Grand Canyon, Marble Canyon en pootje baden in de Colorado rivier

Dag 25

Spontane dag vandaag… 

We gingen NIET naar de Grand Canyon deze reis… ik herhaal we gingen NIET. Onthou dat voor later deze parlee 😆

Opgestaan op onze wildkampeerplek en langs een paar viewpoints maakten we onze weg richting eerstvolgende grotere stad Page waar we ergens de komende dagen moeten arriveren…

We deden best een interessant tussenstopje aan de LeFevre Overlook. Daar kan je namelijk alle verschillende aardlagen aanschouwen van de “Grand Staircase” en linken aan de parken die we al bezochten. Elk park met zn bijhorende kenmerkende aardlaagkleur om t eventjes in niet geologie-proof bewoording te expliqueren 🙈

Rond 10u ging het dan van “oh kijk een bord naar de North Rim van de Grand Canyon, zullen we dat doen?” We hoorden eerder dat 90% van de toeristen de zuidkant doen en slechts 10% de noordelijke kant. Alleen, op Labour Day weekend wanneer iedereen verlengd weekend heeft, was dat vermoedelijk niet ons beste plan. Bovendien bleek het toen we aankwamen MEEEEGAAAAA te waaien.

We gingen eerst langs de rangers voor de junior boekjes en de souvernirwinkel voor de muntjes die de kids verzamelen. Daarna het “Bright Angel Point” viewpoint net achter de Grand Canyon lodge. Waaien waaien waaien dat dat deed. Ava was bang dat de buggy in de canyon ging totteren & ik dat Lia ging struikelen ofzo en foetsjie was. Heel ontspannen was t dus niet bepaald. Waaiend zand in uw ogen en langs uw bruingebrande benen schurend… allee, beetje anders dan ik me had ingebeeld toen we ettelijke mijlen eerder dat bord over de Grand Canyon tegengekomen waren. De meisjes vonden t vooral niet eerlijk dat ze geen rivier zagen, want die had ik immers beloofd in de kloof… ze snapten er niks van… al die weg voor wind en bomen?

Uiteindelijk verspilden we dus wel wat tijd met weg te waaien op dat ene kleine stukje wandeling met zicht op de canyon wanden. We gingen lunchen in t bistrotje. Chili van eland voor meneer, pulled pork sandwich voor mevrouw en de kids genoten wederom van een hotdog… 2x raden welke sloeber er ons nog een 2e lospeuterde met haar puppy eyes 😂

Toen we aan de scenic drive op de Cape Royal Road wilden beginnen (die tot 30ft mocht volgens de kaart van het park), stond er een verkeersbord dat t maar toegestaan was tot 22ft. Lap, onze camper is 23ft lang… Lang verhaal kort, ons bezoek aan de North Rim was euhm… kort…

Nog een paar viewpoints buiten t park met telkens die machtige Vermillion Cliffs in de verte. Een interessant gesprek met een Mormoon die uitgezonden was naar België 40j geleden en nog perfect Nederlands sprak (!) en dan richting de Cliff Dwellers om met de kids kiekeboe te spelen in de huisjes.

Cliff Dwellers zijn rotsen die bijna om omvallen. In enkele ervan werd er ooit gewoond dus die constructies zijn nu een tussenstopje onderweg naar Marble Canyon.

Helaas reden we knal voorbij de Condors viewing site. Woeps… komt ervan zonder gsm ontvangst voor google. Al onze “reispinnekes” zijn vermist 🤦🏼‍♀️. En dat staat hier toch vaak maar halfsegat aangegeven die “kleinere” zaken…

En moest je je net zoals ik afvragen hoe dat nu zit met die mormonen? Ik trok mn stoute schoenen aan en stelde al mijn vragen… Wel, polygamie is al meer dan 100jaar afgeschaft en die afsplitsingen van t Mormoonse geloof zijn niet representatief (maar er is er gewoon ene in geslaagd een tv show te hebben met al zn “sisterwives” en nu kent Europa enkel dat beeld… ) De Mormonen geloven net als ons in Jezus maar hebben een extra schrift. Ze geloven als je trouwt in een tempel, je ook in t hiernamaals samenblijft. We durfden niet toegeven dat wij…euh…. In zonde leven 🤫 #eeuwigverloofd

Iets voor het stadje Marble Canyon hielden we halt op een grote parkeerplaats vlak voor de poort naar het BLM kampeergebied van onze app. We durfden ons niet wagen aan de 4×4 route dus namen genoegen met het prachtige zonsondergang uitzicht, kookten, dansten buiten Footloose (dresscode was navenant) en gingen slapen terwijl de mobilhome verder danste in de wind…

Overnachting: Marbe Canyon, grote parkeerstrook net voor het dorpje rechts. Ideaal voor zonsondergang!

Dag 26

Eerste werk vandaag: de Marble Canyon in. We volgden dus de bordjes naar Lees Ferry. Dat is een stuk nationaal park dat deels in Vermillion Cliffs en deels in Grand Canyon ligt. Gratis toegang gelukkig met onze annual pas….

De mormoonse familie Lee baatte jaaaaaaren geleden een ferry service uit die de 2 kanten van de Colorado rivier met elkaar verbond zodat men niet 1000km om moest rijden met paard en kar. Wel impressionant zo tussen 2 kliffen aan weerkanten een platter stuk spotten en hupsakee business plan. Dit deel van de parken is naar hen vernoemd.

We begonnen aan de hike in de canyon tot bij de Colorado rivier. Wederom echt prachtig. We begonnen goed vroeg op de dag dus konden nog genieten van de wandeling zonder ter plekke weg te smelten zoals sommige toeristen die met amper een mini flesje water voor 2pers startten aan de 3u durende wandeling ettelijke uren later. Het begon wederom mooi breed maar na een tijdje was t klauteren en je weg zoeken. Ik vermoed dat velen met kleine kids ongeveer een uurtje voor ons forfait hadden gegeven, maar wij deden dapper door, de kids genoten… alleen, op den duur moesten we toch echt erkennen dat t te technisch werd voor onze meisjes. Dus, beetje teleurgesteld keerden we terug. Dat ging uiteraard veeeeel sneller dan de heenweg aangezien we de beste voetenrotsen of handvat-stenen al gevonden hadden.

We reden iets verder naar Paria beach, duidelijk een plaats waar de locals uithangen. We zaten tussen de vissende families. Je kon er ook kamperen op het strand, hetgeen super gezellig leek. Vuur maken is er wel verboden sinds de bomen ter hoogte van het strand herleid werden tot stompjes zwart brandhout.

We plonsten in de frisse heldere Colorado rivier, wasten onze stinkpateekes vol zand, speelden op het strand & Lia sloeg er met haar puppy eyes in om een regenboog forel te versieren bij een lokale visser. Ik wil wel effe toevoegen dat wij een avontuurlijk gezin zijn maar ik toch effe terugliep om aan de visser te vragen dat beest gans dood te doen en de ingewanden alvast eruit te halen… Bon soit, dat beest steekt dus nu in onze vriezer…

We lunchten terwijl Christoph nog even de oude ferry overblijfsels zocht ( maar niet vond). We deden nog een dump en vulden ons water gratis aan en dan was het tijd om het park weer uit te rijden.

Volgende stop Navajo Bridge, de brug die een einde maakte aan de ferry zijn hoogtijden. De 100jaar oude “indianenbrug” is nu enkel nog voor voetgangers en werd aangevuld met een goed stevige brug voor wagens er vlak naast. Het was er enorm winderig, dus die brug details werden niet gefotografeerd en je zal ons moeten geloven 😅

We vervolgden de weg over de Antilope pass richting Horseshoe bend. Ik was er eerder al eens geweest, maar Christoph niet. De Colorado rivier maakt daar een hoefijzer vorm. Het park is de laatste 5j helemaal aangelegd en commercieel uitgebaat. Het zicht zelf is nog steeds gratis, maar de stad Page heeft het “parkeergeld” ontdekt. We betaalden braaf 10$ ticketje voor de mobilhome en begonnen aan de korte wandeling. De meisjes wilden elk een rugzakje met snoep dragen, ik gewapend met camera en zonnepetje, iedereen dikke trui aan tegen de wind. Maar man, wat was dat, we gingen gewoon wegwaaien. Ik trok snel wat foto’s met de iphone op goed geluk met mn ogen dicht van t zand en ging snel terug naar de buggy. Noah helemaal als een mummy ingepakt, de meisjes gillend van het zand dat prikte in de ogen en schuurde over hun benen. Maar, je kan t niet geloven, dan nog zijn er dus tuttebellen die met hun blote buik gaan poseren op een stukje rots achter de balustrade… zotten! Ik keerde snel terug met de meisjes en Noah. Bij de volgende windstoot ging Lia de lucht in om een meter verder in t zand met een geblutst ego en een snoepje minder uit te komen. En in al mijn kracht hield ik de on aerodynamische buggy en 2 kids tegen bij de volgende windvlaag. Mijn tante Greet buff petje wipte af en vloog meters door de lucht richting t viewpoint. Christoph was nog even daar en als bij wonder had hij alles zien gebeuren en kon hij dat petje nog vangen op zn weg weer naar boven…. Dat gaat immers sinds 2007 al op elke reis mee met mij op pad….

We reden verder richting Page. Ondertussen kreeg ik wat kampeerstress omdat het zo stormig waaide en ik van alle wildkampeerplekken las dat mensen vast kwamen te zitten. Maar op het drukste weekend van t jaar zonder reservaties….De moed zakte me wat in de schoenen. Ondertussen was de frisdrank al een dag op, restte er ons nog 1 flesje bier en bedacht ik dat een feestdag morgen ook niet ideaal was om te gaan shoppen. Verdorie toch!

We stopten nog even langs de dam en een viewpoint over Wahweap, een deel van Lake Powell dat nu bijna opgedroogd staat. En dan reden we net buiten Utah naar Lone Rock. We plaatsten ons op iets wat vermoedelijk voor RV camping doorgaat, alleen, het camp host loket was onbemand en de automaat wilde onze Visa niet accepteren. Nog even een babbeletje bij Vlamingen vlak naast ons en dan bedjes in. te warm, te moe, te…

Overnachting: platform in de buurt van de dump site aan de camping van Lone Rock. Zeker niet naar beneden rijden, de mobilhome van de Vlamingen moest gans achterwaarts terug en de auto voor hen moest gesleept worden.

Red Canyon en Cedar Breaks

Dag 23 – Bye Bye Bryce!

Christoph wandelde bij t krieken van de dag nog eens de Navajo loop en wat rondjes rond de historische gebouwen waar de shuttle bus dame over verteld had. De meisjes sliepen uit & mama en Noah snoozden. Een snel ontbijt en on the road!

We reden een 20min verder op Scenic Byway 12 naar Red Canyon. Ondanks wat internet vertelde, was het visitor centre wél open en kozen we – na t leegroven van de kinderstand met strip en stickers van Smokey Bear – een prachtige wandeling. 

Wat een verrassing! Red Canyon is helemaal niet gekend, maar owboy, ik vond t stiekem veel leuker wandelen dan het toeristische Bryce waar je constant door andere toeristen vergezeld bent. Ik durf me bijna niet inbeelden hoe het hoogseizoen er in Bryce dan uitziet… slenteren achter elkaar bij meer dan 35gr? Niets voor ons…

Wij begonnen achter t blauwe huisje op de parking aan de Pink Ledges trail en combineerden met de Hoodoo trail, Birdseye trail en de Photo Trail. Alles samen goed voor een 3tal kilometer gekronkel langs smalle paadjes tussen de naaldbomen en voornamelijk rode hoodoos. Daarna was t eventjes langs het asfalten fietspad voor ongeveer een 500m terug naar het visitor centre waar een waterijsje uit de diepvries ons opwachtte.

Nog even verder werken aan ons Smokey Bear kunstwerk en leren over brandveiligheid in t bos. Heeeeel toevallig leert Ava’s klas deze week over de brandweer. We maakten dus een fijne email voor de kindjes met het verhaal van Smokey Bear. Dat is een waargebeurd verhaal van een kleine beer die gered werd bij een bosbrand en nadien uitgroeide tot symbool voor de brandveiligheidscampagne. Hij leert de kids immers dat je altijd goed je kampvuur moet blussen en veilig moet omgaan met lucifers, helemaal in thema voor juf Winnie! En aan de kant van de weg staan telkens borden met Smokey en hoe het die dag is met de brandveiligheid. Zo weet je of t avondeten van vuurkestook kan zijn of in de mobilhome op t kookvuur. Natuurlijke bosbranden zijn anderzijds wel voor sommige naaldbomen nodig om de 2-12 jaren. Dat brandt t kleinere loofbos weg en zorgt dat de naaldbomen groter kunnen groeien. Enkel hun stammen worden zwart….

Nadien vervolgden we onze scenic route 143 richting Panguitch voor een snelle stockup in de lokale buurtwinkel. Ongelooflijk de mensen zijn echt op hun teen getrapt moest je nog maar overwegen je supermarkt zakken zelf te vullen (vullen is dan wel van “ik smijt alles zoals t komt van de mini rolband in de zoveelste plastieken zak zonder na te denken dat uw brood plat is of uwe chips verkruimeld”)

Na Panguitch reden we verder richting het meer. Na weken stenen, waren de meisjes niet te houden.. pootjebaden werd euhm… modeshow in natte onderbroeken en t-shirtjes aan de buitendouche na een verfrissend momentje. Effe vluchten voor de muggen, McGyver uithangen voor de afgebroken buitendoucheklep en we konden voort.

We sloegen al snel af richting Cedar Breaks National Monument, ook wel eens het kleine broertje van Bryce Canyon genoemd. Een mini park waar een deel nog gesloten is omdat niet alle sneeuw geruimd is en de wandelpaden nog niet allemaal hersteld zijn na de winter-steenlawines. Ze werken hier hard om alles tegen het verlengde Memorial Day weekend van overmorgen klaar te krijgen!

Gezien we net na sluitingstijd van t visitor centre toekwamen, moesten we geen inkom betalen. De rangers gaven wel nog een gratis kampeertip net buiten t park aangezien hun camping pas mid juni open gaat. Vergezeld door wat hertjes reden we verder. 

We deden nog 1 lookout van waar je helemaal tot in Zion kan kijken. Dat park slaan we nu over en vervangen we door wat kleinere minder gekende, maar bon we hebben t dan in de verte zien liggen eh! 

Terug de scenic route doorheen t park op en eten koken en gezelschapspelletjes aan de picnic area. Zo konden we immers iets later op de avond nog een keertje langs sunset point tijdens de zonsondergang vooraleer we ons stalen ros in t wild parkeerden.

Overnachting: eerste dirtroad links als je t park uitrijdt (aan t bordje van max stay 16days). Effe spannend want we maakten wel diepe sporen bij onze eerste poging, maar dit is duidelijk dé plek die de rangers bedoelden. 1 andere tent en mobilhome stonden al geparkeerd, dus Christoph en zn mega phare wezen de weg en ik zwierde hem neer in t midden van de pelouse 😂

2 dagen in Bryce Canyon

Dag 21 + Dag 22

2 dagen bleven we tenmidden van de rode hoodoos. De wat? Wel de rode torentjes die zo kenmerkend zijn voor Bryce Canyon. Ze zijn vernoemd naar het woord voor “angstig” in de taal van de lokale “native american” stam. Dit omdat zodra t donker wordt de meest angstaanjagende vormen te herkennen zijn in de rode rotstorentjes.

2 dagen Bryce was vooral ook wandelen samen met een pak meer toeristen dan we tot nu toe tegen gekomen waren. Ondanks het feit dat de camping leegliep maandagochtend (en we amper een 10tal andere kampeerplekken in ons deel van de camping bezet zagen de daaropvolgende dagen) werd t park echt overspoeld aan de viewpoints. Veel mensen logeren immers buiten t park in de hotels en komen een paar foto stops doen overdag.

We wandelden alle routes die haalbaar waren voor onze kids in de broeierige hitte. Meestal lieten we ons afzetten door de gratis shuttle bus en wandelden we terug.

Zo deden we de eerste dag de wandeling van Sunrise naar Sunset point. De Navajo loop is niet super lang en daarom combineerden we met de Queens garden trail. Eigenlijk is ze nog mooier in de andere richting, maar het leek ons leuker met de kids leuker om met de bus te vertrekken en terug uit te komen aan onze camping. We namen bij t laatste stukje de zigzaggende Wall Street. Een volgende keer zou ik wel de andere optie, Thors Hammer, nemen. Die is denk ik nog mooier! Christoph deed die als ochtend wandeling alleen voor we dag 3 vertrokken en trok een prachtige zonsopgang foto!

De tweede dag wandelden we de Rim Trail die zoals het woord het zegt, de kloof de ganse tijd volgt. Prachtig zicht op de amfitheater vorm van de hoodoos en weer heel anders dan de dag tevoren. Maar helaas ook weer druk en dat merk je aan de trails, hier en daar afval/wc papier (voor de eerste keer de afgelopen weken)!

2 dagen Bryce was ook van busje komt zo, want het meest toeristische deel van t park is verboden voor mobilhomes. Je kan gebruik maken van de gratis shuttlebussen die de meest toeristische stukken bedienen om de 10min. Wij hadden telkens nog zitplaats, maar dat is vast en zeker over een paar weken andere koek. Parkeren aan de viewpoints is vooral aanschuiven in een eindeloze file tot er een parkeerplekje vrijkomt. Dus onze camping aan de shuttle halte was lekker handig! Je wilt echt niet met zo een gevaarte van 7m op zoek nr parkeerplek als ze achter jou al toeteren en verhit scheldwoorden tirades beginnen af te steken als t niet van de eerste keer lukt met uwe camion 🫣

2 dagen Bryce was ook van onthaasten en kampvuurtjes stoken, marshmallows, hotdogs en steak stroganoff grillen. Het was van dansen op Like me op een verlaten camping terwijl broer moest middag-dutten; knutselen voor vaderdag (dat lazen we immers als klasthema bij Lia in onze mails) en werken in onze ranger boekjes (yes, volgende badge verdiend!).

2 dagen Bryce was van ettelijke kledingwissels op een dag: bestofte wandelkleren inruilen voor propere tenus, te warme outfits ditchen als de zon doorbrak of kampvuur kleren aandoen die mee op zoek mochten naar dennenappels en naalden om t vuur stiekem mee in gang te houden, etc  

Er zijn hier by the way 2 dresscodes. Mr en Mrs toerist met regenjassen, sjaal, muts, windstopper al dan niet met extra mondmasker OF I’m too sexy mini hotpants en topje dat alle mogelijke tattoos showt op momenten dat de zon echt nog niet zooooo brandt dat ge uw buikspieren moet showen. Wij houden t deftig en kozen voor laagjes en een grote rugzak om alles in te deponeren tijdens t wandelen… en s avonds was t toch opnieuw van fleeceke aandoen en slapen onder ettelijke lagen. Gelukkig hebben we die voorspelde -4 niet gevoeld! 

2 dagen Bryce was effe op adem komen voor de kids die dat precies wel eens leuk vonden om beter te weten waar we gingen uithangen de hele tijd. De camping was zeker niet de mooiste of best uitgerustte tot hiertoe, maar we verlengden toch voor een 3e nachtje en t deed echt deugd. Zo kon er wat uitgeslapen worden… de zonsopgang als gezin meemaken werd geskipt, t was toch wel even wandelen (shuttles maar vanaf 8u) en met de mobilhome heenrijden zagen we minder zitten, de kids gingen er toch niets aan hebben… En t deed ook wel eens deugd de mobilhome gewoon te kunnen laten staan en niet altijd alles te moeten vastbinden of vertrekkensklaar opruimen! Christoph ging daarom op dag 3 bij t krieken van de dag zelf eventjes een wandeling maken en pikte zo toch ook de zonsopgang even mee…

2 dagen Bryce was ook van bijleren over Utah Prairy Dogs (hetgeen we tot nu toe de stokstaartjes genoemd hadden, een beschermd dier in Utah, een pest in Colorado); over naaldbomen die een deel van hun takken afstoten om te overleven bij watertekort; over woestijn-planten met prachtige bloemen; over de man die toeristen voor 1$ nr mooie rotsen bracht en zo de grondvesten van t park legde; over golvend gelegde dakpannen die een optische illusie zijn maar wel alle historische gebouwen sieren, etc

2 dagen Bryce was van veel fauna en flora. We zagen temidden van de bush en schijnbaar dor rotsgebied talrijke hagedissen, blauwe vogeltjes, een slang, konijnen, herten, en de utah prairie dogs….

Grappig weetje – we zagen een King Snake (niet giftig) maar Lia gelooft er niks van, want ze had geen kroontje 🤦🏼‍♀️

Grappig weetje 2 – we vroegen in t visitor centre in Kodachrome meer info over die diertjes die we zagen verstijven langs de kant van de weg. We wisten immers dat ze niet echt stokstaartjes heetten… dus in ons beste Engels wij van “excuse me, can you tell us what the animals are called that we see next to the road, they freeze when you pass by”… die ranger haar antwoord… Ow, those are cows… domme gans, dat t geen koeien waren, dat wisten wij wel… gelukkig vonden we in dit visitor centre wél de oplossing. De op cavia/marmot lijkende Utah prairie dogs 🤪

Overnachting : 3 nachten op Sunset campground A-244 (30$/nacht voor camper) te betalen via enveloppe cash of creditcard gegevens.

Arches National Park & Canyonlands National Park

Dag 14

Om 7u ging onverbiddelijk de wekker, we moesten immers vaart maken naar Arches Nationaal Park. Dat park werkt sinds kort met een entry reservatie systeem om het aantal toeristen in t park te doseren. Eigenlijk moet je jouw bezoekje maaaaaaanden tevoren reserveren. De campground zit zelfs al zo goed als vol voor volgend jaar! Er zijn helaas maar 30 zeer gegeerde plaatsjes… Toen wij boekten ergens mid april was er enkel nog een timeslot van 12-13u vrij dus vandaar de haast om t park tijdig binnen te rijden… we hadden wel nog kilometers voor de boeg…

Onderweg stopten we 1x voor naft en helaas bleken de grote stadjes van de wegenkaart geen grote supermarkten te hebben dus onze kasten aanvullen (vooral bananen/smeerkaas/zonnecreme/brood/frisdrank en bier schaarste) bleek een mission impossible. We aten dus de laatste boterhammekes op en luisterden nog maar eens naar alle luisterverhalen 😂

We reden tot in Moab en regelden daar snel nog onze was voor we naar t park sjeesden. Amai, goede deal getroffen net voor sluitingstijd: Wash and Fold per kg! Het was rond de 40€ voor alles (buiten de dure merinowollen zaken die we geen wildvreemde wasserette dame toevertrouwden & en een paar zaken die ik in de rapte vergat mee te gritsen). Voor dat bedrag kan je echt niet sukkelen. We gaan deze vakantie nog wel genoeg met t ganse gezin in zo een wassalon moeten gaan post houden en tijd verslijten tot alle machines en droogkasten hun magic gedaan hebben. En nu krijgen we t netjes gevouwen en gestreken terug de volgende dag en kunnen wij terwijl iets leuks gaan doen… De mevrouw haalde echt eer uit haar werk.  Ik kreeg een hele optielijst aan wasproducten, moest temperaturen kiezen voor wasmachine en droogkast & super bizarre vragen beantwoorden als “wil je droogballen of een geurpapiertje”. Zoveel eieren worden er thuis niet gelegd onder wat vuil wasgoed zenne… Alles wat niet in de droogkast mocht (en dat is wel wat met fleece en trekkersgerief) werd minutieus vastgelegd… Nu hopen dat er niks tussen glipte en gekrompen terug opgehaald wordt… Het enige minpuntje is dat we ‘t pas morgenmiddag mogen ophalen en dus een ommetje moeten doen terug richting Moab om onze propere was uit de locker te halen… Maar, t is wat t is… met elk nog 1 onderbroekske over..t was dringend tijd! 

Nadien naar Arches en owwwwlaaaa… ik denk toch wel echt t mooiste park tot hier toe…. Je kon echt uren rondkijken en telkens nog andere prachtige rotsen spotten… bogen, stapelstenen, buttes (poep vorm), speren, vinnen… we leerden t ABC van de rode rotsen.

De temperaturen piekten dus we namen onze tijd in t visitor centre, kochten weer penny’s voor de meisjes hun collectie en lunchten op de parking (waar ik dus noodgedwongen de “brioche buns” voor de hamburgers als sandwiches verkocht aan mn kroost 🤣).

Stelselmatig reden we de weg doorheen t park naar boven langs allerlei prachtige viewpoints. We konden gelukkig overal vlot parkeren (mss toch een voordeel van het broeihete namiddag bezoekuur? In de zomer of weekend hier komen ruziemaken voor een parkeervakje zou echt ons ding niet zijn! )

Lia kreeg de copiloot positie, Ava en ik werkten achteraan aan haar spiksplinternieuwe ranger boekje van dit park. We gingen telkens in 2 teams op pad en eenmaal terug moest iedereen 5 slokken water drinken. T werkte, de kids waren enthousiast van de “changement de decor” en Noah kon blijven dutten in zn autostoel… 

Rond “the windows section” was t tijd voor de draagzak en stevige bergbotinnen. Amai… de meisjes waren in form na hun waterijsje (en met de belofte van een tweede als ze flink stapten)… Lia schoot als een speer weg (haar ijsje bij de start van de wandeling was immers deels gevallen en ze wilde absoluut een herkansing). De meisjes verklaarden zich klimkampioenen … NIKS schrik… al snel waren we bij de Double Arch.

Na wandelingetje 1 moesten we ze even oppeppen (aka volgieten met fris water) voor een “primitive trail” aan de andere kant van de parking… deze wandeling was zo mogelijk nog 10x prachtiger en we waren gans alleen om de North & South Window te ontdekken… Wauw… het rode woestijnzand vol cactussen, groengrijzige kleine struikjes en prachtige rotsen.

Lia leerde dat cactussen echt kunnen prikken & Ava dat rotsmuren niet opzij gaan voor uwe neus 😝. Overal kregen we complimenten over ons gezinnetje. 1 koppel zei dat we zeker van Zwitserland waren aangezien we onze kids mee in de bergen namen 😂. Soit, aan fotografen geen gebrek hier… altijd wel iemand bereid om ons gezin vast te leggen (al dan niet met hun eigen vent ergens in de buitenhoek van onze “Christmas Postcard” foto) 

Na een heerlijke avondstop op de picknickarea (waar we wegens gebrek aan houtskool dan maar binnen ons kippetje bakten) reden we t park uit ver na zonsondergang, mijmerend over de hertjes die we nog op de valreep zagen… meisjes in pyjama in de autostoelen… moeder met de kaart in de aanslag om een goede wildkampeerplek te vinden buiten het park… op weg naar onze volgende padvindersbestemming Canyonlands National Park

Overnachting: Big Mesa Viewpoint – langs de route staat er overal “no camping”, maar t was pikdonker en met stormende wind vonden wij dat we met de zelfvoorzienende mobilhome alvast wél mochten gaan klaarstaan voor de zonsopgang 🤪

Dag 15

6.15 stond er al ene in zijn shortje naar de zonsopgang te loeren aan onze mobilhome… prachtig. We genoten in stilte terwijl er nog 3 een uiltje lagen te knappen. Rond 7u was t hoog tijd om de nog slapende kids in de autostoelen te laden en t laatste dik kwartiertje richting t Canyonlands National Park af te leggen… hoe vroeger we aankwamen, des te meer kans immers op wandelingen in aangename temperaturen. 

De barelen stonden nog open en aan het visitor centre nog niemand te bekennen (buiten wat toeristen die op zoek waren naar free wifi en een kaart). 

We reden naar Grand View Point Overlook, t startpunt van onze eerste wandeling achterin t park voor ons ontbijtbuffetje. De kids moesten t stellen met cornflakes vandaag, ik at een noodgevallen havermoutpot en Christoph nam de laatste 2 boterhammekes uit t zicht van de kids.🤫

We waren ons aan t klaarmaken met zonnecrème en draagzakken en…. toen er ineens gegil klonk. Lia had gepoogd thee te drinken van mn thermos en zich natuurlijk verbrand. Gelukkig (of spijtig genoeg) had ik de afgelopen maanden door mijn brandwondenincident al ervaring met t verzorgen van brandwondes… koud stromend water hadden we niet maar we wel sneeuwballen in de diepvries! Dus meteen Lia uitgekleed, laten afkoelen en troosten… gelukkig geen blaasjes ofzo… daarna onze tube flamigel boven gehaald, andere kleren aan en een extra buff zodat er zeker geen zon op kon vandaag… pfff effe spannend. (Voor jullie ongerust zijn, na de wandeling was er zelfs geen rood puntje meer te zien… oef!)

We wandelden een pad af richting 2 viewpoints (50min heen / 30 min terug). De kids deden t opnieuw super! Onderweg zochten ze weer cactussen (en Lia blijft ze kajaks noemen) en bestoeften ze zichzelf en hun klimmerscapaciteiten. Euhm dat hebben ze van de papa 🤣

Erna reden we verder naar de “Whale Rock”. De wandeling stond op t einde niet super aangegeven dus we weten niet 100% of we onze strepen wel verdiend hebben… maar bon, weer een prachtig zicht op t park.

We haalden nadien onze laatste waterijsjes boven als beloning (aka afkoelmoment). T was zo warm dat de ijsjes sneller smolten dan wij lekken konden.

Lia dutje deed meteen een dutje na de inspanning van vanochtend en Ava luisterde muziek. Om de beurt deden Christoph en ik nog wat prachtige viewpoints waar je duidelijk de 2 rivieren in de dieperik kon zien. Echt prachtig om te zien hoe grillig de natuur kan zijn.

We stopten nog even in het visitor centre om te kijken of ze eventueel bereid waren Ava en Lia een badge te geven voor hun ingevulde boekje van het vorige park. We hadden geluk! De ranger liet hen hun “junior ranger eed” afleggen en ze verdienden de badge van Arches. Die van Canyonlands gaf hij samen met de ranger boekjes ook mee… yes, die kon ik dan als omkoop-materiaal achter de hand houden. Ava liep trots als wat rond met haar badge! Lia deed ze meteen af uit schrik voor een gaatje in haar prachtige kleedje.

We reden terug naar Moab om onze was op te pikken. Het wassalon was schuin over het Food Truck festival, dus we besloten daar halt te houden en eventjes zot te doen en wat kraampjes te testen. Moab heeft echt zo een gezellige vibe van mensen die allemaal van tours komen en dagen in de “wildernis” gezeten hebben en dan eindelijk in de beschaving komen. Ik heb zelfs een beetje spijt dat we er niet langer bleven… deed ons den beetje denken aan ons backpackers bestaan pre-kids. Er waren ook deftige resto’s en wat souveniertjes te scoren, al doken wij de winkelstraatjes vol streetart niet in. We staken een kort wolwas-programma in met alles wat we eerder niet hadden durven afgeven en ondertussen vuil gemaakt hadden. En ter info… wat je zelf doet, doe je beter. De mouwen van Christoph zn sweater zijn sindsdien 10cm korter en de t shirts spannen verdorie nogal wat rond die afgetrainde borstkas.. woeps! Ik heb ook wel wat kledingstukken die duidelijk niet op 30gr gewassen en gedroogd zijn… 😞 wash and fold betekent trouwens ook niet dat ze de kleren binnenstebuiten trekken terug, weten we ook weeral 😅

We doken nog even de supermarkt in voor een volle winkelkar en sjeesden snel voor de zonsondergang naar Dead Horse Point State Park. Het park waar de eind scene van Thelma & Louise opgenomen is & een beroemde scène uit Mission Impossible II.

Klein tegenvallerke, ze vroegen 20$ om nog binnen te rijden. Dat vonden we nu wel dat veel voor een zonsondergang die we misschien net gingen missen…

De BLM betaal campings stonden vol, dus we namen een gratis plekje bij t begin van de dirtroad dat we eerder die dag al gespot hadden…

Overnachting: op de parking bij de start van de Mineral Road (Horsethief Trail)

Dag 29 – Terug naar Malmö

De dag werd gestart met een goede daad. Op de parking vertrok een auto die ineens klonk alsof een trein heel plots moest remmen… een beteuterd bommake stapte uit terwijl bompie nog een rondje reed met oorverdovend geluid… ik herkende t gepiep meteen van onze camper in Nieuw-Zeeland. Vast en zeker een steentje in de remmen…

Ik ging hen snel de tip geven om eens kort achteruit te rijden en dan weer voorwaarts. Je hoorde t steentje mooi vallen… de contente bejaarden konden verder met een giga smile! Had iemand ons dat indertijd ook maar verteld, dan hadden we daar toen geen tijdlang moeten staan bellen met wegenhulp 🤦🏼‍♀️

Vandaag was eerder een praktisch dagje zonder verder plan, dus we besloten nog eventjes rond te hangen op t strand van Domsten om de tijd wat te doden… je kon Denemarken mooi zien liggen aan de overkant van t water.

Iets voor de middag boekten we dan toch maar onze covid tests in Malmö. Het is een wirwar van regels per land voor mensen in auto-transit. En in principe mogen ze er om vragen in Denemarken en Duitsland dus veiligheidshalve toch maar gedaan hoewel echt velen zonder de grens overgaan. In t heengaan gaapte de grensbeamte ook gewoon naar onze QR code dus van strenge controle is er niet echt sprake, maar je moet zo maar eens de sukkelaar zijn met boetes…

Het voelde heel dubbel om onze mobilhome weer op hetzelfde plekje te parkeren als een maand geleden. Malmö is t begin van t einde van onze reis immers.

We gingen snel Mexicaans eten en besloten daarna Christoph eindelijk een nieuwe coupe aan te meten bij Khalid van Hallåfrisör. In tegenstelling tot t dubieuze kapsalon in Vancouver had hij wél een deftige tondeuze en zo stapte ik een tijdje later met een nieuw lief buiten. Beetje te afgelikt met zn kuifje gegeld naar 1 kant maar Khalid maakte er zijn werk van 😜 en mijne ambtenaar is klaar voor zn volle mailbox op t werk vrijdag!

Nadien hingen we letterlijk wat rond om de tijd te doden tot we naar het covid test centrum mochten. Binnen en buiten op een kwartiertje en nog geen 10min later zat t resultaat van onze antigentest in onze mailbox. Oef, we mogen naar huis komen.

T gaat wel weer wennen zijn. Op die hele maand zijn we hier in Zweden 5 mondmaskers tegengekomen (het testcentrum vandaag niet meegeteld). Het idee terug gemuilkorfd naar de winkel en op uitstap te moeten in België doet me toch effe warm en koud tegelijk blazen 🤷🏼‍♀️.

Achter de hoek van het testcentrum in Hyllie ontdekten we nog een fijne waterspeeltuin (Hyllie Vattenpark). Voor t parkeerticketje verliep, gingen we ook daar dus nog snel eventjes spelen tot een giga regenbui besloot dat t genoeg was. Maar als t aan Lia had gelegen had ze daar nog uren kunnen doorbrengen.

We sprongen nog een supermarkt binnen voor wat laatste Zweedse goodies voor de overtocht richting België (oke, ik geef toe voor die extra alcoholvrije perencider voor mij!) en reden dan naar een parking in Ribersborgsstranden.

Er is daar op de pier een mooi outdoor zwembad (Ribersborgs Kallbadhus) waar je in zee zwemt. Een ideetje voor wie wél op tijd aankomt. Het restaurant was helaas niet open anders hadden we daar eventjes binnen gesprongen.

Eventjes wel heel spannend toen Lia zich opsloot in de openbare WC. Gelukkig kreeg ze het zelf terug open! Amai mn hart. Een ander Zweeds gezin bleef toch eventjes kijken hoe we dat gingen fixen… die hadden dus perfect mee de cavalerie kunnen inschakelen moest t nodig geweest zijn… typisch Lia. Altijd de grenzen aftasten!

We speelden nog even aan de speeltuin en gaapten nieuwsgierig naar de mensen die zich bij het bordje “Dans på stranden” aan stijldansen waagden. Ava probeerde nog even een danslesje mee te pikken 🤣 in de verte sprong hier en daar een enkeling in t koude zeewater met zicht op de brug naar Denemarken…

Tot slot reden we terug naar “onze” parkeerstraat aan Slottsparken en kookten we nog snel pasta bolognese voor ons laatste avondmaal op Zweedse bodem!

Overnachting: Kung Oscars Väg (cfr begin vd reis)

Dag 28 – Drijfhout-kunst, regen en grotten in Kullabergs Naturreservat

Soms als Christoph dingen vindt op internet die hij wel eens wilt bezoeken tijdens onze reis, draai ik met mn ogen… Zo stopten we 3j geleden in Noorwegen meermaals bij een “ingenieuze brug” en deden we de langste tunnel van meer dan 40 km zelfs 2keer…. Maar vandaag had ie een goeieke te pakken en zakten wij af naar de micronatie Ladonia.

Nimis is een constructie gemaakt van ondertussen meer dan 70ton drijfhout/nagels waaraan Lars Vilks in 1980 startte. Het duurde 2jaar voor de overheid het in t snotje had…want daar wringt nu net t schoentje. Eigenlijk staat zijn kunstwerk in Kullabergs natuurreservaat. Jarenlange procedures en dwangsommen volgden… maar dat maakte alleen maar dat de constructie NOG meer torens en gangen bijkreeg en een ware trekpleister werd… Vilks werkt er nog steeds onverwoestbaar aan verder.

Wij deden met de kids ongeveer 1u15 over de afdaling tussen boomwortels en rotsen. Maar t was t allemaal waard! Het is echt alsof je ergens op een onbewoond eiland aanmeert en een dorp aantreft… heeeel indrukwekkend zowel voor kinderen -die gewoon een grote speeltuin zien- als volwassenen.

Hoewel het nergens bewegwijzerd is, weten de meesten zich toch vlot een weg te banen door t bos dankzij de gele N graffiti letters op bomen onderweg. En mispak u niet zoals ik deed toen de gps aangaf dat t maar een kort stukje was vanop de parking… het is wel degelijk een “neem wat water en deftige wandelschoenen mee” hike. De draagzak had misschien ook handig geweest voor de terugweg want toen waren de kids doodop.

Nimis is best wel toeristisch dus reken genoeg tijd als je graag foto’s wilt maken onderweg zonder de kids van een andere familie die uit de toren zwaaien naar jou of de puffende bompa die zijn zweet afkuist met zijn hemd ergens in de linker onderhoek van uw meestershot.

Iets verderop staat Arx. Wat t is, was of moet voorstellen is een beetje een mysterie. Het enige dat geweten is, is dat ook hier Lars Vilks aan t werk was, ditmaal met steen ipv hout. Respect wel want de cementzakjes zijn dus allemaal in zijn rugzak tot hier gesleept… en ik vond de bergaf zonder 10kg cement extra al spannend soms 🤪

Om aan alle juridische rompslomp te ontsnappen, richtte Vilks in 1996 de micronatie Ladonia op met ondertussen reeds 17.000 inwoners (vooral nomadische sympathisanten van zijn controversiële kunst die zich dus volgens hem niet in t reservaat maar in zijn micronatie bevindt). Dus vandaag waren wij eventjes buiten Zweden zeg, of niet 🤷🏼‍♀️

We wilden op de terugweg de kids graag belonen aan t cafétje maar ondanks lunchtijd was t nog steeds niet open. Ondertussen was t wel heel hard aan t gieten, dus iets gaan eten in Mölle leek ons (en alle andere Nimis toeristen) het beste plan…

We zwierden onze mobilhome af op een gratis parking net voor het dorpje en stapten tussen 2 regenbuien het kuststadje in. Kieskeurig moest je hier niet zijn. De vele foodtrucks hadden geen overdekt terras dus met knorrende buikjes eindigden we in t enige restaurantje met plaats… Systorna på piren

De fish en chips was meer dan verdiend, de kids sloeberden voor t eerst in hun leven van een blikje appelsiensap & ik verkocht Christoph een warmgerookte zalm die ijskoud op zn bord belandde 🙈

We liepen door de never-ending zondvloed terug naar de mobilhome terwijl we alle liedjes zongen over regen die we maar kenden. Meteen droge kleren aan en richting het Naturum van Kullabergs Naturreservat en de vuurtoren.

Christoph stuurde ik alvast voorop terwijl ik een staaltje niet zo opvoedkundig gegil moest bovenhalen om de kids überhaupt in hun regenpakjes uit de mobilhome te krijgen.

Het naturum was in vergelijking klein met wat we eerder zagen, maar toekomstige bezoekers moeten toch eens opzoeken hoe t daar zit met die dolfijn safari’s. Dat zag er leuk uit maar helaas voor ons allemaal afgelast wegens de storm en regen. Dan maar een ijsje en fika!

Uiteraard had Christoph al opnieuw een uitdaging op t oog… De Lahibia grottan. Een relatief korte wandeling van aan de vuurtorem, maar wel super steil naar beneden tot aan de grot.

We splitsten in team rood & team blauw en namen elk 1 kind aan het touw mee naar beneden. Er was maar 1 regel voor de kids… niet loslaten! Dankzij onze goede stapschoenen ging t relatief vlot (al was ik stiekem toch blij dat ik Lia zonder kleerscheuren beneden kreeg)

De kids hadden weinig zin om te poseren voor mijn fotoshoot en Lia sopte haar stapschoenen in de zee… dus na een dik halfuurtje gingen de 2 teams weer samen op pad naar boven toen t lichtjes begon te miezeren. Lia werkte minder mee dus Christoph besloot haar dan maar als een muilezel naar boven te sleuren nadat hij eerst Ava naar boven geleid had.

We lieten Christoph eventjes alleen de Silver grottan opzoeken. De meisjes hadden wat rustig spelen in de mobilhome wel verdiend. Je merkt meteen wanneer ze echt moe zijn. Driftkikker Ava en overactieve Lia wilden samen spelen maar liefst toch wel elk met een ander gezelschapspelletje. 🤷🏼‍♀️

Zodra we van t park wegreden richting Höganås om onze mobilhome refill te fixen, viel Lia boenk in slaap. Ava mocht wat ipad kijken en hielp met het water vullen. We besloten niet te blijven op de ongezellige asfaltparking (N 56° 12′ 3″ E 12° 32′ 41″) Met een volle tank water en een lege WC en afvalwaterbak zijn er immers een pak leukere plekken!

We zijn niet van de domsten dus gingen wildkamperen in Domsten 😜. We gingen met de meisjes nog eventjes “zandkastelen” maken (om 1 of andere manier vond Ava t dan geen wandelen 🙈)

En tot slot kropen we doodmoe ons bedje in! Eventjes werd t spannend toen het koppel in de andere mobilhome begon te smijten met deuren (?) en luid aan t ruzie maken was, maar gelukkig was dat snel gepasseerd en bleven ze koest de rest van de nacht! Foei. Wat een manieren 🙈

Overnachting: N 56° 7′ 33″ E 12° 36′ 2″ Een grote parking onder de bomen en op een boogscheut van t strand. Super nieuw sanitair en zelfs een gezellige vuurput zodra je t aanpalend stukje natuur binnenwandelt.

Dag 27 – Van rotstekeningen naar Skulpturpark

De dag trapten we rustig in gang (zo na een paar weken is t toch al gauw 10u eer we op weg zijn, maar hej, t is vakantie eh). De ene al wat meer uitgeslapen dan den andere reden we t laatste stukje naar Hunnebostrand.

Daar waren t nogal smalle straatjes met veel parkeerplekken die enkel voor auto’s waren dus ik gidste Christoph snel naar een mobilhome parking van de Park4Night app. (N 58° 26′ 14″ E 11° 17′ 30″) Daar konden we op zijn minst al de Wc/water/dump doen. Het was een parking die ‘s winters in dit kuststadje vooral wordt gebruikt om boten te stockeren maar dat lijkt de mobilhome-vakantie-Zweed dus niet te storen… klapzeteltjes open op den asfalt en bij 20graden in hun bikini voor de mobilhome elk streepke zon absorberend terwijl de hond aan hun voeten ligt te knorren.

Wij besloten de mobilhome achter te laten (35sek/u) en gingen met de kids hun fietsjes te voet verder naar t Skulpturpark.

Het was een relatief klein “park” met enkele permanente kunstwerken. Elk jaar echter worden er 9 nieuwe kunstwerken toegevoegd tijdens de zomerperiode die dan de oude steengroeve mee opvrolijken. Dit jaar voor t eerst zelfs Belgen.

We dwaalden wat rond maar de kids wilden eigenlijk vooral kokenetenke spelen op dat Belgische gebeeldhouwde tafeltje uit steen.

De wandeling eindigde aan de badplaats van Hästedalen. Onze meisjes zagen de hele tijd lokals in t water gaan, dus wilden uiteraard ook… alleen, t is dan wel weer 20graden ondertussen maar t water is er maar 14. Wij pasten wijselijk maar lieten hen wel effe in hun badpak pootjebaden. Aan de hele hoge springplanken waagde niemand zich terwijl wij er rondhingen… wel indrukwekkend!

Gezien t al ruim 13u was, besloten we een restaurantje te zoeken. Het resto met de kinderspeeltuin had buiten pizza niet echt de “catch of the day” vis waarop Christoph zijn zinnen gezet had. We eindigden daarom iets verderop bij Olgas bistro!

Lia wilde persé appelsap dus we verzonnen dat t appel/peer sap was maar de peer en appel ruzie hadden daardoor enkel de peer op de afbeelding mocht 🤭. De zusjes Bauwens aten heel flink hun vis met frietjes.

Nadien reden we door richting t Zuiden. Helaas ongeveer 50min file rond Göteborg (op een zondag namiddag!) dus we lieten ons plan om te eindigen Kullabergs Naturreservat varen en stopten op een autosnelwegparking in Ängelholm op 40min van waar we morgen willen starten.

We bakten snel pannenkoeken & de ganse familie kon dankzij het vers getankte water eens zalig warm douchen… oftewel, ons kids brulden de parking bij elkaar om zeep in de ogen/te warm/te koud… en mama en papa deden een schietgebedje dat er nadien ook voor hen nog wat warm water zou overblijven! Het lukte net!

Overnachting: Snelwegparking aan het Preem tankstation. N 56° 11′ 39″ E 12° 51′ 15″. Niet gezellig ofzo, maar stil genoeg om ons te horen gillen als er koud water uit de douche kwam 😂

Dag 26 – Rotstekeningen en vluchten voor een op hol geslagen schaap

De allereerste vraag toen ze wakker werden… “Mama, mag ik t dierenspel doen met mn vrienden?” En bij de oudste marmot “Mama, zijn mijn vrienden er nog voor Uno”

Onze kids hadden duidelijk een fijne avond gehad, want ze konden niet snel genoeg buiten goedemorgen gaan zeggen tegen de Nederlandse kids. Lia had zelfs t geduld niet om zich eerst nog aan te kleden!

Toen ze zagen dat Mare het haar van haar zus aan t invlechten was, stonden er al snel 2 nieuwe klanten aan t mobilhome-kapsalon. Ziet ze eens glunderen… en bonus voor ons. Onze kids zagen er de hele dag op de foto’s uit alsof we een persoonlijke styliste mee hadden op reis 😂

Helaas moesten we snel daarna al afscheid nemen en de kinderen teleurstellen dat een spelletjes ochtend geen optie was. De andere familie was nog maar net gestart aan hun reis en reed noordwaarts & voor ons werd t tijd om de rotstekeningen verder te bezoeken op weg naar t zuiden.

We reden eerst naar Vitlycke waar we helemaal bij de eersten op de parking ons galant in t midden neersmeten… (onthou dit goed…)

We startten in t gratis museum waar er best wel een leuk interactief deel was voor de kids over het leven in de Bronstijd en de handelsroutes of rituelen die vaak in de rotstekeningen voorkomen.

Nadien gingen we een bezoekje brengen aan de boerderij vlak achter t museum waar ze nabootsten hoe t leven er toen moet uitgezien hebben.

Al snel hoorden we een schaap boos mekkeren. Een jongen had haar wat overstuur gemaakt en ze bewaakte haar boerderij heel grondig. We lieten haar wat met rust maar om één of andere reden voelde t niet meer veilig en besloot ik met de kids rustig terug te stappen terwijl Christoph nog een laatste paar foto’s trok. Het schaap bleef naarstig alle kanten van t terrein afzoeken en bleiten. Lia wachtte ongeduldig aan de poort tot haar papa er was & Christoph sloot het hek zeer grondig. Ava liep al eventjes voort want die was wat bang. Maar toen… je houdt t niet voor mogelijk… nam dat boze schaap een aanloop en sprong dat pardoes de hoge omheining over om koers te zetten richting Ava. Onze meid zag t gebeuren en liep heeeeeel luid gillend en panikerend terug richting t museum. Alle omstaanders meteen alert want als Ava haar klep open zet dan zal je t geweten hebben… ocharme t kind, hysterische tranen met tuiten… maar wel de juiste reflexen en verdomd snelle benen! Ze had gelukkig niets en t schaap kon teruggebracht worden door een oudere Zweedse man. Ik ging meteen in t museum de balie verwittigen en ze beloofden de boer te bellen. Later zagen we in t bos een ganse kudde schapen en werd t duidelijk dat “ons” schaap gewoon mega in paniek zijn makkers was kwijtgespeeld.

We wandelden met een kind met buikpijn van haar spannend schapen-avontuur verder richting de rotstekeningen. De vraag of er schapen waren volgde toch nog wel een paar keer vandaag 🙁.

De rotsschilderingen kan je eigenlijk onmogelijk goed in beeld zetten. Op zo 1 rots is er ook zooooveeeeeel te zien.

Christoph en Lia bezochten ook nog 2 grafheuvels iets verder, maar ik keerde met Ava alvast een eindje terug (we misten denk ik eerlijk gezegd ergens een afslag tijdens ons gebabbel over schapen)

We besloten in t restaurantje iets te gaan eten. Christoph liep snel even naar de mobilhome voor centjes terwijl ik alvast zat te watertanden bij de “wilde zwijntjes stoofpot” en de “verse vissoep”.

Ineens een sms dat ik DRINGEND moest komen. Blijkbaar was op die 2u dat wij weg waren de parking veranderd in een mierennest en blokkeerde onze mobilhome echt wel bijna alle doorgang voor toeristen met weinig geduld… dus wij in een haastje kinderen vastgemaakt en snel in de file onze mobilhome proberen door de meute te wringen… stresske.

We aten dan maar sandwichekes op de parking van de volgende site: Aspeberget.

Om het voor de kids wat leuk te houden verzon ik dat ze stiften en tekengerief moesten meenemen om de tekeningen na te maken. Ze gingen meteen ijverig aan de slag terwijl Christoph de ganse wandeling alvast startte.

Later wandelden we Christoph achterna en kenden we een kort opvoedkundig moment waar de eerste les sexuele opvoeding volgde bij een tekening vol “papa’s en mama’s” 🤪

Vervolgens reden we door naar wat kleinere sites die de meesten overslagen. We pikten een stukje mee van een 5km wandeling die de lokale boeren hadden opgesteld om hun omliggende sites wat bekender te maken. We bezochten Lövåsen en Gerum

De meisjes genoten vooral van elkaar te plagen en te rennen langs/door de velden. Hier en daar een korte zitstaking maar gelukkig waren we nooit echt ver van onze mobilhome (en waren er geen schapen 🤪)

Nadien in de mobilhome smikkelden we onze buikjes vol met een vuuruurtje en op de Torsbo site lieten we Christoph eventjes alleen lopen… overdosis rotsen voor de kids en mama ofzoiets 🤪.

En gezien wildkamperen aan deze kant van Zweden toch echt minder geapprecieerd wordt, reden we tot een ongestoord plekje met plaats voor 2 mobilhomes bij een allerlaatste rotstekening site rond Immestad.

Ondertussen heeft de regen ons ingehaald en werden we op de weg er naartoe getrakteerd op een prachtige dubbele regenboog net boven ons!

Nog namijmerend over onze gemiste lunchmenu vol heerlijks, aten we het laatste blik ravioli (kids) en de laatste hamburgers met nachos (C en ik) terwijl de regen wild tekeer ging boven ons. Stiekem hoop ik toch dat t weer rond Göteborg en Malmö beter wordt dan t weerbericht doet vermoeden…

Overnachting: Backa Hällristningar parking. Niets om over naar huis te schrijven maar t is hier bijna overal verboden aan de kust of peperduur voor een asfalten parkeerplaats op een dok. Hier staan we tenminste rustig en met rust gelaten!