Opnieuw in Vancouver

Back where it alllll started!

Mobilhome ingeleverd!

Ze zagen niks van de wieldop die kwijt was, en we gaven braaf t sterretje in de voorruit aan (ons 2e al dit jaar… snif)… dus dat deel…done and dusted!

Sidenote: Dus Vanessa, jij vroeg je voor de reis af wanneer we dit jaar autopech zouden hebben. Wel, niet zo spectaculair als uit de Corsicaanse bergen gerepatrieerd te worden met een kapotte versnellingsbak; geen ontplofte runflatband in een Noorse tunnel; geen steentje in de remmen zoals bij de Nieuw Zeelandse camper… gewoon een inieminie steeninslagske in Glacier National Park toen we ongeveer 6000km ver waren…

Naar de kapper!

Christoph moest zich noodgedwongen wagen aan een avontuur met een Vietnamees kapster bommake. No way dat hij maandag anders kon gaan werken… wel bizar dat ze niet eerst zijn haar wasten ofzo zoals bij ons. Hilariteit alom toen haar tondeuze na 2 stroken dan ook nog es weigerde verder te werken… ik zag t even niet meer goed komen 😝 Maar cava nog, al vond ze een langer kuifke nodig om – zo legde ze uit – zijn achteruittrekkende haarlijn te camoufleren.

Enkel minpunten omdat ze vond dat onze boy ook ne haircut nodig had… it s a girl!! En nee, van Ava’s haar moest ze afblijven daar is professionele Belgische hulp voor nodig om daar weer iets van te maken. 🤷🏼‍♀️

Restaurant avonturen!

Zo in een stad op hotel dan gaat ge dus meerdere keren per dag uit eten, wel, wij deden alle rare genante eet-momenten op 1 bezoekje aan de Italiaan 🤫 Ava liet een glas water al drinkend in 1000stukskes uiteenspatten. En toen we dan geevacueerd werden naar een nieuwe tafel en veiligheidshalve ook nieuwe drank kregen omdat de glasscherven echt overal zaten, besloot Meneer Bauwens zijn glas rode wijn over de maxicosi en zitbank leeg te keilen… en nu ruikt hij dus alsof hij ne drankwinkel overvallen heeft, en is het bad hier in onze hotelkamer een wipp-express beurt later omgetoverd tot eerste class wasmachine! Maar ik kan u zeggen, zo een tube wipp dat is veeeeeeel schuim… heeeeel veel schuim 🙀

Als ik mijn stal riek wil ik naar huis!

Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar eenmaal ik “naar huis” aan t gaan ben, kan t ineens niet rap genoeg meer gaan. De laatste 1,5dag in Vancouver hoefde dan voor mij niet persé meer. We hebben dan precies ook niet veel meer gedaan dan de locale horeca gesteund rondom Stanley Park en English Bay waar we verbleven…

Pay it forward!

Eigenlijk zijn wij ongeloofelijke bofkonten dat wij op reis kunnen gaan! Vandaag op onze laatste uren Vancouver besloten we dan ook iets inieminie te doen voor anderen. Zo gaven we onze appels weg aan een dakloze (en met een hele boomgaard aan appels hadden we helaas nog niet alle daklozen kunnen voeden in Vancouver), en onze Compass cards van het openbaar vervoer gaven we met het resterende saldo op de luchthaven lukraak aan de eerste 2 mensen die we tegenkwamen die een treinritje nodig hadden. De eerste Amerikaanse vrouw wilde ons persé betalen, maar we vroegen haar om gewoon ook iets goeds te doen… een klein gebaartje, maar als iedereen dat zou doen… t zou verdorie leuk zijn!

Hasta la proxima! Ciaokes Canada!

Adresjes:

    Pasture to plate – Denman street – organic resto concept waar alles van 1 boerderij komt. Steak was ok, maar iets te beperkte kaart om aan te raden
    Italiaans eten bij Centro – Denman street. Niet speciaal kids vriendelijk maar kei lekker en gezellig, zeker aanrader als hip koppel. Ook voor happy hour!
    Ontbijten bij Red Umbrella – Davie street. Zeer uitgebreide menukaart, knus maar wel klein koffie theehuisje.

Overnachting: English Bay hotel via booking.com. Redelijk gedateerd maar het goedkoopste toen wij boekten. Mini studio met 2 2pers bedden en kitchenette. Bad was zalig voor de kindjes en super grote bedden, maar nu niet meteen iets wat ik – buiten de ligging- zou aanraden wegens het feit dat je echt veel straatlawaai hebt van het gebouw dat ze ernaast aan het zetten zijn.

Terug naar Vancouver…

Op zoek naar koffie, zo begon de dag in Marble Canyon!

Lilleoot een uurtje verderop bleek Meneer Bauwens zijn redding. Een bordje met bakkerij & koffie over het toeristisch kantoor en we waren verkocht! Heerlijke appel en kriekenflappen, chocolade croissants en een kinderspeelhoekje.

We passeerden langs dorpjes met vervallen chaletjes, houten huisjes met errond een tiental autowrakken en allemaal rommel, hier en daar een mobilhome aan een huis vastgemaakt met een constructie van tentzeilen en palen. Het is duidelijk dat sommige van deze “native nation” mensen de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen en dat men er hier weinig van maakt dat een auto na een panne in de autoberm verder staat te roesten of oude mijnersinstallaties gewoon achterblijven op de plaats waar ze laatst ingezet werden. Mensen zijn duidelijk niet zo op orde gesteld en extreme hoarders van alles wat “ooit nog wel eens van pas kan komen” Ongeloofelijk hoe in zo een westers land – naar mijn normen – schrijnende constructies staan, ik zag in Afrika beter uitgeruste barakken… en dan te weten dat de echte toeristen dorpen staan te blinken met gloednieuwe lodges en prachtige houten chaletjes met een aardig prijskaartje.

We spraken in t bakkerijtje vanochtend met een man die met de fiets aan het touren was (hij was kano maker van beroep, hoe cool is dat wel niet) en hij vertelde ons dat de route die we deden tot in Whistler en Squamish een oude houthakkersroute is. Sommige stukken zijn wel 18% hellingsgraad. Enkele jaren geleden is die oude onverharde weg geasfalteerd, maar aan de hellingen zijn ze niet aangekomen, vandaar dat er echt her en der afremstroken staan of hellingen waar je kan op uitbollen als je te snel gaat of je remmen opsmoort… zou weer typisch iets voor mij zijn om daar autopech te krijgen, dus Christoph heeft gereden (net zoals de overige 7000km… 🤭!)

Whistler was ons te druk en Squamish daar sjeesden we voor we het wisten ook door. campings kwamen we nadien niet meer tegen dus ineens stonden we al in Vancouver! Beetje tegen onze goesting maar soit! Zijn we morgen – als de ochtendspits wat meezit – mooi op tijd voor het inleveren van de mobilhome…

En toen begon dus een 2u durende- evacueer de kinderen – help past alles nog wel in die valiezen- gevecht waar van Christoph niks snapte (dat is toch maar gewoon de kasten leeghalen?) I rest my case… neeeeee… dat is schikken, sorteren en veeeeeel nadenken….

Slaapwel!

Adresjes: the bakery; op de hoek net over het toeristisch kantoor, aan mile marker 0. Alles met lokale producten, super vers, leuk ingericht, wifi.

Overnachting: Capilano RV park (40 CAD geen voorzieningen), ongezellig langs de drukke baan, vlak aan het shopping centre met food court. Dumpstation, zwembad buiten, jacuzzi binnen, proper sanitair.

Wells Grey Provincial Park

Ons allerlaatste echte park!

Naar goede gewoonte spek met eieren (en weer het brandalarm laten afgaan en alle omstaanders wakker 🤫) voor ontbijt! Een paar korte stopjes onderweg (waarbij we niks van de watervallen zagen omdat het zooo mistig was, nuja alles beter dan de voorspelde sneeuw zeker?) voor we hobbeldebobbel (halverwege t park was de asfalt precies op) arriveerden op Ray’s farm. Een boerderij te midden van het park waar vroeger de Ray familie woonde (logisch toch). Nu een paar vervallen stallen rond een waterloopje. Op zoek naar elanden/herten/beren deden we de volledige wandeling. Buiten een angstige 5min toen Christoph wilde wachten tot het dier – dat verderop in het bos ritselde – zich kenbaar maakte, was het een rustige wandeling door een dik bos met achtergrondmuziek van een protesterende peuter “stfap zelf stfap Aaaafa”.

Toen we terug aan de mobilhome kwamen, bleek dat we Lia haar tutmonstertje onderweg kwijt gespeeld waren… Doeme toch! Snel een briefje geschreven om bij de start van het pad op te hangen, je weet maar nooit! Effe later kwam er een tof Belgisch koppel het pad af en wat hadden die bij… inderdaad het tutkoordje! Effe een praatje gedaan en het “happy” gevoel van het tutje sloeg wel rap om in een “doeme doeme doeme toch” toen bleek dat die ongeveer een kwartier na ons helemaal in het begin van de wandeling een bruine beer hadden gespot die op enkele meters van hen rustig was komen poseren. Bangelijke foto’s en filmpjes hadden die! Ons peuter-berenalarm had duidelijk weer te goed gewerkt!

Verderop in het park deden we nog 2 wandelingen (en zo verbrak deze dag het record van alleractiefste dag!) tot we helemaal bovenaan de route aan een cafetje belandden. Natuurlijk moest de lokale horeca gesteund worden eh! Heeeerlijk pintje, een welverdiende cola en een smakelijk stukske cranberry taart met ijs en een uitzicht van de bovenkant van de waterval… En 2 slapende kindjes eindelijk rust 😝

Op de terugweg naar de camping deden we nog enkele korte stops op plaatsen die de cafebaas en kok aangeraden hadden om beren te zien. Maar de mama beer en haar 2 kleintjes lieten zich niet zien bij Deer Creek. En de beren die afkomen op de springende zalmen, lieten zich ook niet fotograferen op de Horseshoe wandeling die als een soort platform op de rivier uitkijkt.

Opnieuw een dag zonder beren… beetje rottig gevoel wetende dat we eigenlijk op 4 plaatsen waren waar er recent gezien waren. Nuja, de kids waren vandaag ook niet zo in de mood precies…

Toen we op de camping aankwamen, bleken 2 heel boertige Nederlanders onze camperspot ingepalmd te hebben. Gezien hun -illegaal- kampvuur brandde en madammeke haar sletsen en comfy outfit aanhad waren ze “Echt niet van plan te verplaatsen, wij zijn al aan het koken”. Over camping permits hadden ze nog niet gehoord, het feit dat ze 2 plaatsen inpakten en wij dus ook niet de aangrenzende konden nemen, leek hen niet te deren “want onze camper is volgens mij te groot om ergens anders te staan”. Wel met 2 blijters in onze auto hielp ruziemaken weinig en zijn we noodgedwongen elders moeten gaan staan, al kookte mijn bloed inwendig en kreeg de camp warden een gepeperd briefje met uitleg dat dat onnozel koppel op onze plaats nog niet betaald had…

Maar, de dag eindigde niet gans slecht… Lia kon voor t allereerst eventjes alleen zitten vandaag!

Na de aangebrandde pannenkoeken – ik hoop zo dat die uitslapende Nederlanders kei hard wakker geworden zijn van ons brandalarm kookwekker momentje – opnieuw richting Deer Creek en Ray’s farm op zoek naar onze beer… 2u vruchteloos de dochter(s) sussen en entertainen en toen hebben we t opgegeven en zijn we opnieuw richting de watervallen gereden. We kwamen er nog 3 grote tegen op de terugrit uit het park… eindelijk het type waterval dat de moeite waard is om je auto voor uit te komen. Ik geef grof toe dat – na Ijsland- ik sommige gedrochten maar mateloos kan apprecieren als ik terugmijmer naar die prachtige watervallen daar! Alles noemt tegenwoordig waterval… maar nu was t the real stuff… grote canyons, uitgesleten rotswanden, nevel en naar beneden donderend water! Nice om zo Wells Grey Provincial park af te sluiten.

Na een korte stop in de grote supermarkt – nog maar eens op zoek naar Ava haar pampermaat die blijkbaar overal snel uitverkocht is en haar melk die ze weeral niet hadden ondanks de giga winkel – onderweg terug naar Vancouver. De eindspurt gespreid over 2 dagen is ingezet!

Onze eindbestemming hebben we vandaag niet gehaald, we kampeerden net na het spookdorp/verlaten mijndorp Cache Creek in het provinciaal park Marble Canyon.

Overnachting: Marble Canyon Provincial Park Campground (18 CAD) – enkel sanitair – betonnen staplaatsen aan de rivier.

Onderweg naar Wells Grey Provincial Park door de North Thompson vallei

Nog één park om t af te leren… nudat we weten dat de beren van Banff en Jasper NP juni verkiezen ipv september, is onze laatste beren hoop gevestigd op Wells Grey Provincial Park. Een park dat minder gekend is, maar aan een rivier ligt waar de zalmen migreren hetgeen dus beren aantrekt… dat en 39 watervallen, prachtige bergen (in de winter blijkbaar ideaal om te heli skien en voor snowshoe tochten), en heel veel elanden/herten en ander wildlife. En tevens op de weg terug richting Vancouver, want ja, helaas zijn we aan de laatste dagen begonnen!

Onderweg passeerden we Robson NP waar we precies nog niets over gelezen hadden. Mount Robson is met zijn 3954m de hoogste piek van de Canadese rockies, shame on us! Het toeristische kantoor raadde enkele korte wandelingen aan onderweg naar onze eindbestemming van de dag: Clearwater aan de voet van Wells Grey Provincial Park.

De wandeling naar de Mount Robson zag er prachtig uit maar was helaas geen spek voor onze bek. De volledige berg is trouwens amper 14 dagen per jaar zichtbaar 🤔 (de route is in prachtig backcountry gebied dat grenst aan het gletsjerijs en kan ook gestapt worden startend in Jasper NP)

We kozen voor een mini hike naar de Rearguard Falls in een provinciaal park langs de autostrade en stopten even later ook nog in Jackson Flats Provincial Park voor een wandeling in de zandduinen… 2 slaperkes in de draagzak, eindelijk rust!

Valemount skipten we (maar de Cranberry Marsh Loop in het regenwoud zou de moeite zijn om beesten te spotten), we hadden immers nog een 200km voor de boeg vandaag richting Clearwater. Ondanks het feit dat we het overgrote merendeel langs de rivier reden, geen beesten gezien!

Blue River lieten we tevens links liggen (al zou je daar prachtige rivier safaris kunnen boeken op zoek naar wildlife). De local die ons aansprak aan het tankstation vertelde ons dat hij al uitkeek naar begin oktober als het toeristisch seizoen echt over is en de naft weer een 0.15ct goedkoper werd en alle prijzen in de supermarkten kelderden. Straf eh, daar had ik nog nooit over nagedacht…

Na Clearwater bleek het uiteindelijk toch nog een uurtje rijden op de route te zijn door het nationaal park, maar we zagen een prachtige zonsondergang, gritsten een van de allerlaatste plaatsjes op de camping en kookten heerlijke kip/rijst/curry alvorens we met 4 (!) in 1 bed belandden… (don’t ask sneeuw en -9graden voorspeld en een peuter met puppy oogjes)

Overnachting: 2 nachten Pyramid campground ($20 – enveloppe cash of aan een warden betalen overdag) – alle campings hebben maar een 30/40 plaatsjes en telkens enkel WC en water

2 dagen Jasper National Park

Dag 1 – Jasper & Maligne canyon/lake

Vol verwachting startten we ons bezoek aan Jasper NP met een wandeling langs “de wildlife corridor”… t was een wandeling die via enkele trappen begon (jochei voor Ava die vlot de meer dan 60trappen naar boven klom en telkens Bravo Ava voor zichzelf riep). Daarna ging de route al snel heel steil naar boven over een smal pad op een soort van bergkam (en ja Ava wilde perse zelf stappen dus mama zat met de poepers en poogde steeds stiekem haar kap te pakken just in case 😳). Het ganse eerste stuk keek je prachtig uit over Jasper stad en de rivier (of in mijn geval de kap van mijn ondernemende peuter)… Nu, buiten enkele poserende vogels en eekhoorntjes hebben wij geen beest gezien… tot zover de “wildlife corridor”… jammer!

Daarna hebben we nog enkele van de tientallen meren rond Jasper bezocht voor we doorreden richting Maligne Canyon & Lake. De Maligne overlook was niet de moeite (Maligne canyon er vlak naast absoluut wel dus reken genoeg tijd om naar alle bruggen ge kunnen wandelen =50min) dus we sjeesden meteen een 50tal km verder tot aan het meer op zoek naar karibous en beren. Volgens Lonely Planet moest je op die route moeite doen er geen te zien… om de zoveel km stond er bovendien een bord van “opgepast karibous”. Wel, is me dat een beetje overroepen! In dit hele gebied van Jasper NP wonen er blijkbaar 8 en rond deze route aan het prachtige Medicine Lake slechts 4… dus voor elk beest zijn er ongeveer 10 verkeersborden gezet 😂 Dat moet al ne zeer grote pechvogel zijn die dat beest dan toch nog aanrijdt zenne. Nuja.

Bij Maligne Lake kozen wij voor de Moose loop. Een wandeling die zoals de naam het zelf zegt, naar een meertje leidt waar de elanden komen grazen (en echt een mega aanrader zou zijn). Alleen -mopje van Christoph- ons haar heeft deze vakantie evenveel “mo(o)(u)se” gezien als wij “moose” op de wandeling… niks noppes nada dus.

De enige “wilde” dieren die wij tegenkwamen vandaag waren de bronstige rendieren die op de autostrade aan de verkeerslichten op hun dooie gemakje stonden te grazen. En ja dan zijn er dus zotten die hun 4 pinkers opzetten en op de autostrade (is wel meer een 2vaks baan dan een echte autostrade zoals bij ons) een selfie gaan pakken… 🙄

Klokslag 20u kwamen we aan bij de camping… helaas alles vol tenzij we een plaatsje wilden zonder voorzieningen en zonder vuurkring. No problemo voor ons! Alleen, dat bleek het allersmalste toegangsweggetje ever met boomstompjes links en rechts te zijn. Maar als een echte pro slalomde Christoph die 7m lange mobilhome erin zonder brokken 🤷🏼‍♀️

Dag 2 – Jasper town

Er zijn zo van die dagen dat ge niet veel doet. Wel vandaag is er zo eentje. Lichtjes teleurgesteld dat beren hier in juni blijkbaar gewoon over t straat lopen en in september ver boven op de berg besjes aan het eten zijn ( tot 200.000 per dag ja watte!), beetje uitgekeken op al die bussen Aziaten en Duitsers die op elke viewpoint staan de wachten op ons & een beetje lastig dat we op al onze wandeling gevolgd worden door leden van de “Zilveren Passer” ipv de avontuurlijke trekkers die we gewend zijn (we nemen met de draagzakken dan ook de “veilige” en “kortere” wandelingen ipv uren af te zien op de “backcountry” hikes) , besloten we vandaag te starten met de was.

Helaas ging de waserette maar open om 11u (en t was van de moetes want den Bauwens had geen proper onderbroekske meer) en was de brunch/lunch te heerlijk om snel te vertrekken, dus toen we eenmaal terug aan de mobilhome waren was Ava klaar voor haar middagdut. En net NU koos ze uit om alle veel te korte nachten in te halen. Dus onze namiddag wandeling werd een kortere avondlijke stadswandeling. Want toen ze eindelijk klaar was met dutten, viel de regen met bakken uit de lucht…

Nuja, ondertussen zijn de postkaartjes bijna allemaal klaargezet voor het volgende wifi-momentje, de foto’s gesorteerd en is de was netjes geplooid weer in de camper kastjes geraakt. En tijdens de stadwandeling werd er een nieuwe favo reissweater geshopt (want ik realiseerde me dat mijn gletsjertrui al bijna 10j meegaat 🤔) , enkele souveniertjes gekocht en bezweken we voor een heerlijke pizza… dat heet dan retail therapie of zoiets! Dat en dessertjes tegen een down momentje, want ge dacht toch niet dat ik in nen Italiaan nee ging zeggen tegen tiramisu… ookal hadden Ava en ik al een cheesecake gedeeld eerder vandaag 😁

Sidenote/ waarom worden al die trekkersbroeken en truien en fleece gemaakt uit stof die niet in de droogkast mag? Onze mobilhome lijkt altijd 2 dagen op een rijdende droogkast met al die kapstokken aan alles wat er enigzins uitziet als een haak! Doet me denken aan mijn verzopen reis in Vietnam met Siegrid toen we op een gegeven moment hotelkamers screenden (is de gewoonte daar dat je de kamer eerst mag zien voor je toezegt en betaalt) op het aantal kaderkes dat we van de muur konden halen om wasdraad te spannen in een poging onze kleren te drogen met de chauffage.

Jasper NP met kids:

  • Omheinde speeltuin in het stadscentrum + Namaak treintje aan het postkantoor zijn tof kids entertainment. Onze camping had ook meerdere speeltuintjes
  • Jasper hot springs (deze deden we zelf niet – check tevoren openingsuren die verschillen doorheen het toeristisch seizoen)
  • Er zijn een pak korte hikes rond de meren in de buurt van het centrum. Het is daar ook leuk fietsen en alles is te doen vanuit het stadscentrum met fietsen, dus best fietsenverhuur eens uitpluizen. Je kan ook kayakken daar en we zagen enkele mensen met peuters zich daaraan wagen *stiekemjaloers*
  • Als je nog iets van kinderkleren mist. In de trekkerswinkels in de hoofdstraat waar ze North Face/Colombia kleren verkopen hebben ze zelfs mini skipakjes, fleece en windstoppers. De soevenierswinkels verkopen gebreide handschoenen en mutsen (en ook betaalbare tshirts, body’s, pantoffels en pyjamatjes etc)

Adresjes:

  • Famoso pizza in de hoofdstraat – lekker pizza, snelle bediening en ruime keuze. Alleen tegenvaller dat t bier uit blikjes kwam en ze van blond of amber bier nog nooit gehoord hadden 🙀
  • Earls in the Rockies in de hoofstraat (=Patricia Street) – minder gezellig als in Calgary maar even lekker eten. Op zaterdag 11-12u happy hour op brunch aan 9CAD en heerlijk Mountain breakfast (voor C) wafels met aardbeien en besjes (voor A) en kip teriyaki (voor T). Plus snelle wifi!
  • Wasserette: Beiden staan aangegeven op het toeristische stadsplannetje. Ofwel in de kelder naast/onder Famoso pizza oftewel bij 3sheets naast het postkantoor. Beiden in de hoofdstraat en wij konden vlot parkeren (2u limiet maar daar trokken we ons niets van aan). Bij 3sheets 4CAD voor 25min wasprogramma, 4 CAD voor 45min droogkast. Voor 5CAD kan je je was gewoon afgeven en nadien gewassen weer ophalen, hadden we dat gisteren geweten. wasproduct 1 CAD per scoop. Grappig concept, was een drukkerij met een knutsel/papierwaren achtig winkeltje dat duidelijk om rendabeler te zijn een deel opgeofferd had en wasmachines neerplofte. Ze deden ook storage van bagage voor 2,5 CAD per dag. Zeer vriendelijk personeel! Enkele zeteltjes om te wachten en wifi. De andere wasserette lag onder de koffiebar/pizzeria en had tevens zeteltjes en wifi voor de wachtenden.

Overnachting:

  • 1 nacht Wapiti campground (28.4 CAD zonder voorzieningen) – grote camping net buiten Jasper dorp aan de overkant van de nog grotete Whistlers.
  • 2 nachten Whistlers campground (28.4 CAD zonder voorzieningen) – grootste camping van Jasper met bijna 1000 plaatsen – douches en sanitair (niet heel veel) – camping wordt volledig hermaakt 2019 dus dan gesloten en een echt logeer issue bijgevolg in het NP (maar vast en zeker aanrader van 2020 – ook glamping concept O-TENT-ik)

Icefields Parkway & Colombia Icefields

Dag 1 – roadtrippen tot aan de Athabasca gletsjer

Druk programma vandaag. We verlieten Glacier NP en reden opnieuw door Yoho NP naar Lake Louise om van daaruit naar Jasper NP verder te trekken. Initieel hadden we een andere route voorzien ipv deze lus maar met de kindjes bleek dat echt een onhaalbare kaart. Je rijdt hier immers een pak trager dan google maps doet vermoeden. Dus we hebben helaas een stukje uit het programma moeten schrappen omdat het anders iets te veel mobilhome-zitten zou worden…

Weetje: De autostrade tussen Lake Louise en Jasper NP staat gekende om zn gletsjers. Vandaar de naam Icefield Parkway. De bergketen vormt de grens tussen de provincie Alberta en British Colombia, vandaar de naam Colombia Icefield. De eerste avonturiers die de gletsjer beklommen waren trouwens de mannekes die de grenspalen moesten inkloppen 💪🏻.

Bow Lake en Peyto Lake hadden we de vorige keer moeten overslaan omdat er echt te veel toeristen waren. Het voordeel van dit stukje nog eens te rijden was dat we nu dus wel kort konden stoppen om enkele foto’s te maken. Enneuh, kort mag je echt letterlijk nemen. De kindjes sliepen dus we gingen om de beurt snel kijken bij Peyto Lake. Maar, meneerke Bauwens werd door 2 vrouwelijke buschauffeurs met een middaghumeur weggejaagd toen hij me afzette op de busparking bovenaan de top van Peyto Lake. Resultaat, toen ik kwam terug gejogd na mn korte fotoshoot tussen de bejaarden, kon ik nog een gans stukske verder spurten op zoek naar “onze mobilhome”. En ik kan u zeggen dan trekken alle mobilhomes op je route op elkaar hoor! T was bovendien in berengebied maar gelukkig op een super drukke toeristen baan dus ben geen seconde bang geweest dat ik effectief een beer zou tegenkomen (al had ik wel de afweging al gemaakt dat ik liever mn iphone naar zn kop zou keilen dan mijn camera als ik dan toch echt moest kiezen bij gebrek aan berenspray 🤣)

We kwamen net na sluitingstijd aan bij het Glacier Discovery centrum dus de laatste bus op het ijs konden we helaas niet meer nemen. T was nochtans prachtig weer en dus ideaal licht voor foto’s. Maar geen nood, we zagen de gletsjertong liggen dus scoutsachtig als we zijn kozen we voor “een rechtendoortocht” om dan na een kwartier bergop stenen vreten te constateren dat er een rivier liep die we niet over konden, tenzij langs de grote weg aan de parking die we vanop onze moraine steenheuvel zagen liggen knal aan de voet van de gletsjer 😎. Soit, we hebben volhard in onze tocht maar op de terugweg is de pater familias toch maar de mobilhome gaan halen om zn kroost op de parking op te pikken!

Overnachting: Wilcox campground, selfservice (17.5CAD – visa strookje of enveloppe) basic campground met dumpstation en proper sanitair, overdekte shelters om te koken.

Dag 2 – op het ijs!

Meet mijn gletsjertrui!

Heli hike Fox Glacier Nov 2015

Trouwe kompaan op mijn eerste gletsjer in Ijsland, nadien zowat op elke reis meegeweest en dus ook toen we in Nieuw Zeeland gingen ijsklimmen met de helicopter. Zo ook vorig jaar toen we in Noorwegen tot aan de voet van de gletsjer klommen. En vandaag, zij het de kinderversie van gletsjer beklimmen op de Athabasca gletsjertong in Canada!

Wij hebben iets met gletsjers. Na ons helicopter avontuur in Nieuw Zeeland waarbij we voor een dag gedropt werden op het ijs om gewapend met ijsbijlen en crampons wanden op te klimmen of grotten te verkennen, staan gletsjers hoog op ons vakantie-todo-verlanglijstje.

Verwachtingen waren dan ook hoog toen we besloten Glacier NP te bezoeken deze reis. Iets teleurstellender was het feit dat je in het Amerikaanse Glacier NP helemaal niet tot bij het ijs kan. En ook in het Canadese Glacier NP geen ijswanden te beklimmen! Gelukkig was er nog het Icefield Centre, dé plaats in Canada waar je omgeven bent door 6 gletsjers.

Dus, opgestaan en rustig klaargemaakt voor het Gletsjer avontuur (met elk 2 lagen te veel zo bleek achteraf 😳 van die frisse gletsjer wind van gisteren viel vandaag niks meer te merken op de top). Effe rushen want toen we daar waren en de visakaart eindelijk mee wilde werken, mochten we al meteen op de 10.45 bus springen na de verplichte sanitaire stop (de komende uren immers geen WCs). Nu we kunnen beiden getuigen dat met een niet meewerkend kind in de draagzak naar de wc spurten een nogal onhandig avontuur is. 😜 soit, als laatsten glipten we op de bus.

Vandaag trouwens een hoogdag voor “buss busss” lover Ava. Eerst een gewone bus tot aan de ijsbus, dan een avontuur op een soort van 4×4 ijsbus, dan terug een gewone bus tot aan de skywalk (=glazen brug over de canyon) en nadien terug een bus naar de mobilhome! Vandaag beseften we eigenlijk pas hoe uitzonderlijk ons

Heli hike avontuur in Nieuw Zeeland was. Daar konden we echt op het pure gletsjerijs tussen de cracks en mini grotjes. En ook vorig jaar in Noorwegen konden we vanop onze wandeling met mini Ava in de draagzak gewoon tot bij de gletsjertong en het blauwige ijs aanraken. Nu -helaas- werden we door de ijsbus gedropt naast een 300tal andere toeristen op een stukje afgespannen met touwen ter grootte van een voetbalveld. Slechts 20minuutjes kregen we boven (en aangezien we helemaal achterop de ijsbus zaten schoot er amper een kwartiertje over nadat wij eindelijk van de bus konden klauteren). Zo spijtig. We hadden er stiekem veel meer van verwacht! Vooral wetende dat het toch een prijzig uitje was.

Nu was onze ijstijd net genoeg om een paar fotos te trekken met ons model dat niet echt wilde meewerken. Haar tweede gletsjeravontuur deed ze wel voorbeeldig! Na een ontdooifase tussen alle drukke wankelende toeristen volgde de “zelf stap fase” die betrekkelijk traag ging tot ze doorhad hoe ze haar evenwicht kon houden op t gladde ijs. En nadien ons Madammeke kennende vanzelfsprekend de exploratiefase waarbij ze over de boebels ijs wilde springen zich niks aantrekkend van afspan lint of familiefotos waarop ze zou terechtkomen 🤭 en nog minder van de 20minuutjes tijdslimiet… omgekocht met de iphone waarmee ze zelf fotos mocht maken, kregen we haar pas meegelokt naar de ijsbus.

Nuja, nadien verder nr de skywalk. Een constructie die op de bergflank gemonteerd is en waar je op een glazen platform de canyon onder je ziet! Ava vloog verplicht in de draagzak wat niet helemaal met de volle goesting was tot we haar konden sussen met de audioguide die we kregen.

Het bouwwerk was impressionant maar helaas moesten we t weer delen met een pak toeristen. Het was al ver lunchtijd gepasseerd toen we eindelijk weer aan de mobilhome aankwamen…en het namiddag programma was nog betrekkelijk druk… de ganse Icefields parkway verder afrijden tot in Jasper NP.

Vanzelfsprekend pikten we nog wel enkele highlights mee: de Sunwapta en Athabasca watervallen (helaas ondertussen al zoveel watervallen gedaan dat ik de fotos niet meer uit elkaar zou kunnen halen)

Nog net op tijd voor sluitingsuur ingecheckt in de Wapiti campground net buiten het stadje Jasper!

3 nationale parken op 1 dag: Yoho National Park, Glacier National Park en Revelstoke National Park

Klinkt zot eh, wel zo liep onze route vandaag, dwars door 3 parken! In totaal een 2,5u rijden maar met super veel mogelijkheden tot wandelingen en viewpoints met eindeloos mooie zichten op de bergen. En t is echt cliché maar na elke bocht viel weer een nieuwe bergpiek te ontdekken… Vandaag was dus rijden tussen de torenhoge sparren met veel “wauw”, “kijk daar” en “oooooh”

**spoiler** die 3 parken hebben we niet gehaald vandaag in al ons getreuzel bij elke mooie stop 🌄

We verlieten Banff NP via de Bow Valley Parkway die we al meerdere keren reden ipv de autostrade. Ruim laat, t was pas 11u en eigenlijk ook al een uur na checkout tijd. Maar op een selfservice parking in t groen moet je je daar weinig vanaan trekken natuurlijk. 🤫

Zodra we Banff uitreden, reden we de provincie British Columbia binnen én tevens één van de meest ondergewaardeerde natuurparken: Yoho National Park.

Yoho kan best concurreren met Banff NP zowel qua uitzichten en wandelingen. De watervallen zijn er groter en vooral…. minder volk! Meteen meer ons ding!

Onze eerste korte wandeling ging naar de Takakkaw watervallen in de bedding van de Yoho Vallei. Een waterval die maar liefst 384m naar beneden tuimelde. Er was wel een haarspeldbocht voor nodig die we in meerdere keren moesten pakken maar gelukkig zowel op heen als terugweg geen toeterende ongeduldige wegpiraten achter ons. Oef zeg!

Op de route er naartoe zag je ook 2 rivieren samenvloeien. Op zich niet speciaal ware het niet dat de Yoho rivier een melkachtige kleur heeft omdat ze net ontspringt op de gletsjer. De Horseshoe rivier daarentegen is al verschillende bergmeertjes gepasseerd en veeeeel helderder van kleur… vandaar het schouwspel van kleuren “Confluent of the waters” dat je net van tussen de bomen kon spotten op het viewpoint (naar beneden klimmen op mossige boomwortels leek me iets ge avontuurlijk daar t me vermoedelijk toch geen Pulitzer voor prachtfoto ging opleveren gezien mijn beperkt talent en geduld 🤣)

Daarna op zoek naar de Spiral tunnels. En zoeken dat mag je letterlijk nemen. Om de treinen in het bergafwaarts rijden te doen afremmen hebben ze in de bergen een 8 lus uitgehouwen in 1880. Dus op een gegeven moment zie je de trein rechts binnenrollen langs boven en beneden langs links al weer eruitkomen ook. Speciaal genoeg voor Christoph om even een lange pauze in te lassen. Ofwel was ie heeeeel geinteresseerd in treinen oftewel vond ie afwassen en pannenkoeken bakken gewoon minder interessant… haha!

Bij Emerald Lake stopten we heel kort. Je kan rond het meer wandelen (5tal km) maar onze kindjes sliepen net en verwend als we zijn, vonden we het nu ook niet zo waaaaauw als de bussen Japkes die net selfies stonden te nemen 🤣. Het soevenierwinkeltje bezoeken ging nog net maar verder vertrokken we snel weer (de bussen achterlatend… wat is dat hier toch ineens op de “gekende” stops?). Natural bridge daarentegen was wel echt de moeite! De rivier beukt zich daar een weg door de rotsen en t is echt knap om te zien hoe het water alle kanten uitvloog en een pad van vernieling achterliet…

Onderweg door Yoho NP zijn er een pak plaatsen waar je kan stoppen en gaan wandelen. En zoals alle parken die we tot nu toe deden kan je er gerust een week vullen met rotsen opklauteren naar magnifieke uitkijkpunten, prachtige gletsjermeren of mooie weides met alpine bloemen. Yoho betekent trouwens verwondering…

Na Yoho NP werd t ineens nog spannender om te rijden. Aan een rotvaart sjeesde de weg naar beneden, overal netten tegen vallende stenen en dikke betonblokken aan de valeikant tegen onoplettende brokkenmakers. Hier en daar een stuk kale bergwand en een dikke strook van ontwortelde bomen die een lawine achterliet… Al snel weerklonk “oooh ik heb spijt van de dagen dat we tussen de hooibalen gereden hebben” want echt, het landschap hier is prachtig!

Na een korte stop in Golden, een dorpje wat niet meer lijkt dan een pitstop voor het doorgaand verkeer (aan weerskanten van de autostrade propvol gebouwd met tankstations en fastfoodrestaurants) verder richting Glacier National Park (niet te verwarren met het grotere Glacier NP dat we deden in Amerika)

De weg leek wel een aaneenschakeling van wegenwerken. En toch, geen verkiezingen in t vooruitzicht hier. Maar, anderzijds is t wel logisch. De wegen zijn hier maar sneeuw en lawine vrij tussen juni en oktober, dus alle werken moeten… helaas… knal in het toeristisch seizoen gebeuren. Op t eerste zicht hadden we maar een rare indruk van Glacier NP dat gewoon een bouwwerf leek. En het werd al snel duidelijk dat we vandaag de hotsprings (en de langverwachte douche!) op onze buik gingen kunnen schrijven, ondanks het uur tijdverschil werd het laat en besloten we niet verder te sjeezen maar een camping in Glacier NP te kiezen.

Overnachting: Loop Brook Campground (21.5 CAD), selfservice campground (gepast geld nodig geen visa enveloppe), gratis brandhout (permit kopen), proper nieuw sanitair, overdekte shelter om te koken, staanplaatsen met picknicktafels en vuurkring wel niet gigantisch groot dus ik gok tot 27ft ongeveer dat je erin past. Open tot 4/9 dus we hadden geluk dat we de laatste nacht van het seizoen een plekje hadden!

Ontwaken in Glacier NP was heel anders dan er gaan slapen. Moe en beetje lastig dat we ons einddoel gisteren niet gehaald hadden (ondanks het uur tijdverschil dat in ons voordeel speelde), leek de camping gisteren bij toekomen maar zozo. Maar toen we opstonden (en Christoph had er al een wandeling opzitten met zijn bearspray toen de 3 meiden uit bed rolden voor zijn beroemde vakantie omelet) bleek het een gezellig knus ding!

Eerst deden we een korte wandeling in een oud bos. Hemlock grove was op zich niet mega speciaal, maar we wilden buiten de wegenwerken toch een indruk opdoen van Glacier NP. In het frans klonk de wandeling wel schattig “Sentier de la prucheraie” Opvallend trouwens hoe ALLES hier Engels en Franstalig is. Niet zoals bij ons afhankelijk van het landsdeel, hier is het gewoon echt oooooveral!

Nadien eindelijk… vaart gemaakt naar de Canyon hotsprings! Wederom 2 zwembaden maar dit keer wél met zicht op de bergen. Eentje van 32gr en een iets kleiner van 40gr (kindjes verboden). Telkens toch weer een beetje teleurgesteld mijmerend over de “echte hotsprings” in Ijsland waar je gewoon midden in de natuur zat en niet in een warm zwembad met chloor. Die stiekeme rotte eieren geur van het zwavel neem ik er persoonlijk graag bij om toch iets meer wellness gevoel te hebben. Nu leek het verdacht veel op een zwembeurt in een overjaars plonsbad op een door zenuwachtig chineeskes uitgebate en met neonlichten versierde camping. Soit, het warme bad was welkom (ook voor Ava die moord en brand schreeuwt telkens we de gesmoste ketchup uit haar haar probeerden te kammen… don’t ask “ik wil zelf” momentje gone wrong).

Amper 10km verder op de snelweg stonden we alweer in een nieuw weliswaar klein park: Revelstoke National Park

Met een uitgetelde (mama en) Lia in de camper waagden Ava en papa zich aan de korte wandeling door het Giant Cedars bos… zoals de naam het zegt… gigantische bomen! Het enigste tropische cedar bos ter wereld dat niet aan de kust ligt! En dat ons madammeke zich amuseerde stond buiten kijf. De 150trappen deed ze lekker zelf…En het bos? Dat was een speeltuin lekker op kindermaat!

Toen Ava achteraf forfait gaf, reden we de 16 haarspeldbochten langs mooie uitzichten naar de top via de “Meadows in the Sky Parkway“. Je zag de begroeiing veranderen van loofbomen naar dunne naaldbomen en langs de kant van de weg doken alpiene bloemen op. De top staat gekend voor… zijn weilanden vol bergbloemetjes (en de Grizzly die daar de laatste dagen gespot was 😳). Stoer als we zijn wandelden de de laatste kms naar de top ipv de shuttle bus te nemen (wel gratis). Boven op de top stond een oude vuur uitkijktoren. Deze werd voor de satelieten (tot 1987) effectief gebruikt om wildfires te signaleren en door te seinen naar het brandweercorps. Verder wederom wijdse/weidse uitzichten op bergen en rotsen tussen overblijfselen van de native stammen die hier vroeger leefden.

Op de terugweg naar beneden, klopte ons hartje toch wel een beetje sneller toen we midden op de straat een pakske verse berenkak zagen liggen… gezongen dat er werd en luid gebabbeld! Effe geritsel tussen de bomen en de schrik van ons leven toen iets zwarts niet nader gedefinieerd naar beneden tuimelde tussen de struiken, maar soit geen beer gezien!

Op de terugweg besloten om niet meer gans naar Yoho NP meer proberen te geraken, maar opnieuw in Glacier NP te gaan slapen.

Adresjes: Canyon hot springs (12,5 CAD per volwassene, dagpas ook mogelijk, kindjes gratis) langs de autostrade net als je Glacier NP buitenrijdt. Volg de gigantische borden langs de kant van de weg. Dit ligt op een camping die ze zelf “resort” noemen (waar wij de was niet mochten doen, maar misschien een idee om daar te overnachten als je dringend de was moet doen, overnachting betekent wel niet gratis toegang). Het zijn 2 zwembaden die uitkijken op de bergen (maar wel naast de autostrade liggen dus verwacht geen Heidi in Tirol gevoel). Het grootste zwembad is 32gr. De echte hot pool 40gr en daar mogen kindjes bijgevolg niet in (lastig als mama en papa na enkele koude nachten liefst daar zouden opwarmen)A. Bij openingstijd heb je het zwembad voor jezelf (10u na 3/9). Verwacht wederom geen wellness jacuzzi toestanden. Een eenvoudig zwembad met naar Belgische normen oud sanitair & grote kleedzaal met lockers. Maar, heerlijk warm en welgekomen als je al dagen naar een douche verlangt (bij mannen wel alleen groepsdouches, bij vrouwen ook apart en omkleedhokjes)! Pampertafel voor kindjes in de vrouwen omkleedruimte. Zwempampers verplicht! Er is een klein grasveldje aan en er staan een pak gekleurde zeteltjes dus je kan rustig zonnen (tenzij je peuter en baby een aandachtstekort momentje hebben) 😜

Overnachting: Illecillewaet Campground (21.5 CAD – gepast geld nodig geen visa enveloppe), grotere parking, picknicktafels en vuurkring op een boogscheut van de camping van gisterenavond.