Totempalen, watervallen en vanalle verrassingen onderweg naar Vancouver

Dag 79

We lieten de campground achter ons, keken nog vlug over onze schouder naar het meer en besloten verder af te zakken. Zoals altijd was voor 10u ons “zoek de beren” momentje ingepland 😅. En we hadden weer geluk…

We lazen gisteren in een brochure over Stewart & Hyder…. De route erheen is een 60km omweggetje en heet Glacier Highway. Je zou er garantie beren spotten… ha, klonk als iets voor ons… of we tot in Hyder konden geraken zonder Amerikaans visum was ons niet gans duidelijk, maar op z’n minst wilden we wel een kijkje nemen aan de meer dan 20 gletsjers die je op deze route tegen komt…

De mooiste en impossantste gletser kwam al meteen bij de start piepen: Bear Glacier.

We waren de route nog niet half of een schattige mama en cub kruisten ons pad. Yes, al 3 beren vandaag!

Stewart was een schattig dorpje. Prachtig zicht op de bergen en gletsjers & wat oude gebouwen. We deden de boardwalk, genoten van t zonnetje en gingen kei lekker eten in t enige restaurant van t dorp (de rest was failliet en te koop… net zoals het halve vastgoed van de “main street”.) De supermarkt daarentegen had verbazend grote voorraad. Wel alles handje contantje te betalen.

We informeerden in het visitor centre hoe t nu zat met t vervolg van de route . Om richting Hyder verder te kunnen rijden, was helemaal geen USA visum nodig. Hyder ligt immers op een doodlopend stukje weg. Je passeert enkel de Canadese customs op de terugweg. Dus ArriveCan moest wel owv Covid. Ze wisten wel te zeggen dat ook hier de zalmen nog niet toegekomen zijn (mid augustus pas) dus de bear viewing tour in Fish Creek was dan vermoedelijk ook wat minder spannend… Maar, we wilden eigenlijk wel graag gaan. Je kan immers niet altijd een spookstadje bezoeken. En Hyder is bovendien ook de toegangspoort tot nog een nieuwe gletsjer, Salmon Glacier, die met de auto te bereiken is… de laatste 5km tot Hyder en de grensovergang waren maar een formaliteit… dachten we. 🤨

Terwijl we in het restaurant op de gratis wifi onze ArriveCan probeerden in te vullen, kwamen we erachter waarom we dagelijks een mail krijgen. Volgens de Canadese overheid zou Noah nu in quarantaine moeten zitten en willen ze dagelijkse updates over zijn gezondheid… Lang verhaal kort, met Noah die zogezegd in quarantaine zit, mochten we niet de grens over als gezelschap. De optie was niet eens in t systeem vindbaar… wat is dat nu weer, kinderen onder 12j moeten niet eens in quarantaine 🙄 

En ook wel een mop…. Max 2x in de week vinden we eens een paar minuten gratis wifi ofzo dus we kunnen helemaal niet dagelijks zijn gezondheid doorbellen of invullen. De enige vraag die ze stellen is trouwens of hij snot heeft. 🙈

Je kon dan wel t risico nemen om naar Hyder te rijden, maar wat als we niet terug door Customs Canada binnen mochten? Ons visum voor Amerika hebben we al terug ingeleverd dus technisch gezien mochten we niet in de USA zijn en je wilt ook niet vastzitten in een land waar je niet bent en er geen andere uitweg is. En gezien er ook geen wifi en mobiele data in Hyder is, zouden we zelfs geen ambassade hulplijn kunnen inroepen als t niet lukte met onze franke teut of puppy eyes.

Bovendien raden ze aan om met een mobilhome niet verder te rijden dan het bear viewing gedeelte rond Fish Creek… ongeveer 15km voor de gletsjertong van Salmon Glacier. De vraag was enkel of dat dat een suggestie of afdwingbaar gegeven was 😝 Soit, het universum was precies echt wel tegen dus we dropen af en reden dezelfde route terug mits nog een paar fotostops.

Maar echt een aanraden voor wie deze richting eens uitkomt. Check de self guided auto tour van Salmon Glacier & Highway 37A op http://www.districtofstewart.com

Een paar uur later stonden we dus terug aan de junction en gingen we op zoek naar de Meziadin fish ladder (die we dus vergeten op te zoeken waren op wifi en niet in guru stond, bijgevolg niet vonden). We namen een kijkje op de Meziadin Lake campground. Die camping was wel een echte aanrader: aan het water en omdat de zalmen hier eitjes leggen in t meer en de kreken (slechts 3 zo een plaatsen in Canada) is de kans op beren groot… Helaas we moesten verder…

We besloten vandaag nog een paar extra dingen mee te pikken en onze dag een 100tal kilometer in te korten. We zitten hier immers in een echt interessant native cultuur stuk van British Columbia.

We gingen op zoek naar de totempalen van Gitanyow (vroeger Kitwancool). De natives die we ondertussen tegen kwamen, staken allemaal hun hand in een peace teken op, zo van… “cool dat jullie naar ons dorp komen”. Prachtige totempalen… we staan echt versteld van hoe rijk de “aboriginal” cultuur eigenlijk is.

We hadden ons tevoren niet ingelezen over dit stuk Canada, t was immers enkel de route terug richting Vancouver, maar we zijn aangenaam verbaasd over al wat er te vinden is!

Na een berenpup zonder moeder in de buurt 😔, sloten we de dag af aan t stadje ietsje verderop. T was bijna bedtijd maar we deden snel nog de korte wandeling rond Gitwangak battle hill. Daar stond vroeger een versterkte vestiging waaruit de krijgsheld Nekt aanvallen coördineerde tegen naburige stammen voor eten, slaven en heerschappij over de handelsroutes. Bij aanvallen rolden ze boomstammen vanop de top van de heuvel naar beneden… we genoten van de nakende zonsondergang…

Dat is trouwens welgekomen, na Alaska met amper 3u nacht zitten we nu al dagen terug met het gevoel “dat het s avonds donker wordt”. Het lukt ook beter om de kids te slapen te leggen zo… 

We reden naar het Centennial park van Kitwanga dat er voor gekend is dat je er gratis mag kamperen. Camphost Archie troffen we er niet, maar de meisjes knutselden een kunstwerk voor hem dat we achterlieten als bedankje. 

We roosterden onze laatste hotdogs en marshmallows en gingen slapen… het geluid van de houtzagerij, die blijkbaar s nachts ook doorwerkt, namen we erbij. En buiten ne flauwe plezante die na zijne shift eens kwam boenken op onze mobilhome (en mij een hartaanval bezorgde van de schrik) stonden we daar goed.

Overnachting: Kitwanga centennial park. We stonden er met een 8 tal andere kampeerders. Vuurkringen, sanitair en gratis hout.

Dag 80

Tijd om verder af te zakken naar t zuiden. We vertrokken onder licht protest van de kroost (die echt wel kamphost Archie wilden ontmoeten en teleurgesteld was dat die mens zijn kunstwerk nog niet opgehaald had vannacht). 

Rond ongeveer 9.30 kwamen we aan on The Hazeltons. De autostrade grenst aan New Hazelton en daar sprongen we het visitor centre binnen in de hoop meer info te verzamelen over de route van de komende dagen. T was weer van “daar staan alle brochures” maar… we konden er wel ook gratis dumpen en water aanvullen. Dus top!

We vonden een brochure over de regio en besloten al meteen een detour te maken langs de Hagwilget suspension brug en Kispiox, een dorpje met ongeveer 16 totempalen van wel meer dan 150j oud. Ahja, en ook een vosje dat kwam piepen…

We vervolgden de route en 70km verderop was t opnieuw tijd voor een zijsprongetje naar de Twin Falls en een gletjser. De wandeling was super kort en uiteindelijk duurde het hele pamper verversen/draagdoek stoppen/wandelschoenen aandoen verhaal weer 3x langer dan de daadwerkelijke wandeling 🤪.

Next, richting Smithers. Ondertussen was t al vrij laat en sprongen we de Mc Donalds binnen…. De meisjes hun ogen glunderden nogal.

Nadien was het tijd om kilometers te vreten. Buiten hier en daar een tankstation of een foto stopje voor een brug of standbeeld dat Christoph ongetwijfeld weer op google gaat loggen, viel er weinig te beleven. Lia deed een dutje en Ava luisterde verder met de koptelefoon naar een nieuwe lading luisterverhalen.

S avonds wilden we halt houden in Prince George, maar er was geen goede camping. Blijkbaar slapen de meesten op de parking van Wallmart, maar dat vonden we maar niets. Het RV park net buiten t stad is “adults only” dus ook niet bepaald een stekje voor ons… we reden daarom 15km door naar Buckhorn. We hadden immers een camping in de app gespot met goede reviews.

De camping op zich was minder idyllisch dan de beschrijving & de douches en sanitair werden gerenoveerd, maar we bleven toch gezien we de mobilhome nadien toch konden bijvullen/legen. Het “verwarmde” zwembad werd meteen uitgetest… Vader ging voelen en zou de zware avondtaak van het diner op zich nemen terwijl mama en de meisjes een uurtje mochten gaan plonzen… na een kwartier waren we terug met blauwe lippen. Verwarmd, my ass! Nuja, rond 20.30 is de zon ook niet meer bepaald van de partij 🤪

Overnachting: Bee Lazee RV park & Campground (34 CAD). Beetje verouderd maar bij goed weer heb je dus wel een zwembad! 

Dag 81

In dat zwembad zagen ze ons ‘s ochtends niet meer terug. Het werd een warme douche en de mobilhome in richting onze eerste tussenstop.

Quesnel little people stond er in onze reis voorbereiding. Ik had al schrik dat Christoph één of ander dubieus dorp gevonden had met dwergen, maar het bleek iets veel coolers. In Quesnel hebben ze een paar jaar geleden een streetart project op poten gezet waar alle brandweerkranen veranderd zijn in een mannetje. Er zijn er 23 en tijdens onze zoektocht stopten we bij 17 ervan. De meisjes amuseerden zich rot in de zoektocht naar de krantenjongen, leerkracht, kapster, casino portier etc.

Www.downtownquesnel.com

Als beloning stopten we nadien in het waterpark achter het visitor centre waar we geparkeerd stonden. Opvallend trouwens, hier kan je vlot gratis parkeren in de meeste steden. In het park waren bovenop de speeltuin en het gratis waterpark ditmaal zelfs opnieuw picknicktafels & kampeer faciliteiten. De meisjes kwamen zeiknat mee terug naar de mobilhome. Afgekoeld en klaar voor de volgende 300km.

De stadjes die volgenden waren vooral een verzameling van oude roadhouses en antiekwinkeltjes. In “108 road house” hadden ze nog wel wat provinciale parken en een stadspark met spraypark in de aanbieding, maar de meisjes waren net flink verhalen aan t luisteren dus we besloten nog wat door te rijden.

Morgen moeten we immers die mobilhome ontdoen van z’n modderlaag & alles binnenin opfrissen en repareren alsof hij niet net 80 dagen afgeleefd werd door een bende wilde kinderen die sneeuw, zand, modder en doodgeklopte muggen achterlieten op elke cm2 van hun woonst 🤪

Ineens kwamen we een bordje “Marble Canyon” tegen en reden we terug naar een camping waar we – denken we toch – 4j geleden ook stonden. Er waren allemaal mensen in zwemgerief en we ontdekten Crown Lake. De meisjes trokken voor de 3e keer in de afgelopen 24u hun zwemkledij aan en gingen zwemmen… dat er ook nieuwsgierige eenden waren, deerde niet.

Er waren een pak families op de day use area, hier en daar wat vrienden met een vrolijke cigaret (cannabis is hier legaal dus kom je ook wel meer openlijk tegen)… Waar Ava maanden geleden nog huilde bij elke zwemles was ze nu vastbesloten over te zwemmen. Trots dat ze was dat ze verder durfde dan ze kon staan! En maar zwemmen… “kikker vliegtuig pijl” riep ze luid! Zwemjuf Tine was er dan wel niet om de vorderingen te zien, mama Tine stond trots op de oever 🤗

We dronken de laatste frisdrankjes en pintjes, sorteerden al wat vuile was, stookten t laatste hout op om te koken en begonnen al met wat opruim- en poetswerk. De meisjes waren teleurgesteld dat de Nederlandse kids naast ons niet kwamen spelen. Ava en Lia zochten telkens toenadering maar toen gingen die trienemiekes ineens rond 20u al slapen. Woeps, wij leven iets meer op t ritme van de wind en zon 😎

Overnachting: State campground Marble Canyon (18 CAD) – vuurkringen en picknicktafels, sanitair. Heel gezellig aan de rivier bij goed weer. Ook mogelijk als day use area.

Bye bye Yukon en hellow beren

Dag 76

Wij dachten dat we t slechtste stuk route achter ons hadden liggen. Tussen Chicken en Dawson City is er niks verhard en daarom rijden er velen met reservewielen voor zowel de auto als trailer boven/op/onder gebonden. Dat was dus hét stuk waar we tevoren het meeste zenuwen voor hadden (en jaja, zelfs een youtube filmpke over keken van mensen die al hun gehobbel online gezwierd hadden)

Maar, dat viel dus reuze mee. De weg was precies net geprepareerd. En t was alsof je als eerste van de dag een vers geprepareerde ribbeltjes skipiste afgleed… no problemo! Echt veeeeel beter dan de meeste wegen in de Yukon en Alaska.

Hangt vermoedelijk heel af van het weer de dagen voor je rijdt & van het verkeer dat er rond jouw periode op rijdt… geen sporen waarin je kon vastzitten en amper modder bij ons ondanks de regen.

Maar vandaag… ha, de wegenwerken net buiten Dawson City hadden de hele route in 1 groot modderbad veranderd. Nochtans zou heel de route verhard moeten zijn… maar nee hoor. Als ze een weg een meter ophogen tegen de overstromingen, zit je uiteraard gewoon in t zand tussen de bulldozers en pletwalsen. Onze mobilhome moest hard werken! 

We glibberden, gleden en waren blij dat we er zonder kleerscheuren weer uit kwamen. En… t is niet dat ge een andere keus hebt hoor… 1 weg, that’s it… niks omleiding mogelijk. Er is gewoon maar 1 route telkens hier in de afgelegen gebieden! 

We waren niet helemaal op ons gemak. En ik was stiekem blij dat Christoph reed zodat t al zeker niet mijn schuld kon zijn als we vast zaten…. Voordeel is anderzijds wel dat er bij van die wegenwerken dan op zn minst wel genoeg monstertrucks in de buurt zijn om u eruit te trekken als ge -ondanks de pilot car- toch een slippertje maakt ergens tussen modderpoel x en mulle zandstrook y…

We snapten ook meteen waarom er hier zoveel (mobilhome) carwashes zijn…. Onze lichte mobilhome was een donkerkleurig zandmonster geworden….

We deden iets van een 500km… best saai. Vooral toen we dan ook nog eens een giga onweer op onze kop kregen…

Onderweg wandelen aan “5 fingers rapids” lieten we dan ook vallen. We stopten enkel hier en daar voor wat foto’s en een stukje gebak (maar de marketing van Braeburn was weer beter dan t daadwerkelijk stuk bananencake… echt bakkers, rep je naar hier!)

We stopten in de visitor centre van Whitehorse voor wat extra brochures voor onze laatste trek naar beneden… van hieruit is t nog 2400km en we hebben nog een kleine week dus wilden tevoren weten wat eventueel goede tussenstops zijn. Vorige keer was Yukon vooral heel desolaat en sjeesden we erdoor zonder goed te weten wat of hoe. Dat wilden we nu proberen te vermijden. Bovendien is t “terugrijden” ook een hatelijk gevoel zonder tussentijdse doelen…

We kozen een echte campground zodat we nog eens konden dumpen en deftig douchen enzo. Het werd er eentje aan de Miles Canyon buiten Whitehorse. 

Overnachting: Pioneer RV park – in 1 van de RV sites bovenaan waar t rustigere is (37 CAD – incl 1gb internet en 2 shower tokens van 8min). Heeft ook deftige laundromat, carwash en klein winkeltje. Tanken is 0.03ct goedkoper voor kampeerders. Bon, toch 4 CAD bespaard 🙈

Dag 77 

De ochtend startte met een wandeling aan Miles Canyon. Suuuuper mooi! Helaas deden we niet de hele trek naar de oude stad. Maar alles rond Schwatzka lake en de canyon leek echt de moeite…. De rivier is helemaal appelblauwzeegroen, echt als in een sprookje.

Erna reden we naar SS Klondike waar we de boot gingen bezichtigen. De film in het visitor centre was heel leerrijk. Je kreeg een goed beeld over de goudrush en de rol van de overzetboten. De meisjes haalden een extra tag op voor hun ketting en speelden een folklore spel.

Daarna begonnen we aan de Millenium trail. Een lus van 5km lang de Yukon river. We wilden die wandeling snel doen en dan met de kids naar het zwembad. Maar bon, dat plan werkte niet helemaal zoals gedacht.

We wandelden langs graffiti kunstwerken, lazen alle gedenkplaatjes op de talrijke bankjes onderweg, vonden doodlestones, deden de fitometer, namen een kijkje aan de vistrappen. Het was veel te laat eer we terug aan de mobilhome kwamen en honger als een paard hadden 🤭. We besloten na het leegroven van de frigo te starten aan het eerste stukje van de terugweg in plaats van te gaan zwemmen.

Helaas zijn de hotsprings waarvoor Whitehorse zo gekend is van eigenaar veranderd en zijn de Takhini Hotsprings (onder de naam Eclipse hotsprings) nu een 18+ domein geworden… We konden dus enkel terecht het sportcentrum met gewoon zwembad. In 2023 zouden ze een familiezwembad openen aan de hotsprings, maar de bouw is nog niet eens gestart… 

We zagen na een uurtje rijden onze eerste beer. Amai dat was al weer super lang geleden! We kunnen ons zelf niet herinneren of we wel daadwerkelijk ergens een beer zagen in Alaska zelf… (onze tellijst zegt enkel door de verrijker aan de Harding Icefields… en tevoren maar zo een schrik aangepraat krijgen van die ganse hordes wilde Alaska beren 😜)

We reden tot in de buurt van Teslin lake en gingen kamperen op de Yukon state campground zodat we een kampvuurtje mochten maken. Het werd steak stroganoff op t vuur met een dessertje van crispy marshmallows!

Overnachting: Teslin Lake – Yukon state campground 20CAD via gratuity enveloppe. We blijven er over verbaasd hoe proper die campgrounds blijven ondanks de lage fee. Gratis brandhout is in Yukon heel normaal. Je moet alleen zelf klieven 🤟🏻

Dag 78

Tijd om te starten aan het vervolg van de terugrit. De eerste 200km die we nu moeten doen, reden we al eens…. Je rijdt hier ongeveer 80-90 km/u dus rond de middag hoopten we opnieuw in Watson Lake aan te komen waar we iets minder dan een maand geleden ook waren.

We lachen er wel eens mee dat we altijd veel beren zien voor 10u s morgens en zo ook weer vandaag… eerst een eenzame beer waar we niet voor konden remmen… (no worries niet dat we hem platreden ofzo, gewoon dus geen foto’s)

En dan… jackpot een mama en 2 mini’s aan de overkant van de “autostrade” net op een rustige plaats. Onze telelenscamera klikte en klikte. En de meisjes konden achterin meegenieten!

We reden terug door gebied rond Teslin dat een maand geleden overstromingsgebied was. Nu zagen we hen de dijken van zandzakjes weer afbreken. Enkel de kapotte auto’s/ trucks die langs de iets hogere bermen geparkeerd stonden & de aangespoelde bomen, die her en der gesprokkeld lagen, herinnerden aan de waterellende… 

We draaiden vlak voor Dawson Lake de Stewart Cassiar Highway op. Zo rijden we niet 2x dezelfde Alaska Highway route naar het zuiden. We wilden tanken maar t was een raar gedoe en bon, we besloten nog 100km verder te gaan en bij t volgende dorpje te tanken… Good Lake Hope… dat klonk goed! 

En je kan t al raden… dat was een tankstation op onze kaart, maar in t dorp woonde amper 28man. Tankstation enkel een paar uurtjes open op maandag middag, woensdagochtend en donderdagmiddag… 3x raden wanneer wij daar aangetuft kwamen met een naftbak die wel een tankbeurt kon gebruiken… juist ja, woensdag middag… we moesten kiezen. Ofwel 100km terug ofwel nog 140km verder… Ik was ineens jaloers op de mensen die we onderweg tegengekomen waren die een kratje naft uit hun koffer tevoorschijn toverden. We waren ze nog bij geen enkel tankstation tegengekomen, maar ineens zagen we op de route wel 2 auto’s die bijvulden met iets wat op een groot wijnvatje leek… slimme mensen dus 🤪

Wel, t waren spannende 140km. Deed me effe denken aan die keer dat we in Zuid Afrika een uur reden en dan aankwamen aan een tankstation zonder naft. Ik had al een heel plan verzonnen hoe Christoph ging moeten liften (maar wel de berenspray mee kreeg) 🤪. Maar, die 140km lukte en t naftbakske dronk gulzig 380€ leeg aan de pomp… dan weet ge dat dat rood knipperend alarm lichtje niet veraf was🤓

Daese Lake kreeg tot 3x toe bezoek van Christoph in de supermarkt, maar bon. We hebben weer melk en ineens ook 2 lichtgevende tandenborstels die aangeven hoe lang er gepoetst moet worden. 

We voelden ons fris genoeg om nog een stukje verder te rijden en sjeesden langs prachtige meren, een eland in een meertje, wat “wilde” paarden en een camioneur die wel heel scheef langs de weg stond naar Kinaskan Lake. Opnieuw plaats zat op de campground… 

We kookten eindelijk onze rode zalm die we kregen op t strand in Kenai…Njomnjom!En we klonken op het verbreken van ons dagrecord beren spotten… yes, 7 zwarte beren vandaag!

Overnachting: Kinaskan Lake Provincial campground – betalen aan de camp host – 20 CAD

Aanrader ondeweg is ook Boya Lake. Super leuke camping mer klein speeltuintje en kajaks (20 CAD – 2u – gratuity enveloppe). Maar voor ons te vroeg op de dag en midden in de zoektocht naar naft dus niet echt op ontdekking gegaan

Terug naar de Canadese Yukon

Dag 73

De eindspurt is ingezet. Vanaf vandaag zijn we mentaal “aan het terugrijden”. Alaska zit er bijna op… en dan is t rijden om de mobilhome tijdig in te leveren… vreemd wel, want anderzijds zijn we wel nog een maand van huis…

Ik weet niet of t daarom was, maar vandaag was zo een beetje een beu-dagje. We sliepen uit, douchten met z’n allen en begonnen dan aan de uittocht van Glennalen naar Tok. Onderweg was er niet veel om te stoppen. De meisjes jengelden wat achterin (de verveling begint soms de overhand te halen ondanks nieuwe luisterverhalen of snel verzonnen knutselactiviteiten)

In Tok wipten we snel de liquor store binnen en gingen we op zoek naar brood. Gezien het al na 14u was “lunchten” we in de mobilhome ipv nog eens een bezoekje aan Snelle Eddy z’n restaurant. Verveeld dat de wifi van t visitor centre niet werkte voor een foto backup, werd er een middagdutje ingezet.

Vol frisse energie startten we Daarna opdracht “zoek de schaar”: onze missie om een kapper te vinden voor Christoph (die er bijna als vader Abraham uitziet). Google gaf 2 opties… We reden eerst naar optie 1… Helaas voor Christoph kluste kapster CJ ook bij als hondenkapper en blijkbaar was ze net bezig met een poedel. Ze kon Christoph er niet tussen nemen. Hij vond t niet eens zo erg na een blik in haar kapperszaak.

Kapper 2 was niet open… wie weet wat hadden we daar getroffen…Bon, niet dat we t niet geprobeerd hebben hem terug toonbaar te maken eh 😝.

We besloten een beetje verveeld om dan maar meteen naar Chicken door te rijden. Zodra we Tok uitreden viel ook het gsm signaal weg… gezellig. Tot zo ver ons plan om de “ArriveCan” grensformulieren in te vullen met de laatste 0,5GB die ons restte op onze Alaska simkaart. Je moet van de Canadese douane immers het uur opgeven dat je de grens over gaat… en dat weet je met deze wegen gewoon niet in te schatten! Dus we rekenden wel stiekem op ontvangst…

De weg was onverhard en slecht, hier en daar zelfs gewoon spleten van het vriesweer die hele barsten gemaakt hadden. Dus we reden rustig en stopten af en toe langs de viewpoints voor de infoborden om de weg wat te breken…

Chicken was werkelijk slechts 3 gebouwen en 2 RV parks groot. Er woont daar amper 15man. Ooit gestart door een vrijgevochten vrouw en haar 8 kids… en t ging ze voor we wind. Sue is nu vooral gekend als eigenaar van zowat alles in town en beroemd voor haar taarten! Maar je moet het ze nageven, de merchandising is hip, de naftprijs aanvaardbaar voor een afgelegen gehucht (6,09$/gallon) en vooral… t saloon is tof gedaan zo met alle petjes tegen t plafond. En t is nu niet dat er verder veel te beleven valt… dus de meesten stoppen wel eens voor een pintje.

Maar dus, ons lumineuze idee om daar in t visitor centre nog eens na te vragen of het vervolg van de weg vlot te doen was voor mobilhomes… haha….wat een mop! Er was geen visitor centre en eveneens geen gsm ontvangst of wifi in t dorp… alle daar bij die 3 gebouwtjes 🤪

We bezochten eerst even de camping en de bijhorende dredge, maar besloten toch om niet in t RV park te overnachten. Dat was gewoon een parkeerstrook vol mobilhomes. We reden naar t saloon waar je blijkbaar gratis mag staan… duidelijk the place 2 be voor de hippere kampeerders die nog een pintje willen… We aten… kip… passend toch 🤪

Overnachting: Chicken Saloon – in principe moet je even melden in t saloon dat je er staat, maar we zetten ons gewoon mee in t rijtje. Het cafe serveert Sue haar beroemde eten, maar breng zeker een volle portemonnee mee! Wij kochten smorgens een take away koffie, flesje Minute Maid en stuk kersentaart en waren 18€ kwijt. Een simpel ontbijtje startte aan 20$ per persoon voor 2 eitjes… 

Dag 74

Vandaag op ons programma: Top of the world highway. Een afgelegen route die enkel in de zomer open gaat en een deel met een gratis ferry af te leggen is.

Het regende dus de wandeling net buiten Chicken skipten we. Die goud dregde zoeken we dan wel eens op op t internet 🙈. 1,5u in de regen zagen we geen van beiden zitten met zeurende kids, maar vooral… hoe slechter t weer, hoe modderiger de route en we wilden nu ook geen risicos nemen en terug 100den kilometers moeten omrijden omdat de mobilhome niet doorkon …

15 mijl verderop de route stond de 3e en laatste dredge, maar die moet ofwel helemaal overwoekerd zijn door planten ofwel toch helemaal niet dicht bij milepost 86 staan, want we vonden niks.

We reden in colonne met 4 andere mobilhomes, maar toen die allemaal aan de kant gingen, sjeesden wij als eersten naar de Canadese grens

De mevrouw was super aardig en we mochten op de gratis wifi onze formulieren invullen. Oef, daar hadden we wel wat op gerekend! Ze ging zelfs speciaal het systeem resetten zodat we konden inloggen. Enkel ons pas gekochte brandhout moesten we achterlaten. Jammer, maar bon… Christoph mocht zijn Alaskaans bier houden, ook al iets zeker 🤣

We reden verder richting Dawson City de Yukon in. We hielden halt op de camping voor het stadje. Daar is immers een ferry kerkhof dat we wel eens wilden zien.

Tijdens de hoogdagen waren hier tal van ferry’s die de overzetten aanboden, toen eenmaal de brug en trein in Yukon arriveerden werd de route een pak minder gebruikt. Op zn outbacks hebben ze toen die tientallen overzetboten gewoon in het water gelaten en te pletter laten varen… tja, dat is wel typisch van hier. Alles dat niet meer gebruikt wordt, laat je verkrotten en verroesten. Of het nu een tankstation is (dat wij zouden saneren) of een oud restaurant… het staat hier vol met “urbex” locaties… of wrakken van trailers, mobilhomes, mijntoestellen, auto’s. Het hoort erbij!

We besloten op de staatscamping in te checken en kaapten t plaatsje naast de speeltuin weg. We deden eerst de totaal overgroeide wandeling op zoek naar de scheepswrakken. Die begon reuze avontuurlijk (zie foto) maar was nogal overwoekerd dus we moesten goed zingen om eventuele beren of elanden niet tegen te komen.

Erna speelden we op de camping. Mama en Lia knutselden terwijl papa en Ava vuur maakten… Christoph en ik genoten tot kot van de nacht van ons vuurtje… kunnen we dan aub een grote tuin met vuurkring en voorbijkabbelende rivier aan onze wishlist toevoegen 🤭

En de zonsondergang na 23.30… die had hier zelfs een gouden randje!

Overnachting: State campground Yukon River aan de overkant van Dawson City – 20CAD via gratuity enveloppe

De gratis 6min ferry kan je ook te voet nemen. Hij gaat 24/7 (Behalve vrijdag 5-7). Dus je kan evengoed toch nog t centrum in. Op zaterdag was t bovendien farmer’s market tot 16u… wij troffen zondag vooral gesloten dingen, maar er is vast meer leven in de brouwerij op andere dagen! Wij wisten alleen niet dat t zaterdag Parks Canada day was geweest en vermoedelijk veel mensen daarom op zondag effe wilden uitrusten

Dag 75

Oef, het water was niet te ver gestegen en de ferry boot bracht ons netjes op 5min naar Dawson City… en daar hadden we een strak plan! Goud pannen! 

We hebben de afgelopen jaren enorm veel National Geographic gekeken… gold rush, gold diver, extreme gold miners … en we dachten… dat kunnen wij ook. Dus aan t visitor centre vroegen we een gratis goudpan op, we keken de bijhorende youtube tutorial en wij naar claim nr 6! Dat is een stukje land aan de kreek waar je recreationeel mag goud zoeken… en de gold fever had ons al meteen te pakken want Ava maakte wilde plannen voor een gouden standbeeld en wilde weten hoe we al die klompjes zouden vervoeren 🤪. Lia zocht in de voorraadkast de grootste plastic zak uit (en verstopte blijkbaar een giga steen met gouden schitter voor de boeven in mn kleerkast, maar dat is een ander verhaal)

We probeerden en probeerden maar bleken talent noch geduld te hebben. We aten hotdogs op de picknicktafels, legden ons oor te luister bij de buren, maar noppes…

Iets voor 15u vertrokken we snel terug naar Dredge nr 4 waar we een ranger tour geboekt hadden (30CAD- wij betaalden braaf tevoren maar mensen die toekwamen om 15u mochten ook mee en werden gewoon gevraagd achteraf eerlijk te gaan betalen, ik verwed er een goudklompke om dat die 2 auto’s dat NIET deden 🤨).

De meisjes waren ongeduldig om binnen te mogen en lieten de Engelstalige uitleg over hoe zo een dredge werkt aan zich voorbij gaan. Ava mopperde luid dat ze t stom vond en wilde vertrekken… Christoph zn ingenieurshart maakte sprongetjes en had nog uren kunnen luisteren en rondkijken. Tjah, t kind heeft maar half zijn genen eh 🤭.

We hingen nog wat rond in de “goud straat” en stopten nog een paar keer voor de vogelhuisjes die we overal vonden. Blijkbaar voelt een bepaalde mijner zich wat schuldig dat ze om te kunnen mijnen alle bomen moeten vellen (en soms in brand steken zodra t begint te vriezen zodat de grond bewerkbaar blijft). Jim plaatst nadien nestkastjes om de vogels toch weer een thuis te geven… 

We reden terug naar Dawson City met onze goudpannen en besloten een restaurantje te zoeken. Op zondagavond leek t daar wel verlaten en we eindigden in zowat de enige optie “Fish n Chips”. Christoph bestelde een steak die op een croque kwam (?) en de meisje vulden hun buik met melk en fruitsap en konden nadien hun kabeljauw niet meer op omdat het zoooooooo lang had geduurd (dixit Ava).

De kids wilden nog een ijsje, maar met 15 wachtenden voor ons, dropen we t af… T werd een mobilhome diepvries ijsje!

Nadien reden we Dawson City uit, want we  opteerden ipv de ongezellige stadscamping voor de state campground 11km verder.

Overnachting: State Campground – Klondike River – 20 CAD gratuity enveloppe (Telkens 2 CAD goedkoper als je online boekt maar we hebben geen Canadese simkaart en free wifi hangt hier niet aan de bomen)

Gletsjerliefde

Dag 70

Ook vandaag werd de snoozeknop van de wekker een paar keer gebruikt. Laat ons zeggen dat we t laagtij van 7u niet meteen gezien hebben daar op onze wildkampeerplek. 🙈

We reden meteen Valdez weer in. We hadden immers gisteren geconstateerd dat er iets mis was met onze telling en dat de onderbroekenstapel zodanig geminderd was dat het driiiingend tijd werd om een wasje te doen.

Gelukkig had het tankstation/RVpark in het centrum een super uitgerust wassalon. Op een dik uur joegen we er 5 wasmachines en 3 droogkasten door… we verkenden erna nog even de winkel (meisjes kregen een nieuwe tshirt), we gingen gratis dumpen en hups… klaar voor de dag.

In de mobilhome wilde Lia ineens knutselen. Blijkbaar had ze de sticker, die ze in de tankstationwinkel heel graag wilde, stiekem toch meegenomen… onze kleine dievegge 🤨 Een kleine preek en een blijtscene later waren we dan echt klaar voor Valdez en stapten we t visitor centre binnen… Kregen ze van de dames in het visitor centre ineens toch wel niet allemaal gratis stickers… ik snap dat dat kind soms niet kan meer kan volgen 😳

Eigenlijk waren we minstens even goed geïnformeerd over de regio als de mensen die in het visitor centre werkten dus we startten aan onze route… de mensen zijn altijd lief, maar soms kennen ze buiten hun eigen dorp echt niets. En zelfs dan… enkel het museum is dan zo een must do. Wandelingen doet al wenkbrauwen fronsen en stops onderweg naar t volgende dorp… oei dat is dan weer zo een vraag die ze nooit kregen en waarop ze dan niks kunnen bedenken…. Hun cliënteel leren lezen is duidelijk een sales cursus die niet in hun curriculum voorzien is. Ouders met kids willen liever horen waar er een speeltuin is dan een zaal met opgezette dieren of foto’s uit lang vervlogen tijden.

Als bij toeval ontdekten we vrij dicht bij het oude stadsgedeelte het Glacier view park. We besloten even een kijkje te nemen op t strand… In plaats van crepe papieren bloemen verkochten wij even later zelf opgeviste ijsblokken in ons strandwinkeltje…

Mensen kwamen suppen, packraften en een zot waagde zich blootsvoets op de ijsschotsen terwijl zijn gewapende compagnon op de oever stoefte hoeveel hechtigen hij overhield aan een gelijkaardig zotte stunt… wij genoten van de ijsrotsen. Trouwens, het stadium als ijsblok is zowat het spannendste moment in t leven van een stukje gletsjer. Duizenden jaren uitgekeken naar die vrijheid en dan opgevist worden door de zusjes Bauwens… het kan verkeren…

Erna reden we verder naar Dayville Road. Daar is de Salmon Hatchery. Een zalmkwekerij waar ze tussen mid juli en eind augustus miljoenen kaviaar eitjes oogsten van de vissen die via de vistrap toegezommen komen. Uiteraard trekt al die zalm ook een pak dieren aan. Wij zagen 10 zeeleeuwen, een pak meeuwen, een jonge visarend en enkele zeehondjes. Helaas geen beren… maar het was dan ook eb. Bij vloed als je de springende zalmen ziet, heb je uiteraard een pak meer kans! En uiteraard waren er daarom weer gewapende wandelaars/vissers. De ene professioneel uitgerust met een pistolen harnas, de andere met zn revolver achterin zn pyjamabroek 🤭. Het went toch niet echt…

In de namiddag stonden er een paar prachtige watervallen op t programma. Horsetail waterval, Bridal veil waterval… de camera klikte en klikte.

We stopten ook nog even aan de Railroadtunnel of 1906. Weer zo een typisch Alaska verhaal. Een tunnel die met de hand gegraven werd, maar dan nooit gebruikt werd omdat men t ondanks een geweer-gevecht niet eens kon worden over welke firma de tunnel mocht uitbaten…

Lia en Christoph gingen in de tunnel even op zoek naar vleermuizen. Onze kleine fantast kwam terug met een spannend verzonnen verhaal om haar zus jaloers te maken…

De hele middag-route stonden er bordjes met uitleg over routes en historische punten. Vrij uniek, dat mogen ze meer doen in Alaska en de Yukon 🤣 wel leuk want zo ken je dus het verhaal achter wat je ontdekt on the road….

In de regio zijn een pak wandelingen die we eventueel hadden kunnen doen, maar wij reden verder, want wij hadden een meeting met een gletsjer. We reden door dichte mist en miezerregen… zouden we hem wel zien?

Worthington gletsjer was opnieuw een gletsjer waar je zo kon heen wandelen. We kwamen aan en betaalden braaf onze 5$ dagparking. Wel opvallend dat ze hier uitdrukkelijk uithingen dat dat dan misschien wel veel was (en dus aanlokkelijk om niet te betalen) maar dat een wc leegpompen 450$ kost en met afval >1000$. De wandelingen worden uitgezet door vrijwilligers en alle kosten samengeteld was de 5$ bijdrage blijkbaar verre van genoeg…  

We besloten de ridge trail te doen. Heel steil en amper onderhouden… en dat hebben we geweten. Na een tijdje in dichte begroeiing stopte onze guru ermee. Tirez votre plan dacht die gps. Het pad werd smaller en smaller en we liepen echt op de top van de voorliggende heuvels. Tot… het te gevaarlijk werd met de meiden om door te zetten. Ik liep al een tijdje in trein met Lia terwijl ik haar kap vasthield anti-uitglij partijen. De mist kwam weer opzetten en het leek niet alsof onze wandeling helemaal tot aan het ijs geraakte. We waren dicht genoeg om een grot te zien en het blauwige ijs tussen de brokstukken. Maar dus niet dicht genoeg naar ons goesting 🙈

Achteraf vonden we aan het viewpoint de echte wandeling die we eigenlijk bedoeld hadden, maar die was afgesloten door verzakkingen…. Mmm t lijkt alsof die gletsjers ons niet op bezoek willen… Teleurgesteld gingen we op zoek naar een kampeerplek.

Overnachting: Wildkamperen langs de weg

Dag 71

Een vet coole dag vandaag. Hij was nochtans redelijk gewoontjes gestart. Vertrokken op onze wildkampeerplek, gereden richting t Visitor centre van Wrangell St Elias Nationaal Park… niks speciaals, right.

Trouwens voor dat Wrangell St Elias NP moeten we nog eens terugkomen zonder mobilhome…6x de grootte van Yellowstone, zo groot als gans Zwitserland, met 9 van de 17 hoogste bergen van Noord Amerika, één groot gletserparadijs…. helaas enkel toegankelijk via 60mijl dirtroad en een vliegtuig. Door de mist zagen we helaas weinig van dit grootste natuurpark van de USA…

Maar goed, dus de middag… yes, dat was waar we al lang naar uitkeken! We waren de laatste dagen wat teleurgesteld dat t niet meer lukte om op een gletsjer te geraken, iets wat een soort traditie is in ons gezinnetje (met 9 maand oude Ava klommen we naar Svartisen in Noorwegen, Lia stond op 5 maanden op de Athabasca gletsjer in Canada en voor Noah hadden we de Matanuska in gedachten) 

Soit, we reden naar de Matanuska gletsjer maar temperden onze verwachtingen. We lazen alles wat er te vinden was op google, maar t was niet eenduidig of je nu wel of niet zonder tour op de gletsjer mocht. Wat we wel wisten, was dat t onze laatste gletsjer zou zijn in Alaska… de toegang tot de gletsjertong ligt in native gebied en wordt door een organisatie uitgebaat. Tot voor covid kon je voor 30€ pp binnen en zelf wat wandelen. Blijkbaar gebeurden er toch te veel braspartijen en ongelukken en sinds 2jaar is alles via tours te doen… Er hing een aardig prijskaartje aan, maar onze kids konden mee en zelfs mini Noah vonden ze helemaal ok. Als hij niet zelf zou wandelen, moesten we zelfs niet eens betalen voor hem 😝.

We haalden de visa boven en maakten ons snel klaar voor een 3u durend avontuur. Snel kids omkleden, borstvoeding geven, laatste pipistop. We rushten t lijstje af en stonden netjes om 15u klaar bij onze gids Maiky (of Maggie of Mickey of hoe je het ook spelt). Een super toffe meid die eindeloos veel geduld had met onze meiden die haar gewoon aanspraken in t Nederlands. Ze vertelde echt veel interessante weetjes over gletsjers. En zo weet je meteen dat een tour toch echt wel aan te raden is van tijd tot tijd. De helft van de zaken die we nu ontdekten, hadden we anders niet eens opgemerkt.

We deelden Maiky enkel met een ander koppel en kregen dus bijna een prive tour langs spleten, moulains, wandelende rotsen, zwart ijs, newtoniaanse vloeistof, gletsjer zilt, etc.

Halfweg de tour kregen we onze zomer crampons aangemeten, een soort van spiky ketting die rond onze eigen schoenen paste en waarmee we meer grip kregen op t gletsjerijs. Lia crosste alsof ze nooit anders deed en ging tot 2x toe in haar vrolijk enthousiasme onderuit (maar had gelukkig enkel een blauwe plek). Ava was wat afwachtender want had stiekem gehoopt op sneeuwballengevecht-sneeuw en met gletsjerijs valt er nu niet bepaald te smijten…

Amai, we hadden echt zo een coole middag! We gaven Maiky en ruime fooi en gingen met een smile tot achter onze oren op zoek naar een kampeerplek. 

Chef kok Ava bakte hamburgers en hotdogs, we lieten marshmallows in onze buikjes verdwijnen en de kids kregen een speed cursus hout sprokkelen en leerden het 123 van vuurkestook doen. Zo zie je maar dat ze deze vakantie toch al echt veel bijleerden… alleen totaal andere dingen dan rijmpjes, versjes en schrijfoefeningen 🤭

Overnachting: Matanuska glacier recreation area (20$) maar 10tal plaatsjes dus gevochten voor t laatste

Activiteit: Matanuska Gletsjer tour – 125$ per volwassen, kids 25$ per kind. Fooi exclusief. We lazen online iets over 25$ fooi per volwassene en hielden dat aan, maar aan t gezicht van Maiky te zien was dat ruim boven verwachtingen 🤭. Er zijn 3 locale agentschappen die gletsjertours verkopen, wij reden tot de gletsjer access en betaalden in de gift shop zelf. De firma maakt weinig reclame en verdient vooral doordat andere bedrijven via hen gletsjertoegang krijgen. Maar enorm tevreden van qua prijs kwaliteit. Proper en deftig materiaal dat je in bruikleen krijgt. Het enige dat ze nog niet gesnapt hebben is dat een gluhwein en warme chocolademelk standje een ware goudmijn zou zijn! S winters word je met de sneeuwscooter tot aan het ijs gebracht! 

Was dat dan niet lastig met kids? Euhm nope, die deden mee wat elke volwassene deed… al kwam de uitleg getolkt soms een fractie te laat om een modderschoen in drijfslijk te vermijden 🤭 Uiteraard moesten onze kids midden op die gletsjer effe kijken of pipi een gele vlek zou maken 🤣 maar Noah wachtte flink met eten tot mama weer het ijs af was en in een warme mobilhome zat….

Dag 72

Onze gids had gisteren verteld over een prachtige wandeling waar je de gletsjer kon zien, dus die zwierden we vandaag op t programma.

Goed uitgeslapen vertrokken we rond 10u eerst nog voor de kortere viewpoint wandeling van ongeveer 1mijl vlak aan onze camping. Je had een goed zicht op de lange gletsjertong en door een pak informatieve borden leerden we heel wat bij. 

Gaande van gletsjer zilt dat de oorzaak is van reuzegroenten in de vallei tot hoe het ijs eigenlijk ook zorgt voor gevlochten rivieren, bomen die schots en scheef groeien, etc

Rond de middag reden we dan naar de route van Lion’s head waar je volgens de locals dus hét gratis zicht over de ganse gletsjer hebt. Enige probleem… die route start aan de telefoonmast van AT&T en je moet eigenlijk toestemming krijgen om op hun domein te mogen… onze gletsjergids had verteld dat niemand zich daar eigenlijk wat vanaan trok en gewoon wandelde…. Exact ons plan. 3x raden wie voor ons reed… de camionette van AT&T😝. We parkeerden ons dus toch maar voor de bareel en besloten t erop te wagen, met t risico teruggestuurd te worden… de werkmannen zagen ons, maar gaven geen kick en werkten naarstig verder aan hun telefoonmast.

De route was klauteren, weg zoeken, verdwalen om dan toch weer ergens platgetrapte planten en een modderig baantje te vinden steil naar boven… Na 1/3 zag ik t eigenlijk niet meer zitten. Luid zingend om die beer of eland op te schrikken voor we hem/haar kruisten; een kind door de modder naar boven zeulen. Ik zag er eigenlijk niet veel fun in… maar zweeg, zette door en werd beloond met een prachtig uitzicht. 

Kindproof zullen we de wandeling nu niet bepaald noemen. Menig boom werd geknuffeld door ons gezin onderweg weer naar beneden. De locals stopten tot 2x toe om te zeggen dat we toch wel een dapper gezin waren zo met een baby in een draagzak. Gelukkig sliep Noah bergop en liet hij enkel zijn ongenoegen blijken bij een paar slippartijtjes downhill. 

We laadden onze mobilhome nog vol kampvuurhout dat Lia gesprokkeld had (met kommentaar van Ava die sinds gisteren zelf hout sprokkelde en vuur stookt en uiteraard tips wilde geven aan haar zus zodat we wel degelijk goed droog hout meenamen)

Tijd om de Glacier View area dag te zeggen en terug te rijden richting Glennalen. De hele zone waar we doorreden is jachtgebied. Hier mag je alles schieten gaande van beren tot elanden, karibou, vossen, herten, wolven etc. In t begin waren we super gechoqueerd over al die opgezette dieren en jachtfoto’s. Ondertussen zijn dierenfrakskes in de visitor centra en trofeeën nog steeds niets voor ons, maar begrijpen we wel dat dat voor de native Alaskanen heel gewoon is. We grapten al wel eens dat om in Alaska te kunnen komen we wonen we een paar extra skills moeten leren. Bijv: vis vangen en fileren, grote beesten dood durven schieten, met een trailer ter grootte van een belbus leren rijden. Anderzijds.. ik ken weinig andere landen waar ge in uw flannelen carreaukes pyjamabroek over straat kunt lopen en op resto moogt in rubber laarzen 🤣

We wipten de “grote” supermarkt van Glennalen binnen en besloten op het RV park in t centrum te verblijven. We kookten op ons kampvuur en ruimden de mobilhome op terwijl we muggen verjaagden in de hoop een rustige nacht te hebben! De meisjes besloten dat ze superhelden waren en knutselden met skoobiedoo draden en papier een cape & knipten een masker uit een mondmasker…. Enkel toen ze met patattenschillen confetti strooiden op naburig gelegen kampeerplekjes legden we die grenzeloze fantasie aan banden 🤭

De avond eindigde opnieuw met marshmallow smoelen en kampvuur-parfum in onze haren.

Overnachting: Northern Nights Campground – 29$ dry camping inc 2 tokens voor 7min warm water. We besloten niet bij te betalen voor de kids en zij douchten in de mobilhome gezien we nadien gratis konden dumpen/water vullen. Helaas kwam de free wifi niet tot aan onze stek…

Van Kenai Peninsula richting gletsjers!

Dag 68

We gingen toch nog even terug naar Spit. Dat rare gevoel van afgeript te worden moesten we kwijt. T was een klein halfuurtje waarop we een eland troffen en genoten van t uitzicht dat we gisteren in de zoektocht naar een overnachtingsplaats niet gans hadden opgemerkt.

We ontdekten schommels onder de pier en leerden 2 zee arenden van wel heeeeeeel dichtbij kennen.

Verder keken we naar de charterboten die met bakken vol te fileren vis terugkwamen. Vissen van wel 1,5m groot! Amai… niet moeilijk dat Christoph zijn “vis van de dag” geen heel viske op zn bord was gisterenavond. Daar eet heel de tafel van!

Lunchen deden we niet in Spit na onze tegenvaller gisteren. We besloten naar een parkje te rijden in Homer en daar wentelteefjes te bakken en spek/eitjes aangezien iemand per ongeluk ons met 52 eieren opzadelde🤪. Bleek dat parkje toch wel niet naast de Mc Donalds te liggen. Maar, we waren flink en een eerste lading eieren werd verorberd. De meisjes mopperden niet eens zo hard…

Nog even spelen en naar de opstijgende watertaxis kijken en dan was t tijd om verder te rijden en stilletjesaan richting onze ferry bestemming te rijden. Whittier here we come! 

Onderweg werd nog een paar keer gestopt voor zee-arenden, majestueuze bergen, prachtige wildbloemen, pipi-pauzes en kakpamperkes.

S avonds hielden we halt in Kenai. We kookten pasta en besloten daarna nog een korte wandeling te doen in t oude stadscentrum.

Kenai is t stadje waarnaar ze de peninsula vernoemd hebben. Daar waar ze een Russische kerk hebben, oude blokhutten en t oudste huisje van t peninsula. Daar waar t fireweed ons meenam tot aan de dripnetters van Cook inlet en waar we ontdekten hoe cliffen instorten en ze soms huizen moeten opkrikken en verplaatsen… woont daar maar eens… van huis met zicht op zee naar huis met gezicht in zee 😳

We gingen ook een kijkje nemen bij t dripnetten. Het waaaaat? Wel, dat hadden wij ook… hier in Alaska zijn ze ongelooflijk bezeten van vissen. En dat is dan helemaal geen saaie sport voor bompakes die stil langs t water zitten te wachten met een pintje, maar serious business… hier worden heilbot charterboten afgehuurd om met een vuilzak gefileerde vis per persoon thuis te komen. Menig man/vrouw staat met een kw-broek tot de oksels te hengelen in het water (en trotseert daar zelfs beren voor). En in Kenai was t dus dripnetten…. Vis opscheppen met een gigantisch groot visnet aan een heel lange stok. Velen bleven er zelfs voor kamperen: gaande van families op weekendtrip tot georganiseerde groepen die met pickup truck laadbakken vol verse vis huiswaarts trokken. 

Dat is hier van vissen zonder limieten, uw kids die opgeviste zalmen laten morsdood knuppelen met wat drijfhout, fileren tussen de meeuwen en uw vriezerke thuis volsteken voor een ganse winter! Ahja en tof als we zijn, kregen we weer een gefileerde verse rode zalm mee… die steekt dan naast onze regenboogforel in de diepvriezer. 🤪

We praatten nog met zowat elke local op t strandje, de meisjes maakten zandkastelen in t zwarte zand en daarna was t tijd om in pyjama en met een laatste frisco nog een stukje verder te rijden.

We zaten namelijk nog iets te ver van de ferry haven en als we morgen de geplande wandeling rond Portage gletsjer nog eerst willen meepikken hoorden we toch nog minstens een uur verder sjeezen.

De meisjes dommelden in en Christoph deed t harde werk terwijl ook mijn blavvetuurkes dichtvielen…

Overnachting: Pullout voor Tern Lake rond Cooper Landing – lawaaierig maar bon de leuke campings die we tevoren in gedachten hadden om te overnachten (in de regio van Portage Glacier) waren nog een extra uur rijden en dat was te ver…

Dag 69

Ondanks dat we netjes rond 8u opstonden op onze lawaaierige parking en snel voortdeden, kwamen we vandaag net dat itsiebitsie beetje tijd tekort.

Om in Whittier te geraken moet je een betaaltunnel nemen (13$) die op vaste tijden vertrekt. Het is namelijk een spoorwegtunnel en vlak na de trein passage vertrekt er telkens 1 richting auto’s. We stonden netjes in de rij voor de shift van 9.30. 

Net achter de tunnel ligt de Portage glacier, een gletsjer die hoog op ons lijstje stond omdat dat er eentje is waar je gewoon heen kan wandelen. Verdorie toch, de baan er naartoe was meer put dan weg. We maakten rechtsomkeer en werden op de tunnel parking waar we ons nadien placeerden door een manneke met zwaailichten weggestuurd. Poging 3 was aan de camping maar dan moesten de kids een extra km heen en terug stappen. Soit. We reden die pothole-weg uiteindelijk dus toch en parkeerden ons aan het begin van de route (insert echtelijke discussie, Tine die op haar buik op de weg lag en keek welke stukken onderkant bleven plakken en meer van dat zenuwslopend gedoe 😉).

Helaas hadden we zo dus wel wat tijd verloren. Tijd die we te kort kwamen om nog de hele wandeling uit te stappen met onze kroost… heel teleurgesteld wel, want deze route hadden we echt willen doen en we dachten alles goed uitgekiend te hebben om dit te combineren met de boot… je kon dan wel het risico nemen om niet 1,5u tevoren in de rij te gaan staan, maar remember ons vorig overzetboot fiasco. 😜

We begonnen toch tussen de muggen aan de steile klim. Lia mopperde wel wat “want steil is stom”. Maar eenmaal ze het gletsjerijs kon zien, schoot ze als een pijl uit een boog vooruit… wederom een heeeeeel mooie wandeling. Ondanks het iets mindere weer konden we toch helemaal de gletsjer zien…

Met pruillipjes trokken we rond de middag weer rechtsomkeer. Enorm jammer. Wat waren we jaloers op het gezin dat met de packraft naar boven aan t stappen was toen we de aftocht bliezen. En we kwamen nog Belgen tegen die net als ons hetzelfde probleem hadden en tijd tekort kwamen voor de hele hike….

Mooi op tijd stonden wij aan te schuiven voor de boot. En meteen bij t boarden herkenden we de Vlaamse papa die we op de wandeling tegengekomen waren… onze meiden waren niet te houden en begonnen meteen een conversatie over hun ganse leven… 

De familie had net 5j in Thailand gewoond gevolgd door 5j in California en was net als ons Alaska van hun lijstje aan het afvinken voor ze opnieuw richting België trokken. Ben en Hilde bleken 3 toffe tieners bij te hebben en Hilde groeide ook op in Westerlo! Hoe klein is de wereld wel niet?

De rest van onze 6u durende boottrip bleken onze kids als magneten vastgezogen aan Noor en Lotte. Ze speelden uno, dobble, tekenden, gingen op wandel… Er werd serieus geweend door onze kroost bij t afscheid ( t was dan ook al 21.30 toen de boot dokte). We wisselden nog wat tips uit voor de route die we beiden gingen volgen de eerstkomende dagen…. En off we went…

We besloten na de boot Valdez uit te rijden en een wildkampeerplek te kiezen aan het oude stadscentrum. Net als Seward was Valdez immers slachtoffer van die grote paasvrijdag aardbeving in 1964. Wat er nadien nog overbleef van de stad is op een nieuwe plaats heropgebouwd… de hele kustlijn is daarom tsunami gebied en in tegenstelling tot België waar de zeezicht plaatsjes ingenomen worden door hoge appartementen, zie je in Alaska enkel mobilhomes geparkeerd… alles is 1 grote camping/Rv park omdat dat nu eenmaal verplaatsbaar is bij Tsunami evacuaties… 

Overnachting: haven oud stadsgedeelte Valdez. We stonden op een mini piertje geparkeerd maar ik liet Christoph een uur voor hoogtij toch nog wat achteruit rijden want t water kwam wel verdacht snel op. En ik wilde niet wakker worden temidden van t water… ik was ook al niet gans op mn gemak want rook de hele tijd gas… Christoph verklaarde mij voor zot en controleerde meermaals onze aansluitingen. Later bleek dat we niet ver van de Alaskan Pipeline waren en ze daar ook de ruwe olie verwerkten. Ik had dus toch gelijk!

Rondrit op Kenai Peninsula

Dag 66

De dag werd gestart met nog wat soldekes doen omdat Christoph stikjaloers was op mn Alaska sweaters en hij enkel nog maar Yukon souvenirkledingstukken meezeult. Er gaat hier trouwens duchtig getrieerd moeten worden wat we nog mee terug huiswaarts nemen… sommige kledingstukken zijn echt einde verhaal door vlekken/valpartijen.

Nog eens extra profiteren van t gratis dumpen, onze junior ranger badges ophalen in t visitor centrum, supermarktje voor extra brood (6€ voor een brood waar onze kids kokhalzend over mopperen dat t vies smaakt🙄)…. T was al gauw 13u eer we Seward daadwerkelijk uitreden.

Vandaag vertrokken we richting t zuiden van Kenai Peninsula. We reden vooral door toeristische gehuchten die leven van t verkopen van visreisjes of rafting-avonturen. Echt veel stoppen deden we niet omdat er in die boerengatjes buiten jacht en vissershutten weinig te beleven valt. Het leven speelt er zich echt af rond de rivier! 

We hielden rond de late middag halt aan het stadspark in Soldotna. Soldotna bleek trouwens een veel grotere stad dan Seward dus onze “laatste supermarkt” was weer totaal overbodig en afzetterij… ne giga wallmart, wallgreens… Soldotna had t allemaal! Ook het tanken was de hele dag een pak goedkoper dan in Seward…en bijna 1$ verschil per gallon. Dat pikt! 

Met de belofte om de houten speeltuin te mogen verkennen, sleurden we onze meisjes mee naar de boardwalk langs de rivier. Vliegvissen is enorm populair hier. We zagen dan ook verschillende mensen in t water hun kans wagen. Vissers trotseren hier t gevaar van beren met een KWbroek tot onder hun oksels opgetrokken.

Overal zag je dat de rivier momenteel enorm hoog staat. We hoorden trouwens vandaag ook dat deel van onze eerdere Alaska Highway route gewoon weggespoeld is…. Die zalige hotsprings aan Liard… weg foetsjie… de elanden en beren zwemmen daar nu terwijl ze een nieuwe autostrade fixen.

Op zoek naar eten eindigden we bij Pizza boys. Niet meteen een restaurant voor Michelin en t duurde ook enorm lang eer ons eten er was, maar bon…. Niet moeten koken was mooi meegenomen… we testten pizza, calzone, pasta en lasagne en concludeerden dat wij t toch anders zouden aanpakken als uitbaters. 🤭 

Overnachting: We eindigden op een pullout onderweg richting het zuiden. Niet bepaald super stil, maar t was al laat en gratis was mooi meegenomen.

Dag 67

We baanden ons een weg verder naar t onderste stuk van t Kenai schiereiland.

Eerste toeristen trekpleister was Ninilchik. Vooral gekend voor de Russisch Orthodoxe kerk en het bijhorende kerkhof. We stopten net voor er een ganse bus toeristen gedropt werd en konden in rust wat rondlopen. Wat een verschil met thuis… prachtige wildbloemen en witte hekjes en kruisen.

We stopten ook even op een strandje in Anchor Point om te kijken hoe de traktoren hier boten te water brengen. De kids wilden een zandkasteel maken, maar moesten helaas de poging staken door de regen….Lia haar gezicht zegt genoeg zeker… she was NOT amused!

Daarna reden we verder richting Homer en Spit. We wisten het zelf niet maar een “spit” is blijkbaar een stukje land dat gevormd werd door de gletsjeractiviteit. Het is dus een lange landtong die aan de stad Homer vasthangt…

Van aan het visitor centre en onze korte wandeling daar op zoek naar vogels met een jong (maar vraag de naam niet 🤭) kon je het spit al goed zien… we waren vooral weer verbaasd over de prachtige bloemen… onderweg.

We gingen op verkenning en voor t eerst na al die dagen waar alle parking 5$ dagpassen waren, kon je hier in t mega toeristische Spit ineens gratis parkeren. Yes, mobilhome wegzwieren lukte zonder veel moeite…

We hadden reuze honger en gingen op zoek naar een goed visrestaurant. Na een half uur rondlopen met zeurderige kids liepen we de fish & grill binnen waar de kaart alvast een optie had waar elk gezinslid zich in kon vinden… maar yep, foute overpriced restaurants kiezen… weeral prijs… man man, vissoep leek meer op een kom bechamelsaus met dille, de fetucinni met zeevruchten was tagliatelli die al aeen paar keer heropgewarmd was zodat zelfs de zalmstukjes er morsdood uit zagen. De kids hun fish en chips hadden een korstje dat naar karton smaakte en Christoph zn catch of the day was volgens ons gewoon een mootje diepvriesvis…. Maar ge zijt dan wel 200€ kwijt eh… slik 😔. 

We reden Homer uit op zoek naar een wildkampeerplek. De meisjes kregen een ijsje uit de diepvries…. Voila, weeral 50$ bespaard… haha! 

We lazen vandaag dat in Alaska de prijzen gemiddeld 25% hoger liggen dan de rest van Amerika. En pakt dat wij dan nog es op t duurste schiereiland van Alaska zitten. Echt gedegouteerd kwamen we buiten. En wetende dat ge dan nog 20-30% fooi hoort te geven aan een dienster die zelfs het glas bij uw bierblikje vergat te brengen… niks voor ons. Vanaf morgen weer flink de discipline om zelf te koken.

De Alaskanen gaan trouwens heel anders om met geld. Ze betalen geen inkomenstaxen en laten t geld hier veel meer rollen. En als een serveuse halverwege uw pintje vraagt of ge een tweede wilt, is t niet ongewoon dat dat eerste al mee verdwijnt… maar de gierige Europeaan gilt dan “ik drink de rest van dat glas van 7€ nog wel op” 😅

Overnachting: Kruising Basargin Rd en E End Dr. Ongeveer 26km buiten Homer… N 59.79902 W 151.15969 met uitzicht over Katchemak Bay en de gletsjers. We vonden de kleine pullouts te mini en scheef en stonden daarom op een grote “parking” wat niet meer was dat een verharde strook met zicht op de vele gletsjertongen. Helaas ook de place to be voor party’s blijkbaar en s nachts kregen we tot 2x toe luide muziek langs ons en s morgens lagen er allemaal bierblikjes van de lokale feestgangers…

Onze dagen rond Seward

Dag 62 

Fourth of July! 

Na het vuurwerk lagen de kids veel te laat in hun nestje dus wij dachten uit te slapen, maar dat was buiten Lia gerekend. Haar biologische klok was erop gebrand om rond 8u al aan de dag te starten na de super korte nacht… (lezende ouders weten dat dat t recept voor miserie is vanaf zowat het lunchuur)

De rest van t gezin modderde wat aan, pfffff veel te weinig geslapen. We besloten na ons ontbijt om naar de race te wandelen.

Elke 4e juli wordt hier immers Mount Marathon gelopen, geen echte marathon maar een loopwedstrijd naar de top de locale berg “Mount Marathon”. Kids, mannen en vrouwen… in 3 groepen start zowat het hele dorp en een pak ingevlogen berglopers aan de te zotte wedstrijd. Ooit gestart als een weddenschap op café maar 100j later nog steeds een jaarlijkse strijd om onder het uur de berg op en af te lopen. De winnaars lopen ongeveer 40min naar boven en 10min naar beneden. Met hellingsgraden van 40-60% een zotte bedoening. En jong of oud, de locals lopen t allemaal! We zagen zelfs een 55+ er die al sinds z’n 8j elk jaar meeliep! Respect!

Rond 11u begon dan de parade. Met praalwagens (maar evengoed met een aanhangwagen vol kajaks met daarop verklede kids) reden de voertuigen door de straten… al toeterend, zwaaiend en snoep smijtend. En onze kids leerden snel… waar ze t eerste snoepgoed nog voor hun voeten lieten weggraaien, waren ze nadien volleerde aanvallers. De buit werd in mama’s Eastpak zakje gestopt en er werd vlot gewuifd met toeristen puppy oogjes naar alle potentiële donateurs 🤪.

We liepen langs de speeltuin weer terug naar onze mobilhome en gingen daar lunchen alvorens we voor de vrouwen race terug de stad in doken. Ava en Lia hadden hun zinnen gezet op kindergrime en we gaven toe. Voor 10$ toverde de shminkster tevreden kindjes (die bijna vergeten waren dat hun ballon net hogere oorden opzocht).

We aten nog een speciaal drip-ijsje ( allemaal mini bolletjes) en sloten de dag af bij de foodtrucks waar we corn fritters met honingboter en vis uittestten. We hadden ons er een beetje aan mispakt door te denken dat die foodtrucks tot s avonds laat gingen aanwezig zijn. Maar nee hoor, van zodra t merendeel van de vrouwen hun race had uitgelopen, begon het feestcomité op te ruimen en vanaf 17u liep de stad leeg…

Nog even een korte stadswandeling met wat murals, de locale waterval en langs het water weer naar onze kampeerplek. 

Overnachting: zie eerder

Dag 63

Opnieuw werd er in onze mobilhome uitgeslapen. Die ochtenden van up en running vanaf 7u zijn al een tijdje achter ons. Een normaal bed-uur by the way ook 😝.

Vanochtend gingen we in de stad op zoek naar tours. We wilden immers graag een keer met de boot of boatplane gletsjers gaan kijken en op zoek naar walvissen en andere zeedieren.

We opteerden op goed geluk voor één van de grotere touroperators Kenai Fjord Tours die een dagvullende boottocht aanbood met 2 gletsjers en zowel lunch als avondeten inclusief had. Voor maar 80$ meer had je meteen ook een diner op een eilandje erbij en 2u langer varen lang een extra gletsjer… leek ons een goeie deal!

We konden helaas de volgende dag niet meer mee maar boekten voor onze laatste dag in Seward. 

Nadien maakten we vaart naar het Kenai Fjords National Park waar we Exit glacier gingen opwandelen. Eigenlijk stelde de wandeling niet zo heel veel voor. Veel vliegen doodmeppen, een beer door de verrekijkers en dan in de verte wat gletsjer-ijs…. Mmm daar hadden we iets meer van verwacht. Nuja, we worden dan ook heel kritisch na al dat moois dat wij al gezien hebben 🤪

Na het park wilden we graag bbq’en op onze nieuwe kampplaats. Maar de vuurkringen die horen bij onze front row kampeerplaatsjes hebben geen rooster. Het werd dus spaghetti met een rondje vuurkestook voor marshmallows… het leek wel alsof de hele camping ging slapen voor ons… we dansten en zongen bij ons vuur en kropen doodmoe ons bedje in…

Overnachting: zie gisteren

Dag 64

We worden steeds betere uitslapers. Nu was t al 10u, daarna ganse kroost douchen, afwassen… het was al na de middag eer we de camping af rolden… 

We reden terug naar Exit Glacier. Christoph wilde immers toch nog eens proberen om de gletsjer van dichter te zien. We besloten de Harding Icefield wandeling te doen en te kijken hoe ver we zouden geraken.

Amai dat was een pittige wandeling! We stegen 2,5u en namen de kids mee tot het 2e viewpoint. Menig volwassene liep te hijgen en puffen en onze kids deden t toch maar. Omgekocht met de belofte van sprinkle cakes en haribo kersensnoepjes aan de top, een extra banaan, drinkyoghurtje en fruitknijpzakje voor energie op de tussenstops en tadaaaaaa. Daar stonden we op onze top. De route kon nog 2mijl verder maar daar pasten we voor… heen en terug nu was al 9km en door t hoogteverschil echt wel de limiet voor die kleine stappersbeentjes.

Als een speer gingen onze dametjes op hun 2e adem naar beneden en riepen iedereen vrolijk “hi guys” toe. Lia struikelde tegen t einde al iets sneller dan gewoonlijk en vond de laatste 100m met de parking in zicht net dat beetje te veel…. Maar ze kan 9km zonder een schouderritje van papa of effe rusten in de draagzag afvinken! Trots als een gieter nam ze haar medaille (een kersensnoepje) in ontvangst 🤩. Wauw!

We kookten op de parking uit angst dat ons doodmoe duo anders al zou liggen maffen eer we de camping bereikt hadden. De kip met rijst werd binnen geschrokt en we sloten de dag af met nog een heerlijk ijsje in Seward waar we gekke smaken uittesten!

Overnachting: zie gisteren

Dag 65

Vandaag was t tijd om t water te verkennen. Om 9.15 werden we in de haven verwacht voor onze boottocht. Dat er regen voorspeld was, wisten we tevoren… alleen hadden we niet verder nagedacht wat dat betekende voor zichtbaarheid onderweg of de hoogte van de golven…. 

Ava schreef een brief aan kapitein Emma met de vraag om ons alsjeblieft naar orca’s te brengen. Wat was ze trots toen ze haar tekening echt kon gaan afgeven en kennismaken… Ze kreeg haar bestelling… een ganse familie van wel 8 orca’s! 

Gelukkig trekken de walvissen, orca’s, zee otters, puffins, zeeleeuwen en zeehonden zich niets aan van de regen en was t enkel minder idyllisch dan in onze gedachten om zo kletsnat buiten te staan kijken 😜

Bewegende zeebeesten vastleggen op een wiebelende vaartuig met een baby in de draagzak (buggy en maxicosi waren niet toegestaan hoewel die maxicosi perfect had gegaan) was geen senicure maar bon… we zagen dus veel dieren in rond en richting de afkalvende gletsjer.

Nadien vielen de kids van pure ontlading in slaap… om dan ziek wakker te worden toen we de golf van Alaska weer door voeren. Dat dinertje op Fox Island was er dus een beetje te veel aan. Volgende keer toch maar een extra reispilleke wegmoffelen voor die kroost van ons! 

Trouwens, ouders wees gewaarschuwd. Tijdens zo een 8u durende tocht zult gij poepegattekes afvegen terwijl verderop de camera’s flitsen omdat een stuk gletsjer in zee tuimelt. Gij zult borstvoeding geven als er een walvis een showke opvoert aan de andere kant van de boot en gij zult kinderpollekes vastklampen aan relings in plaats van rond te hossen met camera’s en lenzen… maar bon 😅 

Overnachting: zie gisteren

Over wachten op golven in Anchorage, gletsjers opwandelen en onze vuurwerk party in Seward

Dag 60

We startten de dag met een paar korte viewpoints in de buurt. Overal hingen lawine sensor testers. Hebben ze dat in onze skigebieden tegenwoordig ook? Wel handig dat je voor je de piste opgaat je lawine alarm kan testen… Verder ook bordjes dat je niet mocht schieten naast de spoorweg en geen vuurwerk hoorde af te steken in t park of mocht stropen… euhm, juist ja. Exact onze plannen 🤭

We reden echt in een mooi gebied… Ik vond t meteen jammer dat we hier niet langer konden blijven (en anderzijds toch ook niet gans op mn gemak van al die geweren). We pikten nog een lusje mee langs allerlei boerderijen (die nergens reclame maakten en we dus ook niet vonden) en stopten even aan een rendierfarm (maar 16€ pp vonden wij een prijselijke uitstap om een rendier en eland te aaien… alsof Noah dat al kan 🙈) 

We lieten de Schots uitziende Highlands achter en vervolgden de weg langs de rivier naar een wandelgebied dat Christoph op internet had gevonden (vraag me niet hoe ie t doet maar hier kwamen we echt uit op “de” familiehike van de locals)

We reden iets voor de middag de dagparking van de Bodenburg trail op. In tegenstelling tot de gewapende wandelaars van eerder, waren er hier op de West Butte Trail vooral gezinnen op stap en heel wat mensen met kleine kinderen in draagzakken. 

De 750m heen en terug bleek een foutje van Christoph en t was iets van een 5km naar een viewpoint waar je de gletsjertongen kon zien…  550 trapjes onderweg die Lia opkroop als een hondje… whatever works… ze amuseerde zich kostelijk! 

Verder werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht, veel babbeltjes met super lieve families die ons een pak tips gaven, veel geknuffel met honden bij wijze van dog therapie voor onze angsthazen… Kortom, een geslaagde dagactiviteit… en die beelden van gletsjers, dat smaakt naar meer!

Je kon vanop de wandeling ook Knik glacier zien waar het vermoedelijk ook super tof wandelen was. En aan de Knik rivier was t super leuk kamperen… wij moesten helaas door. Anders was deze regio rond Palmer echt wel het exploreren waard! 

Maar wij, wij hadden net voorbij Anchorage een date met het natuurfenomeen “bore tide” dat je maar enkele dagen per maand kan zien. Bore tide is het moment waarop het inkomende tij in het smalle kanaal binnensijpelt. De ziltbanken houden t water eerst wat tegen en het water wordt zo steeds hoger en hoger tot t als een grote golf t kanaal binnenschrijdt.

Alleen… vanavond was t eerder BORING tide. De golf van 2meter hoog was nergens te bespeuren… teleurgesteld dropen we af.

We stonden dus verkeerd voor die bore tide, morgen avond herkansing! Want hoe meer Christoph googlet erover, hoe meer hij dat wilt meemaken

Overnachting: viewpoint Beluga point – alle state park campings zaten vol dus we reden uiteindelijk terug gezien we daar 5 omgebouwde schoolbussen hadden achtergelaten. Alleen, die reden net wet toen wij aankwamen… we sliepen er uiteindelijk alleen. T was helaas vrij lawaaierig, maar verder van Anchorage wegrijden was stom want we moeten nog een stockup supermarkt doen voor we het Kenai Peninsula optrekken en alles ineens een pak duurder wordt! 

Dag 61

We maakten de kids wakker en trokken terug naar Anchorage voor inkopen. Iedereen had ons gewaarschuwd dat t peperduur ging worden op Kenai Schiereiland dus we gingen tanken, onze propaan bijvullen en onze voorraadkasten terug volstoppen voor de komende 3weken. Op zondag in het weekend van 4 juli vind je vooral half leeggeroofde rayons, maar we konden toch wel vlot een winkelkar gevuld krijgen! 

We reden verder richting Girdwood. Initeel wilden we daar gaan wandelen, maar door de Forest Fair was er al file vanop de grote weg… we besloten verder te rijden tot aan het Kenai Peninsula Visitor Centre en daar een wandeling uit te kiezen. 

Byron Glacier trail werd het… een prachtige wandeling naar de gletsjertong. En net zoals de stoere klimmers en bouderaars (maar dan zonder revolver op onze rugzak gebonden 😳) stapten we iets verder dan de meeste toeristen. Sneeuwballen gevecht obligatoir! Amai, in vergelijking met Canada waar ze ferm doorrekenen om tot bij de gletsjer te mogen OF in vergelijking met Nieuw Zeeland waar je in de verte een gletsjerstipje zag, konden we nu gewoon helemaal tot boven wandelen! Wij stapten iets verder dan de meeste dagtrippers en gingen echt op de sneeuw. We kozen uiteraard een pad uit waar je voetstappen zag en bleven weg van plaatsen waar er mogelijk al gletsjerwater een deel had uitgehold. Na een tijdje wandelen in de sneeuw, staken we een gletsjer rivier over en hielden we een sneeuwballen gevecht tot er een kind niet tegen haar verlies kon en mama met natte sokken eindigde… wat een leuke wandeling! Bij deze heeft Noah dan ook zn eerste gletsjerhike beet…We waren al gauw 3u weg…. Prachtig!

Na een laat vieruurtje wilden we terug naar het bore tide viewpoint (het juiste ditmaal). Alleen, we eindigden meteen in een file en stonden gewoon stil terwijl we de tijd zagen wegtikken…

De meisjes lieten we wegdommelen zodat ze alvast klaar waren voor het Independence Day vuurwerk ‘s nachts. We kookten macaroni en wachtten aan het uitkijkpunt op die golf van 2m hoog die zou komen. Aangezien er maar 2 plaatsen op de wereld zijn waar je dit fenomeen kan waarnemen was vooral Christoph er op gebrand om dit mee te pikken, hence poging 2. Zijn vrouwelijke compagnons keken vooral uit naar de beluga walvissen die vaak daarna gezien kunnen worden omdat die dan net goed op de school vissen kunnen jagen.

Helaas was het bore tide ondanks de goede voorspellingen weeral 2x noppes. De surfer bleef teleurgesteld staan, wij dropen opnieuw af… geen beluga te zien. Verdorie toch! 

We reden snel verder richting Seward waar we een camping geboekt hadden voor 5dagen. Voor t eerst ergens langer dan 2 nachtjes! Tijdens t rijden zagen we enorm veel leuke wildkampeerplekken richting Seward…. Doeme en wij maar maanden tevoren Tomorrowlandsgewijs meedingen naar plaatsjes op de dure stadscamping. 

Mental note voor een volgende reis… niet te veel van thuis uit proberen regelen! 

We kwamen rond 22u aan op onze camping wat basically een steentjes veld was met duizenden auto’s, trailers en mobilhomes. Er werd al duchtig muziek gespeeld, de vuurkringen roken naar benzine-kampvuurtjes terwijl een commerciëel ingestelde houthakker rondtourde met zn pickup vol houtblokken in de hoop een centje bij te verdienen, in het water lagen kajakkers te wachten op spektakel, families met kids installeerden zich in de late avond tussen de kasseien op t strand. Overal vlaggetjes en USA accessoires…

Onze kids waren extreem ongeduldig voor het vuurwerk. Lia mopperde dat t maar een stom feestje was zo zonder eten en activiteiten. Ava snapte de fun niet meteen van ingewikkeld in fleece en warme kleren kijken naar een botenparade en was teleurgesteld dat ze niet ook op t water mocht. Onder luid getoeter naderde middernacht en knalden de vuurpijlen voor een dik kwartier door de lucht! Een beetje raar zo vuurwerk als t niet donker wordt…. Maar bon, onze eerste Independence day viering is dan gestart. Doodmoe kropen we in ons bedje…. Die taartenverkoop s ochtends om 8u en het zingen voor de vlag om 9u hebben we niet gehaald 😂

Overnachting: Resurrection Campground Seward (te boeken in vaste timeslots op de site van seward zelf) – wel redelijk prijzig en ongezellig. (55$ en 65$ voor plaatsje aan t water) Vuurkringen enkel bij de duurdere plaatsen aan t water. Helaas blijken dat geen grills te zijn. Dumpen kan gratis. Sanitair en douches zijn heel beperkt en gebruikten wij enkel in onze mobilhome…