We kwamen decadentgewijs onze luxe hotelkamer niet uit voor de middag. De kids genoten van de wifi à volonte, wij van het uitslapen, nog maar es douchen met veel gratis gekregen zeepkes, zorgvuldig overal gedroogde was plooien en sorteren etc.
Rond 12u waren we herenigd met de Persyns die een stevige rit achter de rug hadden, maar gelukkig vlot de Armeens/Georgische grens over konden sjeezen.
Snel gingen we op rooftocht door de stad op zoek naar eten voor onze 4×4 routes. Op een zondag geen makkelijke opgave zo bleek. Maar we vonden alles voor een eerste nachtje wildkamperen bij de traagste winkelmadam van t ganse stadje.
We vertrokken kort na de middag op route 14 richting Vardzia en de Mtkvari canyon. Eerste stop was ergens aan een klein speeltuintje in een boerengat waar we gingen picknicken. De plaatselijke patsers vonden t precies maar niets dat wij t speelpleintje innamen en probeerden ons te imponeren met hun johnny mobielen met gierende banden.
Vervolgens kon de route echt beginnen en reden we voornamelijk langs patattenvelden, door heeeel hoog gras & langs canyon achtige uitkijkpunten een soort van karrespoor achtige route af richting vervallen kerkje 1, vervallen kathedraal 2. Vervolgens door een bos waar we kampvuurhout sprokkelden tot aan een richel die uitkeek op de rotsstad Vardzia.
We besloten een wildkampeerplek te zoeken dicht bij de rotsstad en vonden er halfweg de haarspeldbochten eentje aan een oude vervallen stal waar het gras er vrij vlak uitzag…. Perfect.
We dronken wat, aperitiefden en legden het kampvuurtje veelbelovend aan toen daar…. Ineens onweer in de verte klonk en regendruppels ons de auto’s injoegen.
We gingen de regen uitzitten tot… ik voorstelde om het afdak van het lagergelegen huis te gebruiken. Het eten was immers net klaar!
Wel, dat escaleerde snel… Het gelijkvloers had zeker al als stal dienst gedaan maar het bovenverdiep had een houten vloer en was best ok te noemen als je over de kapotte raam scherven kon kijken. We zigzagden tussen de regendruppels naar onze de auto’s, verplaatsten ze tot dicht tegen het huis en met de daktent ladder konden we starten aan ons kraakpandavontuur. #sjuutaanniemandvertellen
De kids gingen snel slapen en wij dronken op het kapotte terras nog eentje met zicht op Vardzia. De Persyn tent voor 3 was best krap met 5 en ook ten huize Bauwens werd er een tent-tetris uitgevoerd maar iedereen lag droog en veilig (met vaders die de tentuitgang blokkeerden zodat er zeker s nachts geen slaapwandelaar ongelukken konden gebeuren. Nachtelijke pipitjes werden verboden 😅)
Overnachting: wildkampeerplek aan het huis met oranje graffiti “saver” dat pal uitkijkt op Vardzia en ongeveer ter hoogte van 1/3 de haarspeldbochten startend uit Vardzia…
Als volleerde krakers lieten we het pand deftig achter en picknickten we ‘s ochtends in de tuin. Daarna was het tijd om Vardzia in te trekken.
Gezien het maar rond 10u opende, bezochten we eerst nog het kleine kloostertje Zeda Vardzia iets verderop, maar dat stelde weinig voor. Nadien zochten we de correcte parking op (5gel) en konden we aan de verkenning van de grotwoningen starten!
We hadden geluk dat de meneer van de kassa verklaarde dat Lia vast geen 6jaar was en ons maar voor 3 liet betalen, voor het busje dat ons de berg op voerde dokten we met plezier bij (ticket 15gel pp, busje 2gel pp).
Vardzia is een site waar je wel een paar uur nodig hebt om te verdwalen in de tunnels, grotwoningen. Op zijn hoogtepunt woonden hier duizenden mensen. Bijna ondenkbaar nu! We dwaalden een paar uur rond… en genoten van een omkoopijsje uit 1 van de frigo’s die we ‘s nachts vanuit onze kampeerplek in de stad hadden zien oplichten #zonde.
Na Vardzia reden we onze maten achterna die een restaurantje gekozen hadden aan de rivier. De schaduw deed deugd, maar we hadden wat pech – in tegenstelling tot de Persyns – met onze menukeuze en zijn stiekem alles ook wel wat beu gegeten… soit, iedereen at wel iets en we reden door voor een specialleke.
Ons boek zei dat je open-minded moest zijn voor het volgende avontuur en effectief. De auto sloeg af aan een grote witte waterspuitende pomp en we reden tussen vervallen gebouwen richting de rivier. Maar daar wachtte iets totaal anders dan je zou denken. Hot springs in een oude stal is eigenlijk de beste beschrijving. De telefoonnr van de eigenaar staat op de deur. Wij moesten hem gelukkig niet opbellen, hij was er net voor een andere familie. Maar je zou t begot nooit zelf ontdekken! En zonder kennis van Georgisch en Russisch moeilijk te fixen activiteit…
Ondanks het warme weer was het zwemmen toch leuk! Het water is constant 38graden. De kids sprongen en doken in t warme water tot iedereen met een tomatenhoofd forfait gaf. (Volw 10gel pp, kids 5gel)
We kozen voor de hotsprings omdat de weer apps allen zeiden dat het zou regenen… maar die druppels kregen we pas in de vooravond op onze kop. Net toen we in Akhalistsikhe aankwamen aan het Rabati kasteel (uiteindelijk niet bezocht want redelijk prijzig en je mocht dan nog nergens echt in)
We besloten een hotelletje te nemen net aan de grote touristische site en betaalden na wat onderhandelen met de bazin 200gel voor ons allemaal. Even werd er druk gediscussieerd over hoe we de 3 kamers gingen invullen. Ava mocht een keertje bij de Persyn girls gaan slapen, wat uiteraard tot een boze Lia leidde die een girls feestje verkoos boven een snurkende papa 🫣.
In de gietende regen kozen we verderop in de straat een restaurantje met binnenterras uit om eentje te gaan drinken voor we onze KWs helemaal konden uitwringen. Uiteindelijk toch eten besteld maar we waren unaniem. Al beter gegeten, maar bon in de regen gingen we nu ook niet meer ver lopen… soms wint praktisch van google reviews 🙈
Overnachting: Hotel New Star. Volgens Booking het dichtstbijzijnde. We boekten rechtstreeks en kregen de studio voor 4 + 2 kamers van 3 die een gangetje deelden. Overal kon je wel plassen en douchen tegelijkertijd. Soms echt gekke layouts hier om toch maar te zeggen van “kamer met eigen badkamer sanitair 🤣”
Restaurant: Restaurant Vardzia – de mexicaanse patat was heerlijk en probeer zeker ook de pilmeni ravioli’s. De vis vraagt lang wachten tot ze de grill in gang hebben en mijn zalm was gebakken in kippenkruiden dus… skippen!
Restaurant: Restaurant Millennium Rabati– Al beter gegeten
Ge dacht toch niet dat de avonturen stopten bij de vorige blogpost? Neenee… lees maar snel verder!
Opstaan in Udabno leidde tot een ontnuchterende ontdekking. De restaurant-tuin waar we kampeerden was afgesloten door een auto die de poort blokkeerde waarlangs wij opnieuw naar buiten moesten.
Een snood plan om ons toch geld af te troggelen voor de “gratis” nacht OF gewoon een loser die ons niet had zien staan?
De chauffeur was nergens te bekennen, de buren kende hem ook niet. Het restaurant zelf was gesloten. Wat nu?
Gelukkig doen Georgiers hun auto zelden op slot. Het voelde een beetje raar, maar we zetten de handrem af en probeerden de auto al shokkelend te verzetten. Met 2 lukte het 30cm, maar met onze kids erbij was de klus snel geklaard…. Welke 3jarige kan zeggen dat hij al eens een auto verzet heeft? Kids trots!
Vervolgens reden we naar Sagarejo voor inkopen. Ze keken weer raar dat wij een hele winkelkar vulden maar liever te veel mee hier dan ergens vastzitten met honger, nietwaar?
Nadien reden we de carwash binnen. Met de hogedrukreiniger probeerden we de laatste bewijsstukken van ons modderavontuur te verduiken. En ook onze frigobox kreeg effe de volle lading in de hoop dat we niet telkens flauwvallen van de stank bij het openen. Helaas door die propere nummerplaat werden we een uurtje later in Tbilisi wel geflitst tijdens een foute afslag (boete 20gel met 20%korting… allee iets minder dan 3€, kunnen we nog mee leven 🙈).
De komende dagen moeten we improviseren. Doordat we eigenlijk naar Armenië gingen hadden we geen super strak plan voor deze regio (en het lijkt hier telkens mis te lopen als je een strikte planning probeert te volgen).
We besloten naar de canyons te rijden. Na Amerika en Kirgizië hebben we daar wel een zwak voor.
Opnieuw duurde de rit veeeeel langer dan gedacht, we belandden in Samshvilde maar daar was eindelijk een veel te extreme wandeling en verder weer niks aangegeven…. Grrrr. Hop door naar het visitor centre van Manglisi. De vrouw probeerde vriendelijk tips te geven maar om nu al om 15u in de regen aan een picknickbank te gaan staan ergens in een bos, nee danku.
We besloten toch opnieuw rechtsomkeer te maken naar Skalta Canyon waar er een diamantvormige glazen brug over de cayon hangt.
Alleeeeeeen, plan mislukt. Er vlak voor kwamen we een pretpark tegen en de zon kroop net weer uit de wolken!
De meisjes hadden al talrijke dagen alleen maar in de auto vastgezeten (letterlijk en figuurlijk dan eh) dus we besloten hen te trakteren in Kass Land. Het park is zo recent dat Google het zelfs niet kende. De attracties waren ook nog niet allen open en de plantenperken werden net nog aangeplant.
Goedkoop was het zeker niet naar Georgische normen (we kregen dan ook de toeristenprijzen en betaalden 177gel voor 3 onbeperkte tickets, je kan ook per attractie betalen) maar onze kids waren uren zoet en hadden t park bijna voor zich alleen. We bleven letterlijk tot t park zou sluiten. Noah amuseerde zich op de gratis speeltuin en genoot van metime met mama (en een zak snoepjes) aangezien de attracties maar starten vanaf 6+.
Rond 19u reden we de straat iets verderop naar de Diamond bridge. Wat een rip off 360gel oftewel 120€ voor ons gezin om enkel op de brug te mogen? Dat was dan nog niet eens over de canyon schommelen of koordfietsen op de kabels over de canyon… djiezes wat een prijzen! Er losssss over voor Georgië (maar zelfs op de gletsjers in Canada betaalden wij dergelijke prijzen niet voor een echte glazen brug 🙃)
We besloten het stadje, Skalta, in te rijden en vonden een super authentiek restaurantje met maar 5 keuzes op de menukaart. We zagen het koppel ter plekke alles vers maken in de keuken. Een plezier voor onze kids!
Overnachting: we kozen de wildkampeerplek aan de picknickbanken aan de canyon. Letterlijk 100m verderop in de straat betaal je 1200€ voor een kamer met zogezegd zicht op de canyon. Wij kregen t gans gratis, maar je moest er blijkbaar wel de zwerfhonden die s nachts worstelen met achtergelaten afval & t joyrider gespuis dat aan de afgrond komt telefoneren tot laat in de avond ook bij nemen.
Restaurant: Paplis Kinkhali. Super authentiek net voor het centrum (77 voor iedereen samen en we aten heerlijke kinkhali (soort ravioli), pizza peperoni en kubdari (soort ovenkoek met gehakt in)
We werden aan de canyon wakker met een prachtige zonsopgang (toch 1 voordeel aan Noah die vaak rond 6u de wereld wilt verkennen). Voor we t wisten werd de picknickplek mee ingenomen door een ganse groep vrienden uit Georgië, Wit Rusland, Azerbijan en Duitsland. Uit dankbaarheid omdat wij hen hielpen vuur maken, mochten we aanschuiven bij t ontbijt met verse kippenbillen, salade, thee etc.
Nadien reden wij naar de Birtvisi canyon, die zou de mooiste zijn. Er stond weer totaal niks aangegeven en we reden wederom een pak langer voor we het beginpunt van onze wandeling naar het fort vonden. De kerk van waaruit we t mooiste uitzicht zouden hebben, vonden we al helemaaaaaal niet.
Het bleek een pittige wandeling vr Lia. Doordat niets aangegeven staat, is het uiteraard wel spannend voor een kind. Verder eet ze amper dus teert ze op haar reserves bij hete temperaturen die t sowieso al zwaarder maken. Ze paniekeerde een beetje bergop maar zodra we in de frissere canyon waren en we een 2e waterflesje boven toverden was ze iets meer op haar gemak.
We stapten 2u en bereikten toen het Birtvisi fort. Tenminste dat denken we. Amper foto’s van online, gans vernield en wederom nergens een aanwijzingsbordje. Het pad liep nog verder langs een super steil in de rotsen uitgehouwen trap maar dat werd zelfs te lastig voor Ava en Christoph (met Noah in de draagzak) dus teleurgesteld dropen we af.
We hebben niet echt een plan voor komende 2dagen zonder zaken te doen die we dan ook op de planning hebben staan als de Persyns ons terug vervoegen. En eerlijk, stiekem t ook een beetje gehad met auto zitten om de zoveelste boerderij regio te zien? Voor de zoveelste keer namen we de kaart erbij….
We reden terug nr Skalta want we vonden nergens tevoren een supermarktje, het werd uiteindelijk nog eens een restaurantje. Dankzij de lokale mensen die wat tolkten konden we bestellen.
We sloten de dag af met de lokale speeltuin en de kids kregen nog popcorn en een suikerspin (2gel aka 0,65€ elk) alvorens we op zoek gingen naar een wildkampeerplek aan de rand van t Tsalka meer.
Overnachting: Wildkampeerplek Tsalka meer. We eindigden in het donker op een plekje waar blijkbaar s ochtends de vissers ook graag vertoeven. Net zoals overal moet je het picknickafval op het strand er wel bijnemen… 41,63752° N, 44,06739° E
Restaurant: Cherry – veel te veel eten weeral. De ceasar salade was heel lekker en de kids genoten van een pizza. De kubdari kon niet tippen aan die van een dag geleden.
We deden van slow morning op t strand, de moedige kids gingen in t water, we deden de afwas in t meer etc. En dan was het tijd om de alternatieve route rond het Tsalka meer te nemen.
Het was vooral een route vol kleine dorpjes die zelfvoorzienend van de landbouw leven. In 1 van de dorpjes, Darakovi, kon je op elke verlichtingspaal en hoog dak een ooievaarsnest zien. De camera draaide overuren.
We stopten ook in een dorpje waar alle huizen een grasdak hebben. Sommigen zeer vervallen, anderen een waar pareltje. De kids kregen zelfs snoepjes toen ik een vrouw probeerde te feliciteren met hoe mooi haar huis was!
De route stak wel wat tegen na dagen hobbelen. We stopten voor een picknick in P’oka want dat “zwemmen in het meer” leek van de agenda te vallen. Ineens “maar” 20 graden meer en nergens een weggetje om er vlot aan te geraken.
Ik had s morgens een hotelkamer geboekt in Ninotsminda en we besloten meteen naar daar te rijden. Pal om 14u01 werd er ingecheckt. Het was een reuze familiekamer en de kids genoten elk op hun bed van de supersnelle wifi. We hoorden ze de hele middag niet terwijl Christoph een dutje placeerde en ik 2 wasmachines draaide.
Het wasmachine deelde ik met de kuisvrouw die nauwlettend in de gaten hield hoeveel ze aan ons zou kunnen verdienen. De natte kleren drapeerde ik in de kamer op vensterbanken, lampen, de tv. En ik spande onze waslijn in de hoop het meeste droog te krijgen…
Na een verkwikkende douche wandelden we het stadje in op zoek naar een goed restaurant. Hetgeen we uitgekozen hadden was net afgehuurd voor een verjaardagsfeest dus we dwaalden wat rond en eindigen na wat mistroostige eetgelegenheden in een kebabzaak.
Het eten was wel lekker, maar de kids konden weer alleen maar gebraden kip eten (en al het vlees serveren ze hier zonder iets anders erbij). Ik denk echt dat we hierna effe een paar maand gevogelte-loos gaan eten. Nog een ijsje om t af te maken (en de propere kleren onder te smossen) en we konden naar beddenland!
Overnachting: Hotel Sharl, Ninotsminda Svobodi 1 Ниноцминда Свобода 1, 3400 Ninotsminda. 1 nachtje geboekt s ochtends op booking (150gel en 20gel per wasmachine). Kei chique familiekamer, super proper en heel westers qua interieur. Handdoeken, slippers, gebruik frigo en gemeenschappelijke keuken.
Restaurant: Ojakh kebab, de place waar ook de locala binnen komen gedruppeld… altijd een goed teken!
Weer een nachtje vriendschap, electriciteit en persoonlijke hygiene getankt en dan opnieuw….uitzwaaien. Familie Bauwens op trot naar Dedoplistskaro!
2 dagen offroaden dus stockup-shopping stond hoog op de planning. Alleen niet zo makkelijk als uw kinderen mopperen over t brood en geen lokale ontbijtgranen lusten, een maag hebben die blokkeert bij elk fruitje of groenteke uit de talrijke stalletjes…. Soit, uiteindelijk 3 winkels en een marktje nodig gehad voor we onze gebruikelijke kip en patatten, gehakt en pasta verzameld hadden (samen met veeel water, chips, koeken, frisdrank – iets simpels als spaghettisaus is hier quasi onvindbaar enkel tomatenpassata en kruiden waar we niks van snappen). Bij de fruitverkopers ook wel veel gratis gekregen door onze charmante rosse playboy uit Beveren-Leie.
Wij moesten vervolgens de auto voltanken en ook nog even langs het visitor centre voor een extra permit voor ‘t nationaal park (5 gel pp, 5 gel auto en tevens 5gel pp voor overnachting) en wat advies (“don’t step on the snakes that live in the high grass”).
Opnieuw een beetje bureaucratie met een mevrouw die ons in t Engels alles uitlegde en dan een andere vrouw die enkel de officiele tickets mocht schrijven en het geld in ontvangst mocht nemen. Gekke was, ze moest al onze namen fonetisch overnemen in het Georgisch schrift… begint maar es…. Na uiteraard weer een kopietje van ons eerder papier uit Tbilisi en een nietje op de juiste plaats konden we er aan starten… YESSS! Of toch maar een kleine yes? Die slangen in de woestijn… toch inieminiebeetje met een klein hartje … zo stoer zijn we helemaal niet 😉
Ountravela Route 6 klonk veelbelovend en als eerste stopje vonden we een verlaten Russische legerbasis waar de hangars en een bommenwerper gewoon aan de natuur overgeleverd zijn…. Ondanks de smeltende temperaturen toch eventjes uit de auto.
Vervolgens deed de route een parcours op de ridges van het Vashlovani Nationaal Park… Het begon rustig maar dan namen we ergens per ongeluk toch een stuk dat we initieel niet gepland hadden en begon de miserie. 3x raden wie net weer aan t stuur zat… de route hobbelde steil het pad naar boven en opnieuw op een kei cruciaal moment viel ik stil. Does it ring a bell? Geen steen te bespeuren en geen enkele mogelijkheid om Christoph t stuur te laten overnemen. Het was namelijk zo steil dat ik met handrem en rem op achterwaarts bolde en moest zigzaggen langs de afgerond (ok, mss stonden er eerst nog struiken maar zo voelde het) Tot blijtens toe probeerde ik de orders van Christoph op te volgen in de hoop de remmen niet kapot te trappen van pure schrik….
Het werd een ware relatiecrisis met Ava als bemiddelaar op de achterbank die me probeerde moed in te praten terwijl er buiten de auto een paar extra godverdommes weerklonken die nu niet bepaald hielpen om de bestuurders-mojo te vinden. (Tot vandaag vragen de kindjes als ik t stuur pak, ge gaat toch niet weer wenen eh mama)
Christoph reed verder terwijl ik bekwam en we kwamen op een stenenhobbelding terecht waar ik meermaals mijn ogen sloot of riep van put put puuuuuuut. We probeerden het voor de kids luchtig te houden door te zeggen van “amai een gratis roetsjbaan” maar stiekem knepen we hem wel alletwee. En dat bij 40graden!
Eindelijk voor het eerste checkpoint vonden we een picknickplaatsje. Snel naar buiten met ons appeltjes en water voor de korte wandeling. We werden helaas verjaagd door wespen die meteen Noah te pakken hadden. Er zat niets anders op dan de wandeling tussen de pistachenoten-bomen over te slaan en onze appel in de auto tussen de panikerende kinderen op te eten… ok, slangen en wespen… what’s next.
Een halfuurtje hobbelen en puffen later kwamen we aan bij de grenspolitie. De route zit immers pal aan de grens met Azerbijan dus we hadden speciaal in Tbilisi papierwerk in orde gebracht om de route te mogen rijden. Weet je nog dat ik schreef dat ze Lia haar 2e naam verkeerd spelden, wel…. Dat bleek niet ons grootste probleem te zijn. We hadden dan wel een afgestempelde permit, maar er ontbrak een handtekening. Tot zo ver kregen we het uitgedokterd in een mengeling van Engels en Russisch. Verder was het gebarentaal en vooral veeeeeel wachten, telefoneren, nog eens wachten, walkie talkies, nog eens wachten en telefoneren. Tot daar eindelijk onze paspoorten en papier terugkwamen met een extra handtekening. No clue wie die uiteindelijk had mogen zetten, maar we konden verder! Alleen uiteraard veel stomme tijd verloren door dat voorvalletje (en onze verkeerde afslag eerder de dag naar het level 3 stukje route)
Na het checkpoint kwamen we in het echte hart van het park en bevonden we ons automatisch op Route 7, Vashlovani getiteld! Grote canyons, de savanne met pistachebomen en bloedhete steppe met grazende gazelles. Volgens ons boek wonen er ondertussen opnieuw een 20tal gazelles (door de landbouw bijna verdwenen uit de regio rond 1960)… en guess what. Het duurde niet lang of we konden er meermaals spotten…. Wel 16 konden we er afvinken als echte wildlife-spotters! En nee dat waren niet diezelfde 2 die ons volgden 😆
Door het late uur en de dichtgeknepen billen die genoeg hadden van al het gehobbel, sloegen we t allerlaatste stukje over en draaiden we af richting Route 8 Chachuna waar we een overnachtingsplaatsje zochten (de woorden van de visitor centre mevrouw indachtig speurde ik naar niet al te hoog gras).
Uiteindelijk vonden we een perfect plaatsje aan de Lori rivierbedding. 10x liever muggen dan slangen nietwaar? Ondanks het modderige strand besloten we toch de kids effe af te koelen in de rivier alvorens we als volleerde koks een slaghetti boven toverden.
Niet lang daarna vluchtten we allen richting onze tent in de hoop de muggen te laten afbollen want zelfs met muggenspray prikten ze door ons broek.
Overnachting: wildkampeerplek kort voor checkpoint 1 op route 8 (maar na de aangegeven Ountravela camping plaats want daar vonden we t gras te hoog en stonden we zo pal op de route – wisten wij toen veel dat we de enige zotten in t park waren)
Toen we opstonden rond 7u was het al 26graden en de temperaturen klommen alleen maar verder doorheen de dag tot net onder de 40 graden. De woestijn dus…. Alleen had ik me dat veel zanderiger voorgesteld ofzo?
Route 8 reed door maanlandschappen en stukjes bosjes waar we altijd te laat waren om de prachtige blauwe vogels te fotograferen. En na een uurtje en wat border politie kwamen we alweer op de volgende 4×4 track.
Bij de start van route 9, Lori Plateau, was een groot stuwmeer, het Dalis Mta Reservoir… zwemmen was een dikke hit bij de kids! We dobberden een dikke 2uur tussen de vissen en we picknickten/ontbeten op het steenstrandje met enkel 1 vissersduo aan de oevers. We hadden t helemaal voor onszelf!
Vervolgens reden we naar Takhti-Tepha, kleine pruttelende moddervulkaantjes die iets impressionanter waren op de drone foto’s in ons boek dan de realiteit. Misschien kwijnen ze zelf wat weg nu bij deze puffende temperaturen? Lia was onder de indruk en fotografeerde mee, Ava dutte liever verder in de auto.
Ook de tweede reeks vulkaantjes aka Kilakupra stonden op het programma, die spuwen namelijk een olie achtige substantie die ruikt naar versgegoten asfalt. Het was effe lastig om er te geraken en verdorie warm maar we vonden ze gelukkig snel!
Naarstig reden we verder richting Kolagiri waar er een klooster in de rotsen uitgehouwen is. Alleen, het universum had andere plannen…Ik laat de beelden hieronder voor zich spreken…
Christoph mispakte zich in een modderige sectie en voor we t wisten was t gans om zeep. We zaten muuuuurvast. Kids uit de auto en onder de enige schaduwboom zonder hoog gras. Gek te zien hoe ze allen anders reageerden.
Noah ging mediterend stil op een boomstronk zitten en staarde verslagen voor zich uit
Lia begon totaal te panikeren over beesten rondom en wilde koppig vanonder de boom uit & hing in de kortste keren ook onder de modder wat dan een ander paniekmoment opleverde, want ik weigerde ons laatste water op te offeren voor een proper been
Ava met het praktische brein van haar vader wilde constant alternatieven aandragen om het probleem op te lossen. Alleen, mama en papa liepen onpedagogisch hard te foeteren en gilden alleen maar “ga terug onder dieje boom” .
Takken werden aangesleept, de pan werd gebruikt als schep om modder en water te baggeren… uren waren we in de weer (geen beelden van, te hard werkend eenmaal we de kids onder die boom gekregen met t picknickdekentje en de ipad). Het rotte was, we hadden al 2 hele dagen geen enkele andere auto in het nationaal park gezien… niemand… noppes…nada. Wonderbaarlijk genoeg was het wel een stuk waar er voor 1x eens gsm ontvangst was. Dus we voelden ons toch min of meer veilig.
Ik postte op de Facebook groep van Ountravela de vraag of iemand in de buurt was. Het regende meteen steunbetuigingen en foto’s van mensen die op exact dezelfde plaats vastgezeten hadden. Alleen, vaak met 2 auto’s en dus makkelijk weer bevrijd… wij hadden maar tractie op 1 wiel en al wat we probeerden was echt tevergeefs.
Onze vrienden zaten ondertussen al de Armeense grens over en op minstens 5u rijden. Veel konden ze dus niet doen, maar het voelde anderzijds ergens wel goed dat iemand wist waar we waren al was de keerzijde 5 ongeruste Belgskes aan de andere kant van de bergen 🥲.
Ten einde raad stuurden we Zura een berichtje met de melding dat we vast zaten en of hij een suggestie had wat we nog konden proberen. Hij stuurde enkel een 😂 smiley.
Ik bestierf het bijna, dit was na uren proberen oplossen echt niet grappig… maar bon, 10 zeeeeeer lange minuten later belde hij en probeerde hij ons uit te leggen hoe we de differentiaalknop konden gebruiken. De noodknop zeg maar. We besloten het een half uurtje te geven en zouden dan desnoods terugbellen om ons eruit te komen laten trekken. Hij wilde absluut niet dat we de cavalerie en brandweerteams via 112 zouden bellen zoals sommige toeristen wél doen… hij wist zelfs perfect waar we waren, dus vast niet de eerste keer dat ie telefoon kreeg…
Soit, we reden voorwaarts achterwaarts en baanden ons eigen spoor letterlijk millimeter per millimeter. Het zwarte roet spoot uit de uitlaat, maar dat was een kleintje want het hele auto interieur en wijzelf hingen al onder de vieze modderspetsen… yes… we geraakten eruit. Man man, ter plekke kamperen met onze laatste 8L water was dan toch niet nodig! Oef zeg… de opluchting was gigantisch…
Snel bolden we de laatste plassen door (snelheid is de boodschap!) en we namen vlot de verborgen brug tot aan de wildkampeerplek uit het boek en gingen ons afspoelen in de rivier. De modder hing echt overal…
En dan denk je van “yes einde van de dag”, maar nee… t universum had nog een allerlaatste verrassing…. Ineens hoorden we onweer knallen en zagen we bliksemschichten….
Snel schakelen, we sjorden met ons zeil een shelter over de daktent en onze niet zo waterdichte gewone tent. Al snel plensten de eerste regendruppels terwijl de wind in sterkte toenam. Onze giga frigobox die de shelter opspande, werd weggeblazen, de nestelogen van het zeil scheurden verder door dus we bonden echt alles verder vast met wat we vinden konden. Al snel schommelden waterbidons aan een aux-kabel en stonden Christoph en ik zelf als paal het zeil tegen te houden zodat de tent met 3 kids toch ietsofwat droog bleef. Gezien buiten koken met dat weer niet zou lukken, mochten de kids een avondmaal samenstellen met alle koekjes en snoepjes die ze nog vinden konden in onze tas…. Hun geluksdag!
3u regen kregen we op ons dak & Christoph fotografeerde een prachtige bliksem net boven onze kop…. We gingen allemaal snel slapen zodra de wind was gaan liggen en het zeil zonder babysitters kon.
Overnachting: wildkampeerplek net na de hidden bridge uit het Ountravela boek.
We overleefden de nacht zonder al te veel waterschade en nog voor we het vervolg van Route 9 konden rijden, je raadt t nooit… een tegenligger die aan onze auto passeerde. Met een gewone stadswagen! Ongeloofelijk! No way dat die door die modder kon dus inderdaad… half uur later passeerde hij opnieuw. Wie weet gewoon ne local die een centje bijverdient door toeristen te gaan slepen na een eenzame nacht in de modder?
Onze eerste wapenfeit was een landschildpad spotten. Uiteindelijk vonden we er doorheen de route nog een paar die we gelukkig telkens mooi konden ontwijken. De toegang tot de Kolagiri grotten was een rechtendoortocht avontuur op de rotsen. Leve wel de 10graden frisser na t onweer, bij 40graden waag je je gewoon niet bergop zonder wandelpad!
Er liep uiteindelijk een heeeel smal padje aan de kam van grot tot grot. Christoph waagde zich naar boven, terwijl wij toekeken.
Het tweede rotsklooster Sabereebi was iets duidelijker toegankelijk. Ooit iets meer dan 100 kamers die helemaal met de hand uitgehouwen waren in 6e-8e eeuw. Je zag ook dat ze het iets meer als toeristenspot uitbaten want er stonden zelfs stellingen gemonteerd om verder instorten te voorkomen. Het geheel stond uit 5 grotjes met smal pad. De laatste grotjes hadden de best bewaarde rotschilderingen. Het was best spannend maar samen met de hagedisjes schuifelden we bergafwaarts terwijl ik hier en daar een glibberend kind tegen hield en mezelf afvroeg waarom het eerder een goed idee leek om de sneakers en sandalen aan te houden…. Onderweg naar beneden vonden we nog een slangenhuid en mysterieus slangen(?)ei.
Ok, tijd voor beschaving, de volgende stop was het stadje Udabno. Uiteindelijk zaten we er 3 uur, blij dat we ergens terug mensen zagen en eten konden scoren. We praatten wat met Duitsers, gebruikten de wifi om te bellen met het thuisfront vr de meisjes en genoten gewoon van effe op ons gemak ergens te zitten zonder dat onze ingewanden door elkaar geklutst werden.
Na de laaaaaange lunch was het tijd om nog even bij de Rainbow Hills te gaan piepen. Ze konden niet echt tippen aan de kleurrijke rotsen waar Lia in Amerika een unicorn zag, maar het kind was doodcontent met een gevonden groene steen. Na 2dagen billen knijpen in de Toyota, was ik weer tot chauffeur gebombardeerd (nultolerantie hier en Christoph dronk een lunch-pintje) en ik hield de route liefst meteen voor bekeken. Beetje overload aan putten en schrik om weer ergens vast te zitten.
En even leek er weer een nieuwe challenge. De brug was gans kapot gebrokkeld… we besloten het te wagen om ernaast door de droge rivier te rijden. Heel steil in en uit, maar onze monstertruck kon het, al hoorden we wel de onderkant duchtig over de grond schrapen.
De andere toeristen dropen af (later gelezen dat ze daar ergens verderop links ervandaan (wij keken enkel rechts) een zijbaantje maakten dat haalbaarder is)
Bij het laatste klooster Natlismtsemeli met de ontoegankelijke toren stuurden we opnieuw enkel Christoph en Lia op pad, iemand moest de auto, slapende Noah en het zakje snoep bewaken, nietwaar?
Voila, route 9 zat erop. Nu restte ons enkel nog het beroemde David Gareje en Udabno klooster op de grens met Azerbijan. Een prachtig complex dat ze heel mooi aan t restaureren zijn. We zagen zelfs een paar monikken en werden vriendelijk verwelkomd door de grenspolitie die ons exact zei hoe ver we mochten wandelen.
Initieel was ons plan om verder door te steken naar Armenie voor 5/6 dagen. Alleen, de Persyns hadden al 2dagen voorsprong op ons en we hadden t effe gehad met kilometers vreten en rushen. Moeilijk, maar we besloten er een maand Georgië van te maken en het extra land te skippen (misschien nadien toch ook wel wat spijt?)
We reden terug nr Udabno voor een overnachtingsplekje. De camping waar we s middags in het restaurantje aten was ondertussen gesloten. We gingen in het restaurant van de rooftopbar vragen hoe het zat met dat bordje “camping” aan hun gevel en mochten gratis in hun tuin kamperen en het sanitair gebruiken. Uit dankbaarheid aten we hun halve menukaart met zicht op het boerderijleven en sampleden we het lokale Georgische bier.
Overnachting: tussen de koeien in de tuin van restaurant Terrace, de witte rooftopbar in de hoofdstraat met kleurrijke bloembakken op de gevel. Ernaast is een hostel met cabins en de echte camping “Oasis Club”. De Poolse eigenaars serveren er ook een ontbijtbuffet aan 25 lar pp.
Restaurant:რესტორანი,,უშბა” lunch en ijsjes aten we in t eerste restaurantje dat we tegenkwamen. Geen westerse naam… gewoon een bordje “welcome”, een terras en buiten een stuk camping met grote overdekte picknicktafels. We aten daar de halve kaart voor ongeveer 157 lar. Vooral de kip, varkensvlees en de bonen met een lekker sausje vulden onze buikjes.
Restaurant: Rooftop terrace. Opnieuw een kleine menukaart maar vriendelijk personeel dat alles vertaalde en ze staken zelfs speciaal de bbq in gang om 2 brochettes te grillen voor ons. 155 lar maar hej in de middle of nowhere en honger dus wij keken vandaag niet op een centje meer of minder aan eten.
Ok change of plans numero uno van deze reis. Na Tbilisi besloten we terug te draven naar Ountravela route 3 voor een nachtje wildkamperen. De route leidde ons opnieuw richting Jinvali en het reservoir waar we voor de slang gevlucht waren, en dan steeds verder en verder richting Russische grens.
Zodra we de bergen op zigzagden werden we meteen gevolgd door een Border Patrol helicopter. (Geen paniek, niets intimiderend we konden nog steeds drone vliegen enzo, maar ze nemen hun taak wel serieus om grondig te monitoren wie het gebied binnenkomt en weer buiten rijdt)
De route richting Mutso/Ardoti is een level 2 qua moeilijkheidsgraad. Maw een comfortabele route op gravel en overharde baantjes. Hier en daar eens een scherpe haarspeldbocht maar niets waar je echt een 4×4 voor nodig hebt. Onze monsters lijken dan wat overkill tov de opgefokte minibusjes of stadswagens die je tegenkomt.
We stopten op verschillende plekken in het nationale park: aan een watervalletje waar we doorliepen, aan het visitor centre ( een prachtig gebouw maar met amper 8 foto’s erin en een man die geen Engels kon…. Zo een zonde)
De meest gekende stop is de versterkte burcht van Shatili. Beetje gek, maar in de burcht waren overal al hosteltjes en woningen opgetrokken. Iets minder charmant dan het verlaten dorp van de woeste ridders van vroeger dat ik op kindermaat bij ons reisboek gefantaseerd had voor Noah.
De regio staat gekend als een van de minst gerepte in de grotere Caucasus en was/is strategisch belangrijk in de verdedigingslinie. De krijgers waren beroemd om hun loyaliteit en dapperheid en stonden daarom ook gekend als de poortwachters van de Caucasus en het Noorden van het koninkrijk.
Het meest impressionante van de route waren de Anatori tombes. In de 18de eeuw werd dit dorp getroffen door de Zwarte Dood. De inwoners besloten de rest van de vallei te vrijwaren van de pestepidemie door zichzelf op te sluiten in kleine stenen cryptes.
De cryptes zijn intussen leeggeroofd, het enige wat je nu nog kan spotten zijn hopen beenderen en schedels. Pakkend wel! Vooral, dat ligt daar gewoon…
Ons eindpunt op de route was Mutso waar we een berg op klauterden richting een versterkte burcht. Ooit meer dan 40 huizen en nu een gans renovatie projectje waar zelfs Bauwens Sr geen beginnen aan zou zien. Christoph dook eventjes de verlaten burcht binnen voor wat extra foto’s. De kids en ik hielden het bij een fotoshoot met zicht op Mutso. Daarna een steile afdaling opnieuw naar beneden.
Gelukkig was daar net een mini huiskamer cafetje. Beloning fris bier/cola/water voor we onze wildkampeerplek gingen opzoeken. We konden zelfs brood kopen (al denken we dat we gewoon hun eigen versgebakken brood aftroggelden 🤭)
We vonden een coole plek aan de rivier, wasten de stinkende frigobox uit in de rivier (iets met geklutste eitjes die lekten en de bodem van de drankkartonnen wak maakten), organiseerden de ganse koffer opnieuw (favo bezigheid lijkt het wel voor bibi).
Op het menu? We grilden taaie steak met patatjes en ananas (verder enkel mais en erwtjes in blik te vinden hier dus we eten nogal veel ananas). Bluetooth box erbij voor de kids die kampvuur dansjes deden (en zo de wespensteken eruit dansten… ) Marshmallows… Prachtige kampeeravond!
Overnachting: wildkampeerplek aan de Andakistakali rivier net voor Mutso (alle aanbevolen plekken staan aangegeven met een bordje van het park). Toegang via de rivierbedding die gelukkig in ons geval droog genoeg stond.
Eerste taak van de dag na het opkramen van tent/daktent? Afscheid nemen van familie Persyn…. Zij gaan naar hun hotelletje met zwembad in Sighnagi. Wij daarentegen wilden wel de Ountravela Route 4 “Route of Death” rijden richting Omalo.
Ava werd opnieuw wagenziek ‘s ochtends. Tot hiertoe hebben we al meer mottige achterbank kids gehad dan alle jaren tevoren. Lia heeft het enkel thuis in onze elektrische wagen, maar hier beide meisjes. Het helpt natuurlijk ook niet dat ze veel te weinig willen eten en het hier snikheet is. Terwijl Ava een veldje naast een bakkerijtje zegende, kochten we de supermarkt leeg (of zo lijkt t voor die Georgiers telkens wel die amper voor 2/3€ komen kopen). We scoorden vers brood, drank, mayo en kaas voor een smoske en koekjes die het ganse gezin lustte. Tijd om aan de echte route te starten!
Chauffeur Tine kreeg het stuur en kreeg een speed-cursus schakelen, toerental monitoren en terugschakelen. Het ging goed, tot een file van 3 autos een bocht blokkeerden voor wat wildplassende touristen en de auto sputterde tot stilstand. Hellup, stond ik daar weer met een bende pottenkijkers (remember Tbilisi?). Er kwamen stenen achter de banden aan te pas en Christoph nam het roer over voor een volgend uurtje haarspeldbochten. Er zaten er een paar scherpe tussen. Moeilijk is de route niet meteen maar je ziet wel overal kruisjes en gedenkplaatjes. Bij regenweer, modder of sneeuw snap ik goed dat er daar ettelijke het ravijn in tuimelen. De route vraagt goede concentratie want het is echt maar een 1auto baanvak bij momenten. En hier en daar stond een bulldozer klaar om een stuk kapotte weg weer te fixen. We telden er in totaal al 10 in het naar boven rijden van de Abano pas.
Het weer begon te keren en een stevige mist zette op net toen wij aan de top waren. Gelukkig dook daar net een barak-cafetje op van een slimme commercante die ons verwelkomde met heerlijk warme thee en vergebakken appel/perzik en bosbessen cake.
Een welgekomen stop. We maakten een vriendelijk praatje en scoorden ook nog blokken brandhout en je raadt t nooit… een nummerplaat voor onze buitenbar-collectie!
Het gletsjermeer waar we wilden kamperen stelde echt niks voor en was door de wegenwerken ook niet toegankelijk. We zijn wel wat meer gewoon dan een modderpoel met stenen na Canada/Alaska en Kirgizië! We reden nog een stukje verder tot we ergens aan de rivier konden bivakeren.
Het avondmaal was opnieuw aperitiefje met chips & gegrilde kip met patatjes en ananas. Die diepgevroren kip is nu eenmaal handig om veilig mee te nemen en de keuze is eerder beperkt als we iets willen vinden dat de 3 kids deze reis zonder morren binnensmikkelen.
Even leek het te gaan regenen, maar we hielden het toch een ganse nacht droog.
Overnachting: Wildkampeerplek halfuurtje voor Omalo 42,34979° N, 45,60316° E . opnieuw langs de rivier. Van de route die vlak langs jou loopt heb je s avonds s nachts geen last tenzij de camion chauffeurs zeer enthousiast toeteren als ge daar net op uw bushtoiletje zit 🙈.
‘S Ochtends reden we vol goesting door naar Omalo. Daar wilden we een lange wandeling naar het fort maken. Alleen, alles stond zo slecht aangegeven dat we ineens al aan de voet van dat fort stonden. Toch onze wandelschoenen aan voor nog een korte hike.
We stapten door het dorpje weer bergafwaarts en merkten nadien dat alle huisjes met prachtige houten balkonnetjes hotelletjes waren met mini cafetjes, dus kozen eentje uit voor een welverdiend drankje.
Nadien reden we de ganse route terug met genoeg tijd voor graafmachines, drone avonturen en stops om de remmen te laten afkoelen. In totaal was het bijna 3u rijden. De ene dag doen we dat met luisterverhalen van het geluidshuis, de andere dag kiezen de meisjes een nogal Like Me en K3, Camille getinte playlist. Vandaag was het Topradio’s weekendwaanzin dag voor Christoph.
We gingen te laat arriveren in Dedoplistskaro aan het visitor centre om onze permit voor de komende dagen nationaal park te kopen, dus deden wat elk gezin bij bijna 40graden zou doen… we sjeesden naar Sighnaghi om onze vrienden te vervoegen in hun hosteltje met zwembad. Zij fixten rap bij de madam een basic kamertje voor ons. Stiekem veel te duur (Sighnaghi was tot hiertoe de duurste stad in alles, en heel toeristisch en soms beetje naar het afripperige gevoel, brood bijv 2x zo duur).
We lieten de eigenares haar kassa rollen door nog 3 wasmachines te draaien en het zwembad a volonte te gebruiken & besloten bij de dragelijke avond temperaturen toch nog even de stad in de duiken voor een wandeling naar de beroemde stadswallen.
Overnachting: Guest house Iura, Erekle II 19, Sighnaghi 4200, Georgia. Wij betaalden voor onze slaapzaal met werkende douche (maar super basic) 150lar (50€) en 10lar pp voor zwembad, 10 lar per wasbeurt.
We deden van slow morning op de camping. Het zag er naar uit dat we de overige twee 4×4 routes (Ountravela route 2 en 3) moesten schrappen gezien we reeds een 2daagse in de hoofdstad geboekt hadden. Enerzijds uitkijken naar een bed, douche en een portie beschaving, anderzijds wel rot dat we al weer uit het gebied moesten sjeezen net nu t een beetje als kamperen begon te voelen.
Onze auto reed de toerische door Christoph uitgedokterde route langs een vallei die verdacht veel leek op Toscane, de Ardense bossen, langs Sovjet bushokjes & muurmozaieken tot in de hoofdstad.
Daar was het opnieuw super druk door alle crazy chauffeurs maar we kwamen met een missie! De 35graden deed ons wegsmelten en onze vrienden hadden een strandje gevonden waar het heerlijk vertoeven was!
Strandje, zeg maar strand, we deden van decadente toerist en betaalden 10gel (3€) voor 2 strandstoelen en gingen vegeteren in de zon. De kids waren door het dolle heen en spetterden erop los.
We kochten zelfs ijsjes en deden een dutje in de zon (ja, nadien konden we op missie om Georgische aftersun te scoren voor sommigen 😬).
De Persyntjes hadden het beroemde “Chronicles of Georgia” monument al gedaan, wijzelf gingen voor we het hotelletje zouden opzoeken nog even de toerist uithangen om toch ook die touristische hotspot te kunnen afvinken. Onze kids deden van crazy fotomodellen, spring foto’s en vooral veel koekjes fretten.
Onze guesthouse bleek ergens in een klein straatje te liggen (en ondanks google maps die ons al een paar keer over een trap wilde sturen) vonden we het zonder veel miserie. Parkeerplaats bleek minder van de poes. Dus we besloten alles uit te pakken en de hoofdbaan op te zoeken voor een auto overnachtingsplekje. Alleen…. Bijna blies ik de motor erdoor toen ik op zowat de steilste straat van heel Tbilisi de fout maakte om naar 2e te schakelen, stil viel en niet meer gestart raakte zo steil. Het luide geblaas van onze Toyota scheen menige ramptoerist inwoner naar buiten te lokken 🫣. Oef, ik haalde het naar euhm niet voor herhaling vatbaar zo een auto -en bijhorende relatiecrisis.
We meanderden door de kleine straatjes vol oude gebouwen, bouwvallige gevels, huisjes en appartementjes met veel terrasjes vol druivelaars… vergezeld door straatkatten. T viel echt op, in alle andere steden en zelfs boeregaten loopt t vol straathonden maar in de hoofdstad zijn katten koning! Amper een straathond te bespeuren!
Eten vinden bleek niet simpel (achteraf bezien liepen we vermoedelijk rondjes). Maar we scoorden uiteindelijk eten in een hipster restaurant met euhm hipster prijzen 🫣. Maar lekker was het wel voor mama die ook de bordjes van de kids kon uitkuisen wegens “iets te speciaal”.
Snel terugwandelen nadien was de boodschap want onze vrienden waren al effe terug in onze appartementjes maar Suzan sliep bij ons en kon niet binnen gezien wij alles afgesloten hadden.
We kletsen bij en smeedden plannen voor de volgende dag: Citytrippen en onze grenspermits fixen bij de border police!
Dag 2 in Tbilisi kwam opnieuw traag op gang. De Persyns hadden hun gasvuurtje kapot gekregen dus Zura onze verhuurman kwam wederom op bezoek (we moeten ermee stoppen eh, t wordt genant 🙃). Daarna namen we snel een Bolt taxi (plaatselijke uber voor 9gel/3€) naar het kantoor van de Border Police.
Dat bleek vooral een bureaucratisch iets te zijn van papierwerk invullen per persoon >10j, half uurtje wachten tot je paspoorten gekopieerd zijn en dan een stempel later… yeppa mogen we op de routes aan de grens met Azerbeijan.
We merkten op dat Lia haar 2e naam verkeerd gespeld stond op het document maar besloten het erop te wagen….
Snel de metro op en op ontdekking in Tbilisi.
Onze meisjes vinden deze reis wel spannend en Lia heeft net als vorig jaar veel moeite met eten, zelfs dingen die ze thuis lust, krijgt ze niet door haar keel. Ons middagmaal werd Mc Donalds. Niet het gezondste, maar het hele gezin at en dat kan ook al tellen…
We liepen door Tbilisi en passeerden een paar belangrijke gebouwen (sorry namen vergeten, bende cultuur barbaren dat we zijn). We spotten ook het felbesproken “protestdorp” aan het parlementsgebouw incl de pro Europa & pro Rusland graffiti maar verder was het eigenlijk vrij rustig in de stad en konden we ook een paar van de murals van Tbilisifest spotten (de lokale Chrystal Ship zo wat). Effe de gondolliftjes op (en af want naar beneden wandelen was onmogelijk door de werken), effe speeltuintje, effe de zoveelste orthodoxe kerk en effe t scheve torentje alvorens we door de “Tbilisi Rue du boucher” gingen verdwalen op zoek naar foooooood.
We splitsten op voor het avondeten en kozen voor een restaurantje waar onze kids elk hun ding konden vinden. Lia wilde perse pasta, Noah pizza en ons Ava ging voor het duurste van de kaart (dochter van haar moeder?) en bestelde een zalmmoot 🤣. Moet gezegd zijn, iedereen at met smaak, t was mega heerlijk en we gingen zelfs nog voor de moelleux, apfelstrudel, coupe ijs en een pintje extra. Schot in de roos… de kids super content!
Iedereen ging na de lange wandeling huiswaarts rustig slapen terwijl de volwassenen de reisplannen effe bijstuurden.
Zura had ‘s ochtends aangegeven dat we door Georgië vlamden en eigenlijk hadden we zelf ook wel dat gevoel dat t allemaal veel te snel ging en we eigenlijk bij niets een voldaan gevoel hadden. Bovendien vond hij de route met de Abano pass richting Omalo wel wat te pittig voor de kids, en raadde hij ons aan eerst meer 4×4 ervaring op te doen! We besloten om ons schema aan te passen en de volgende terug te keren richting het gebied dat we eerder vroegtijdig verlieten….
Overnachting: 2 nachten in Family Hotel Mountain Scream. We hadden 2 appartementjes. 1 super groot met keuken/badkamer/ kamer voor 4+2personen en eentje voor 4 personen met gedeelde badkamer. Bonus… wasmachine (10gel per beurt)!
Mtsketha bezochten we niet echt. T was namelijk tijd voor een stockup in de Magniti supermarkt en dan vaart nemen. Met een auto vol kip, patatjes, frisdrank, drinkyoghurts, fruit, waterbidons, houtskool en andere lekkere kampeerspulletjes trokken we vol verwachtingen richting de Military Highway.
We wisten dat dat een drukke toeristische route zou zijn, maar man… t was echt ROT RIJDEN. Ik zou ze totaaaaaaal niet aanraden. Je hangt gewoon achter Russische of Armeens camions (die gebruiken de route om tot Rusland te rijden) & zotten die kamikazegewijs elke witte lijn negeren om toch maar een paar vrachtwagens te kunnen schuren, tegenligger of niet, ze gaan ervoor met een nonchalent sigaretje uit hun bakkes en arm uit t raam!
Bovendien konden de toeristiche stops ons niet echt bekoren. Overdreven toeristisch en een beetje overroepen. Even overviel ons zo een teleurgesteld gevoel van “waar zitten we hier toch”.
We waren misschien te verwend vorig jaar in t ongerepte en machtige Kirgizië? We gebruiken nochtans opnieuw een boek van Ountravela en de bijhorende gpx routes om een beetje off the beaten track gevoel op te wekken. Maar so far minder wauw dus!
Gelukkig keerde het tij toen we na nog wat extra file het drukke verkeer konden achterlaten en 4×4 gewijs de natuur in reden ter hoogte van de Kobi Gudauri kabelbaan (Ountravela route 1).
We reden tussen de schapen en volgden de rivier hobbelend en shakend tot aan de travertijnen van Truso. We probeerden met de drone de prachtige natuur vast te leggen, maar helaas hadden we hem blijkbaar thuis nog es moeten updaten en lukte hoogte nemen niet. Opnieuw humeur effe onder nul bij Bauwens Senior want drone testen was zoiets dat op de todolijst gestaan had maar t niet gehaald had in de inpakrush. We moesten de verschillende kleuren water en natuur dan maar gewoon proberen fotograferen….
Het laatste punt dat onze gpx route aangaf, was helaas niet toegankelijk. De brug was afgebroken en de vervangbrug niet stevig genoeg voor onze Toyota monsters. Bummer.
We keerden terug maar toen bleek dat het echte rotte pechmoment van de dag nog moest volgen….Maarten liet via de walkietalkies weten dat zijn servo-stuurbekrachtiging ineens foetsjie was!
Er zat niets anders op dan halt te houden en de motorkap open te zwieren. We dokterden uit dat het stuurolie-reservoir leeg was. Maar natuurlijk niemand die ons kruiste met een fles “steering fluid” en leg dat maar eens in Georgische gebarentaal uit. We besloten aan Zura te vragen of we met een medicijn pipet een deel van de Bauwens vloeistof in de Persyn wagen mochten overtappen.
Na veel Whatsapp video bellen besloot hij zn zoon George te sturen met een fles vloeibaar goud. Alleen dat ging 3u duren. We konden dus niet anders dan ons kamp opstellen en daar ter plekke kamperen. Nuja, uitzichtgewijs mochten we niet klagen. We vonden zelfs een stukje dat er minder hard uit zag voor de slaapmatjes. En buiten een paar wandelaars en zwerfhonden kwam je werkelijk niemand tegen. Dus not too bad!
We maakten een vuurtje en voor het eerst konden we onze daktenten en grondtenten eens testen. Tenminste dat dachten we. Wat bleek?
De Persyns zaten met een lek die ter plekke niet opgelost geraakte & hun auto met daktent moest meegenomen worden. Die arme George was er t hart van in dat ie ons niet verder kon helpen & zelf in t pikdonker zonder servo de 4×4 huiswaarts moest rijden met t risico de auto helemaal verder stuk te maken. Want ductape kan veel maar er zijn grenzen eh. Ipv slapen in de daktent werd het voor hen, slapen op de grond & in de koffer van de vervangwagen.
De tenten bleken kleine zomertentjes te zijn met laag isolatiegehalte. En 1 tentpaal van de Bauwens was duidelijk van een andere tent dus ze stond een beetje asymmetrisch kaduul. 🫣 Maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Bbq, afwasje in de rivier, marshmallows… klaar voor beddenland!
Overnachting: op Ountravela route 1, vlak voor de travertijnen in de rivierbedding. Breng eigen brandhout mee moest je hetzelfde plan hebben. GPS: N42° 35’ 03.4”, E44° 25’ 44.8”
Na een ijskoude nacht (de hoogte!) vertrokken we uit onze kampeerplek.
Iedereen had stiekem slecht geslapen: Maarten en Suzan in de onpraktische koffer van de vervangauto; Tine, Noah en Lia op vooroorlogse harde mattekes in grondtent1 die vast en zeker niet waterdicht is; Boris, Stefanie en Martha in grondtent2 van even bedenkelijke makelij & de luxepaardjes Ava en Christoph in de enige overblijvende daktent hadden het ondanks hun echte matras en kopkussens toch ook koud gehad met 4 slaapzakken vr 2 personen 🥴.
We kwamen bijgevolg ijsblokjesgewijs wat trager op gang, maar al snel kwamen de zon erdoor en konden we beginnen aan de tetris in de koffer. Die giga grote hoge koffer waar ik zo naar uitkeek is helaas ook nogal onpraktisch want je moet er telkens gans inkruipen… maar bon, dat is dan een excuus om weer een keertje alles te herpakken en herbedenken.
We reden meteen naar Gergeti Trinity Church, de beroemde kerk die staat te pronken tussen een paar met sneeuw bedekte bergtoppen in Stepantsminda.
Effe werd t spannend toen de Bauwens-jeep een brommer immitatie deed telkens de kilometer teller >50km/u aangaf maar gelukkig konden we dat probleempje wél zelf oplossen.
De kerk stond – wederom – in de verbouw steigers maar we konden wel een kort bezoekje doen. Vooral de weien vol koeien en paarden er naartoe was impressionant en sommigen voelden de sound of music-zang vibes opborrelen.
Na de kerk kregen we al bericht van Zura dat de jeep van de Persyns hersteld was (efficiënt wel die garages hier!), dus splitsen we op. Zij reden meteen de military highway weer af, wij hadden tijd voor een extra bezoekje aan Sno.
In Sno staat een vervallen fort (eentje zonder zelfverklaarde parkeerwachter die je een paar gel afpingelt om je auto op de reguliere parking te “bewaken”), een kerk in de – je raadt t al – verbouwingen en dan ook een gekke collectie beelden.
Er is namelijk een autodidactische gekke beeldhouwer die besloten heeft 500 giga rotsblokken om te toveren in een outdoor kunstgalerij. We namen een kijkje en sponsorden alvast 10gel voor zijn hobby.
Een korte stop in de winkel (lunch werd fruit wegens geen brood te vinden) en dan reden we door naar de kabelliften van Kobi. Waar onze eerdere 4×4 route lag, vertrok immers de langste kabelbaan van Georgië. We besloten tot het hoogste station de shuttlen (35gel volwassenen/25gel per kind >6j). Het was een schot in de roos bij de kids die ondertussen dromen van een ski -en snowboardvakantie.
Sneeuwballen gevecht, glibberen, uitglijden, we kunnen t allemaal afvinken.
Nadien tijd om onze vrienden te gaan vervoegen iets verder in de regio. Het is al lang duidelijk dat niet alles op onze planning haalbaar zal zijn, dus keuzes worden gemaakt… de hele military highway naar beneden stonden we in de file en op een gegeven moment zelfs stil tussen de camions. En telkens wel ne zot die dan toch dacht van “gek dat hier 50 man geparkeerd staat, ik steek nog effe voorbij “ 🥴
Ananauri en Jinvani bleken niet veel soeps dus we wilden een wildkampeerplek aan het water reservoir vinden. Dat bleek niet super makkelijk. Euvel 1 kapotte brug, euvel 2 geen baantje tot aan het water te bespeuren aan de overkant van het meer. Maar uiteindelijk troffen we een idyllische setting, uitpakken, houtsprokkelen, kampvuurtje dabei.
Een visser kwam t effe verbrodden met verhalen over slangen, maar we grilden rustig onze kipfiletjes en patatjes verder. We susten ons met het feit dat ie vast en zeker pissig was dat onze kids de vissen wegjoegen met hun steentje-smijt. Maar zijn woorden waren nog niet koud en we spotten verdorie toch wel niet zo een glibberig lang beest.
De fun om te kamperen op t strand was er meteen af. De Persyns waren snel ingepakt en bolden het op zoek naar een nieuwe kampeerplek. Wij grilden onze kip nog verder terwijl de meisjes elk geritsel monitorden & reden met een pot hete patatjes en geroosterde kippenfilets op de schoot de Persyns achterna richting het adventure camp waar ze een camping spot boekten!
De slang werd nadien geïdentificeerd als een dobbelsteenslang, totaal onschadelijk beestje dat vooral vis eet, maar bon… better safe than sorry!
Overnachting:Adenture Camp Agravi. Uitgeruste camping met overdekt terras, speeltuin, trampoline, kinderfiets, deftig sanitair kortom, ideaal om tr bekomen van de slangen (die laat ons realistisch zijn, vermoedelijk ook wel tot daar konden glibberen) 🙈
Chiatura is een waar urbex fotografie paradijs. Overal waar je kijkt, herken je wel iets van de mijnwerkers historiek.
De oude kabelliftjes die mijnwerkers en kolen vervoerden, hangen er nu wat zielig bij. Sinds 2018 zijn ook de allerlaatsten uit gebruik gesteld en hangen ze overgeleverd aan de natuurelementen te wachten op toeristen met een camera.
Onze initiële bedoeling was om onze daktenten te testen rond de stad alvorens we op meerdaagse vertrekken richting de military highway met zn prachtige 4×4 routes. Maar de hele middag regen en de slechte weersvoorspellingen voor de avond/nacht, deden ons beslissen om toch een dak boven het hoofd te zoeken in Chiatura.
We konden proeven van de Georgische gastvrijheid want hotel Newland dat we op google vonden (en waar we gelukkig een manneke vonden dat net in de gang wandelde want een officiële receptie was er niet) besloot zijn deuren voor ons open te gooien en we kregen 2 kamers voor amper 170gel (53€). Dankzij de slaapzetels en een extra matteke helemaal perfect! Of toch perfect genoeg bij de gedachte van natte bagage en voor t eerst ongekende tenten opzetten in een plensbui….
Maar ook culinair konden we de gastvrijheid voelen. Het restaurantje dat we uitkozen was niet alleen typisch Georgisch eten en drinken (lees geen cola enkel water, wijn of perensap), nee we werden ook getrakteerd op bomma’s die dansten met Georgische vlag en onze jonge snaken mee de dansvloer op trokken voor iets dat ongetwijfeld een lokaal schlagerfestival mini feestje was 🤪. (Foto’s zie vorige blogpost)
Na een nachtje slaap verkenden wij de stad al slenterend nog wat verder & namen we zelfs eventjes de nieuwe kabellift richting het sanatorium, park incl mini pretpark met speeltuin en een vervallen expositie ruimte. (1 gel pp met card/apple pay te betalen) Kwestie van nog iets anders te doen dan straathonden ontwijken/poseren voor de facebookpagina van de lokale supermarkt & kids motiveren om in de hete zon bergop te wandelen.
Daarna was het tijd om richting Gori te rijden. Wijzelf bezochten de stad niet omdat we liever nog eventjes langs de grotwoningen sjeesden. Maar wie meer wil leren over Lenin, kan ongetwijfeld beter wel zijn dagplanning managen om hier wat tijd voor te voorzien! De Persyns vonden het alvast wél de moeite.
Uplistsikhe was een typisch toeristen stopje. Op de site kan je de rotswoningen bezoeken en voor wie echt veel tijd heeft is er ook een museum, kerkbezosk, cafetje en zelfs wijnproeverijtje aan koppelen. Wij kwamen al vrij laat aan en namen enkel de tickets voor inkom op de site zonder de winetasting, Valsspelen en onze Lia-reus voor een 6jarige passeren mislukte, dus we betaalden braaf voor 2 volwassen en 2 kids >6j. (60gel)
Het was wat klauteren en zelf een weg banen, de boze inkom mevrouw had immers niet meer de tijd genomen om ons audio-koptelefoons aan te bieden. Nuja, zo konden onze kids van grot tot grot zelf een route zoeken en fantaseren of iets een watergat, een steunpilaar-hol of gewoon een erosieputteke was. En Noah deed maar een paar pogingen om zijn pols nogmaals te breken. We verlieten dik 1,5u later de site via de tunnel en konden zelfs enkele vleermuisjes spotten…
Tot slot moesten we nét op het koeien spitsuur tot in Mtskheta proberen te geraken. Daar hadden we een groot appartementje mét wasmachine & zou Zura van de autoverhuur nog eventjes onze daktent scharnier komen vervangen dus nog een druk avondprogramma. Maar wel eentje waar we een pintje bij konden drinken terwijl we het gans buitenterras omtoverden tot waslijn en wachtten tot vakman Zura in de pikkepikkepikkedonker klaar was om ons weer op weg te sturen met een pak extra tips & een daktent die weer vlot op en neer kon.
We kregen een gans verdiep van een woonhuis met verschillende aparte slaapkamers met elk eigen badkamertje met wc/douche. Een dakterras met kinderspeelgoed, tuin met trampoline, grote frigo, diepvries (koelelementen!) en wasmachine voelden al verwennerij!
Gezien we pas – onverantwoorde ouders dat we zijn – rond 4u ‘s nachts in ons hotelletje toekwamen, werd er vanzelfsprekend uitgeslapen. Rond lunchtijd waggelden we buiten op zoek naar eten/supermarkt gewapend met onze regenjas, want helaas… we hebben t Belgisch weer gevonden.
Na wat boterhammen met in het land gesmokkelde speculoospasta en Nutella volgde een verkenningstocht door Kutaisi.
Wat hebben we ontdekt?
Kutaisi is veel meer dan enkel de Wizzair landingsbasis. Wie goed kijkt, vindt echt toffe hoekjes met barretjes (maar met kids en druilregen niet al te veel op verkenning geweest en vooral functioneel gewandeld).
Overal straathonden die door de overheid gevaccineerd en gesteriliseerd worden, herkenbaar aan hun gele of oranje oorbelletje. Ze moven voor geen meter voor auto’s of voetgangers die voorbij komen…. Echt voor geen millimeterke e!
Beetje streetart maar vooral veel standbeelden zonder naamplaatjes wat t toch enigszins saaier maakt op culturele uitstap. Als je toch eens iets wilt lezen, is de vertaal optie van google foto’s je redding!
De kabelbaan neemt je mee naar de top van de stad met…. een pretpark. Daar stempelen ze met veel overgave ticketjes per attractie af, alleen dat is pure jobcreatie want allen dezelfde tickets 🙈. Een attractie kost 1-2-5 gel maar na Dreampark in Uzbekistan lag onze lat hoog en vonden we t niet giga spectaculair voor 7-10jarigen. De boys wilden vooral in de jangelende bewegende auto’s die je bij ons in de shopping centra ook vindt & de paardjesndraaimolen had eveneens veel succes.
Naar de Green Bazaar neem je best schattige blonde en rosse jongetjes mee als je gratis eten wilt scoren. Ongelooflijk veel foto’s werden geschoten & een pak Georgiers wilden onze jongens eens knuffelen of aaien. Het leverde alle kids gratis perzikjes en kersen op. En we proefden de gekste dingen zoals noten in een verpakking van bessensap of platte pannenkoeken die dan eigenlijk geconfijt fruit waren ofzoiets.
Aan tal van kerken staan mannen in traditionele klederdracht klaar om de longen uit hun lijf te zingen voor toeristen. Fooi van een paar gel wordt geapprecieerd.
Wie echt volhardt zoals Stefanie en mezelf kan na de voorstelling het Georgisch theater gebouw gewoon kort bezoeken door tegen de stroom in te wandelen.
Rijden doen ze hier met hun ogen toe, over volle witte lijnen of toeterend. Parkeren is gewoon stoppen waar je je auto wilt verlaten, afsluiten is optioneel.
Georgiërs zijn trots op hun kaas. Ze doen dat in brood, koffiekoeken, puree… kortom overal. Niet bepaald gesmaakt door elk lid van de Bauwens-clan. Wij faken nu massaal lactose intolerantie 😂
Overnachting Kutaisi : 2 nachten in King Plus, het goedkoopste hotelletje van Kutaisi gelegen op de site van het voormalig ziekenhuis. Ok maar niet perse iets wat ik nu zou aanraden voor mensen die echte hotels gewoon zijn. “Basic en cavawel” voor wie met ogen toe slaapt. Het wordt gerund door een ex-prof voetballer die vooral graag zijn auto wast en iets minder inzit met het beddengoed als je snapt wat ik bedoel 🤪
Restaurant: wij gingen naar Palaty (Lonely Planet resto en tevens Gault & Millau). Viel eerlijk gezegd wat tegen… hadden we misschien toch voor de aanrader El Depo van onze hotelman moeten gaan?
Tijd om aan de echte reis te beginnen!
Zura van “4×4 car rent” zou onze jeeps rond 9u vanuit Tbilisi naar Kutaisi brengen…. Maar dat bleek Georgische timing te zijn met het verkeer rond de stad. Maar bon, wie weet was die 9u wel verzonnen door de hotel eigenaar die als fixer optrad en telefoneerde met Zura (hij wilde namelijk al snel zijn hotel gekuist en opgeruimd voor de volgende gasten).
Op onze grote binnenkoer kregen we de ganse parlee van de daktent en auto. Wat een beesten in vergelijking met die sissie jeeps van vorig jaar in Kazachstan. Het schakelen is weer effe wennen, maar het is zalig om een auto te hebben die bijna te groot is voor alle bagage (en nu de spullen niet meer vacuum zijn, zitten we aan dubbel het volume dus doe maar een schietgebedje dat de zakken en pomp het einde van de reis halen), gevolg we kregen zo mega grote slaapmatjes, dekens, kampeerstafels en klapstoelen mee. Maar ook een frigobox waar je een gans lijk in krijgt en een pak extra attributen van gereedschap die we hopelijk nooit nodig hebben.
Er stonden meteen al 2 kerkjes op de planning. Enthousiast over het goede weer hadden we natuurlijk niet meteen de juiste klederdracht aan, maar bon, we mochten toch een kijkje wagen zonder sjaaltjes en lange rokken…
Nadien roofden we een supermarkt leeg (wat achteraf bezien echt niet nodig is want in tegenstelling tot Kirgizië heeft het kleinste boerengat hier tal van winkeltjes en bankautomaten…) en startten we aan een mooie bergpas. Helaas in zo een dichte witte mist dat we niks konden zien en de wandeling naar het viewpoint dan ook maar skipten en rechtstreeks naar Chiatura reden. Hier en daar liet google maps ons wat in de steek, maar het prachtige urbex sovjet bushok vonden we gelukkig toch nog!
Het weer zat echt niet mee en na een hele middag in de gietende regen, werd besloten om forfait te geven voor de eerste nacht in de daktent en het koken buiten. Gelukkig konden we vrij snel een vrij hotel vinden (letterlijk leeg!) dat ons 2 kamers wilde verhuren. Het valt wel op dat de Georgiërs die geen Engels of Russisch kunnen/willen spreken telkens wel snel iemand opbellen die ons wel kan helpen. Zo ook hier.
De avond eindigde in een typisch Georgisch restaurantje waar we ongetwijfeld een familiefeest binnen vielen. We kozen zowat half de kaart samen met wat gasten die tolkten en achteraf helemaal geen obers bleken 🙈 en de avond eindigde met de boys in de armen van Georgische bommatjes terwijl de polonaise door de boxen galmde en het hele restaurant stond te shaken. Wat een spektakel!
Overnachting Chiatura: Hotel Newland net achter het stadhuis. 2 kamers met 2p bed en 2pslaapzetel of 2 aparte bedden. We betaalden 170gel zonder ontbijt (56€)
Awaytodayblog 