De rit met de trein verliep echt super vlot en de weg vinden aan het station lukte ook best aardig. Chanceke want we vertrokken 15/7 en dat was nu net dé dag dat de hogesnelheidstreinen voor t eerst van station veranderden. Gelukkig hadden we dat nog op tijd gelezen op een reisforum en eveneens via ons hotelmanneke vernomen die voor de zekerheid wat rondbelde naar wat andere mannekes… mannekes gonna manneke you know. Uzbekistan railways had daar zelf niet over gecommuniceerd…hup weer een lesvoorbeeld over customer centric communicatiebeleid!
We bestelden bij aankomst in Samarkand meteen een yandex taxi. De app is gans in het engels en wijst zichzelf uit. (Zolang je maar installeert na je Oesbeekse simkaart te installeren / niet mogelijk met e-sims). Je ziet ook meteen een richtprijs wat super handig is voor toeristen. Enige nadeel is dat de meeste autos hier een LPG tank in de koffer hebben en allemaal eerder van de koekendozenmini-soort zijn, maar bon. We waagden t erop!
Te weten dat we vanochtend 40$ betaalden voor 3 taxis richting station en het eigenlijk maar een paar euro had mogen kosten… dat wringt toch een beetje…
Al snel begon t avontuur, we zochten de eerste taxi op basis van de nummerplaat ( t zijn immers allemaal witte chevrolets 😅), woven de Persyntjes uit en dan bleek je geen nieuwe rit te kunnen boeken zolang de vorige nog liep. Klein probleempje dus want daar stonden we dan aan t station. We trotseerden de giga hitte en vroegen wat rond. Een vriendelijke vrouw gebaarde dat we bus 20 moesten nemen, aan het ticket office (aka de koffieshop) werd het bus 74 en uiteindelijk riepen ze er een marshrutka chauffeur bij. Dat is een soort mini busje waar je opspringt en gewoon gilt als je eruit wilt. Amper 1000 som per persoon (= 0.07€) en dus het favoriete transportmiddel van de Oezbeken. Je moet weten dat een taxichauffeur ongeveer een half uur rondrijdt voor amper 3€ het doet je beseffen dat de mensen vast en zeker moeten rondkomen met een pak minder. 30% van de bevolking leeft hier blijkbaar onder de armoedegrens, al is dat aardig goed verstopt in de grote steden die wij bezoeken.
Familie Bauwens charterde een nieuw buske en al snel werd t staand gevuld met meer en meer mensen. Hoe verder we reden, hoe meer mensen opgepropt werden. En net op t moment dat je denkt… nu kan er niemand meer bij en beide kids al op schoot zaten van een oud vrouwtje, persten er zich nog een paar familietjes bij. Hallucinant, maar wel een belevenis. Al gauw riep de chauffeur dat we eruit moesten en was t een tetris oefening om de bagage en buggy er weer uit te krijgen 🫣.
We moesten nog amper een paar honderd meter stappen en dan op zoek naar het goed verborgen huisje. Gelukkig bracht de “live location” van iphone raad en konden we de yandex taxi-crew terugvinden. Een zalig huisje met airco, 4 slaapkamers, een ingerichte keuken, wc, badkamer. Meer moet dat niet zijn!
We besloten eerst allemaal effe dutjes te doen en de hitte uit te zitten na een portie pasta en aiki noodles. De kids laadden hun batterijtjes op terwijl die van hun schermpjes plat gingen. Nuja, dat moet ook eens kunnen.
S avonds trokken we richting Registan: de toeristische trekpleister! We betaalden snel inkomgeld (alles is echt een fractie van de Europese prijzen en vaak kinderen (of kids -7j) gratis) en konden verdwalen op het plein en de 3 madrassa’s errond. De naam Registan betekent “Plaats van zand”, omdat dit ooit een zanderig marktplein was, nu allemaal aangelegd en voorzien op toeristen. De 3 gebouwen waren telkens prachtig! De ene uit de 15e eeuw vol astronomie tekens, de andere vol verboden afbeeldingen van tijgers en mensen, veel bladgoud, prachtige mozaieken, speciale grote toegangspoorten. Eigenlijk tijd te kort als je op tempo van je avontuurlijke kids er mee door walst…
Rond zonsondergang sloten wij ons bezoekje af en dankzij een vertragend pipi-accidentje zagen we ineens toch nog de lichtjes aanspringen. Moe maar voldaan konden we naar het restaurantje in de buurt dat Lonely Planet aanraadde. T is hier namelijk een kunst om toch ergens een eetgelegenheid te vinden waar ze alcohol serveren. En wederom zag t eten er te lekker uit en vielen we aan zonder eerst foto’s te nemen.
Een poging tot uitslapen lukte semi voor sommigen. Voor anderen had t gerust nog een paar uur kunnen duren. We aten vers brood met nutella en lotus speculoospasta. Met lange tanden voor de ene, vol smaak voor de andere. Lia onze goede eter van thuis krijgt bij momenten niets binnen. We weten van Ava 2j geleden dat dat een soort van controle ding is als alles rondom verandert en oncontroleerbaar is als kind. Maar toch beetje stressy telkens elke maaltijd, t is hier immers snikheet en dan kom je met enkel water niet ver…
We stapten moedig de stad door naar Bibi Khanum. Ditmaal een 15e eeuwse moskee die tijdens de Sovjet periode gans heropgebouwd werd. Op den duur treedt er wel een beetje gewenning op bij al die prachtige gebouwen.
Na een helse zoektocht naar openbare toiletten -en misschien wegens hoogdringendheid ook wat wildplassen- gingen we nog even fruit, gedroogde vruchten, water en verse thee scoren in de Siob bazaar. Eigenlijk lukt t vrij aardig om te communiceren via rekenmachines, handgebaren en af en toe een woordje Russisch van Stefanie.
We slenterden steeds verder de stad door richting hét highlight van Samarkand. Tenminste volgens de vriendelijke Nederlanders van gisteren. Het Shah-i-zinda complex was inderdaad prachtig! Ze hadden niet gelogen! Ik trok veel te weinig foto’s, te druk met kids achtervolgen, geïmproviseerd tetradoek-rok rechttrekken en ogen uitkijken op elk centimeterke schaduw…
Weggesmolten tussen al dat prachtigs was het dringend tijd om eten te zoeken. Best naar links, toch beter helemaal terug naar van waar we komen? We kwamen er bijna niet uit. Uiteindelijk hadden we een mega sjanske, een restaurant in de schaduw waar ze maar 1 ding serveerden (allee toch aan ons)… heerlijke plov. En zowaar bier (alles is hier 4%!) en cola te scoren ook!
Plov is een nationaal rijstgerecht en wordt voor tal van porties in 1 grote pan klaargemaakt. De Bauwens kids aten vooral komkommers of vlees. De Persyns smikkelden flink hun buikje vol. En we konden t restaurantje t bijna vergeven dat ze op t einde van de rit een dikke 10€ bijkletsten. De pauze/schaduw/lunch was gewoon zo welkom geweest!
We wandelden nog even verder naar een 18m lange tombe van t graf van profeet Daniel. Op zich iets minder te zien vond ik persoonlijk, maar dat kan ook liggen aan de lange hitte, broeierige hitte en het gewenningseffect na al dat andere prachtigs van eerder.
Onze vrienden besloten nadien een Yandex taxi terug te nemen naar het huisje. Wijzelf wandelden langs het Afrosiab museum en de route van ‘s ochtends terug. Uiteraard waren de meisjes boos en moe en begrepen ze niet waarom we weeral moesten wandelen. We besloten opnieuw verhalen te vertellen. Dat werkt echt, omkopen met een ijsje halfweg by the way ook! We gingen overstag en besloten toch toe te geven aan een softijsje die we eerst offlimits verklaard hadden uit schrik voor een immodium kuurtje 😅
We pikten onderweg nog even een drinkfontein met de locals mee & een Uzbeekse trouw fotoshoot. De mozaiek streetart was ook weer prachtig en voor we t wisten waren we weer terug aan ons huisje. Gepakt en gezakt met nog wat watermeloen, frisdrank en ander lekkers.
Gezien iedereen nog volle buikjes had van de plov, besloten we de overschot van de pasta en noodles te serveren & de kids speelden van filmavond. Terwijl babysit Stefanie van dienst was, gingen Maarten en Christoph en ikzelf nog op avondwandeling naar het Gur Emir Mausoleum. En opnieuw, zonder het te weten, misten we de lichtshow aan Registan. Misserke, blijkbaar moet er toch meer zijn dan de lichtjes die wij zagen. En afhankelijk van de bron ergens tussen 20u en 21u. Nochtans waren we dan telkens in de buurt… doeme e! Maar bon, ge kunt niet alles hebben zeker?
Next? Morgen met de trein naar Bucchara
Overnachting: Chehra Guest House. Shohruh Mirzo ko’chasi проезд 1 дом 10, Samarqand, 140100, Узбекистан. We betaalden voor 2 overnachtingen met 10 pers 142€ via booking.com. Zeker een aanrader alleen wel een beetje spooky dat er binnen 2 camera’s hingen… nuja, we deden niks dat we thuis niet zouden doen maar toch beetje raar gevoel bij.
Awaytodayblog 