de hoogdagen woonden er daar wel 75-100 mensen in de huisjes aan de rotswand.

Omdat Navajo gebied nog steeds heel strenge Corona maatregels heeft (beperkte toegang, mondmaskers binnen en buiten) was t vandaag ook de eerste dag dat we weer eens gemaskerd door het leven moesten. Gezien we echt niemand onderweg tegenkwamen, ditchten we de muilkorf stiekem op de plaatsen waar we alleen rondliepen…

Erna deden we nog 1 Urbex stop aan een oude trading post en al snel konden we Monument Valley in de verte zien opduiken.

We checkten in op de KOA camping die we thuis reeds boekten. Owv de navajo regels was de camping in het park immers nog gesloten. Maar onze campingplaats keek perfect uit op diezelfde grote statische rotsen.

De kids speelden op de speeltuin, mama deed 4 wasmachines en 3 droogkasten, de kids werden nog eens tiptop gewassen in de douches (die maar niet konden beslissen of ze nu warm of koud water gingen aanbieden), papa kookte bij zonsondergang en na een prachtige roze hemel kroop iedereen in zn bedje! 

Overnachting: KOA Monument Valley (40$) in de IOverlander app zijn er ook heel veel Navajo gezinnen die bij hun guesthouse een stukje “camping” aanbieden. Die opties vind je niet zomaar op internet maar zeker het proberen waard als je niets tevoren boekt, want ondanks de grote naam KOA was t niet veel soeps… je betaalt uiteraard gewoon het uitzicht (en blijkbaar ook de optie op giftige beesten 🫣)

Dag 28

Ik zette de wekker rond 6u voor de zonsopgang die ik enkel met 2 andere toeristen en een hond moest delen.

Hersenspinsels: Verwonderlijk, dan boek je een camping met prachtig zicht op vermoedelijk de “highlight” van je roadtrip en dan slaap je uit… en daarmee geen vieze blik naar mn wederhelft die de babysit service verzorgde, maar waar waren al die andere toeristen?

Enneuh… Die hond… grrrr… een beest dat achtergelaten was op de camping en ‘s nachts super hard blafte naast onze mobilhome. Nu snap ik dat beestje zenne, dat was vermoedelijk echt niet op zn gemak en eenzaam, maar de campingbaas had toch wel actie mogen nemen (buiten een bord zetten dat dieren achterlaten verboden is) in plaats van dat beest te leren schooien aan de mobilhomes en graatmager ronddolen…

Na al dat fotograferen kon ik me eindelijk eens rustig klaarmaken zonder gestoord te worden met “mama waar zijn mn kleren”, “mama kan je mn haar borstelen” “lief, Noah heeft honger”, “wat eten we vanavond”. Ik probeerde Ava in te schrijven voor de tekenschool (met dank aan Lore voor de headsup en link), snel nog een wasje met Christoph zn lievelingskleren die hij de vorige dag nog aanhad terwijl ik t waskot inpalmde, kids even op de speeltuin terwijl mama probeerde de mobilhome te dweilen met de beperkte poetsspullen (jep, ik ga voor de prijs van schoonmaakkoningin 😂) die we tot hiertoe verzamelden & dan ruim laat reden we Monument Valley binnen… (8$ per volwassene, kids -6j gratis)

Onze mobilhome mocht enkel tot op de parking maar gelukkig was er 1 wandeling als alternatief van de scenic route die de meesten komen rijden met hun huurwagen. 

Wij vonden het wat prijzig om voor ons gezin een tourgids te boeken wetende dat Ava en Lia niets zouden hebben aan die 3u durende tours door Navajo gebied. Zelf een jeep huren hebben we ook overwogen en viel goed mee van prijs (100$ wat ongeveer evenveel is als een tour voor 1pers), maar 3 autostoelen op de achterbank is dan weer de uitdaging. Lang verhaal kort… het werd wandelen op de wild cat trail. Nu hadden ze t wel beter de wild dog trail genoemd, want heel de wandeling werden we vergezeld van een zwerfhond die tegen t einde zelfs 2vriendjes meebracht. Uw hond achterlaten is hier blijkbaar een dingetje…

Er waren onderweg maar een 10tal andere toeristen toen we op trot waren. Onze mondmaskers lieten we dus al snel achterwege. 

Na Monument Valley reden we langs enkele filmscene beelden verder richting Mexican hat. Aan Forrest Gump point deden we een korte stop om te lachen met een tourist die de foto in de foute richting nam 🫣, en we vulden ook ergens op een tankstation snel ons water aan omdat we dat op de camping niet hadden durven doen gezien vrij veel mensen het daar blijkbaar het niet zo nauw namen met het onderscheid tussen “drinkbaar water” en “water om uw rioolbuis uit te spoelen”…

Aan Mexican Hat reden we de camping op voor een prachtig uitzicht maar we besloten nog een ietsiepitsie verder te rijden naar Goosenecks State Park (5$ + 5$ camping al was de mevrouw 5min later weg en had t dus na 17u potentieel gratis geweest)

Het was een onmogelijke opgave om de verschillende bochten (lijkende op zwanen nekken) te fotograferen… we stookten een vuurtje, aten heerlijke hamburgers, hotdogs en marshmallows. De kids knutselden zandkunstwerken voor juf Ann en juf Winnie met het zakje koraalrode duinzand van Coral Dunes (Sorry juffen, ik kan niet beloven dat ze nog 2 maanden overleven 🤣) En we genoten opnieuw van een prachtige zonsondergang over de kliffen.

Overnachting: Camping van Gooseneck State Park wat overdag gewoon het viewpoint is. Voor amper 5$ bovenop de inkom kan je niet echt sukkelen vonden wij!

Alternatief: mexicanhatrocks.com – de moeite enkel al voor t uitzicht – boeken is online te doen

Dag 29

Dirtroads zijn echt een relatietest. Valley of the gods was er zo eentje. Vader aan t stuur, moeder kneep de armleuning in stilte plat. Bij elke put werd er gebeden dat de kast van t servies ging dichtblijven, elke keer de snoet van de mobilhome de dieperik in dook, kruisten we de vingers dan de motor nadien weer naar boven wilde…. lange, maar prachtige kilometers… een kleine 30 in totaal.

Valley of the gods is zowat het ongerepte nog vrij onbekende broertje van Monument Valley… Minstens even prachtig alleen spannender dus zonder een 4×4 aandrijving.

Nadien gingen we die uitgezweete calorietjes terug aanvullen met een giga brunch op een kleine picknick area terwijl Christoph wat administratieve dingen fixte. 

S Middags reden we langs de Navajo Code Talker Highway. De naam intrigeerde ons en werd uiteraard gegoogled. De route is vernoemd naar de Navajo indianen die t Amerikaanse leger tijdens WOII inzette om op basis van hun fonetische taal boodschappen te versleutelen. De code werd nooit gekraakt en momenteel zijn er nog slechts 3 indianen van in leven…

In Montezuma Creek gingen we goedkoop tanken en ontdekten we opnieuw prachtige grafitti van Daniel Josley, een Navajo artiest die tijdens Covid de desolate gebieden en failliete handelsposten besloot op te leuken. Verder was t maar ver rijden…

We gingen er nog even uit op “4corners” daar waar de 4 Amerikaanse staten aan elkaar grenzen. Maar zo waren we dus in Utah, Arizona, New Mexico en Colorado tegelijkertijd! De meisjes luisden uiteraard iets af bij de indianen verkoopstandjes 🙈

We eindigden de dag doodmoe in Mesa Verde National Park waar de kids de tijd van hun leven hadden. Naast ons stonden immers Jesse en Sam met hun Nederlandse ouders. De tweeling woonden al 3jaar in Texas en spraken Nederlands met veel haar op maar dat deerde niet. Uno werd bovengehaald, lego werd afgeluisd, zij stookten kampvuur en wij brachten marshmallows mee… Dolblije kids doken veel te laat hun bed in terwijl de hertjes rond onze mobilhome verder huppelden…

Overnachting: Morefield Campground in Mesa Verde NP – 40$ voor dry camping. Wij kozen voor de Apache loop waar ook een ochtendwandeling voor Christoph startte… opgelet, er hing op de wc deur een bordje van een rattle snake en er zouden ook beren wonen in t park…. maar, tevens het eerste park waar er all you can eat breakfat pancakes waren (10$) en breakfast burritos (7,5$) aan het mini restotje naast de registratiebalie bij de inkom.

Grand Canyon, Marble Canyon en pootje baden in de Colorado rivier

Dag 25

Spontane dag vandaag… 

We gingen NIET naar de Grand Canyon deze reis… ik herhaal we gingen NIET. Onthou dat voor later deze parlee 😆

Opgestaan op onze wildkampeerplek en langs een paar viewpoints maakten we onze weg richting eerstvolgende grotere stad Page waar we ergens de komende dagen moeten arriveren…

We deden best een interessant tussenstopje aan de LeFevre Overlook. Daar kan je namelijk alle verschillende aardlagen aanschouwen van de “Grand Staircase” en linken aan de parken die we al bezochten. Elk park met zn bijhorende kenmerkende aardlaagkleur om t eventjes in niet geologie-proof bewoording te expliqueren 🙈

Rond 10u ging het dan van “oh kijk een bord naar de North Rim van de Grand Canyon, zullen we dat doen?” We hoorden eerder dat 90% van de toeristen de zuidkant doen en slechts 10% de noordelijke kant. Alleen, op Labour Day weekend wanneer iedereen verlengd weekend heeft, was dat vermoedelijk niet ons beste plan. Bovendien bleek het toen we aankwamen MEEEEGAAAAA te waaien.

We gingen eerst langs de rangers voor de junior boekjes en de souvernirwinkel voor de muntjes die de kids verzamelen. Daarna het “Bright Angel Point” viewpoint net achter de Grand Canyon lodge. Waaien waaien waaien dat dat deed. Ava was bang dat de buggy in de canyon ging totteren & ik dat Lia ging struikelen ofzo en foetsjie was. Heel ontspannen was t dus niet bepaald. Waaiend zand in uw ogen en langs uw bruingebrande benen schurend… allee, beetje anders dan ik me had ingebeeld toen we ettelijke mijlen eerder dat bord over de Grand Canyon tegengekomen waren. De meisjes vonden t vooral niet eerlijk dat ze geen rivier zagen, want die had ik immers beloofd in de kloof… ze snapten er niks van… al die weg voor wind en bomen?

Uiteindelijk verspilden we dus wel wat tijd met weg te waaien op dat ene kleine stukje wandeling met zicht op de canyon wanden. We gingen lunchen in t bistrotje. Chili van eland voor meneer, pulled pork sandwich voor mevrouw en de kids genoten wederom van een hotdog… 2x raden welke sloeber er ons nog een 2e lospeuterde met haar puppy eyes 😂

Toen we aan de scenic drive op de Cape Royal Road wilden beginnen (die tot 30ft mocht volgens de kaart van het park), stond er een verkeersbord dat t maar toegestaan was tot 22ft. Lap, onze camper is 23ft lang… Lang verhaal kort, ons bezoek aan de North Rim was euhm… kort…

Nog een paar viewpoints buiten t park met telkens die machtige Vermillion Cliffs in de verte. Een interessant gesprek met een Mormoon die uitgezonden was naar België 40j geleden en nog perfect Nederlands sprak (!) en dan richting de Cliff Dwellers om met de kids kiekeboe te spelen in de huisjes.

Cliff Dwellers zijn rotsen die bijna om omvallen. In enkele ervan werd er ooit gewoond dus die constructies zijn nu een tussenstopje onderweg naar Marble Canyon.

Helaas reden we knal voorbij de Condors viewing site. Woeps… komt ervan zonder gsm ontvangst voor google. Al onze “reispinnekes” zijn vermist 🤦🏼‍♀️. En dat staat hier toch vaak maar halfsegat aangegeven die “kleinere” zaken…

En moest je je net zoals ik afvragen hoe dat nu zit met die mormonen? Ik trok mn stoute schoenen aan en stelde al mijn vragen… Wel, polygamie is al meer dan 100jaar afgeschaft en die afsplitsingen van t Mormoonse geloof zijn niet representatief (maar er is er gewoon ene in geslaagd een tv show te hebben met al zn “sisterwives” en nu kent Europa enkel dat beeld… ) De Mormonen geloven net als ons in Jezus maar hebben een extra schrift. Ze geloven als je trouwt in een tempel, je ook in t hiernamaals samenblijft. We durfden niet toegeven dat wij…euh…. In zonde leven 🤫 #eeuwigverloofd

Iets voor het stadje Marble Canyon hielden we halt op een grote parkeerplaats vlak voor de poort naar het BLM kampeergebied van onze app. We durfden ons niet wagen aan de 4×4 route dus namen genoegen met het prachtige zonsondergang uitzicht, kookten, dansten buiten Footloose (dresscode was navenant) en gingen slapen terwijl de mobilhome verder danste in de wind…

Overnachting: Marbe Canyon, grote parkeerstrook net voor het dorpje rechts. Ideaal voor zonsondergang!

Dag 26

Eerste werk vandaag: de Marble Canyon in. We volgden dus de bordjes naar Lees Ferry. Dat is een stuk nationaal park dat deels in Vermillion Cliffs en deels in Grand Canyon ligt. Gratis toegang gelukkig met onze annual pas….

De mormoonse familie Lee baatte jaaaaaaren geleden een ferry service uit die de 2 kanten van de Colorado rivier met elkaar verbond zodat men niet 1000km om moest rijden met paard en kar. Wel impressionant zo tussen 2 kliffen aan weerkanten een platter stuk spotten en hupsakee business plan. Dit deel van de parken is naar hen vernoemd.

We begonnen aan de hike in de canyon tot bij de Colorado rivier. Wederom echt prachtig. We begonnen goed vroeg op de dag dus konden nog genieten van de wandeling zonder ter plekke weg te smelten zoals sommige toeristen die met amper een mini flesje water voor 2pers startten aan de 3u durende wandeling ettelijke uren later. Het begon wederom mooi breed maar na een tijdje was t klauteren en je weg zoeken. Ik vermoed dat velen met kleine kids ongeveer een uurtje voor ons forfait hadden gegeven, maar wij deden dapper door, de kids genoten… alleen, op den duur moesten we toch echt erkennen dat t te technisch werd voor onze meisjes. Dus, beetje teleurgesteld keerden we terug. Dat ging uiteraard veeeeel sneller dan de heenweg aangezien we de beste voetenrotsen of handvat-stenen al gevonden hadden.

We reden iets verder naar Paria beach, duidelijk een plaats waar de locals uithangen. We zaten tussen de vissende families. Je kon er ook kamperen op het strand, hetgeen super gezellig leek. Vuur maken is er wel verboden sinds de bomen ter hoogte van het strand herleid werden tot stompjes zwart brandhout.

We plonsten in de frisse heldere Colorado rivier, wasten onze stinkpateekes vol zand, speelden op het strand & Lia sloeg er met haar puppy eyes in om een regenboog forel te versieren bij een lokale visser. Ik wil wel effe toevoegen dat wij een avontuurlijk gezin zijn maar ik toch effe terugliep om aan de visser te vragen dat beest gans dood te doen en de ingewanden alvast eruit te halen… Bon soit, dat beest steekt dus nu in onze vriezer…

We lunchten terwijl Christoph nog even de oude ferry overblijfsels zocht ( maar niet vond). We deden nog een dump en vulden ons water gratis aan en dan was het tijd om het park weer uit te rijden.

Volgende stop Navajo Bridge, de brug die een einde maakte aan de ferry zijn hoogtijden. De 100jaar oude “indianenbrug” is nu enkel nog voor voetgangers en werd aangevuld met een goed stevige brug voor wagens er vlak naast. Het was er enorm winderig, dus die brug details werden niet gefotografeerd en je zal ons moeten geloven 😅

We vervolgden de weg over de Antilope pass richting Horseshoe bend. Ik was er eerder al eens geweest, maar Christoph niet. De Colorado rivier maakt daar een hoefijzer vorm. Het park is de laatste 5j helemaal aangelegd en commercieel uitgebaat. Het zicht zelf is nog steeds gratis, maar de stad Page heeft het “parkeergeld” ontdekt. We betaalden braaf 10$ ticketje voor de mobilhome en begonnen aan de korte wandeling. De meisjes wilden elk een rugzakje met snoep dragen, ik gewapend met camera en zonnepetje, iedereen dikke trui aan tegen de wind. Maar man, wat was dat, we gingen gewoon wegwaaien. Ik trok snel wat foto’s met de iphone op goed geluk met mn ogen dicht van t zand en ging snel terug naar de buggy. Noah helemaal als een mummy ingepakt, de meisjes gillend van het zand dat prikte in de ogen en schuurde over hun benen. Maar, je kan t niet geloven, dan nog zijn er dus tuttebellen die met hun blote buik gaan poseren op een stukje rots achter de balustrade… zotten! Ik keerde snel terug met de meisjes en Noah. Bij de volgende windstoot ging Lia de lucht in om een meter verder in t zand met een geblutst ego en een snoepje minder uit te komen. En in al mijn kracht hield ik de on aerodynamische buggy en 2 kids tegen bij de volgende windvlaag. Mijn tante Greet buff petje wipte af en vloog meters door de lucht richting t viewpoint. Christoph was nog even daar en als bij wonder had hij alles zien gebeuren en kon hij dat petje nog vangen op zn weg weer naar boven…. Dat gaat immers sinds 2007 al op elke reis mee met mij op pad….

We reden verder richting Page. Ondertussen kreeg ik wat kampeerstress omdat het zo stormig waaide en ik van alle wildkampeerplekken las dat mensen vast kwamen te zitten. Maar op het drukste weekend van t jaar zonder reservaties….De moed zakte me wat in de schoenen. Ondertussen was de frisdrank al een dag op, restte er ons nog 1 flesje bier en bedacht ik dat een feestdag morgen ook niet ideaal was om te gaan shoppen. Verdorie toch!

We stopten nog even langs de dam en een viewpoint over Wahweap, een deel van Lake Powell dat nu bijna opgedroogd staat. En dan reden we net buiten Utah naar Lone Rock. We plaatsten ons op iets wat vermoedelijk voor RV camping doorgaat, alleen, het camp host loket was onbemand en de automaat wilde onze Visa niet accepteren. Nog even een babbeletje bij Vlamingen vlak naast ons en dan bedjes in. te warm, te moe, te…

Overnachting: platform in de buurt van de dump site aan de camping van Lone Rock. Zeker niet naar beneden rijden, de mobilhome van de Vlamingen moest gans achterwaarts terug en de auto voor hen moest gesleept worden.

Elk nadeel heb zn voordeel zeggen ze in Afrika

Dag 24 

We besloten om Cedar Breaks te laten voor wat het was en de kleine wandeling te skippen. De ranger had gisteren zelf gezegd dat t niet veel voorstelde maar de andere wandelingen gewoon nog niet geruimd waren na de sneeuw. No worries, genoeg op Bauwens Sr zn routeplanning…. Wij richting het Pink Coral Sand Dunes State Park.

Vol hoge verwachtingen van de grote prachtige koraalrode zandduinen betaalden we de 10$ entrance fee… om dan terecht te komen op een camping vol met quads en families die duidelijk kwamen duinrijden met allerlei machinerie. En dan een mini duin in vergelijking met onze duinboard ervaring eerder deze reis. We keken wat rond, maar we werden niet enthousiast… 

Gelukkig konden we onze camper in orde maken en weer vullen met water, dus die 10$ hebben we alsnog terugverdiend 😂.

Snel het visitor centre binnen voor wat brochures en tijd voor plan B! 

Hupsakee, wij naar de Moqui grot… alleen, volgens google gratis en bij aankomst 7$ per persoon. Wel prijzig om een soevenirswinkel in een oude grot te bezoeken… Nope! Lia en Ava groeven nog even een dino op in de zandbak en tijd voor plan C dan maar?

Met een licht pesthumeur omdat t ondertussen al t heetst van de dag was, vertrokken we naar de Sand caves.

We wisten niet goed wat te verwachten, maar begonnen met een rugzak vol zonnecreme, water en lekkers aan de hike. Onze stapschoenen draaien overuren hoor!

Het zogenaamde goed zichtbare wandelpad was niet meer dan een overgroeide rivierbedding. Soms kwam t wel tot aan Lia’s middel. We zagen ook overal grotten rondom dus niet heel zeker waar de “google foto’s” vandaan kwamen wandelden de moedig verder tot aan een rotswand…

Aan de gekraste namen te zien was the only way up. De kids begonnen weer veel moediger dan hun moeder aan het klauteren. Maar WAT EEN BELONING! 

We kwamen terecht in een grottenstelsel hoog in de rotsen (zie foto Ava die wijst) waar er verschillende inhammen waren. Onze kids begonnen meteen schatten te zoeken en zich uit te leven in het frisse zand. Waauw! Zo smerig als wat vertrokken we een half uur later terug naar beneden… Dit was echt zo een leuke wending van de dag!

Omdat de kids echt smerig vuil waren & waterijsjes niet genoeg afkoeling boden, hadden we nog een verrassing in petto. We reden snel naar het stadje Kanab. In het Jacob Hamlin park hebben ze immers een ganse speeltuin met spraypark. Het aanpalende zwembad ging helaas pas open vanaf zaterdag… wij kennen dat niet, maar in Amerika heb je heel vaak een gratis waterspeeltuin in de stadsparken.

We brachten onze vrijdagavond door met het spelen in de fonteinen, een snelle stop in Mc Donalds om opnieuw in het park samen met de locals te gaan schommelen en spelen. 

Zeer contente kindjes reden onder licht protest het stadje mee uit op zoek naar een wildkampeerplek. Volgens Lia konden we perfect 2 dagen blijven in Kanab want zwemmen is ook heel fijn… juist! We zoeken dus nog een zwembad… want hot springs bij deze temperaturen… laat maar! 🤣

Overnachting: Wildkampeerplek Landfill Road (iOverlander app – net voor de plek op de grens tussen Utah en Arizona)