De dag begon met een uitdagende tweestrijd. Ons ene boek vermeldde dat je een border permit nodig had voor de uitverkoren wandeling, de Lonely Planet zei er niks van. Veiligheidshalve reden we toch naar de borderpolitie. Adres 1 gesloten, het backup plan “politiekantoor” gebaarde netelig dat we naar de “airport politie” moesten. En daar, iets buiten het centrum, snapten de mannen in uniform totaaaaal niet wat we kwamen doen & probeerden ze ons echt om te praten met hulp van een vrouw die moest tolken. Zogezegd mochten kids onder de 10j niet op de berg en ondanks onze deftige bergbotinnen zagen ze ons niet geschikt tot dergelijke wandelexpeditie. Uiteindelijk vonden we een compromis dat de hele groep tot de watervallen mocht & Tourguide Tine met Maarten en Christoph toestemming kregen om de Uschba gletsjer op te wandelen. Wederom waren we vertrokken voor wat bureaucratie. Eerst op zoek naar 3 balpennen, nadien de juiste schuif met papiertjes, alles invullen en tot slot het geschikte nietmachine om de papieren samen te houden en weer ergens in een andere kabinetschuif op te bergen. We know the drill 🤣

Toen we dan uit-ein-de-lijk dat felbegeerde toestemmingspapiertje verkregen hadden, besloten we toch liever met de hele groep op pad te gaan en kozen we de gemakkelijkere Chalaadi gletsjer uit. 

De wandeling start met een zeer bedenkelijke brug over de rivier, maar is verder een mooie hike langs het water naar de gletsjertong. Op het einde wilden we graag toch nog iets hoger en deden we een poging om tot het ijs te geraken maar uiteindelijk moest ons gezinnetje toch forfait geven. Iets met te veel gekraak en vallende stenen… ge wilt nu eenmaal geen steenlawine op uwe kop of wegzakken in zo een crevasse-spleet!

We reden terug naar Mestia en gingen opnieuw een ijsjes eten. Daarna rustig op t gemakske in onze guesthouse een babbelke, was sorteren en kids die ruim profiteerden van schermtijd op de free wifi.

De Persyns deden een moedige poging om zelf macaroni te maken met de rare Georgische kaas en iets dat voor hesp moest doorgaan. Wij besloten toch op restaurant te gaan, al vroeg Noah last minute zijn annexatie bij de vrienden aan. Maar zo es op date met de 2 meisjes was ook leuk, eens ze zich er konden overzetten dat Noah misschien meer tv kon kijken door zn snood plan🙈.

We hadden de volgende ochtend vanuit Mestia nog een laatste uitdagende Ountravela route 19 op onze planning staan richting de Koruldi Lakes.

Alleen, het ging meteen steil door putten en nog geen half uur weg wilde onze Toyota de bergop gewoonweg niet nemen. Dat was zottenwerk te meer met andere auto’s die in uw gat rijden (of u kruisen nadat ze net zelf besloten forfait te geven). We bolden zigzaggend achterwaarts bergaf en oh boy…. Was ik blij daar ineens de auto van de Persyns te zien. Blijtend holde ik de auto uit terwijl Maarten en Stefanie Christoph instructies gaven om de auto te kunnen draaien op een mini plateau, OK deze route was NIET fijn en al zeker geen niveau 3 maar meteen een 4+. Ik zag ons al de krantenkoppen sieren als gezin dat naar beneden donderde en een shortcut richting de stad fabriceerde! Damned man, emoties all over the place van pure ontlading… 

Het meeste rond Mestia hadden we wel wat gezien, de overgeslagen dingen gingen duidelijk ons petje te boven… dus hup naar Ushguli! 

De route was vroeger een dagvullend programma en ook in ons boek stond ze nog als 4×4 route maar ondertussen is ze helemaal geasfalteerd en rij je vlot buiten op een paar passages waar er gewoon een rijvak weggespoeld is of ze herstellingen uitvoeren. Het vorderde vlot en ondanks dat we stopten bij de Tower of Love (5gel ons gezin, normaal 2 pp) stonden we in Ushguli voor we t wisten. Opnieuw een gehucht vol met de kenmerkende uitkijktorentjes.

Onze vrienden waren eerst nog het toerisme kantoor van Mestia binnengewandeld en info vergaard over waar je in de rivier kon zwemmen en wandelen. Dus in plaats van Mestia uit te vluchten, is de skilift naar boven nemen en naar beneden wandelen/mountainbiken eventueel ook een optie.

Bon soit, we maakten er een cafe namiddagske in Ushguli van en troffen daar een familie uit Vlamertinge die net met hun 3 studenten een 3daagse gewandeld hadden. amai ik kus mijn pollekes als onze kids later als twintigers nog met ons mee willen op avontuurlijke reizen (Ze deden vorig jaar toevallig ook Kirgizië).

Toen de andere auto West-Vlamingen dan eindelijk naar ook in Ushguli arriveerde en Maarten al bijna alle rotsen van de binnenstad vervloekt had in zijn plan om dicht bij ons cafetje te parkeren, konden we op zoek naar een wildkampeerplek aan de gletsjer.

Het was er gewoonweg prachtig! Eindelijk het Georgië waar ik voor kwam!!! Het zicht op de sneeuwtoppen was fenomenaal en ik vond het maar een inieminiebeetje erg het uitzicht te delen met een Franse camper.

Hout voor een kampvuur was een uitdaging, koppige zwerfhonden mijden een dingetje, dazen doodkloppen een constante taak maar maaaaaaan wat stonden we daar machtig! 

We gingen – de koude anticiperend – slapen met al onze kleren/een merino laagje en onze kids voor een keertje eens IN alle slaapzakken in plaats van erop!

Overnachting: tal van plaatsjes voorbij de aangegeven wildkampeerplek op de route. Wij kozen aan een kleinere zijarm van de rivier die uiteraard even koud was maar wel toeliet dat we een beetje gingen pootje baden. Eigenlijk kan je de hele route tot aan het Doshdul Shkhara cafetje bij de start van de wandeling gebruiken en we kwamen zelfs moedige 4×4 rijders tegen die nóg verder gereden waren en de route naar het plateau boven de rivier opgesjeesd waren. 

Toen we opstonden lagen de zwerfhonden nog steeds op dezelfde plaats onder onze auto en tafel als waar we ze de avond tevoren achterlieten. Die beesten vergezellen je letterlijk heel je wandeling naar de gletsjer en hebben geleerd dat dat een goede manier is om toch iets van brood of koeken te schooien bij de toeristen. Honden in Georgië zijn eigenlijk totaal niet intimiderend. Ze blaffen nooit (of af en toe eens naar elkaar als ze hun terrein afpissen) en ondanks dat je ze ook niet kan wegjagen, waren onze kids vrij rustig ongeacht het formaat dat opdook.

Ook wij reden richting de Shkharagletsjer en oef… de platte band van de Persyns was vals alarm. Stel je voor net de avond tevoren Zura lastig gevallen om onze auto een dag te verlengen en hem dan meteen terug moeten storen omdat we niet uitgedokterd kregen hoe het reservewiel van onder de auto eraf moest… dat had afgang geweest 🤣. 

Onze wandeling begon met een valse start omdat we een afslag misten, maar dankzij de kampeerders van het plateau vonden we het dan toch (en kon ook de hele meute die ons was beginnen volgen naar de juiste hike doorschuiven). Het was uiteraard weer langer wandelen dan op de zeldzame wegwijzers stond maar wel een wandeling die met stip op nummer 1 van deze vakantie staat! 

Christoph zorgde voor wat extra drama aan de gletsjertong door naar boven te klimmen en zijn gsm kwijt te spelen, maar oef, we vonden hem terug! En net voor ons laatste water op was (snoep was al een tijdje foetsjie) bereikten we de auto’s. Gezien we al noodgedwongen pasta als ontbijt gegeten hadden, reden de Persyns meteen door naar een restaurantje in Usghuli. 

Wij bezochten nog even het bergcafetje voor een deugddoende frisse cola. De kids hun vieze neus wilde weer niks van de menukaart dus we reden door in de hoop een supermarktje te scoren onderweg (Ushguli was niet bepaald goed voorzien dus stockup in een grote supermarkt voor Mestia was vermoedelijk beter geweest).

We kwamen op Ountravela route 21 nu es totaaaaaal niets tegen. Hier en daar eens een mini market waar je wel een drankje of een pak pasta kon scoren maar niks om onze buikjes echt te vullen, dus we aten weer veel te veel koeken en snoep 🫣.

De eerste échte winkels kwamen we tegen in Lentekhi. Een Daily en Spar en we deden hem uiteraard beiden. Spaghettisaus scoren is altijd een queeste. Gezien wij voorstonden op de Persyns gingen we alvast op zoek naar een wildkampeerplek. We vonden iets aan een rivier maar eigenlijk was t schots en scheef staan en waren we al veel te moe. Toen de Persyns dan ook nog eens stuurden dat ze een half uur verderop een camping stonden, reden we hen achterna tot iets voorbij Tsageri.

We kookten wederom pasta (er is hier echt weinig te vinden), deden wederom de ontdekking dat de pot saus gewoon tomatenpassata was en verdronken ons saus-verdriet in bier en iets wat leek op Bacardi Breezer #nostalgie. 

Overnachting: prachtig camping van een Georgische die ook genoeg Engels, maar ook Duits en Russisch spreekt. 20 gel per volwassene en 10gel per kind >6j, pintjes en ander lekkers uit haar frigo beschikbaar. Tal van hoekjes met hangmatten, salonnetjes, diepvries, frigo, keuken en wasmachine 8 gel.

Enige minpuntje was dat haar zonnenboiler de druk niet aankon en warm water langs het dak naar beneden stroomde terwijl je koud douchte. Maar eerlijk, bij deze temperaturen totaaaaal niet erg! 

Een camping met keuken & een volle frigo dat is iets uitgebreider ontbijten. Nog rap een extra doucheke voor wie het zweet van zijn lijf voelde rollen van een simpele taak zoals de tent opkramen en auto inladen (en eerlijk na dat verbranden is het gewoon leuk om ijskoud water te voelen nu de plukken vel loskomen en we eruit beginnen zien als een schurftige reiziger die vast en zeker een huidarts-preek verdient ondanks de bussen aftersun die al ingemasseerd werd) 

Op ons programma vandaag: 3 canyons!

Allereerst reden we naar Okatse canyon. tegenvallerke, kids onder 1m20 mochten niet mee. Gelukkig konden we met onze 4×4 zelf naar het beginpunt rijden en ontsnapten we aan de taxi-tourist trap. Echt, een groot bord met verboden voor auto’s en lag daar een asfalten baan die breder aangelegd was als menige zandhobbelweg in een standaard Georgisch dorp. Uiteindelijk bleef Stefanie bij de jongens terwijl de rest van onze groep de canyon wandeling in ging (20gel per volwassene / 5,5 gel per kind 6-18j)

Persoonlijk vond ik t niet echt de moeite. Niet alleen was de route een pak veiliger dan vele wandelingen die we al deden met Noah en Boris (die GEEN balustrades hadden of ontbrekende sporten op rivierbruggetjes), maar je had vooral het gevoel dat je op trappen in de bomen liep en de canyon moest je er een beetje bijdenken.

We reden erna naar Okatse waterfall, maar toen we het miezertje water zagen dat de bergwand naar beneden kwam, betaalden we zelfs al geen inkom meer en reden we terug naar het visitor centre waar we picknickten.

Op naar canyon 2: Martvili canyon.Maar daar zijn we letterlijk gevlucht. Het liep er vol met mensen die met afgeladen bussen toekwamen en de parkeerwachter legde ons uit dat het 150gel per persoon zou zijn. No way we gingen echt niet €50 de man betalen voor een mini boottochtje en een mini canyon waar je niet eens mag zwemmen. 

Dan maar naar de minder gekende canyon, Balda Canyon waar we ook wilden kamperen. Alleen…. Er zijn plannen om Balda net zoals Martvili uit te baten, dus het lokale protestteam besloot ons niet toe te staan om over hun grond te wandelen richting de canyon. Miljaarde, van een gefaalde canyon-dag gesproken.

Wildkampeeropties langs de weg waren er ook echt niet dus uiteindelijk reden we naar de Nokalakevi hotsprings waar de Persyns al een namiddag gezwommen hadden… voordeel: we konden nadien toch samen met hen gaan kamperen, nadeel, wij kwamen er na 17u samen met een hoop locals die een afterwork zwemmeke gepland hadden…. Het was leuk zwemmen en de drukte namen we er met alle plezier bij.

Na ons wellness momentje was het amper een kwartiertje rijden naar de “live locatie” die we doorgestuurd kregen. Opnieuw een plek aan het water en terwijl de patatjes opstonden en de kip gegrild werd, doken de kids al wederom het water in. Het zijn echte waterratjes geworden! 

Voor een kampvuur was het eigenlijk te warm, maar gezien het onze laatste avond wildkamperen werd, zetten we toch door en aten we marshmallows terwijl er een spontane zangstonde ontstond. 

Overnachting: Wildkampeerplek rechts van de voetgangersbrug op gps coördinaten 42.3962238, 42.2329691 – ideaal rivierzwemmen want nergens super diep!