Ons ontbijt op de camping moet zo idyllisch geweest zijn dat de vrijwilligers die ze uitbaten ons kwamen interviewen en onze foto’s vroegen voor hun website 🤣. Nochtans, inwendig weinig rust… onze 2 sjieke zeezicht appartementjes in Batumi bleken booking.com oplichters te zijn dus t was van holderdebolder op zoek naar slaapplaats voor dezelfde dag net als ge uitgekeken had naar zachte bedjes en wat luxe (ok, het wasmachine dus e)

Effe werd t huwelijkscrisis-spannend toen we bij t opkramen een veer van de spanband van onze dakkoffer kwijt speelden, maar bon… off we went! Dat ding was mega onvindbaar in het gras, maar van ijzerdraad fabriceerde de campingman iets nieuws voor ons zodat de daktent toch toe bleef! 

We stopten meteen bij t Shemokmedi Monastery achter de hoek. Vooral de begraafplaats was indrukwekkend. Wat we leerden vandaag? Georgiërs laten graag flessen alcohol achter op t graf van dierbaren & super veel mannen staan poserend met hun auto of glas wijn op een levensgrote fotogedenksteen. Gek naar onze normen… De kerk had mooie fresco’s maar helaas weer overgeleverd aan vochtschimmels…. 

Next? Op zoek naar murals in Ozurgeti. We hadden er een paar mooie gespot de avond tevoren toen we t crazy verkeer trotseerden op zoek naar de supermarkt, dus we speurden naar deftige foto opportuniteiten (want zo uit een autoraam hangend is uiteraard niet genoeg voor onze Bauwens die zijn google local guide status 9 hoog te houden heeft 🤣)

Google kende er een paar leuke onder t pseudoniem “NIKO STREETART”. Eerst dachten we dat Niko ne local was die nogal graag met spuitbussen op zwier ging, maar achteraf bleek NIKO de streetart movement organisatie van Georgië te zijn, die ervoor zorgt dat lokale ongekende artiesten een kans krijgen om muren om te toveren tot kunstwerkjes… 

De wandeling leidde ons door de farmer’s market waar de stalletjes echt vanalles verkochten. We vonden zelfs een nieuwe veer voor onze spanband terwijl wel slenterden doorheen de veeeeel te hete stad.

Nadien reden we 1,5u richting Mtirala National Park. Daar stond een wandeling van 5km op t programma naar een waterval. Op zich dit jaar een pak minder kilometers (iets met zwaardere Noah die nu voornamelijk zelf moet stappen wegens geen kine in de buurt om ons op te lappen als we eindigen met draagzak-verschot, maar ook… pittige hoogtemeters hier telkens dus kilometers zijn maar “een indicatie” van hoe lang we MIA zullen zijn 🤣)

De 8km route in het nationaal park tot aan de parking was allesbehalve veelbelovend. We kwamen aan een schietstand aan met luide muziek en quads. Zaten we wel echt juist? En wat is dat toch met die Russen en gesluierde toeristen die Ak47 en ander zwaar geschut willen afvuren…In een nationaal park dan nog! 

Zoals steeds nergens iets aangegeven en onze gps zei route aan de andere kant van t water waar ook een zipline parcours was. We namen tot groot jolijt van onze kids het betalende houten overzetbakje naar de andere kant van de rivier (bruggetjes doen ze hier bewust niet) en begon te wandelen wandelen wandelen tot ze daar eindelijk was…dé waterval.

Moeder was niet goed gebrieft OF las de reisvoorbereiding te weinig want zwemgerief en handdoeken was handig geweest 🙈.

Moe maar voldaan sjeesden we verder richting Batumi. Zura reserveerde voor ons ‘s ochtends een slaapplaats. Hij had zitten stoeffen met zijn eigen vakantiehotelletje en boekte voor ons aan een gunstige prijs de familiekamer, maar eerlijk…. Gonio, het gehucht dat zoveel mooier moest zijn dan Batumi Beach was 1 grote bouwwerf, parkeerissues waardoor hij ons verblijven buiten Batumi aanraadde waren daar evengoed en het steenstrand vol parasollen even druk als een zomerse hete dag op de Belgische kust! Pffffff dat was effe verwachtingen bijsturen.

We dumpten onze spullen snel binnen en gingen op zoek naar een restaurant. We maakten menugewijs niet de slimste keuze dus onze kids kregen nog een ijsje op iets wat voor “den dijk” moest doorgaan en we wandelden nog tot zonsondergang langs leegstaande flatgebouwen en achtergelaten hoogbouw in ons gekke kustdorpje Gonio.

Overnachting: 2 nachten in Hotel Captain, Gonio. Ik mocht de wasmachine van de eigenares gebruiken (gratis denk ik want ze sprak enkel Georgisch en Russisch). We betaalden door Zura 130gel vr de familiekamer per nacht. Maar de Persyns hadden de echte jackpot en nog goedkopere, properdere + beter uitgeruste kamer. 

We stonden op in een algemene electriciteitspanne die uiteindelijk 4u ging duren…. Just our luck, op hotel werd dan eigenlijk toch kamperen maar dan met betere bedden 🤣.

Rond 10u negotiërden we een prijsje voor strandstoelen en een parasolletje en dan was het van vegeteren op “het strand”. De ene niet nader genoemde Ardennen mens met wat minder goesting dan de anderen maar bon… beachdays beloofd dus beachday it was! Noah – die nu helemaal geen schrik meer heeft van plonsen en kopje onder – amuseerde zich zo dat hij pompaf in slaap viel op zn strandstoeleke na onze strandpicknick.

Toen we rond 16u op de hotelkamer aankwamen, bleek roodverbrand een understatement. Zelfs hij die niet van onder zn parasolleke uitgekomen was… miljaarde! Dat wordt veeel Flamigel en aftersun 🥴

We reden naar Batumi en gokten dat parkeren wel zou lukken, de Persyns namen een Bolt taxi iets na ons. We hadden geluk en troffen juist parkeerplek aan een kei sjiek casino toen we arriveerden.

Op t programma stond wandelen langs murals en architecturale hoogstandjes (I mean reuzenrad in een appartementstoren). We lieten de kids het restaurant kiezen en eindigden in de traagste Mc Donalds ever… maar wel eentje waar de Persyns achter de hoek bij de Japanner zaten dus nadien konden we samen verder de stad ontdekken op zoek nr lichtshows, dansende standbeelden, Vegas vibe fonteinshows etc.  

De wandeling naar de auto nadien duurde nog bijna een uur, maar we scoorden gelukkig nog een ijsje & nieuwe zonnecreme+aftersun (duuuur hier!) en rond 23u lag iedereen ingesmeerd in beddenland