Uiteindelijk bezochten we Akhalistsikhe niet echt meer de ochtend na ons verblijfje. We waren gebrand om te kunnen starten aan Ountravela route 15: de Zekari pass. Maar oh boy viel dat tegen! 

De route was gewoon 1 grote bouwwerf van zigzagbochten waar ze ofwel brokstukken en bomen aan het ruimen waren, oftewel de baan een paar meter breder aan het trekken waren. Het was echt niet plezant rijden dus toen we dan ook nog eens aan de top alleen maar verwelkomd werden door bijen, hielden we t snel voor bekeken en besloten we niet nog verder richting Sairme te bollen, want het was sowieso diezelfde stomme baan terug. 

De laatste dagen zijn we soms wel wat teleurgesteld in de routes. Over het algemeen minder wauw gevoelen versus de vorige reizen. I know onze lat ligt hoog en we zijn al verwend met een schoon palmares 🙈.

We picknickten aan de speeltuin in het dorpje Abastumani. Een kuuroord van de Tsaren vroeger dus een heel gek gevoel om daar te rijden tussen grote ommuurde villa’s en iets verderop de kleine huisjes te zien die ingesloten worden door grote (vakantie)flats/huizen die nu – net zoals overal in Georgië- als paddenstoelen uit de grond schieten. Het observatorium stelde niet veel voor (logisch, overdag sowieso geen sterren en duidelijk ook wel vergane glorie), de gondellift buiten gebruik. De Persyns die zelfs niet gestart waren aan de route eindigden in de lokale hotsprings. De speeltuin was wel aan aanrader met kids. Vrij groot, overal banken én heel gezellige hangmatten in de bomen overal.

We vertrokken verder na een picknickske in t stadspark/speeltuintje.

Onderweg woonden we nog ergens een lokale mis bij met prachtig gezang. Wel es een belevenis want de hele kerk stond in de verbouwstijgers (bij ons sowieso niet toegankelijk zonder helm en veiligheidsschoenen)! En vooral weer iets geleerd, wij betalen en steken een kaarsje aan. De Georgiers houden die waxkaarsen een hele viering vast zonder hun sjaal en rok in de fix te steken (Op zich al chapeau) tot ergens halfweg de mis geven ze een papiertje aan de misdienaar die het dan aan de priester bezorgt (geen idee of het een lijstje zondes is of een wishlist aan favo bijbel-passages om te citeren ofzo) maar pas dan mag hun kaarsje weg…

Ok, tijd om dan maar door te rijden richting route 17 wat opnieuw bijna 2u rijden was tot aan het beginpunt (het gaat hier altijd super traag!). De route begon veel te smal, met tegenliggers zonder fatsoen en een kind dat mottig werd in de bochten. Gelukkig konden we na een tijdje stoppen aan de houten moskee van Ghorjomi, want stiekem kneep ik hem echt wel daar op de achterbank. Onze auto valt best vaak stil op cruciale momenten en de belevenis hobbelend bergop was best onprettig vond ik. 

Er kwam precies geen einde aan het laatste stukje route voor de wildkampeerplek. Was ik blij eindelijk de auto van de Persyns te zien ergens aan een stuk weide. Kon me zelfs niet schelen of er stenen in t gras lagen of ik moest slapen in een put of 2, ik was gewoon blij dat de auto-dag erop zat.

De wildkampeerplek van ons boek was ondertussen een bouwwerf voor een hippodroom (hoe gaan die ooit met hun paardentrailers hier geraken?) en touristen accommodaties, maar de werkmannen vonden het totaal geen probleem. We mochten zelfs het stromend water gebruiken en hun elektriciteit.

Als volleerde kok fabriceerde Maarten verschillende soorten pasta & pasta pesto. En dat ondanks het boycot plan van de kids om de slierten alvast wat te laten voorweken in een grote plas 😂. Voor t eerst deze reis at Lia als een vat zonder bodem… yes, code gekraakt!

We tafelden nog wat na, maar de muggen en het gekwaak van de kikkers deed ons uiteindelijk in onze tent kruipen ruim voor middernacht.

Overnachting: Ountravela wildkampeerplek 1 route 17. Helaas eentje die vermoedelijk snel verdwijnt. Verder op de route tot halfweg minder mogelijkheden wegens smalle weg (ook groot stuk al gebetonneerd dus die route verandert de komende jaren vast enorm)

S ochtends reden we na het ontbijt Route 17 verder af. Het eerste stuk begon een stuk beter dan de dag tevoren, maar ik kneep stiekem de autozetel zo plat hier en daar dat ik er een stijve pols aan over hield. Mooie uitzichten maar steil en hobbelig en veel te lang naar m’n goesting.

Ik was dan ook blij toen we Bakhmaro bereikten. Heel kunstmatig, opnieuw een dorp waar elk krot verdrongen wordt door een vakantiehuisje en je mensen zag genieten van een vakantie tussen de koeien op straat, vervallen en verloederde gebouwen, paardenritjes van een straat ver en een speeltuin naast de mega vervallen arena. Maar verder echt een stad in opbouw waar ik niet veel van snapte. Aan stedenbouwkundige planning doen ze niet echt precies en iedereen begint te bouwen overal (velen maken t niet af of hebben maar geld voor 1 verdiep en laten de overige dan in beton staan tot als hun kids er later komen wonen)

We kochten in t winkeltje wat brood, worstjes en koekjes en toverden onder het prieeltje van de lokale speeltuin hotdogs tevoorschijn. De honingkoekjes moesten we uiteindelijk uitdelen aan de lokale kids… bah, niet ons ding 🥴

Vervolgens moesten we weer een ferme rit doen tot aan route 18 waar we weer zuidwaarts langs een 4×4 route zouden doorsjeezen naar de kust. De Persyns stuurden dat ze de route gingen skippen en een toffe camping hadden gevonden in Gomi.

Wij passeerden Gomi en reden in de dichte mist met miezerregen de bergpas op. Gelukkig brede banen en geasfalteerd maar echt leuk rijden was het uiteraard niet naar Gomistma.

De wildkampeerplek aan de top van de pas lag eveneens in de dichte mist… aka je zag niks van het uitzicht waarvoor je kwam. En erger nog, was ingenomen door een stuk of 15 tenten van een groep luidruchtigr tieners. Nergens een struikske voor een bushtoilet en gewoon langs de drukke baan. Mmmm niet bepaald waarvoor we kwamen… en dan nog es KW-weer en dus ook niet leuk buiten koken zo.

Knopen moesten doorgehakt worden, nu terugkeren betekende automatisch Ountravela route 18 skippen. Maar wachten op een uitzicht dat misschien nooit uit de wolken kwam… vervelend! 

Uiteindelijk reden we ook terug naar Dumbo eco camp. Maar eerst nog op zoek naar extra eten, want ondanks de 3 supermarktjes vandaag hadden we junk en pastaslierten, maar iets erbij had leuk geweest…

Ozurgeti bleek groot te zijn, dus ons geluk kon niet op, voor t eerst deze reis vonden we 3 kleine potjes echte pastasaus én gehakt! 

De camping bleek een schot in de roos bij de kids, allemaal fijne hoekjes met hangmatten, een slackline, bankjes. Gewoon echt chill. Wij hadden geen tijd meer voor een rivierzwemmetje, maar t was zalig volgens de Persyns! 

Overnachting: Dumbo Eco Camp, Gomio. (30gel per volwassene, kids gratis). Buitenkeuken, bbq, buitendouche en proper sanitair met wasmachine. Heel gezellig ingericht en indien gewenst kan je ook logeren in een iglo, tipi tent of houten chaletje.