Mtsketha bezochten we niet echt. T was namelijk tijd voor een stockup in de Magniti supermarkt en dan vaart nemen. Met een auto vol kip, patatjes, frisdrank, drinkyoghurts, fruit, waterbidons, houtskool en andere lekkere kampeerspulletjes trokken we vol verwachtingen richting de Military Highway. 

We wisten dat dat een drukke toeristische route zou zijn, maar man… t was echt ROT RIJDEN. Ik zou ze totaaaaaaal niet aanraden. Je hangt gewoon achter Russische of Armeens camions (die gebruiken de route om tot Rusland te rijden) & zotten die kamikazegewijs elke witte lijn negeren om toch maar een paar vrachtwagens te kunnen schuren, tegenligger of niet, ze gaan ervoor met een nonchalent sigaretje uit hun bakkes en arm uit t raam!

Bovendien konden de toeristiche stops ons niet echt bekoren. Overdreven toeristisch en een beetje overroepen. Even overviel ons zo een teleurgesteld gevoel van “waar zitten we hier toch”. 

We waren misschien te verwend vorig jaar in t ongerepte en machtige Kirgizië? We gebruiken nochtans opnieuw een boek van Ountravela en de bijhorende gpx routes om een beetje off the beaten track gevoel op te wekken. Maar so far minder wauw dus! 

Gelukkig keerde het tij toen we na nog wat extra file het drukke verkeer konden achterlaten en 4×4 gewijs de natuur in reden ter hoogte van de Kobi Gudauri kabelbaan (Ountravela route 1).

We reden tussen de schapen en volgden de rivier hobbelend en shakend tot aan de travertijnen van Truso. We probeerden met de drone de prachtige natuur vast te leggen, maar helaas hadden we hem blijkbaar thuis nog es moeten updaten en lukte hoogte nemen niet. Opnieuw humeur effe onder nul bij Bauwens Senior want drone testen was zoiets dat op de todolijst gestaan had maar t niet gehaald had in de inpakrush. We moesten de verschillende kleuren water en natuur dan maar gewoon proberen fotograferen….

Het laatste punt dat onze gpx route aangaf, was helaas niet toegankelijk. De brug was afgebroken en de vervangbrug niet stevig genoeg voor onze Toyota monsters. Bummer. 

We keerden terug maar toen bleek dat het echte rotte pechmoment van de dag nog moest volgen….Maarten liet via de walkietalkies weten dat zijn servo-stuurbekrachtiging ineens foetsjie was!

Er zat niets anders op dan halt te houden en de motorkap open te zwieren. We dokterden uit dat het stuurolie-reservoir leeg was. Maar natuurlijk niemand die ons kruiste met een fles “steering fluid” en leg dat maar eens in Georgische gebarentaal uit. We besloten aan Zura te vragen of we met een medicijn pipet een deel van de Bauwens vloeistof in de Persyn wagen mochten overtappen.

Na veel Whatsapp video bellen besloot hij zn zoon George te sturen met een fles vloeibaar goud. Alleen dat ging 3u duren. We konden dus niet anders dan ons kamp opstellen en daar ter plekke kamperen. Nuja, uitzichtgewijs mochten we niet klagen. We vonden zelfs een stukje dat er minder hard uit zag voor de slaapmatjes. En buiten een paar wandelaars en zwerfhonden kwam je werkelijk niemand tegen. Dus not too bad! 

We maakten een vuurtje en voor het eerst konden we onze daktenten en grondtenten eens testen. Tenminste dat dachten we. Wat bleek? 

De Persyns zaten met een lek die ter plekke niet opgelost geraakte & hun auto met daktent moest meegenomen worden. Die arme George was er t hart van in dat ie ons niet verder kon helpen & zelf in t pikdonker zonder servo de 4×4 huiswaarts moest rijden met t risico de auto helemaal verder stuk te  maken. Want ductape kan veel maar er zijn grenzen eh. Ipv slapen in de daktent werd het voor hen, slapen op de grond & in de koffer van de vervangwagen.

De tenten bleken kleine zomertentjes te zijn met laag isolatiegehalte. En 1 tentpaal van de Bauwens was duidelijk van een andere tent dus ze stond een beetje asymmetrisch kaduul. 🫣 Maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Bbq, afwasje in de rivier, marshmallows… klaar voor beddenland! 

Overnachting: op Ountravela route 1, vlak voor de travertijnen in de rivierbedding. Breng eigen brandhout mee moest je hetzelfde plan hebben.  GPS: N42° 35’ 03.4”, E44° 25’ 44.8”

Na een ijskoude nacht (de hoogte!) vertrokken we uit onze kampeerplek. 

Iedereen had stiekem slecht geslapen: Maarten en Suzan in de onpraktische koffer van de vervangauto; Tine, Noah en Lia op vooroorlogse harde mattekes in grondtent1 die vast en zeker niet waterdicht is; Boris, Stefanie en Martha in grondtent2 van even bedenkelijke makelij & de luxepaardjes Ava en Christoph in de enige overblijvende daktent hadden het ondanks hun echte matras en kopkussens toch ook koud gehad met 4 slaapzakken vr 2 personen 🥴. 

We kwamen bijgevolg ijsblokjesgewijs wat trager op gang, maar al snel kwamen de zon erdoor en konden we beginnen aan de tetris in de koffer. Die giga grote hoge koffer waar ik zo naar uitkeek is helaas ook nogal onpraktisch want je moet er telkens gans inkruipen… maar bon, dat is dan een excuus om weer een keertje alles te herpakken en herbedenken. 

We reden meteen naar Gergeti Trinity Church, de beroemde kerk die staat te pronken tussen een paar met sneeuw bedekte bergtoppen in Stepantsminda.

Effe werd t spannend toen de Bauwens-jeep een brommer immitatie deed telkens de kilometer teller >50km/u aangaf maar gelukkig konden we dat probleempje wél zelf oplossen.

De kerk stond – wederom – in de verbouw steigers maar we konden wel een kort bezoekje doen. Vooral de weien vol koeien en paarden er naartoe was impressionant en sommigen voelden de sound of music-zang vibes opborrelen.

Na de kerk kregen we al bericht van Zura dat de jeep van de Persyns hersteld was (efficiënt wel die garages hier!), dus splitsen we op. Zij reden meteen de military highway weer af, wij hadden tijd voor een extra bezoekje aan Sno.

In Sno staat een vervallen fort (eentje zonder zelfverklaarde parkeerwachter die je een paar gel afpingelt om je auto op de reguliere parking te “bewaken”), een kerk in de – je raadt t al – verbouwingen en dan ook een gekke collectie beelden.

Er is namelijk een autodidactische gekke beeldhouwer die besloten heeft 500 giga rotsblokken om te toveren in een outdoor kunstgalerij. We namen een kijkje en sponsorden alvast 10gel voor zijn hobby.

Een korte stop in de winkel (lunch werd fruit wegens geen brood te vinden) en dan reden we door naar de kabelliften van Kobi. Waar onze eerdere 4×4 route lag, vertrok immers de langste kabelbaan van Georgië. We besloten tot het hoogste station de shuttlen (35gel volwassenen/25gel per kind >6j). Het was een schot in de roos bij de kids die ondertussen dromen van een ski -en snowboardvakantie.

Sneeuwballen gevecht, glibberen, uitglijden, we kunnen t allemaal afvinken. 

Nadien tijd om onze vrienden te gaan vervoegen iets verder in de regio. Het is al lang duidelijk dat niet alles op onze planning haalbaar zal zijn, dus keuzes worden gemaakt… de hele military highway naar beneden stonden we in de file en op een gegeven moment zelfs stil tussen de camions. En telkens wel ne zot die dan toch dacht van “gek dat hier 50 man geparkeerd staat, ik steek nog effe voorbij “ 🥴

Ananauri en Jinvani bleken niet veel soeps dus we wilden een wildkampeerplek aan het water reservoir vinden. Dat bleek niet super makkelijk. Euvel 1 kapotte brug, euvel 2 geen baantje tot aan het water te bespeuren aan de overkant van het meer. Maar uiteindelijk troffen we een idyllische setting, uitpakken, houtsprokkelen, kampvuurtje dabei.

Een visser kwam t effe verbrodden met verhalen over slangen, maar we grilden rustig onze kipfiletjes en patatjes verder. We susten ons met het feit dat ie vast en zeker pissig was dat onze kids de vissen wegjoegen met hun steentje-smijt. Maar zijn woorden waren nog niet koud en we spotten verdorie toch wel niet zo een glibberig lang beest. 

De fun om te kamperen op t strand was er meteen af. De Persyns waren snel ingepakt en bolden het op zoek naar een nieuwe kampeerplek. Wij grilden onze kip nog verder terwijl de meisjes elk geritsel monitorden & reden met een pot hete patatjes en geroosterde kippenfilets op de schoot de Persyns achterna richting het adventure camp waar ze een camping spot boekten! 

De slang werd nadien geïdentificeerd als een dobbelsteenslang, totaal onschadelijk beestje dat vooral vis eet, maar bon… better safe than sorry!

Overnachting: Adenture Camp Agravi. Uitgeruste camping met overdekt terras, speeltuin, trampoline, kinderfiets, deftig sanitair kortom, ideaal om tr bekomen van de slangen (die laat ons realistisch zijn, vermoedelijk ook wel tot daar konden glibberen) 🙈