De dag begon traag want de pikorde had nog niet bepaald wie de baas van het gezelschap ging zijn en inpak commando’s zou uitdelen.

Het idyllische beeld van onze kroost die zelf hun rugzak ging pakken werd gekleurd door een semi-paniekaanval van Lia die maar niet scheen te snappen dat we echt geen tandenpoetsbeker en eetbordjes gingen meezeulen. Ze dacht ook dat ze zelf een doosje ging krijgen met haar hele rantsoen aan warm eten & snacks. Dus na de nodige kortsluiting in haar kleuterbrein (en een tirade van Ava die besloot dat haar slaapzak – ondanks het goedbedoelde advies van mama – toch echt wel onder haar rugzak moest bevestigd worden) waren we klaar om het overige gerief te verdelen onder de volwassenen.

Doordat Christoph reeds Noah zou dragen in de Osprey kinddrager, bleef de bijdrage van de familie Bauwens beperkt tot een inieminiebeetje dat nog bovenop alle spullen van Christoph, Tine en Noah paste in de trekkersrugzak van Tine🫣. Die grote mensen slaapzakken namen immers al immens veel volume in…. Lees, we gaan es in de kosten vallen!

We trokken met de auto tot het restaurant van Marchairuz waar we de auto 2dagen konden parkeren zonder zorgen.

De wandeling was origineel bedoeld om af te leggen met sneeuwraketten en we wisten dat de 7km naar de berghut op zich doenbaar moest zijn voor onze kroost.

Vol goede moed stapten we met stevig tempo het bos in. Het hele plan liep echter mis zodra de kids de eerste sneeuwvlakte zagen. Na verloop van tijd liepen we nog amper 2,5km/u met verdacht natte wanten van alle sneeuwballen 😮‍💨. Het was alsof het sterker was dan onze kids. Elke portie maagdelijk wit moest bewandeld worden!

Tegen ongeveer 17u kwamen we aan aan de berghut “Petit Cunay” die we reserveerden. Of ten minste, dat dachten we toch… het bleek de foute… en we konden weer een stuk terugwandelen toen bleek dat t echt geen flauwe 1april grap was van Nathalie en Wouter.

De juiste hut werd alsnog een half uur later gevonden. En man was die goed uitgerust!

Waar wij echt mega basic hadden verwacht, was er zelfs elektriciteit, 2 super ruime slaapkamers, een spelletjeskast met voor elk wat wils, een ganse wand crocs zodat iedereen de berghut proper kon houden en toch niet met stapsokken op de koude vloer moest wandelen, een gans uitgerustte keuken. Wat een verrassing!

We startten meteen het haardvuur in de living en het houtvuur in de keuken. De spaghetti was wonderlijk snel klaar en terwijl het buiten begon te sneeuwen en hagelen zaten wij lekker warm binnen te genieten van onze eerste 2daagse huttentocht met de kids.

De volgende ochtend bleken we verwend met een 10-15cm sneeuw (oef niet meer want dan hadden we toch sneeuwraketten nodig gehad en die hadden we uiteindelijk dankzij de 365 dagen retourrecht al terug gebracht naar Decathlon 🫢) . We warmden onze pistoletjes op de stoof, aten cornflakes, smikkelden de laatste hardgekookte eitjes en onze charcuterie voorraad en konden met volle maagjes aan etappe 2 starten. De thermometer gaf -2 aan maar gelukkig was er geen ijzige wind en enkel wat dwarrelende vlokjes…

T was hier en daar klefferen door de sneeuw, maar gelukkig konden we dankzij de wandelgps en de wandelhorloge perfect hetzelfde pad afleggen als de dag tevoren. Kids werden duchtig omgekocht met M&Ms en havermoutkoekjes bij elke stop. Maar eigenlijk ging het super vlot!

We hadden zelfs tijd voor 3 gigantische sneeuwmannen toen we de eindmeet bijna konden ruiken… En zo stonden wij iets natter en zweteriger een kleine 24u later terug op het beginpunt.

De namiddag was voor luieren (me!), snellaadpaal zoeken in Frankrijk (Christoph!), dutten (Noah), schommelen en steentjes verleggen aan t meer (Ava, Lia, Maud, Kato, Nathalie), mountainbiken (Andreas en Wouter) en joggen (Wouter die er nog niet genoeg van had 🤓)

Overnachting: Cabane du Petit Cunay CAS die we eigenlijk al foutief hadden gemaild op zoek naar de uitbaters van de Cabane du Grand Cunay die ze ook gewoon net als onze hut Cabane de Cunay noemen. Snappen wie snappen kan. Bon, de onze was goedkoper, vrij en had een responsievere uitbater dan die van de skiclub van Brassus! Lang verhaal kort, er zijn dus meerdere hutten en je kan a volonté kiezen of je graag rode blaffetuurkes wilt of eerder een koeienstal-vibe 😜

Wat we meehadden:

De meisjes gingen elk op pad met: rugzak 28L met regenhoes +slaapzak+doudouknuffel+fleece onesie+onderbroek+sokken+thermo legging+pak koekjes+waterfles

Wijzelf droegen nog extra basic EHBO, een lampje, petzls, reservekleren/pampers voor Noah, pyjama’s, 3 slaapzakken, toiletgerief en veel water. Op de terugweg kwam daar al ons afval (kakpampers inclusief!) bij.

Dressed to impress: Kids hadden bergbotinnen/skisokken/ joggingbroek/onderhemdje/thermo t-shirt/fleece/regentenu (ofwel ducksday ofwel regenbroek met skijas)/wanten/haarlint of muts/sjaal. Wijzelf droegen wandelbroek/joggingbroek met KW broek, een merino t shirt en een fleece in combi met onze skijas.