Ge dacht toch niet dat de avonturen stopten bij de vorige blogpost? Neenee… lees maar snel verder! 

Opstaan in Udabno leidde tot een ontnuchterende ontdekking. De restaurant-tuin waar we kampeerden was afgesloten door een auto die de poort blokkeerde waarlangs wij opnieuw naar buiten moesten.

Een snood plan om ons toch geld af te troggelen voor de “gratis” nacht OF gewoon een loser die ons niet had zien staan? 

De chauffeur was nergens te bekennen, de buren kende hem ook niet. Het restaurant zelf was gesloten. Wat nu? 

Gelukkig doen Georgiers hun auto zelden op slot. Het voelde een beetje raar, maar we zetten de handrem af en probeerden de auto al shokkelend te verzetten. Met 2 lukte het 30cm, maar met onze kids erbij was de klus snel geklaard…. Welke 3jarige kan zeggen dat hij al eens een auto verzet heeft? Kids trots!

Vervolgens reden we naar Sagarejo voor inkopen. Ze keken weer raar dat wij een hele winkelkar vulden maar liever te veel mee hier dan ergens vastzitten met honger, nietwaar? 

Nadien reden we de carwash binnen. Met de hogedrukreiniger probeerden we de laatste bewijsstukken van ons modderavontuur te verduiken. En ook onze frigobox kreeg effe de volle lading in de hoop dat we niet telkens flauwvallen van de stank bij het openen. Helaas door die propere nummerplaat werden we een uurtje later in Tbilisi wel geflitst tijdens een foute afslag (boete 20gel met 20%korting… allee iets minder dan 3€, kunnen we nog mee leven 🙈).

De komende dagen moeten we improviseren. Doordat we eigenlijk naar Armenië gingen hadden we geen super strak plan voor deze regio (en het lijkt hier telkens mis te lopen als je een strikte planning probeert te volgen).

We besloten naar de canyons te rijden. Na Amerika en Kirgizië hebben we daar wel een zwak voor. 

Opnieuw duurde de rit veeeeel langer dan gedacht, we belandden in Samshvilde maar daar was eindelijk een veel te extreme wandeling en verder weer niks aangegeven…. Grrrr. Hop door naar het visitor centre van Manglisi. De vrouw probeerde vriendelijk tips te geven maar om nu al om 15u in de regen aan een picknickbank te gaan staan ergens in een bos, nee danku. 

We besloten toch opnieuw rechtsomkeer te maken naar Skalta Canyon waar er een diamantvormige glazen brug over de cayon hangt. 

Alleeeeeeen, plan mislukt. Er vlak voor kwamen we een pretpark tegen en de zon kroop net weer uit de wolken!

De meisjes hadden al talrijke dagen alleen maar in de auto vastgezeten (letterlijk en figuurlijk dan eh) dus we besloten hen te trakteren in Kass Land. Het park is zo recent dat Google het zelfs niet kende. De attracties waren ook nog niet allen open en de plantenperken werden net nog aangeplant.

Goedkoop was het zeker niet naar Georgische normen (we kregen dan ook de toeristenprijzen en betaalden 177gel voor 3 onbeperkte tickets, je kan ook per attractie betalen) maar onze kids waren uren zoet en hadden t park bijna voor zich alleen. We bleven letterlijk tot t park zou sluiten. Noah amuseerde zich op de gratis speeltuin en genoot van metime met mama (en een zak snoepjes) aangezien de attracties maar starten vanaf 6+.

Rond 19u reden we de straat iets verderop naar de Diamond bridge. Wat een rip off 360gel oftewel 120€ voor ons gezin om enkel op de brug te mogen? Dat was dan nog niet eens over de canyon schommelen of koordfietsen op de kabels over de canyon… djiezes wat een prijzen! Er losssss over voor Georgië (maar zelfs op de gletsjers in Canada betaalden wij dergelijke prijzen niet voor een echte glazen brug 🙃)

We besloten het stadje, Skalta, in te rijden en vonden een super authentiek restaurantje met maar 5 keuzes op de menukaart. We zagen het koppel ter plekke alles vers maken in de keuken. Een plezier voor onze kids! 

Overnachting: we kozen de wildkampeerplek aan de picknickbanken aan de canyon. Letterlijk 100m verderop in de straat betaal je 1200€ voor een kamer met zogezegd zicht op de canyon. Wij kregen t gans gratis, maar je moest er blijkbaar wel de zwerfhonden die s nachts worstelen met achtergelaten afval & t joyrider gespuis dat aan de afgrond komt telefoneren tot laat in de avond ook bij nemen. 

Restaurant: Paplis Kinkhali. Super authentiek net voor het centrum (77 voor iedereen samen en we aten heerlijke kinkhali (soort ravioli), pizza peperoni en kubdari (soort ovenkoek met gehakt in)

We werden aan de canyon wakker met een prachtige zonsopgang (toch 1 voordeel aan Noah die vaak rond 6u de wereld wilt verkennen). Voor we t wisten werd de picknickplek mee ingenomen door een ganse groep vrienden uit Georgië, Wit Rusland, Azerbijan en Duitsland. Uit dankbaarheid omdat wij hen hielpen vuur maken, mochten we aanschuiven bij t ontbijt met verse kippenbillen, salade, thee etc.

Nadien reden wij naar de Birtvisi canyon, die zou de mooiste zijn. Er stond weer totaal niks aangegeven en we reden wederom een pak langer voor we het beginpunt van onze wandeling naar het fort vonden. De kerk van waaruit we t mooiste uitzicht zouden hebben, vonden we al helemaaaaaal niet.

Het bleek een pittige wandeling vr Lia. Doordat niets aangegeven staat, is het uiteraard wel spannend voor een kind. Verder eet ze amper dus teert ze op haar reserves bij hete temperaturen die t sowieso al zwaarder maken. Ze paniekeerde een beetje bergop maar zodra we in de frissere canyon waren en we een 2e waterflesje boven toverden was ze iets meer op haar gemak.

We stapten 2u en bereikten toen het Birtvisi fort. Tenminste dat denken we. Amper foto’s van online, gans vernield en wederom nergens een aanwijzingsbordje. Het pad liep nog verder langs een super steil in de rotsen uitgehouwen trap maar dat werd zelfs te lastig voor Ava en Christoph (met Noah in de draagzak) dus teleurgesteld dropen we af.

We hebben niet echt een plan voor komende 2dagen zonder zaken te doen die we dan ook op de planning hebben staan als de Persyns ons terug vervoegen. En eerlijk, stiekem t ook een beetje gehad met auto zitten om de zoveelste boerderij regio te zien? Voor de zoveelste keer namen we de kaart erbij….

We reden terug nr Skalta want we vonden nergens tevoren een supermarktje, het werd uiteindelijk nog eens een restaurantje. Dankzij de lokale mensen die wat tolkten konden we bestellen.

We sloten de dag af met de lokale speeltuin en de kids kregen nog popcorn en een suikerspin (2gel aka 0,65€ elk) alvorens we op zoek gingen naar een wildkampeerplek aan de rand van t Tsalka meer. 

Overnachting: Wildkampeerplek Tsalka meer. We eindigden in het donker op een plekje waar blijkbaar s ochtends de vissers ook graag vertoeven. Net zoals overal moet je het picknickafval op het strand er wel bijnemen… 41,63752° N, 44,06739° E

Restaurant: Cherry – veel te veel eten weeral. De ceasar salade was heel lekker en de kids genoten van een pizza. De kubdari kon niet tippen aan die van een dag geleden.

We deden van slow morning op t strand, de moedige kids gingen in t water, we deden de afwas in t meer etc. En dan was het tijd om de alternatieve route rond het Tsalka meer te nemen. 

Het was vooral een route vol kleine dorpjes die zelfvoorzienend van de landbouw leven. In 1 van de dorpjes, Darakovi, kon je op elke verlichtingspaal en hoog dak een ooievaarsnest zien. De camera draaide overuren. 

We stopten ook in een dorpje waar alle huizen een grasdak hebben. Sommigen zeer vervallen, anderen een waar pareltje. De kids kregen zelfs snoepjes toen ik een vrouw probeerde te feliciteren met hoe mooi haar huis was! 

De route stak wel wat tegen na dagen hobbelen. We stopten voor een picknick in P’oka want dat “zwemmen in het meer” leek van de agenda te vallen. Ineens “maar” 20 graden meer en nergens een weggetje om er vlot aan te geraken. 

Ik had s morgens een hotelkamer geboekt in Ninotsminda en we besloten meteen naar daar te rijden. Pal om 14u01 werd er ingecheckt. Het was een reuze familiekamer en de kids genoten elk op hun bed van de supersnelle wifi. We hoorden ze de hele middag niet terwijl Christoph een dutje placeerde en ik 2 wasmachines draaide. 

Het wasmachine deelde ik met de kuisvrouw die nauwlettend in de gaten hield hoeveel ze aan ons zou kunnen verdienen. De natte kleren drapeerde ik in de kamer op vensterbanken, lampen, de tv. En ik spande onze waslijn in de hoop het meeste droog te krijgen…

Na een verkwikkende douche wandelden we het stadje in op zoek naar een goed restaurant. Hetgeen we uitgekozen hadden was net afgehuurd voor een verjaardagsfeest dus we dwaalden wat rond en eindigen na wat mistroostige eetgelegenheden in een kebabzaak. 

Het eten was wel lekker, maar de kids konden weer alleen maar gebraden kip eten (en al het vlees serveren ze hier zonder iets anders erbij). Ik denk echt dat we hierna effe een paar maand gevogelte-loos gaan eten. Nog een ijsje om t af te maken (en de propere kleren onder te smossen) en we konden naar beddenland! 

Overnachting: Hotel Sharl, Ninotsminda Svobodi 1 Ниноцминда Свобода 1, 3400 Ninotsminda. 1 nachtje geboekt s ochtends op booking (150gel en 20gel per wasmachine). Kei chique familiekamer, super proper en heel westers qua interieur. Handdoeken, slippers, gebruik frigo en gemeenschappelijke keuken.

Restaurant: Ojakh kebab, de place waar ook de locala binnen komen gedruppeld… altijd een goed teken!