Nieuwe missie: Uitchecken en noordwaarts de kustlijn volgen naar Lazika, een stad die google niet kent, omdat…. ze eigenlijk indertijd nooit afgewerkt werd. Ik hoor je al denken… huh? 

Wel, in 2011 droomde de Georgische president Mikheil Saakashvili van een nieuwe hoofdstad aan de Zwarte Zee. Het was een beetje een omstreden project waarbij hij hier en daar de kantjes afliep om zijn droom erdoor te duwen. Hij liet een giga boulevard aanleggen met palmbomen en een groot rondpunt, een prachtig stadhuis en 2 torens. Maar dan werd zijn partij niet meer herverkozen en het hele project gestaakt enkele maanden later…het staat daar nu net zoals vele andere onafgewerkte gebouwen in Georgië klaar voor wat urbex-fotografen en … de familie Bauwens! 

Onderweg stopten we eerst nog in het natuurreservaat van Kobuleti. Een moerassig ecosysteem dat uniek is in de wereld. Je kan er een vondelpad lopen langs waterlelies, het witte moerasmos en normaliter ook veel vogels en moerasschildpadden spotten… wij vonden vooral grazende koeien, kikkers en een kapotte uitkijktoren. 

Het park is amper 2km van de kustlijn dus we hielden op t strand halt voor een picknick. En eerlijk… Kobuleti was een veel mooier kustdorpje dan Gonio waar we net enkele dagen verbleven! Nog verder noorderlijk zelfs een prachtige camping tussen de bomen aan t strand dus moest ik nog eens komen, zou ik daar zeker halt houden ergens midweg tussen Kobuleti en Pinewood & verblijven in Gonio/Batumi schrikkelen.

We reden verder door naar Anaklia de stad die het dichtse ligt aan Lazika. Het viel meteen op dat de huizen een pak groter werden, maar we spotten ook opnieuw kunstwerkjes van smeedijzeren trappen en dakgoten, prachtig schrijnwerkerij aan ramen en buitenterras-balkonnetjes. Kortom pareltjes!

Aangekomen in Anaklia gingen we meteen op zoek naar Lazika Tower 1. Onze Toyota 4×4 met slurf kwam voor het eerst deze reis echt van pas, want we moesten een baantje met giga lange en best diepe plassen door.

Het Lazika stadhuis was helaas niet te bezoeken want zodra we voet zetten op het terrein werden we weggestuurd door een (bewakings?)agent. En sowieso wil je zo dicht hij de grens met omstreden/verboden gebied Abkhazia het nu ook niet gaan zoeken met mensen in uniform.

Na toren 1 keerden we terug naar Anaklia en gingen we over de prachtige vervallen voetgangersbrug naar toren 2 op het strand. Een put meer of minder, daar kijken ze hier echt niet naar. Ik zweer t u, Noah kon in sommigen verdwijnen… en te midden van die vervallen brug, een flitspaal. Huh?

Aan de overkant van de brug ligt ook een groot waterpretpark waar de Persyns halt hielden. Maar wij arriveerden pas rond 16u en oordeelden tevoren ook dat het glijbanencomplex nog iets te extreem was voor onze kroost die helaas nog geen zwemkampioenen zijn. Maarten bevestigde nadien dat er best ook wel een paar heftige tussen zaten die hij als papa al spannend vond, laat staan onze 7 en bijna 9jarige zwemmertjes.

Na hun zwemexpeditie en ons terrasje kozen we samen een wildkampeerplek op het strand met zicht op tower 1 (waar blijkbaar toch een deels geasfalteerde baan heen loopt 🙈) 

We zwommen nog uren in de Zwarte Zee, kookten wederom pasta en genoten van ons kampvuur in the middle of nowhere.

Overnachting: ik vergat de gps coördinaten te noteren van onze wildkampeerplek, maar vlak voor tower 1 moet je een bruggetje over. Daar gingen wij meteen rechts het strand op omdat er aan de toren zelf al kampeerders waren.

We werden wakker van de brandende zon op onze tent (letterlijk deze reis door de hittegolf al meer op de slaapzak dan erin geslapen!). 

Uiteraard moest er meteen gezwommen worden… en terwijl we aan het skinny dippen waren geloofden we onze ogen niet. We zagen ineens dolfijnen. Los van het feit dat we effe niet snapten hoe die in een binnenzee geraakten, haalden we de drone boven voor de onmogelijke opdracht om hen te zoeken en fotograferen…. Christoph klaarde de onmogelijke klus! Wauw! We telden er een 6tal aan de horizon!

Verder bestond de dag vooral uit rijden naar de gletsjers rond Mestia. En zoals steeds in Georgië gaat dat rond 60km/u, met hier en daar wat wegwerken etc. Ik had op google gezien dat we een dorpje Lia passeerden dus daar stopten we uiteraard voor een fotoshoot van onze Lia in Lia! En lekker brood en prachtige mozaieken!

Verder probeerden we nog eventjes de stuwdam op te geraken, maar mochten we er helaas toch niet over rijden. Foutje van onze vriend google! Jammer, gelukkig konden we onderweg ook nog effe pauzeren en opnieuw afkoelen aan een gletsjerwatervalletje. Ijskoud maar we did it! 

In Mestia logeerden we in een complex van een slimme familie die telkens bleef bijbouwen in de tuin en zo verschillende toeristen kon huisvesten in slaapzalen/appartementjes en kamers. De kamerverdeling was challenging om aan ieders wensen tegemoet te komen. Het appartementje met stapelbedden ging na een democratische volksraadpleging naar Maarten/Stefanie en de 4 meisjes. De aparte kamer naar Tine/Christoph en de 2 jongens… We draaiden enkele eerste wasjes en gingen samen op restaurant. We sloten af met ijsjes voor de kids en pintjes-gebabbel voor de ouders.

Overnachting: 2 nachtjes geboekt op booking.com bij Guesthouse of Manoni Ratiani.

Restaurant: We aten bij Lushnu Qor Restaurant Beer Garden. Op zich wel ok maar het restaurantje een dag later was eigenlijk beter dus ik zou het gezellige kleinere restaurantje Nikala juist achter de hoek van onze accommodatie eerder aanraden! 

Mustdo: Heerlijke ijsjes bij Svanilla, Seti square 6, dus pal in het centrum over het parkje! (5gel per bol maar tenminste geen halfgesmolten frisco uit een diepvries in de blakende zon waar ze gewoon een stuk karton opleggen ‘s nachts)