Categorie: Kirgizië

We stonden op toen de zon ons tentje opwarmde. Oftewel toen Noah t weer beu was om samen met mama op de grond te slapen op t platte matje. 🙄 Lia was zodra ze wakker was opnieuw aan het wenen. T kind heeft de laatste dagen meeeeega heimwee. Niet te doen, het helpt natuurlijk ook niet dat ze bijna niks wilt eten en dus eigenlijk super slap is. Dan is alles per definitie al lastiger, nietwaar?

Nog effe in de rivier spelen en terwijl bedenken wat ons actieplan zou kunnen zijn. We opperden eerder om samen met onze vrienden naar het Kol Tor gletjsermeer te hiken, maar de hoogtemeters deden hen uiteindelijk kiezen voor het Ala Archa Nationaal Park, maar dat lag meer dan 2u van ons vandaan. Wij wisten eigenlijk zelf niet goed wat en waarheen. We staan niet vaak voor op schema 🫣 en pakt dat de laatste paar dagen precies iets minder voorbereid waren 😇.

We besloten alvast eerst Burana mee te pikken, aka de Kirgizische toren van Pisa. Steile trap naar boven en dan hopen dat je geen tegenliggers hebt op weg naar beneden, want zo een trap zonder leuning of verlichting… dat kennen wij in Europa niet! 

Rond de site zijn ook allemaal opgegraven stenen met inscripities of beeldhouwwerk-rotsen tentoon gesteld. Onze kapoenen dachten er t hunne van. Overal in Kirgizië staan bordjes met boetes: “500 som om op t gras te lopen in t stadspark”, “500 som om de bomen kapot te maken” etc). Moest er daar een bordje gestaan hebben “verboden de archeologische artefacten aan te raken”, Noah had een kasbon moeten verkopen 😂. 

Ergens daar, rondwandelend op de site, besloten we toch naar Kol Tor te gaan, maaaaaaaar er een 2 daagse van te maken en de wandeling in 2 te kappen. 

We reden dus naarstig verder richting Kegeti en zochten daar wat brood zodat we voldoende proviand hadden voor de 2 dagen. De inkom van het park was nauwelijks 80som en al snel (na een omwegje aan de foute kant van de rivier) vlamden we onze wagen ergens op een zijbaantje aan het hoogst bereikbare punt van de route. 

Effe moest heel de auto inhoud er uit om onze trekkersrugzak te kunnen inpakken voor onze expeditie. Kwestie van dat de foute zaken weer verstopt zaten bij ‘t reservewiel. Gepakt en gezakt met slaapzakken, matjes, waterfilter, brandhout, kookgerief, pasta en saus en het absolute minimum aan kleren vertrokken we.

De route ging een paar keer de rivier over. Het was echt een “de vloer is lava” wandeling de eerste pakweg 1,5km. Daarna ging t moordend steil de hoogte in. 

Puur afzien! Al snel begonnen de meisjes die elk hun eigen rugzak droegen met water/slaapzak/matje te mopperen. Het was echt gewoon een loodzwaar stukje (800 hoogtemeters op 3km is veel). Tot overmaat van ramp, hoorden we ineens rond kilometer 2 onweer en werden we nat gedruppeld. Het deed ons uiteindelijk de plannen bijsturen…. 

We kozen bovenaan de “river source” een toffe wildkampeerspot tussen de koeien. Lia was ondanks een zak chips en zelfs een salami apero opnieuw niet in hare haak en mocht wat bellen met familie in de hoop haar heimwee te temperen. We maakten ons gekend wildkampeerrecept “pasta en saus met houtvuur-aroma” en sloten af met marshmallows. Maar zelfs dan bleven de traantjes komen. Boos worden, troosten, comfort bieden. Niets hielp dus rond 19u besloten we Lia in slaap te wiegen…

Door de vroege avond sliepen alle kids gelukkig reeds voordat boven onze kop een giga onweer met donder en bliksem losbarstte. Ik kneep hem zelf eventjes toen de boer zelfs zijn koeien van de berg kwam terughalen. Maar gelukkig viel ook ik in slaap toen ik mezelf uiteindelijk overtuigd had dat onze tent tenminste droog was en we nooit bij het allerlaatste streepje daglicht naar beneden konden stappen zonder ongelukken… het was gelukkig absoluut geen koude nacht. 

Overnachting: wildkampeerplek aan de river source. Net op de heuvel ietsje hoger dan waar de wandelaars passeren. Aan de grote vuurkring lag wat extra hout!

We pakten s ochtends de natte tent in en zorgden dat iedereen iets droogs had om in naar beneden te stappen. Dus ja, Lia wandelde in haar roze unicorn pyjama naar beneden 😅. Na amper 1,5u stonden we terug aan de auto. Dat ging vlot!

Opnieuw drong de vraag “Wat gaan we doen” zich op. We reden richting Bishkek. Klaar om bij te praten met onze vrienden die daar hun laatste dag Kirgizië doorbrachten! 

De kids vlogen elkaar letterlijk in de armen en konden geen seconde stilzitten in t restaurantje dat we uitkozen. Het fancy restoke had Europese prijzen (en plastic handschoenen om je hamburger op te eten), boho inrichting en… zo ontdekten we … een boetelijst. Het gebroken glas van Noah kostte begot meer dan een kindermaaltijd. We besloten die extra 5€ NIET te betalen, het was echt buiten proportie en al zeker naar Kirgizische normen pokkeduur… 

We kletsten doorheen de stad (over Maarten die via youtube leerde inbreken in hun huurauto toen die op slot bleek met de sleutels erin), deden hier en daar een speelpleintje (overal hier monkey bars waar de locale bodybuilders IG filmpjes shooten) en bezochten wat culturele trekpleisters (incl een moskee langs de kelderingang).

Rond 18u was het tijd om afscheid te nemen… de Persyns richting hun huisje met een Yandex (hun nummerplaat is kwijt en ze werden al vaak tegengehouden door de politie dus durven er niet meer te veel met rijden want de auto kan geconfisqueerd worden). Wij gingen richting ons appartementje dat we tijdens de lunch snel boekten.

En dat was ook nog een avontuur op zich. We sjeesden naar het adresje maar vonden t echt niet. Stefanie had tevoren in t Russisch al gebeld voor ons en de man aan de telefoon had beloofd te whatsappen maar het bleef een uur later nog steeds stil… hij nam zn gsm ook niet meer op en mijn batterij ging reuzesnel plat. Christoph en de kids bleven lastig in de auto en ik verder op zoek. Ik trof een meisje, Aisha, die goed Engels kon en voor me nog eens wilde bellen. Helaas geen antwoord. Ze begon in t Kirgizisch te whatsappen en ineens toch antwoord. Alleen, ze vond t ook wat raar en dacht dat t een oplichter was. Tot plots, we een paar filmpjes kregen over waar we met een code binnen konden en een sleutel zouden vinden. Aisha durfde t gebouw niet mee binnen, maar wachtte me op buiten om te kijken of alles gelukt was. Oef zeg. Ik bedankte haar super hard & maakte met haar de afspraak dat ik de auto zou gaan ophalen en zij ons zou binnenlaten op de parking van het appartementencomplex….

Toen ik bij Christoph aangekomen was, bleek de poort naar de binnenplaats waar hij stond ineens op slot. Ik kon niet naar onze auto en zij konden de parking niet meer af. Ik kan u zeggen… sfeer onder nul! We vonden gelukkig iemand met een afstandsbediening en een tijdje later konden we effectief inchecken in ons appartementje. Het bleek gelukkig nog groter en beter uitgerust dan gedacht.

De lastige kids werden meteen in bad gezwierd en we paaiden hen met Netflix op onze gigantische flatscreen tv. En om het helemaal af te maken, kookten we in onze uitgeruste keuken fishsticks met puree. Iets waar ze al een tijdje van droomden…

Onze volgende dag in Bishkek begon rustig… was plooien, kids voor tv, spullen opnieuw herinpakken.  Rond 10u rolden we t appartement pas uit en besloten we te wandelen richting het pannenkoekenhuisje dat we de dag tevoren reeds gespot hadden. Een kilo pannenkoeken later waren we klaar om de stad verder te verkennen. 

We wandelden bijna 6u kriskras door de stad. We ontdekten een pak murals en verkenden onder andere Panfilov Park. Dat is een – naar onze normen oud – Sovjet pretpark waar alles amper 100som (1€) kostte per kind en zelfs de lunch betaalbaar bleef. Lia at opnieuw amper van haar pizza en we maakten er een tafel locals zeer blij mee. Onze kids genoten ten volle van alle attracties en voor 1 keer vonden wij t ook helemaal niet erg. Er stond immers nergens een rij en zo spotgoedkoop! Dat kom je in België niet tegen!

S avonds werden er weer wasmachines gedraaid, “Grizzly & the lemmings” gekeken als echte couch potatoes en aten we kip met patatjes tot Noah ineens begon te brullen, schijnbaar pijn had en echt ontroostbaar was. Neurofen bracht uiteindelijk toch een deftige nachtrust voor t ganse gezin….

Overnachting: Bishkek House Apartament 2 – appartementje nr 57 op 5e verdiep. Geboekt via booking. Wij betaalden 137€ voor 2 nachten en kregen in ruil 2 grote slaapkamers, een giga living, uitgeruste keuken, badkamer met wasmachine, 2e wc, zelfs 2 strijkplanken en een fitnesstoestel 🤣

Zelfs Naryn, de grote stad, heeft maar 1 verharde baan en de rest is zand/stenen/putten waarop je een baan probeert te mikken. Heel gek, de hele stad heeft ook tram-bovenleidingen maar geen voertuig te zien. S avonds zie je in de hele stad alle verlichting met neon inclusief de appartementen die allemaal samen mee van kleur veranderen. En straathonden… dat valt voor t eerst heel erg op. Wat een gekke stad. Zo groot op de landkaart en eigenlijk 3x niks. 

Vanuit Naryn route gingen we route 13 verkennen. Opnieuw hobbelden we een paar haarspeldbochten op, langs een kabelbaantje en enkele yurts de rotsen in. Links van ons de Kichi Naryn kloof. Op een gegeven moment zag je de lichtblauwe bergstroom en de modderrivier samensmelten. Mooi. 

We besloten ook het zijbaantje naar    Swastika forest eventjes mee te pikken. Effe met de drone inspecteren of dit echt de vorm van een hakenkruis had (nu alvast niet meer vanuit de lucht te oordelen). We picknickten, droogden de tent, verversten Noah nog maar eens van kleren (echt, die pampers hier 🤯) 

Daarna reden we door naar route 14. Al snel doken de “Hills of Naryn” op. We waren overal alleen met hier en daar wat paarden… zo machtig weer. Dat verveelt echt nooit.

Nadien vervolgden we onze route opnieuw richting Naryn. Ons plan was om te gaan eten en dan een wildkampeerplek aan de waterval op route 15 (of eentje eerder) te claimen. Alleen, toen we in Naryn kwamen was t al vrij laat… en er lonkte een chill avond ipv tent opzetten in t donker.

Snel reserveerden we op booking 2 kamers in Naryn Guest House. Een wasmachine (!), ongelimiteerd electronica opladen, een bed… zalig! 

Overnachting: Naryn Guesthouse – 2 aanpalende kamers/ gemeenschappelijke keuken en douches / ontbijt incl voor 5800 som. Wasmachine beschikbaar (300som) 

Het deed echt geweldig veel deugd zo een ochtend waarbij je wakker wordt, heet kan douchen, rustig de was kan plooien en de auto weer kan volproppen maar dan frisgewassen en vol nieuwe courage. 

We gaven onze laatste som uit aan de eigenares, ging nieuwe cash afhalen (wiens grote flappen we dan prompt weer gingen wisselen bij diezelfde mevrouw 🤭) en bolden Naryn uit! 

Deze dag stond de beroemde route 15 waar iedereen zo geweldig fan van is op t programma. En t moet gezegd zijn, inderdaad een van de mooiste.

Bergen, rotsen, een kloof waar je niemand tegenkomt… We deden de wandeling naar de waterval met onze lunch en genoten van t waterspektakel. Wonder bij wonder kwamen we daar andere toeristen tegen die een foto konden maken. Maar verder man, man… 2/3 auto’s max op een route? De hooiwagens en locale mannekes die met paarden of ander vee/bouwmateriaal onderweg zijn niet meegerekend. Op den duur verwacht je dus ook geen toeristen meer. En ken je dat? Niemand te zien tot ge dan ne keer zit te wildplassen en er ineens 4 auto’s pal uw richting uit komen 🙈. 

We vervolgden de 33 haarspeldbochten naar boven en Christoph stapte toch wel bijna elke bocht uit om te kijken of HET fotomoment al aangebroken was. 🤣

In plaats van de route te combineren met route 17 en nog wat aan het Song Kul Meer door te brengen, gingen wij verder richting Kochkor. We passeerden enkele yurts, voor t eerst jammergenoeg ook yurtkindjes die geleerd hadden de auto’s te doen stoppen en te vragen naar chocolade of geld. De weg was naar Europese normen slecht, maar we zijn dat al gewoon ondertussen en met luisterverhalen op de achtergrond hobbelden we verder. 

We reden tot iets voor Kochkor waar we opnieuw een wildkampeerplek vonden aan de rivier. Bij t opzetten van de tent werden we al meteen verwelkomd door tal van muggen. Bon, dat waren dan extra proteïnen bij ons houtvuur-gestookte avondmaal! 

Overnachting: ergens rond 41,98290° N, 75,72430° E. Op zich een populair plekje aan t afval te zien, alleen jammer dat je ‘s nachts nog wel veel lawaai had van de grote weg….

Moe van het spektakel van muggen en nachtlawaai was t eerst rustig op gang komen op onze wildkampeerplek. Muggenbeten tellen was onmogelijk. Lia had er t hardste van… ocharme. 

We ruimden de kampeerplek wat op. De eerste plek waar echt vanalles gedumpt was en dan volgeladen (+ die extra vuilzak) op naar Kochkor. Alleen, de bergop van de rivier naar de grote weg bleek al snel een uitdaging. Stalen zenuwen en de lock knop van onze 4×4 brachten uitkomst. Amai, blij dat ik niet aan t stuur zat 🫣

In Kochkor was t effe op zoek naar brood en wc papier (prioriteiten als 3/5 darmrommelingen hebben waarvoor ze hun nachtrust laten 😬) en dan meteen door naar de volgende canyon: Koi Moinok

Nog net met het laatste streepje 3G kregen we wat instructies door van Stefanie en Maarten die de route 2dagen voor ons deden. We waren dus gewaarschuwd voor de gigantische modderpoelen naar het startpunt van de wandeling. Net zoals steeds was het startpunt niet aangegeven. Maar dankzij Stefanie haar vakkundige uitleg vonden we het wc kotje waar de hike startte.

We kozen er eentje uit van 2km heen en terug. Kort zal je zeggen, maar het was bij momenten echten klauteren van in de rivierbedding naar de richel. Voor wie had gewild (en geen kind van 15kg in snikhete middagzon tijdens een hittegolf moet zeulen) zijn er ook langere wandelingen die er leuk uitzagen en meer bovenop de canyon prachtige vergezichten geven.

Nadien was ons plan om in Konorchek Canyon te gaan wandelen en kamperen. Alleen, we hadden ‘s morgens niet bedacht dat we dan eten tot de volgende ochtend moesten inslaan. En ons water vlotte ook snel. Ondertussen sliepen de kids in de auto…   Moe van die ganse hike waarop we hen weer hadden meegezeuld.

We stopten aan een bronnetje richting route 2 en childen effe. We sprokkelden alvast hout, vulden een bidon water en besloten het te wagen tot de wildkampeerplek aan nr2 op route 4. Deze route was eigenlijk een level3 en dus boven ons petje maar t eerste stuk zou haalbaar moeten zijn. 

Zogezegd zo gedaan. De lock knop kwam een paar keer boven en Christoph reed met stalen zenuwen bergop. Ik trok geen foto’s om de mojo niet te jynxen. Een platte band of vastzitten hier… ik mocht er niet aan denken.

Wildkampeerplek 2 was gans op een heuvelrug, veeeel te veel wind. Maar had wel een vuurkring. We besloten eerst daar te koken en onze tent iets verderop in een afdaling aan een plat stukje gras op te zetten. Prachtig uitzicht! 

Overnachting: Ountravela route 4 – wildkampeerplek 2. Niet perse voorzien op kampeerders maar je hebt een vuurkring (hout zelf meebrengen!) en je kan tussen 2 heuvelruggen wel een tent pitchen. Best winderig! 

We kraamden op en deden een schietgebedje dat de bergaf vlot zou hobbelen. Gelukkig konden we in 1 ruk doorrijden en rond ongeveer 9u stonden we op de parking aan de start bij de spoorwegbrug. Konorcheck Canyon wandeling wachtte op ons. Volgens Maarten en Stefanie iets van een 1,5u heen en 1,5u terug wandelen. Ik kan u zeggen, wij deden er precies toch langer over in de broeierige hitte.

We klokten af op 6km heen en 6km terug. En toch wel een dikke 5u onderweg. Best avontuurlijk, hier en daar met touwen om je te loodsen over moeilijkere stukken. Maar vooral de hitte was een echte dooddoener. We eindigden zonder werkelijk een druppeltje water. En ook in de auto was alles op. Dus we propten zo snel we konden legobloksgewijs alle puzzelstukjes terug in de koffer en reden naar t eerste dorpje.

De mevrouw in de winkel lag nog te slapen maar ze hoorde de toeristenprijzen waaien zodra ik haar winkeltje binnenstapte. Ik kocht gauw 3 flesjes water, cola en limonade en was 5€ kwijt. Naar Belgische normen super weinig. Maar hier echt zeker 2,5x te veel betaald. Maar bon… 

Onderweg passeerden we – lucky us – toevallig aan 1 van de Sovjet bushokjes. We kunnen een hele reeks maken van rare bushokjes die je hier vindt, maar deze was alvast een tofke (ongetwijfeld aparte blogpost van Christoph coming up)

We reden verder tot in Koshoy waar we besloten halt te houden aan een grotere supermarkt. We kochten ijsjes, fruit, yoghurts, frisdrank, koekjes, pintjes etc en waren weer gesteld voor iets van een 15€. 

Buiten kochten we nog warme versgebakken broodjes voor amper 100som (25som/broodje). Nieuwsgierig keken we eventjes in de oven van de bakker. 

We zochten een restaurantje op. Op zich iets goeds, maar Ava bestelde iets fouts, Lia had geen honger door een gigantische heimwee aanval, Noah smikkelde maar een beetje van zn puree die overgoten was met pikante saus, Christoph kreeg buikpijn. Alle bon. Beetje genant lieten we weer veel te veel staan en vervolgden onze weg op zoek nr een wildkampeerplek. Jammer genoeg hadden de eigenaars van het wonderlijke plekje waar de Persyns verbleven liever niet dat we onze tent kwamen opzetten in hun tuin.  Wel jammer vr de kids die toch wel veel aan elkaar hebben en elkaar duidelijk missen. We reden de stad uit in een mini zandstorm, tumble weeds inclusief. De electriciteitskabels zag je hier en daar vliegen en knetteren 🤔. 

Nu niet bepaald t weer waarin he wilt kamperen dus we reden bij t laatste uurtje zonlicht verder richting Burana op hoop van zegen. Christoph vond op google een wildkampeerplek aan een rivier. Ideaal!

Een extra portie stenen zorgde er alvast voor dat de tent stevig vast stond voor de nacht.

Overnachting: in de buurt van Chui. Je hobbelt op de grote weg een pad naar beneden en belandt ergens in een zone rond coördinaten 42.6862132, 75.3685378

Na de paardrijtocht het was het tijd om afscheid te nemen van onze reisvrienden. We dachten bij t plannen van deze reis dat 3 weken met elkaar al wel stevig zou zijn. Per slot van rekening kenden wij elkaar niet voor de halloween wandeling waar ik opperde van “ik zou wel eens naar Kirgizië willen”. Maar amai, het deed toch raar.

Zij reden rechtstreeks naar Naryn en hebben nog enkele guesthouses op de planning. Wij gaan via een paar andere routes dezelfde kant op maar zullen de rest van de reis normaal wildkamperen.

Sidenote: Kirgizië vindt wildkamperen helemaal prima, we ontdekten alleen gaandeweg al dat de voorzieningen waar je in andere landen kan op rekenen (bijv toiletten in bezoekerscentrum, douches in tankstations en zwembaden, wasserrettes in dorpjes) dan ook echt allemaal wegvallen.

De gps gidste ons richting de Kokomeren rivier. Prachtige imposante rode rotsen doken op en eigenlijk wisten we toen al dat we niet meer verder wilden richting de Suusamyr vallei over de onverharde route. Rond Kyzyl-Oi maakten we rechtsomkeer.

We vonden een prachtige wildkampeerplek aan de rivier en besloten de auto te herschikken, valiezen te herpakken en voor het eerst onze gloednieuwe tent in alle rust (en licht!) op te zetten om een echtelijke crisis te vermijden 😅.

De rivier had een gevaarlijke onderstroom, maar ons zandstrandje was net genoeg voor de kids om te ploeteren en een dam te bouwen zodat we onze drank konden koelen.

We sprokkelden hout en roosterden marshmallows als echte kampeerders. De nacht was van veel gewroet op nieuwe matjes en in nieuwe slaapzakken. Maar all by all sliepen de kids geweldig! Moeder not so much.

Overnachting: 41,913602, 74,264852

De tweede dag was ons doel om via Kazarman naar Baetov te geraken.

Natuur hier is onbeschrijfelijk. Het ene moment zit je tussen rode kliffen, het volgende moment zijn het allemaal okertinten en nog een half uur later zit je in een soort van groen landschap dat lijkt op Zwitserland.

We reden een tijdlang over een nieuwe autoroute die ze in 2011 uit de rotsen hakten. De route staat gekend om de talrijke landslides die er voor zorgen dat er vaak mini omleidingen zijn en steenhopen op je rijvak. Toch een beetje raar, want af en toe zag je een achtergelaten auto… ongetwijfeld van reizigers die dan net op t foute moment daar passeerden. Maar, geasfalteerd en dus toch de moeite waard ipv sommige andere routes die wel een officiele naam & letter kregen.

De bouwkundig ingenieur haalde zijn hartje op toen we aan de Naryn Tristle Bridge kwamen. Je zag 2 rivieren in elkaar vloeien. De drone maakte enkele foto’s… die brug, weet je wel 🙈

In Kazarman gingen we op zoek naar eten. Na enkele valse pogingen en een mislukte zoektocht naar naft 95/98 eindigden we in een locaal cafetje waar google lens ons op de menukaart “tieten”, “gratis vlees” en “franse braisade” gaf. Maar we slaagden er allemaal in om iets lekkers te vinden en zoals gewoonlijk hadden we voor iets van 10€ weer meer dan genoeg om nog een paar monden te voeden. Alleen, gek, water verkochten ze niet. We dronken dus zoals de locals thee bij ons middagmaal.

We vervolgden onze route richting Baetov via een spectaculaire col. Het ging best steil. Als je de locals wild ziet zwaaien en na elke meter een steen onder de wielen ziet leggen in een poging toch de top te halen, dan weet je genoeg. Christoph vond de route bergaf een van de schoonste die we al reden. Ik had alleen maar schrik dat de snel slinkende naft toch niet genoeg ging zijn om een tankstation met 95 te halen. We trokken zoveel foto’s dat we Baetov net niet haalden en besloten ervoor een plekje te zoeken.

Net toen ik begon te wanhopen dat t noppes zou worden voor we aan de stad kwamen, zagen we opnieuw een weggetje dat helemaal daalde tot aan de rivier en waar we totaal uit het zicht (en geluid!) van de weg een prachtig plat plekje hadden.

De kids plonsten en we namen allemaal een badje alvorens we een poging deden om de zak gesmolten marshmallows alsnog te roosteren….

Overnachting: 41,38242° N, 74,85557° E -> aan een verkeersbord met uitroepteken en verlichtingsmast rechtsaf naar de rivierbedding. ‘s morgens en s avonds komt een herder zn paarden verzorgen maar daar heb je geen last van.

Dag 3 begon met een berichtje naar de familie Persyn. Iets in de trend van “We missen jullie, vanavond bijkletsen bij een hapje?” . Al snel werden plannen gesmeed om s avonds samen te dineren in Nomad Coffee in centrum Naryn (Reisboek reco dus gekend onder toeristen owv de Engelstalige menukaart).

Onze missie erna was een kleine stockup in Baetov. Het dorpje was echt een scheet groot en ik moest enkele winkels doen om onze dagvoorraad te verzamelen. Opnieuw was er in t dorp geen naft 95 of 98 te verkrijgen. Gezien we echt bijna in t rood gingen, moesten we noodgedwongen 92 tanken (de favo keuze van de locals) op hoop van zegen.

Al gauw reden we weer door prachtige landschappen. Fotograferen is een onmogelijke opgave, dat ga je me hier nog wel een paar keer zien schrijven…

We reden hobbelend en klutsend helemaal tot Tash Rabat een oud type ford dat in de heuvels verborgen staat. Dé ontmoetingsplaats van de zijderoutehandelaars. We gingen even binnen piepen (3* 150som) en waanden ons eventjes in de 14de eeuw. De locals picknicken graag op de heuvel, maar wij bleven mooi op de parking en aten de rest van ons fruit en brood. We schonken onze gekregen -niet compatibele- gasflesjes aan een bende Italiaanse trekkers die enorm dankbaar waren voor de geste en meteen pasta kookten (wat Lia uiteraard interessanter vond dan brood… haar droom die avond pasta of pizza)

We hobbelden verder richting Naryn en maakten nog 1 tussenstop terwijl we ons al verlekkerden op een avondmaal met de Persyns: Koshoy Korgon

Vlak aan dat volgende bouwwerk waar je enkel nog maar delen van de verstevigde muren kon waarnemen, ontmoetten we een vriendelijke boer die ons uitnodigde in zijn “museum”. We besloten dan toch maar eventjes te gaan zien in zn etnogafisch museum. En even later kregen we er de rekening en de aanwijzingen nr zn kunstgallerij er bovenop. We gaven de man nog wat extra fooi (500som voor ons allen) en zetten onze route voort op zoek naar een slaapplek rond Naryn.

Google toonde 2 camping opties dus we reden naar Naryn Camp omdat de andere echt zo een toeristisch yurtkampgedoe leek. Newsflash – google niet vertrouwen! 

Die camping bestond dus helemaal niet! We kwamen aan een schrijnwerkij uit met erachter in de diepte een boerderij en de Naryn rivier die wild beukte tegen de oevers.

Ik besloot mn stoute schoenen aan te trekken en aan de locals te vragen waar de camping was. Ze riepen allemaal iemand anders erbij en we communiceerden via google translate. 

Al snel belden ze iemand op die beter Engels sprak en na 45min leek het te lukken. De boer die er woonde zou ons tonen waar we mochten staan…

We besloten de man (1000 som = 10€) te betalen uit dankbaarheid en zetten onze tent snel op. Verbaasd keken ze, hier kennen ze immers vooral yurts. We deden er iets langer over dan t record yurt opzetten (7min) om ons te installeren en trokken dan properdere kleren aan om op resto te gaan. 

Het was uiteraard super op bij te kletsen en de decibels schoten al snel de hoogte in. Als echte travellers vergeleken we routes, wisselden we tips uit en stoeften we over onze avonturen zonder elkaar. Oftewel, we dronken een paar pinten en gaven toe dat we elkaar toch al wel gemist hadden en onze kids lastiger waren zo zonder hun maatjes 🤭

Rond 21u scheidden onze wegen opnieuw en gingen we terug naar onze boer. Wat waren we blij dat hij ons in de beginnende regen met zn fietske opwachtte want de weg op zn erf die – euhm – had ik minder onthouden en ik hobbelde toch wel niet een platform te hoog op zoek nr een tent 🙈. Maar eind goed al goed. Voor de regen de tent eens een goede douche gaf, lag iedereen in dromenland!

Overnachting: 41,43534° N, 75,94079° E – Naryn Camp bestaat dus niet (meer), maar we overtuigden via de dochter en zoon en een groot deel gebaren & puppy eyes van Noah de man om ons toch te laten wildkamperen. Waterslang beschikbaar. Verder tussen zn geiten in de natuur 🤭