We kwamen decadentgewijs onze luxe hotelkamer niet uit voor de middag. De kids genoten van de wifi à volonte, wij van het uitslapen, nog maar es douchen met veel gratis gekregen zeepkes, zorgvuldig overal gedroogde was plooien en sorteren etc.

Rond 12u waren we herenigd met de Persyns die een stevige rit achter de rug hadden, maar gelukkig vlot de Armeens/Georgische grens over konden sjeezen.

Snel gingen we op rooftocht door de stad op zoek naar eten voor onze 4×4 routes. Op een zondag geen makkelijke opgave zo bleek. Maar we vonden alles voor een eerste nachtje wildkamperen bij de traagste winkelmadam van t ganse stadje. 

We vertrokken kort na de middag op route 14 richting Vardzia en de Mtkvari canyon. Eerste stop was ergens aan een klein speeltuintje in een boerengat waar we gingen picknicken. De plaatselijke patsers vonden t precies maar niets dat wij t speelpleintje innamen en probeerden ons te imponeren met hun johnny mobielen met gierende banden.

Vervolgens kon de route echt beginnen en reden we voornamelijk langs patattenvelden, door heeeel hoog gras & langs canyon achtige uitkijkpunten een soort van karrespoor achtige route af richting vervallen kerkje 1, vervallen kathedraal 2. Vervolgens door een bos waar we kampvuurhout sprokkelden tot aan een richel die uitkeek op de rotsstad Vardzia. 

We besloten een wildkampeerplek te zoeken dicht bij de rotsstad en vonden er halfweg de haarspeldbochten eentje aan een oude vervallen stal waar het gras er vrij vlak uitzag…. Perfect.

We dronken wat, aperitiefden en legden het kampvuurtje veelbelovend aan toen daar…. Ineens onweer in de verte klonk en regendruppels ons de auto’s injoegen. 

We gingen de regen uitzitten tot… ik voorstelde om het afdak van het lagergelegen huis te gebruiken. Het eten was immers net klaar!

Wel, dat escaleerde snel… Het gelijkvloers had zeker al als stal dienst gedaan maar het bovenverdiep had een houten vloer en was best ok te noemen als je over de kapotte raam scherven kon kijken. We zigzagden tussen de regendruppels naar onze de auto’s, verplaatsten ze tot dicht tegen het huis en met de daktent ladder konden we starten aan ons kraakpandavontuur. #sjuutaanniemandvertellen

De kids gingen snel slapen en wij dronken op het kapotte terras nog eentje met zicht op Vardzia. De Persyn tent voor 3 was best krap met 5 en ook ten huize Bauwens werd er een tent-tetris uitgevoerd maar iedereen lag droog en veilig (met vaders die de tentuitgang blokkeerden zodat er zeker s nachts geen slaapwandelaar ongelukken konden gebeuren. Nachtelijke pipitjes werden verboden 😅)

Overnachting: wildkampeerplek aan het huis met oranje graffiti “saver” dat pal uitkijkt op Vardzia en ongeveer ter hoogte van 1/3 de haarspeldbochten startend uit Vardzia… 

Als volleerde krakers lieten we het pand deftig achter en picknickten we ‘s ochtends in de tuin. Daarna was het tijd om Vardzia in te trekken.

Gezien het maar rond 10u opende, bezochten we eerst nog het kleine kloostertje Zeda Vardzia iets verderop, maar dat stelde weinig voor. Nadien zochten we de correcte parking op (5gel) en konden we aan de verkenning van de grotwoningen starten! 

We hadden geluk dat de meneer van de kassa verklaarde dat Lia vast geen 6jaar was en ons maar voor 3 liet betalen, voor het busje dat ons de berg op voerde dokten we met plezier bij (ticket 15gel pp, busje 2gel pp).

Vardzia is een site waar je wel een paar uur nodig hebt om te verdwalen in de tunnels, grotwoningen. Op zijn hoogtepunt woonden hier duizenden mensen. Bijna ondenkbaar nu! We dwaalden een paar uur rond… en genoten van een omkoopijsje uit 1 van de frigo’s die we ‘s nachts vanuit onze kampeerplek in de stad hadden zien oplichten #zonde.

Na Vardzia reden we onze maten achterna die een restaurantje gekozen hadden aan de rivier. De schaduw deed deugd, maar we hadden wat pech – in tegenstelling tot de Persyns – met onze menukeuze en zijn stiekem alles ook wel wat beu gegeten… soit, iedereen at wel iets en we reden door voor een specialleke.

Ons boek zei dat je open-minded moest zijn voor het volgende avontuur en effectief. De auto sloeg af aan een grote witte waterspuitende pomp en we reden tussen vervallen gebouwen richting de rivier. Maar daar wachtte iets totaal anders dan je zou denken. Hot springs in een oude stal is eigenlijk de beste beschrijving. De telefoonnr van de eigenaar staat op de deur. Wij moesten hem gelukkig niet opbellen, hij was er net voor een andere familie. Maar je zou t begot nooit zelf ontdekken! En zonder kennis van Georgisch en Russisch moeilijk te fixen activiteit…

Ondanks het warme weer was het zwemmen toch leuk! Het water is constant 38graden. De kids sprongen en doken in t warme water tot iedereen met een tomatenhoofd forfait gaf. (Volw 10gel pp, kids 5gel) 

We kozen voor de hotsprings omdat de weer apps allen zeiden dat het zou regenen… maar die druppels kregen we pas in de vooravond op onze kop. Net toen we in Akhalistsikhe aankwamen aan het Rabati kasteel (uiteindelijk niet bezocht want redelijk prijzig en je mocht dan nog nergens echt in)

We besloten een hotelletje te nemen net aan de grote touristische site en betaalden na wat onderhandelen met de bazin 200gel voor ons allemaal. Even werd er druk gediscussieerd over hoe we de 3 kamers gingen invullen. Ava mocht een keertje bij de Persyn girls gaan slapen, wat uiteraard tot een boze Lia leidde die een girls feestje verkoos boven een snurkende papa 🫣.

In de gietende regen kozen we verderop in de straat een restaurantje met binnenterras uit om eentje te gaan drinken voor we onze KWs helemaal konden uitwringen. Uiteindelijk toch eten besteld maar we waren unaniem. Al beter gegeten, maar bon in de regen gingen we nu ook niet meer ver lopen… soms wint praktisch van google reviews 🙈

Overnachting: Hotel New Star. Volgens Booking het dichtstbijzijnde. We boekten rechtstreeks en kregen de studio voor 4 + 2 kamers van 3 die een gangetje deelden. Overal kon je wel plassen en douchen tegelijkertijd. Soms echt gekke layouts hier om toch maar te zeggen van “kamer met eigen badkamer sanitair 🤣” 

Restaurant: Restaurant Vardzia – de mexicaanse patat was heerlijk en probeer zeker ook de pilmeni ravioli’s. De vis vraagt lang wachten tot ze de grill in gang hebben en mijn zalm was gebakken in kippenkruiden dus… skippen!

Restaurant: Restaurant Millennium Rabati– Al beter gegeten