Na Saty reden we de prachtig mooie Kegen Pas richting grensdorp Kegen. Je kan moeilijk beschrijven hoe je dan in elke bocht weer iets nieuws ziet.
Honingboeren die hun marchandise verkopen, yurts in de vrije natuur met prachtig uitzicht, paarden die in de schaduw van de afkalvende zandbermen staan, vee dat onder de brug van de rivier schuilt voor de hitte, kleine nederzettingskes van yurts met de upgrade stacaravan waar vermoedelijk enkele families samenhokken.
Kegen was een relatief grote stad waar we wilde eten. Alleen, doordat de guesthouse in Saty er met al ons Kazachs geld vandoor was, zochten we eerst cash. Ik kan u zeggen missie van Echternach. Wat de app aangaf was onvindbaar, niks herkenden we, meermaals gevraagd waar ze geen Engels konden. Super frustrerend en tijdrovend! Uiteindelijk met aanwijzingen van een meneer in de bib vonden we iets maar helemaal niet daar waar hij een gps pinnetje gezet had 😜.
Tanken ✅ (helft goedkoper dan Kirgizië), cash geld ✅, inkopen ✅ en uiteindelijk een snelle supermarkt hap op straat ipv uit eten. We wilden immers absoluut tijdig de grens over en hadden al bijna 1,5u verloren.
De grens was op zn minst gezegd speciaal te noemen. Ik denk dat er 2 drugshonden snuffelden, onze paspoorten 8 keer gecontroleerd zijn en Christoph als chauffeur kreeg er dan nog een apart spervuur aan vragen bovenop. But hey, we made it to Kirgizië.
Prioriteit was Kirgizisch geld afhalen en een simkaart vinden zodat we vlot gps kunnen gebruiken en met onze vrienden kunnen communiceren.
In het eerste dorpje lukte geld, maar simkaarten waren nergens te vinden. Uiteindelijk vond ik er in Tyn in de supermarkt naast t busstation.
Alleen, toen begon t… ik zweer u meer dan een uur heeft t geduurd en is zowat elke winkelbediende die iets met mij kon praten opgeroepen. Onze telefoons moesten in t Russisch, ze moesten vanalles activeren… ik kwam er zot van. Uiteindelijk Christoph in de auto gaan roepen want zijn telefoon kreeg ik niet ingesteld. Gooi dan nog 3 doodmoe kids in de mix, eentje die pipi moet doen… niet ons beste moment 😬
Maar bon, uiteindelijk konden we verder en bereikten we 2u later in het donker de boerderij waar we 3 nachtjes logeren. We schoven dankbaar onze voetjes onder tafel voor de pasta die Maarten en Stefanie gekookt hadden met een geleend kookvuurtje…
Overnachting: Farmers Pond House, Lipenka (40m van Karakol maar de moeite als je t echte boerderijleven wilt leren kennen)
Awaytodayblog 