Gletsjerliefde

Dag 70

Ook vandaag werd de snoozeknop van de wekker een paar keer gebruikt. Laat ons zeggen dat we t laagtij van 7u niet meteen gezien hebben daar op onze wildkampeerplek. 🙈

We reden meteen Valdez weer in. We hadden immers gisteren geconstateerd dat er iets mis was met onze telling en dat de onderbroekenstapel zodanig geminderd was dat het driiiingend tijd werd om een wasje te doen.

Gelukkig had het tankstation/RVpark in het centrum een super uitgerust wassalon. Op een dik uur joegen we er 5 wasmachines en 3 droogkasten door… we verkenden erna nog even de winkel (meisjes kregen een nieuwe tshirt), we gingen gratis dumpen en hups… klaar voor de dag.

In de mobilhome wilde Lia ineens knutselen. Blijkbaar had ze de sticker, die ze in de tankstationwinkel heel graag wilde, stiekem toch meegenomen… onze kleine dievegge 🤨 Een kleine preek en een blijtscene later waren we dan echt klaar voor Valdez en stapten we t visitor centre binnen… Kregen ze van de dames in het visitor centre ineens toch wel niet allemaal gratis stickers… ik snap dat dat kind soms niet kan meer kan volgen 😳

Eigenlijk waren we minstens even goed geïnformeerd over de regio als de mensen die in het visitor centre werkten dus we startten aan onze route… de mensen zijn altijd lief, maar soms kennen ze buiten hun eigen dorp echt niets. En zelfs dan… enkel het museum is dan zo een must do. Wandelingen doet al wenkbrauwen fronsen en stops onderweg naar t volgende dorp… oei dat is dan weer zo een vraag die ze nooit kregen en waarop ze dan niks kunnen bedenken…. Hun cliënteel leren lezen is duidelijk een sales cursus die niet in hun curriculum voorzien is. Ouders met kids willen liever horen waar er een speeltuin is dan een zaal met opgezette dieren of foto’s uit lang vervlogen tijden.

Als bij toeval ontdekten we vrij dicht bij het oude stadsgedeelte het Glacier view park. We besloten even een kijkje te nemen op t strand… In plaats van crepe papieren bloemen verkochten wij even later zelf opgeviste ijsblokken in ons strandwinkeltje…

Mensen kwamen suppen, packraften en een zot waagde zich blootsvoets op de ijsschotsen terwijl zijn gewapende compagnon op de oever stoefte hoeveel hechtigen hij overhield aan een gelijkaardig zotte stunt… wij genoten van de ijsrotsen. Trouwens, het stadium als ijsblok is zowat het spannendste moment in t leven van een stukje gletsjer. Duizenden jaren uitgekeken naar die vrijheid en dan opgevist worden door de zusjes Bauwens… het kan verkeren…

Erna reden we verder naar Dayville Road. Daar is de Salmon Hatchery. Een zalmkwekerij waar ze tussen mid juli en eind augustus miljoenen kaviaar eitjes oogsten van de vissen die via de vistrap toegezommen komen. Uiteraard trekt al die zalm ook een pak dieren aan. Wij zagen 10 zeeleeuwen, een pak meeuwen, een jonge visarend en enkele zeehondjes. Helaas geen beren… maar het was dan ook eb. Bij vloed als je de springende zalmen ziet, heb je uiteraard een pak meer kans! En uiteraard waren er daarom weer gewapende wandelaars/vissers. De ene professioneel uitgerust met een pistolen harnas, de andere met zn revolver achterin zn pyjamabroek 🤭. Het went toch niet echt…

In de namiddag stonden er een paar prachtige watervallen op t programma. Horsetail waterval, Bridal veil waterval… de camera klikte en klikte.

We stopten ook nog even aan de Railroadtunnel of 1906. Weer zo een typisch Alaska verhaal. Een tunnel die met de hand gegraven werd, maar dan nooit gebruikt werd omdat men t ondanks een geweer-gevecht niet eens kon worden over welke firma de tunnel mocht uitbaten…

Lia en Christoph gingen in de tunnel even op zoek naar vleermuizen. Onze kleine fantast kwam terug met een spannend verzonnen verhaal om haar zus jaloers te maken…

De hele middag-route stonden er bordjes met uitleg over routes en historische punten. Vrij uniek, dat mogen ze meer doen in Alaska en de Yukon 🤣 wel leuk want zo ken je dus het verhaal achter wat je ontdekt on the road….

In de regio zijn een pak wandelingen die we eventueel hadden kunnen doen, maar wij reden verder, want wij hadden een meeting met een gletsjer. We reden door dichte mist en miezerregen… zouden we hem wel zien?

Worthington gletsjer was opnieuw een gletsjer waar je zo kon heen wandelen. We kwamen aan en betaalden braaf onze 5$ dagparking. Wel opvallend dat ze hier uitdrukkelijk uithingen dat dat dan misschien wel veel was (en dus aanlokkelijk om niet te betalen) maar dat een wc leegpompen 450$ kost en met afval >1000$. De wandelingen worden uitgezet door vrijwilligers en alle kosten samengeteld was de 5$ bijdrage blijkbaar verre van genoeg…  

We besloten de ridge trail te doen. Heel steil en amper onderhouden… en dat hebben we geweten. Na een tijdje in dichte begroeiing stopte onze guru ermee. Tirez votre plan dacht die gps. Het pad werd smaller en smaller en we liepen echt op de top van de voorliggende heuvels. Tot… het te gevaarlijk werd met de meiden om door te zetten. Ik liep al een tijdje in trein met Lia terwijl ik haar kap vasthield anti-uitglij partijen. De mist kwam weer opzetten en het leek niet alsof onze wandeling helemaal tot aan het ijs geraakte. We waren dicht genoeg om een grot te zien en het blauwige ijs tussen de brokstukken. Maar dus niet dicht genoeg naar ons goesting 🙈

Achteraf vonden we aan het viewpoint de echte wandeling die we eigenlijk bedoeld hadden, maar die was afgesloten door verzakkingen…. Mmm t lijkt alsof die gletsjers ons niet op bezoek willen… Teleurgesteld gingen we op zoek naar een kampeerplek.

Overnachting: Wildkamperen langs de weg

Dag 71

Een vet coole dag vandaag. Hij was nochtans redelijk gewoontjes gestart. Vertrokken op onze wildkampeerplek, gereden richting t Visitor centre van Wrangell St Elias Nationaal Park… niks speciaals, right.

Trouwens voor dat Wrangell St Elias NP moeten we nog eens terugkomen zonder mobilhome…6x de grootte van Yellowstone, zo groot als gans Zwitserland, met 9 van de 17 hoogste bergen van Noord Amerika, één groot gletserparadijs…. helaas enkel toegankelijk via 60mijl dirtroad en een vliegtuig. Door de mist zagen we helaas weinig van dit grootste natuurpark van de USA…

Maar goed, dus de middag… yes, dat was waar we al lang naar uitkeken! We waren de laatste dagen wat teleurgesteld dat t niet meer lukte om op een gletsjer te geraken, iets wat een soort traditie is in ons gezinnetje (met 9 maand oude Ava klommen we naar Svartisen in Noorwegen, Lia stond op 5 maanden op de Athabasca gletsjer in Canada en voor Noah hadden we de Matanuska in gedachten) 

Soit, we reden naar de Matanuska gletsjer maar temperden onze verwachtingen. We lazen alles wat er te vinden was op google, maar t was niet eenduidig of je nu wel of niet zonder tour op de gletsjer mocht. Wat we wel wisten, was dat t onze laatste gletsjer zou zijn in Alaska… de toegang tot de gletsjertong ligt in native gebied en wordt door een organisatie uitgebaat. Tot voor covid kon je voor 30€ pp binnen en zelf wat wandelen. Blijkbaar gebeurden er toch te veel braspartijen en ongelukken en sinds 2jaar is alles via tours te doen… Er hing een aardig prijskaartje aan, maar onze kids konden mee en zelfs mini Noah vonden ze helemaal ok. Als hij niet zelf zou wandelen, moesten we zelfs niet eens betalen voor hem 😝.

We haalden de visa boven en maakten ons snel klaar voor een 3u durend avontuur. Snel kids omkleden, borstvoeding geven, laatste pipistop. We rushten t lijstje af en stonden netjes om 15u klaar bij onze gids Maiky (of Maggie of Mickey of hoe je het ook spelt). Een super toffe meid die eindeloos veel geduld had met onze meiden die haar gewoon aanspraken in t Nederlands. Ze vertelde echt veel interessante weetjes over gletsjers. En zo weet je meteen dat een tour toch echt wel aan te raden is van tijd tot tijd. De helft van de zaken die we nu ontdekten, hadden we anders niet eens opgemerkt.

We deelden Maiky enkel met een ander koppel en kregen dus bijna een prive tour langs spleten, moulains, wandelende rotsen, zwart ijs, newtoniaanse vloeistof, gletsjer zilt, etc.

Halfweg de tour kregen we onze zomer crampons aangemeten, een soort van spiky ketting die rond onze eigen schoenen paste en waarmee we meer grip kregen op t gletsjerijs. Lia crosste alsof ze nooit anders deed en ging tot 2x toe in haar vrolijk enthousiasme onderuit (maar had gelukkig enkel een blauwe plek). Ava was wat afwachtender want had stiekem gehoopt op sneeuwballengevecht-sneeuw en met gletsjerijs valt er nu niet bepaald te smijten…

Amai, we hadden echt zo een coole middag! We gaven Maiky en ruime fooi en gingen met een smile tot achter onze oren op zoek naar een kampeerplek. 

Chef kok Ava bakte hamburgers en hotdogs, we lieten marshmallows in onze buikjes verdwijnen en de kids kregen een speed cursus hout sprokkelen en leerden het 123 van vuurkestook doen. Zo zie je maar dat ze deze vakantie toch al echt veel bijleerden… alleen totaal andere dingen dan rijmpjes, versjes en schrijfoefeningen 🤭

Overnachting: Matanuska glacier recreation area (20$) maar 10tal plaatsjes dus gevochten voor t laatste

Activiteit: Matanuska Gletsjer tour – 125$ per volwassen, kids 25$ per kind. Fooi exclusief. We lazen online iets over 25$ fooi per volwassene en hielden dat aan, maar aan t gezicht van Maiky te zien was dat ruim boven verwachtingen 🤭. Er zijn 3 locale agentschappen die gletsjertours verkopen, wij reden tot de gletsjer access en betaalden in de gift shop zelf. De firma maakt weinig reclame en verdient vooral doordat andere bedrijven via hen gletsjertoegang krijgen. Maar enorm tevreden van qua prijs kwaliteit. Proper en deftig materiaal dat je in bruikleen krijgt. Het enige dat ze nog niet gesnapt hebben is dat een gluhwein en warme chocolademelk standje een ware goudmijn zou zijn! S winters word je met de sneeuwscooter tot aan het ijs gebracht! 

Was dat dan niet lastig met kids? Euhm nope, die deden mee wat elke volwassene deed… al kwam de uitleg getolkt soms een fractie te laat om een modderschoen in drijfslijk te vermijden 🤭 Uiteraard moesten onze kids midden op die gletsjer effe kijken of pipi een gele vlek zou maken 🤣 maar Noah wachtte flink met eten tot mama weer het ijs af was en in een warme mobilhome zat….

Dag 72

Onze gids had gisteren verteld over een prachtige wandeling waar je de gletsjer kon zien, dus die zwierden we vandaag op t programma.

Goed uitgeslapen vertrokken we rond 10u eerst nog voor de kortere viewpoint wandeling van ongeveer 1mijl vlak aan onze camping. Je had een goed zicht op de lange gletsjertong en door een pak informatieve borden leerden we heel wat bij. 

Gaande van gletsjer zilt dat de oorzaak is van reuzegroenten in de vallei tot hoe het ijs eigenlijk ook zorgt voor gevlochten rivieren, bomen die schots en scheef groeien, etc

Rond de middag reden we dan naar de route van Lion’s head waar je volgens de locals dus hét gratis zicht over de ganse gletsjer hebt. Enige probleem… die route start aan de telefoonmast van AT&T en je moet eigenlijk toestemming krijgen om op hun domein te mogen… onze gletsjergids had verteld dat niemand zich daar eigenlijk wat vanaan trok en gewoon wandelde…. Exact ons plan. 3x raden wie voor ons reed… de camionette van AT&T😝. We parkeerden ons dus toch maar voor de bareel en besloten t erop te wagen, met t risico teruggestuurd te worden… de werkmannen zagen ons, maar gaven geen kick en werkten naarstig verder aan hun telefoonmast.

De route was klauteren, weg zoeken, verdwalen om dan toch weer ergens platgetrapte planten en een modderig baantje te vinden steil naar boven… Na 1/3 zag ik t eigenlijk niet meer zitten. Luid zingend om die beer of eland op te schrikken voor we hem/haar kruisten; een kind door de modder naar boven zeulen. Ik zag er eigenlijk niet veel fun in… maar zweeg, zette door en werd beloond met een prachtig uitzicht. 

Kindproof zullen we de wandeling nu niet bepaald noemen. Menig boom werd geknuffeld door ons gezin onderweg weer naar beneden. De locals stopten tot 2x toe om te zeggen dat we toch wel een dapper gezin waren zo met een baby in een draagzak. Gelukkig sliep Noah bergop en liet hij enkel zijn ongenoegen blijken bij een paar slippartijtjes downhill. 

We laadden onze mobilhome nog vol kampvuurhout dat Lia gesprokkeld had (met kommentaar van Ava die sinds gisteren zelf hout sprokkelde en vuur stookt en uiteraard tips wilde geven aan haar zus zodat we wel degelijk goed droog hout meenamen)

Tijd om de Glacier View area dag te zeggen en terug te rijden richting Glennalen. De hele zone waar we doorreden is jachtgebied. Hier mag je alles schieten gaande van beren tot elanden, karibou, vossen, herten, wolven etc. In t begin waren we super gechoqueerd over al die opgezette dieren en jachtfoto’s. Ondertussen zijn dierenfrakskes in de visitor centra en trofeeën nog steeds niets voor ons, maar begrijpen we wel dat dat voor de native Alaskanen heel gewoon is. We grapten al wel eens dat om in Alaska te kunnen komen we wonen we een paar extra skills moeten leren. Bijv: vis vangen en fileren, grote beesten dood durven schieten, met een trailer ter grootte van een belbus leren rijden. Anderzijds.. ik ken weinig andere landen waar ge in uw flannelen carreaukes pyjamabroek over straat kunt lopen en op resto moogt in rubber laarzen 🤣

We wipten de “grote” supermarkt van Glennalen binnen en besloten op het RV park in t centrum te verblijven. We kookten op ons kampvuur en ruimden de mobilhome op terwijl we muggen verjaagden in de hoop een rustige nacht te hebben! De meisjes besloten dat ze superhelden waren en knutselden met skoobiedoo draden en papier een cape & knipten een masker uit een mondmasker…. Enkel toen ze met patattenschillen confetti strooiden op naburig gelegen kampeerplekjes legden we die grenzeloze fantasie aan banden 🤭

De avond eindigde opnieuw met marshmallow smoelen en kampvuur-parfum in onze haren.

Overnachting: Northern Nights Campground – 29$ dry camping inc 2 tokens voor 7min warm water. We besloten niet bij te betalen voor de kids en zij douchten in de mobilhome gezien we nadien gratis konden dumpen/water vullen. Helaas kwam de free wifi niet tot aan onze stek…

Van Kenai Peninsula richting gletsjers!

Dag 68

We gingen toch nog even terug naar Spit. Dat rare gevoel van afgeript te worden moesten we kwijt. T was een klein halfuurtje waarop we een eland troffen en genoten van t uitzicht dat we gisteren in de zoektocht naar een overnachtingsplaats niet gans hadden opgemerkt.

We ontdekten schommels onder de pier en leerden 2 zee arenden van wel heeeeeeel dichtbij kennen.

Verder keken we naar de charterboten die met bakken vol te fileren vis terugkwamen. Vissen van wel 1,5m groot! Amai… niet moeilijk dat Christoph zijn “vis van de dag” geen heel viske op zn bord was gisterenavond. Daar eet heel de tafel van!

Lunchen deden we niet in Spit na onze tegenvaller gisteren. We besloten naar een parkje te rijden in Homer en daar wentelteefjes te bakken en spek/eitjes aangezien iemand per ongeluk ons met 52 eieren opzadelde🤪. Bleek dat parkje toch wel niet naast de Mc Donalds te liggen. Maar, we waren flink en een eerste lading eieren werd verorberd. De meisjes mopperden niet eens zo hard…

Nog even spelen en naar de opstijgende watertaxis kijken en dan was t tijd om verder te rijden en stilletjesaan richting onze ferry bestemming te rijden. Whittier here we come! 

Onderweg werd nog een paar keer gestopt voor zee-arenden, majestueuze bergen, prachtige wildbloemen, pipi-pauzes en kakpamperkes.

S avonds hielden we halt in Kenai. We kookten pasta en besloten daarna nog een korte wandeling te doen in t oude stadscentrum.

Kenai is t stadje waarnaar ze de peninsula vernoemd hebben. Daar waar ze een Russische kerk hebben, oude blokhutten en t oudste huisje van t peninsula. Daar waar t fireweed ons meenam tot aan de dripnetters van Cook inlet en waar we ontdekten hoe cliffen instorten en ze soms huizen moeten opkrikken en verplaatsen… woont daar maar eens… van huis met zicht op zee naar huis met gezicht in zee 😳

We gingen ook een kijkje nemen bij t dripnetten. Het waaaaat? Wel, dat hadden wij ook… hier in Alaska zijn ze ongelooflijk bezeten van vissen. En dat is dan helemaal geen saaie sport voor bompakes die stil langs t water zitten te wachten met een pintje, maar serious business… hier worden heilbot charterboten afgehuurd om met een vuilzak gefileerde vis per persoon thuis te komen. Menig man/vrouw staat met een kw-broek tot de oksels te hengelen in het water (en trotseert daar zelfs beren voor). En in Kenai was t dus dripnetten…. Vis opscheppen met een gigantisch groot visnet aan een heel lange stok. Velen bleven er zelfs voor kamperen: gaande van families op weekendtrip tot georganiseerde groepen die met pickup truck laadbakken vol verse vis huiswaarts trokken. 

Dat is hier van vissen zonder limieten, uw kids die opgeviste zalmen laten morsdood knuppelen met wat drijfhout, fileren tussen de meeuwen en uw vriezerke thuis volsteken voor een ganse winter! Ahja en tof als we zijn, kregen we weer een gefileerde verse rode zalm mee… die steekt dan naast onze regenboogforel in de diepvriezer. 🤪

We praatten nog met zowat elke local op t strandje, de meisjes maakten zandkastelen in t zwarte zand en daarna was t tijd om in pyjama en met een laatste frisco nog een stukje verder te rijden.

We zaten namelijk nog iets te ver van de ferry haven en als we morgen de geplande wandeling rond Portage gletsjer nog eerst willen meepikken hoorden we toch nog minstens een uur verder sjeezen.

De meisjes dommelden in en Christoph deed t harde werk terwijl ook mijn blavvetuurkes dichtvielen…

Overnachting: Pullout voor Tern Lake rond Cooper Landing – lawaaierig maar bon de leuke campings die we tevoren in gedachten hadden om te overnachten (in de regio van Portage Glacier) waren nog een extra uur rijden en dat was te ver…

Dag 69

Ondanks dat we netjes rond 8u opstonden op onze lawaaierige parking en snel voortdeden, kwamen we vandaag net dat itsiebitsie beetje tijd tekort.

Om in Whittier te geraken moet je een betaaltunnel nemen (13$) die op vaste tijden vertrekt. Het is namelijk een spoorwegtunnel en vlak na de trein passage vertrekt er telkens 1 richting auto’s. We stonden netjes in de rij voor de shift van 9.30. 

Net achter de tunnel ligt de Portage glacier, een gletsjer die hoog op ons lijstje stond omdat dat er eentje is waar je gewoon heen kan wandelen. Verdorie toch, de baan er naartoe was meer put dan weg. We maakten rechtsomkeer en werden op de tunnel parking waar we ons nadien placeerden door een manneke met zwaailichten weggestuurd. Poging 3 was aan de camping maar dan moesten de kids een extra km heen en terug stappen. Soit. We reden die pothole-weg uiteindelijk dus toch en parkeerden ons aan het begin van de route (insert echtelijke discussie, Tine die op haar buik op de weg lag en keek welke stukken onderkant bleven plakken en meer van dat zenuwslopend gedoe 😉).

Helaas hadden we zo dus wel wat tijd verloren. Tijd die we te kort kwamen om nog de hele wandeling uit te stappen met onze kroost… heel teleurgesteld wel, want deze route hadden we echt willen doen en we dachten alles goed uitgekiend te hebben om dit te combineren met de boot… je kon dan wel het risico nemen om niet 1,5u tevoren in de rij te gaan staan, maar remember ons vorig overzetboot fiasco. 😜

We begonnen toch tussen de muggen aan de steile klim. Lia mopperde wel wat “want steil is stom”. Maar eenmaal ze het gletsjerijs kon zien, schoot ze als een pijl uit een boog vooruit… wederom een heeeeeel mooie wandeling. Ondanks het iets mindere weer konden we toch helemaal de gletsjer zien…

Met pruillipjes trokken we rond de middag weer rechtsomkeer. Enorm jammer. Wat waren we jaloers op het gezin dat met de packraft naar boven aan t stappen was toen we de aftocht bliezen. En we kwamen nog Belgen tegen die net als ons hetzelfde probleem hadden en tijd tekort kwamen voor de hele hike….

Mooi op tijd stonden wij aan te schuiven voor de boot. En meteen bij t boarden herkenden we de Vlaamse papa die we op de wandeling tegengekomen waren… onze meiden waren niet te houden en begonnen meteen een conversatie over hun ganse leven… 

De familie had net 5j in Thailand gewoond gevolgd door 5j in California en was net als ons Alaska van hun lijstje aan het afvinken voor ze opnieuw richting België trokken. Ben en Hilde bleken 3 toffe tieners bij te hebben en Hilde groeide ook op in Westerlo! Hoe klein is de wereld wel niet?

De rest van onze 6u durende boottrip bleken onze kids als magneten vastgezogen aan Noor en Lotte. Ze speelden uno, dobble, tekenden, gingen op wandel… Er werd serieus geweend door onze kroost bij t afscheid ( t was dan ook al 21.30 toen de boot dokte). We wisselden nog wat tips uit voor de route die we beiden gingen volgen de eerstkomende dagen…. En off we went…

We besloten na de boot Valdez uit te rijden en een wildkampeerplek te kiezen aan het oude stadscentrum. Net als Seward was Valdez immers slachtoffer van die grote paasvrijdag aardbeving in 1964. Wat er nadien nog overbleef van de stad is op een nieuwe plaats heropgebouwd… de hele kustlijn is daarom tsunami gebied en in tegenstelling tot België waar de zeezicht plaatsjes ingenomen worden door hoge appartementen, zie je in Alaska enkel mobilhomes geparkeerd… alles is 1 grote camping/Rv park omdat dat nu eenmaal verplaatsbaar is bij Tsunami evacuaties… 

Overnachting: haven oud stadsgedeelte Valdez. We stonden op een mini piertje geparkeerd maar ik liet Christoph een uur voor hoogtij toch nog wat achteruit rijden want t water kwam wel verdacht snel op. En ik wilde niet wakker worden temidden van t water… ik was ook al niet gans op mn gemak want rook de hele tijd gas… Christoph verklaarde mij voor zot en controleerde meermaals onze aansluitingen. Later bleek dat we niet ver van de Alaskan Pipeline waren en ze daar ook de ruwe olie verwerkten. Ik had dus toch gelijk!

Rondrit op Kenai Peninsula

Dag 66

De dag werd gestart met nog wat soldekes doen omdat Christoph stikjaloers was op mn Alaska sweaters en hij enkel nog maar Yukon souvenirkledingstukken meezeult. Er gaat hier trouwens duchtig getrieerd moeten worden wat we nog mee terug huiswaarts nemen… sommige kledingstukken zijn echt einde verhaal door vlekken/valpartijen.

Nog eens extra profiteren van t gratis dumpen, onze junior ranger badges ophalen in t visitor centrum, supermarktje voor extra brood (6€ voor een brood waar onze kids kokhalzend over mopperen dat t vies smaakt🙄)…. T was al gauw 13u eer we Seward daadwerkelijk uitreden.

Vandaag vertrokken we richting t zuiden van Kenai Peninsula. We reden vooral door toeristische gehuchten die leven van t verkopen van visreisjes of rafting-avonturen. Echt veel stoppen deden we niet omdat er in die boerengatjes buiten jacht en vissershutten weinig te beleven valt. Het leven speelt er zich echt af rond de rivier! 

We hielden rond de late middag halt aan het stadspark in Soldotna. Soldotna bleek trouwens een veel grotere stad dan Seward dus onze “laatste supermarkt” was weer totaal overbodig en afzetterij… ne giga wallmart, wallgreens… Soldotna had t allemaal! Ook het tanken was de hele dag een pak goedkoper dan in Seward…en bijna 1$ verschil per gallon. Dat pikt! 

Met de belofte om de houten speeltuin te mogen verkennen, sleurden we onze meisjes mee naar de boardwalk langs de rivier. Vliegvissen is enorm populair hier. We zagen dan ook verschillende mensen in t water hun kans wagen. Vissers trotseren hier t gevaar van beren met een KWbroek tot onder hun oksels opgetrokken.

Overal zag je dat de rivier momenteel enorm hoog staat. We hoorden trouwens vandaag ook dat deel van onze eerdere Alaska Highway route gewoon weggespoeld is…. Die zalige hotsprings aan Liard… weg foetsjie… de elanden en beren zwemmen daar nu terwijl ze een nieuwe autostrade fixen.

Op zoek naar eten eindigden we bij Pizza boys. Niet meteen een restaurant voor Michelin en t duurde ook enorm lang eer ons eten er was, maar bon…. Niet moeten koken was mooi meegenomen… we testten pizza, calzone, pasta en lasagne en concludeerden dat wij t toch anders zouden aanpakken als uitbaters. 🤭 

Overnachting: We eindigden op een pullout onderweg richting het zuiden. Niet bepaald super stil, maar t was al laat en gratis was mooi meegenomen.

Dag 67

We baanden ons een weg verder naar t onderste stuk van t Kenai schiereiland.

Eerste toeristen trekpleister was Ninilchik. Vooral gekend voor de Russisch Orthodoxe kerk en het bijhorende kerkhof. We stopten net voor er een ganse bus toeristen gedropt werd en konden in rust wat rondlopen. Wat een verschil met thuis… prachtige wildbloemen en witte hekjes en kruisen.

We stopten ook even op een strandje in Anchor Point om te kijken hoe de traktoren hier boten te water brengen. De kids wilden een zandkasteel maken, maar moesten helaas de poging staken door de regen….Lia haar gezicht zegt genoeg zeker… she was NOT amused!

Daarna reden we verder richting Homer en Spit. We wisten het zelf niet maar een “spit” is blijkbaar een stukje land dat gevormd werd door de gletsjeractiviteit. Het is dus een lange landtong die aan de stad Homer vasthangt…

Van aan het visitor centre en onze korte wandeling daar op zoek naar vogels met een jong (maar vraag de naam niet 🤭) kon je het spit al goed zien… we waren vooral weer verbaasd over de prachtige bloemen… onderweg.

We gingen op verkenning en voor t eerst na al die dagen waar alle parking 5$ dagpassen waren, kon je hier in t mega toeristische Spit ineens gratis parkeren. Yes, mobilhome wegzwieren lukte zonder veel moeite…

We hadden reuze honger en gingen op zoek naar een goed visrestaurant. Na een half uur rondlopen met zeurderige kids liepen we de fish & grill binnen waar de kaart alvast een optie had waar elk gezinslid zich in kon vinden… maar yep, foute overpriced restaurants kiezen… weeral prijs… man man, vissoep leek meer op een kom bechamelsaus met dille, de fetucinni met zeevruchten was tagliatelli die al aeen paar keer heropgewarmd was zodat zelfs de zalmstukjes er morsdood uit zagen. De kids hun fish en chips hadden een korstje dat naar karton smaakte en Christoph zn catch of the day was volgens ons gewoon een mootje diepvriesvis…. Maar ge zijt dan wel 200€ kwijt eh… slik 😔. 

We reden Homer uit op zoek naar een wildkampeerplek. De meisjes kregen een ijsje uit de diepvries…. Voila, weeral 50$ bespaard… haha! 

We lazen vandaag dat in Alaska de prijzen gemiddeld 25% hoger liggen dan de rest van Amerika. En pakt dat wij dan nog es op t duurste schiereiland van Alaska zitten. Echt gedegouteerd kwamen we buiten. En wetende dat ge dan nog 20-30% fooi hoort te geven aan een dienster die zelfs het glas bij uw bierblikje vergat te brengen… niks voor ons. Vanaf morgen weer flink de discipline om zelf te koken.

De Alaskanen gaan trouwens heel anders om met geld. Ze betalen geen inkomenstaxen en laten t geld hier veel meer rollen. En als een serveuse halverwege uw pintje vraagt of ge een tweede wilt, is t niet ongewoon dat dat eerste al mee verdwijnt… maar de gierige Europeaan gilt dan “ik drink de rest van dat glas van 7€ nog wel op” 😅

Overnachting: Kruising Basargin Rd en E End Dr. Ongeveer 26km buiten Homer… N 59.79902 W 151.15969 met uitzicht over Katchemak Bay en de gletsjers. We vonden de kleine pullouts te mini en scheef en stonden daarom op een grote “parking” wat niet meer was dat een verharde strook met zicht op de vele gletsjertongen. Helaas ook de place to be voor party’s blijkbaar en s nachts kregen we tot 2x toe luide muziek langs ons en s morgens lagen er allemaal bierblikjes van de lokale feestgangers…

Onze dagen rond Seward

Dag 62 

Fourth of July! 

Na het vuurwerk lagen de kids veel te laat in hun nestje dus wij dachten uit te slapen, maar dat was buiten Lia gerekend. Haar biologische klok was erop gebrand om rond 8u al aan de dag te starten na de super korte nacht… (lezende ouders weten dat dat t recept voor miserie is vanaf zowat het lunchuur)

De rest van t gezin modderde wat aan, pfffff veel te weinig geslapen. We besloten na ons ontbijt om naar de race te wandelen.

Elke 4e juli wordt hier immers Mount Marathon gelopen, geen echte marathon maar een loopwedstrijd naar de top de locale berg “Mount Marathon”. Kids, mannen en vrouwen… in 3 groepen start zowat het hele dorp en een pak ingevlogen berglopers aan de te zotte wedstrijd. Ooit gestart als een weddenschap op café maar 100j later nog steeds een jaarlijkse strijd om onder het uur de berg op en af te lopen. De winnaars lopen ongeveer 40min naar boven en 10min naar beneden. Met hellingsgraden van 40-60% een zotte bedoening. En jong of oud, de locals lopen t allemaal! We zagen zelfs een 55+ er die al sinds z’n 8j elk jaar meeliep! Respect!

Rond 11u begon dan de parade. Met praalwagens (maar evengoed met een aanhangwagen vol kajaks met daarop verklede kids) reden de voertuigen door de straten… al toeterend, zwaaiend en snoep smijtend. En onze kids leerden snel… waar ze t eerste snoepgoed nog voor hun voeten lieten weggraaien, waren ze nadien volleerde aanvallers. De buit werd in mama’s Eastpak zakje gestopt en er werd vlot gewuifd met toeristen puppy oogjes naar alle potentiële donateurs 🤪.

We liepen langs de speeltuin weer terug naar onze mobilhome en gingen daar lunchen alvorens we voor de vrouwen race terug de stad in doken. Ava en Lia hadden hun zinnen gezet op kindergrime en we gaven toe. Voor 10$ toverde de shminkster tevreden kindjes (die bijna vergeten waren dat hun ballon net hogere oorden opzocht).

We aten nog een speciaal drip-ijsje ( allemaal mini bolletjes) en sloten de dag af bij de foodtrucks waar we corn fritters met honingboter en vis uittestten. We hadden ons er een beetje aan mispakt door te denken dat die foodtrucks tot s avonds laat gingen aanwezig zijn. Maar nee hoor, van zodra t merendeel van de vrouwen hun race had uitgelopen, begon het feestcomité op te ruimen en vanaf 17u liep de stad leeg…

Nog even een korte stadswandeling met wat murals, de locale waterval en langs het water weer naar onze kampeerplek. 

Overnachting: zie eerder

Dag 63

Opnieuw werd er in onze mobilhome uitgeslapen. Die ochtenden van up en running vanaf 7u zijn al een tijdje achter ons. Een normaal bed-uur by the way ook 😝.

Vanochtend gingen we in de stad op zoek naar tours. We wilden immers graag een keer met de boot of boatplane gletsjers gaan kijken en op zoek naar walvissen en andere zeedieren.

We opteerden op goed geluk voor één van de grotere touroperators Kenai Fjord Tours die een dagvullende boottocht aanbood met 2 gletsjers en zowel lunch als avondeten inclusief had. Voor maar 80$ meer had je meteen ook een diner op een eilandje erbij en 2u langer varen lang een extra gletsjer… leek ons een goeie deal!

We konden helaas de volgende dag niet meer mee maar boekten voor onze laatste dag in Seward. 

Nadien maakten we vaart naar het Kenai Fjords National Park waar we Exit glacier gingen opwandelen. Eigenlijk stelde de wandeling niet zo heel veel voor. Veel vliegen doodmeppen, een beer door de verrekijkers en dan in de verte wat gletsjer-ijs…. Mmm daar hadden we iets meer van verwacht. Nuja, we worden dan ook heel kritisch na al dat moois dat wij al gezien hebben 🤪

Na het park wilden we graag bbq’en op onze nieuwe kampplaats. Maar de vuurkringen die horen bij onze front row kampeerplaatsjes hebben geen rooster. Het werd dus spaghetti met een rondje vuurkestook voor marshmallows… het leek wel alsof de hele camping ging slapen voor ons… we dansten en zongen bij ons vuur en kropen doodmoe ons bedje in…

Overnachting: zie gisteren

Dag 64

We worden steeds betere uitslapers. Nu was t al 10u, daarna ganse kroost douchen, afwassen… het was al na de middag eer we de camping af rolden… 

We reden terug naar Exit Glacier. Christoph wilde immers toch nog eens proberen om de gletsjer van dichter te zien. We besloten de Harding Icefield wandeling te doen en te kijken hoe ver we zouden geraken.

Amai dat was een pittige wandeling! We stegen 2,5u en namen de kids mee tot het 2e viewpoint. Menig volwassene liep te hijgen en puffen en onze kids deden t toch maar. Omgekocht met de belofte van sprinkle cakes en haribo kersensnoepjes aan de top, een extra banaan, drinkyoghurtje en fruitknijpzakje voor energie op de tussenstops en tadaaaaaa. Daar stonden we op onze top. De route kon nog 2mijl verder maar daar pasten we voor… heen en terug nu was al 9km en door t hoogteverschil echt wel de limiet voor die kleine stappersbeentjes.

Als een speer gingen onze dametjes op hun 2e adem naar beneden en riepen iedereen vrolijk “hi guys” toe. Lia struikelde tegen t einde al iets sneller dan gewoonlijk en vond de laatste 100m met de parking in zicht net dat beetje te veel…. Maar ze kan 9km zonder een schouderritje van papa of effe rusten in de draagzag afvinken! Trots als een gieter nam ze haar medaille (een kersensnoepje) in ontvangst 🤩. Wauw!

We kookten op de parking uit angst dat ons doodmoe duo anders al zou liggen maffen eer we de camping bereikt hadden. De kip met rijst werd binnen geschrokt en we sloten de dag af met nog een heerlijk ijsje in Seward waar we gekke smaken uittesten!

Overnachting: zie gisteren

Dag 65

Vandaag was t tijd om t water te verkennen. Om 9.15 werden we in de haven verwacht voor onze boottocht. Dat er regen voorspeld was, wisten we tevoren… alleen hadden we niet verder nagedacht wat dat betekende voor zichtbaarheid onderweg of de hoogte van de golven…. 

Ava schreef een brief aan kapitein Emma met de vraag om ons alsjeblieft naar orca’s te brengen. Wat was ze trots toen ze haar tekening echt kon gaan afgeven en kennismaken… Ze kreeg haar bestelling… een ganse familie van wel 8 orca’s! 

Gelukkig trekken de walvissen, orca’s, zee otters, puffins, zeeleeuwen en zeehonden zich niets aan van de regen en was t enkel minder idyllisch dan in onze gedachten om zo kletsnat buiten te staan kijken 😜

Bewegende zeebeesten vastleggen op een wiebelende vaartuig met een baby in de draagzak (buggy en maxicosi waren niet toegestaan hoewel die maxicosi perfect had gegaan) was geen senicure maar bon… we zagen dus veel dieren in rond en richting de afkalvende gletsjer.

Nadien vielen de kids van pure ontlading in slaap… om dan ziek wakker te worden toen we de golf van Alaska weer door voeren. Dat dinertje op Fox Island was er dus een beetje te veel aan. Volgende keer toch maar een extra reispilleke wegmoffelen voor die kroost van ons! 

Trouwens, ouders wees gewaarschuwd. Tijdens zo een 8u durende tocht zult gij poepegattekes afvegen terwijl verderop de camera’s flitsen omdat een stuk gletsjer in zee tuimelt. Gij zult borstvoeding geven als er een walvis een showke opvoert aan de andere kant van de boot en gij zult kinderpollekes vastklampen aan relings in plaats van rond te hossen met camera’s en lenzen… maar bon 😅 

Overnachting: zie gisteren

Over wachten op golven in Anchorage, gletsjers opwandelen en onze vuurwerk party in Seward

Dag 60

We startten de dag met een paar korte viewpoints in de buurt. Overal hingen lawine sensor testers. Hebben ze dat in onze skigebieden tegenwoordig ook? Wel handig dat je voor je de piste opgaat je lawine alarm kan testen… Verder ook bordjes dat je niet mocht schieten naast de spoorweg en geen vuurwerk hoorde af te steken in t park of mocht stropen… euhm, juist ja. Exact onze plannen 🤭

We reden echt in een mooi gebied… Ik vond t meteen jammer dat we hier niet langer konden blijven (en anderzijds toch ook niet gans op mn gemak van al die geweren). We pikten nog een lusje mee langs allerlei boerderijen (die nergens reclame maakten en we dus ook niet vonden) en stopten even aan een rendierfarm (maar 16€ pp vonden wij een prijselijke uitstap om een rendier en eland te aaien… alsof Noah dat al kan 🙈) 

We lieten de Schots uitziende Highlands achter en vervolgden de weg langs de rivier naar een wandelgebied dat Christoph op internet had gevonden (vraag me niet hoe ie t doet maar hier kwamen we echt uit op “de” familiehike van de locals)

We reden iets voor de middag de dagparking van de Bodenburg trail op. In tegenstelling tot de gewapende wandelaars van eerder, waren er hier op de West Butte Trail vooral gezinnen op stap en heel wat mensen met kleine kinderen in draagzakken. 

De 750m heen en terug bleek een foutje van Christoph en t was iets van een 5km naar een viewpoint waar je de gletsjertongen kon zien…  550 trapjes onderweg die Lia opkroop als een hondje… whatever works… ze amuseerde zich kostelijk! 

Verder werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht, veel babbeltjes met super lieve families die ons een pak tips gaven, veel geknuffel met honden bij wijze van dog therapie voor onze angsthazen… Kortom, een geslaagde dagactiviteit… en die beelden van gletsjers, dat smaakt naar meer!

Je kon vanop de wandeling ook Knik glacier zien waar het vermoedelijk ook super tof wandelen was. En aan de Knik rivier was t super leuk kamperen… wij moesten helaas door. Anders was deze regio rond Palmer echt wel het exploreren waard! 

Maar wij, wij hadden net voorbij Anchorage een date met het natuurfenomeen “bore tide” dat je maar enkele dagen per maand kan zien. Bore tide is het moment waarop het inkomende tij in het smalle kanaal binnensijpelt. De ziltbanken houden t water eerst wat tegen en het water wordt zo steeds hoger en hoger tot t als een grote golf t kanaal binnenschrijdt.

Alleen… vanavond was t eerder BORING tide. De golf van 2meter hoog was nergens te bespeuren… teleurgesteld dropen we af.

We stonden dus verkeerd voor die bore tide, morgen avond herkansing! Want hoe meer Christoph googlet erover, hoe meer hij dat wilt meemaken

Overnachting: viewpoint Beluga point – alle state park campings zaten vol dus we reden uiteindelijk terug gezien we daar 5 omgebouwde schoolbussen hadden achtergelaten. Alleen, die reden net wet toen wij aankwamen… we sliepen er uiteindelijk alleen. T was helaas vrij lawaaierig, maar verder van Anchorage wegrijden was stom want we moeten nog een stockup supermarkt doen voor we het Kenai Peninsula optrekken en alles ineens een pak duurder wordt! 

Dag 61

We maakten de kids wakker en trokken terug naar Anchorage voor inkopen. Iedereen had ons gewaarschuwd dat t peperduur ging worden op Kenai Schiereiland dus we gingen tanken, onze propaan bijvullen en onze voorraadkasten terug volstoppen voor de komende 3weken. Op zondag in het weekend van 4 juli vind je vooral half leeggeroofde rayons, maar we konden toch wel vlot een winkelkar gevuld krijgen! 

We reden verder richting Girdwood. Initeel wilden we daar gaan wandelen, maar door de Forest Fair was er al file vanop de grote weg… we besloten verder te rijden tot aan het Kenai Peninsula Visitor Centre en daar een wandeling uit te kiezen. 

Byron Glacier trail werd het… een prachtige wandeling naar de gletsjertong. En net zoals de stoere klimmers en bouderaars (maar dan zonder revolver op onze rugzak gebonden 😳) stapten we iets verder dan de meeste toeristen. Sneeuwballen gevecht obligatoir! Amai, in vergelijking met Canada waar ze ferm doorrekenen om tot bij de gletsjer te mogen OF in vergelijking met Nieuw Zeeland waar je in de verte een gletsjerstipje zag, konden we nu gewoon helemaal tot boven wandelen! Wij stapten iets verder dan de meeste dagtrippers en gingen echt op de sneeuw. We kozen uiteraard een pad uit waar je voetstappen zag en bleven weg van plaatsen waar er mogelijk al gletsjerwater een deel had uitgehold. Na een tijdje wandelen in de sneeuw, staken we een gletsjer rivier over en hielden we een sneeuwballen gevecht tot er een kind niet tegen haar verlies kon en mama met natte sokken eindigde… wat een leuke wandeling! Bij deze heeft Noah dan ook zn eerste gletsjerhike beet…We waren al gauw 3u weg…. Prachtig!

Na een laat vieruurtje wilden we terug naar het bore tide viewpoint (het juiste ditmaal). Alleen, we eindigden meteen in een file en stonden gewoon stil terwijl we de tijd zagen wegtikken…

De meisjes lieten we wegdommelen zodat ze alvast klaar waren voor het Independence Day vuurwerk ‘s nachts. We kookten macaroni en wachtten aan het uitkijkpunt op die golf van 2m hoog die zou komen. Aangezien er maar 2 plaatsen op de wereld zijn waar je dit fenomeen kan waarnemen was vooral Christoph er op gebrand om dit mee te pikken, hence poging 2. Zijn vrouwelijke compagnons keken vooral uit naar de beluga walvissen die vaak daarna gezien kunnen worden omdat die dan net goed op de school vissen kunnen jagen.

Helaas was het bore tide ondanks de goede voorspellingen weeral 2x noppes. De surfer bleef teleurgesteld staan, wij dropen opnieuw af… geen beluga te zien. Verdorie toch! 

We reden snel verder richting Seward waar we een camping geboekt hadden voor 5dagen. Voor t eerst ergens langer dan 2 nachtjes! Tijdens t rijden zagen we enorm veel leuke wildkampeerplekken richting Seward…. Doeme en wij maar maanden tevoren Tomorrowlandsgewijs meedingen naar plaatsjes op de dure stadscamping. 

Mental note voor een volgende reis… niet te veel van thuis uit proberen regelen! 

We kwamen rond 22u aan op onze camping wat basically een steentjes veld was met duizenden auto’s, trailers en mobilhomes. Er werd al duchtig muziek gespeeld, de vuurkringen roken naar benzine-kampvuurtjes terwijl een commerciëel ingestelde houthakker rondtourde met zn pickup vol houtblokken in de hoop een centje bij te verdienen, in het water lagen kajakkers te wachten op spektakel, families met kids installeerden zich in de late avond tussen de kasseien op t strand. Overal vlaggetjes en USA accessoires…

Onze kids waren extreem ongeduldig voor het vuurwerk. Lia mopperde dat t maar een stom feestje was zo zonder eten en activiteiten. Ava snapte de fun niet meteen van ingewikkeld in fleece en warme kleren kijken naar een botenparade en was teleurgesteld dat ze niet ook op t water mocht. Onder luid getoeter naderde middernacht en knalden de vuurpijlen voor een dik kwartier door de lucht! Een beetje raar zo vuurwerk als t niet donker wordt…. Maar bon, onze eerste Independence day viering is dan gestart. Doodmoe kropen we in ons bedje…. Die taartenverkoop s ochtends om 8u en het zingen voor de vlag om 9u hebben we niet gehaald 😂

Overnachting: Resurrection Campground Seward (te boeken in vaste timeslots op de site van seward zelf) – wel redelijk prijzig en ongezellig. (55$ en 65$ voor plaatsje aan t water) Vuurkringen enkel bij de duurdere plaatsen aan t water. Helaas blijken dat geen grills te zijn. Dumpen kan gratis. Sanitair en douches zijn heel beperkt en gebruikten wij enkel in onze mobilhome…

Chillaxen in Nenana, op zoek naar Mount Denali en op visite in een vervallen goudmijn

Dag 57

Vandaag werd er in Nenana uitgeslapen. Terwijl de meisjes eventjes met oma en opa telefoneerden, kon ik verder de laatste natte stukken ophangen op onze gefabriceerde voortent waslijn.

Erna werd t tijd om onze buikjes te vullen dus we slenterden tot de Rough Woods Inn. Op het menu: ontbijt tussen de locals (die blijkbaar allemaal zelf kiezen wat ze betalen voor ne koffie 🤪). De meisjes kozen pannenkoeken die ik bestelde zonder spek en bijhorende omelet. De kokkin trok maar rare ogen toen ze onze “gesuikerde pannenkoeken” bestelling doorkreeg. Even later kwamen er borden onze richting uit met 2 suikerloze pannenkoeken en een potje. De meisjes likten aan de inhoud van t potje, denkend dat ze een bolletje ijs gescoord hadden… het was boter. De veteraan aan de tafel verderop gebaarde geschrokken dat ze een mes moesten gebruiken en smeren… 🤪 Het was een stille maaltijd, onze kids werden aangezogen door een tv met cartoons die toevallig net aan onze tafel ophing 😝 ze aten in stilte hun pannenkoekjes op en kwamen vervolgens van moeder haar wafels schooien.

We informeerden nog maar eens naar de actuele status van de bosbranden. Maar volgens de locals was alles onder controle… De kokkin was er van overtuigd dat ze opnieuw een hele zomer tussen de rook zouden doorbrengen. Ze waren er zelfs een beetje gelaten over…”we got no other place to go”…

Na ons ontbijt flaneerden we verder langs de hoofdstraat richting de Coghill supermarkt die al sinds 1916 door dezelfde familie uitgebaat wordt. We werden ingehaald door 4 tourbussen… terwijl iedereen aanschoof voor de wc of snel wat chocolade en frisdrank kocht, gingen wij snel op zoek naar nieuwe batterijen voor onze rookmelder die telkens alarm slaat (niet handig in bosbrand gebied als uw CO2 meter batterijen net plat zijn). 

Buiten de supermarkt geraakten we aan de praat met de lokale kids die limonade en prentenboeken verkochten. De mama’s waren super vriendelijk en na een gratis limonade en een muggennetje voor Noah, kochten we toch maar snel een boek.

Trouwens, het valt echt op hoe vriendelijk iedereen is in Alaska en elkaar helpt. Ik denk niet dat wij op straat zomaar iemand een maxicosi muskietenhoes uitdelen zo van “gij hebt t harder nodig dan ik, ik kan t hier nog vervangen”. Mensen vragen ook altijd naar Noah en complimenteren ons met ons mooie gezinnetje…  volgens mij zit dat toch een beetje in het DNA van die Alaskanen. Ze zijn immers in de winter echt op elkaar aangewezen en veel minder materialistisch ingesteld. Ze willen graag helpen waar ze kunnen en zijn super kind vriendelijk.

Het voorleesboek “Eddie de hermelijn” werd geschreven door de lokale auteur Josh Verhaegen (die blijkbaar Nederlandse voorouders heeft en bovendien dan ook nog eens de papa/nonkel bleek van de kids & burgemeester van t dorpje met 329 inwoners.) Het was duidelijk dat de kids niet aan hun proefstuk toe waren en de schema’s van de tourbussen doorgebeld werden zodat de mini economistjes in spe hun business tijdig konden opstellen… beetje dubbel wel. Onze meisjes waren vooral teleurgesteld dat ze weer niet konden babbelen met de Engelstalige kids… taal blijft een barrière.

Uitchecken deden we uiteindelijk maar na 14u. En helaas was ondertussen de wind gekeerd. Alles op onze waslijn had zo een extra vleugje bosbranden-parfum verkregen 🤨.

We reden verder naar Denali National Park, het enige betalende nationaal park van Alaska.

En guess what, Linda en Frank het bejaarde koppel dat we al sinds t begin van de Alaska Highway af en toe tegenkomen, waren er ook. Wat waren ze blij ons te zien! Linda zag meteen dat Ava een tand kwijt was en Frank vertelde honderduit over een kajak uitje met zn kleinzoon… echt heel lieve mensen! We kregen nog tips over een wandeling en de husky kennel. Linda mopperde nog even tegen de man aan de kassa dat wij toch ook wel een kampeerplaatsje verdienden, maar het verdict bleef “vol”.

Daarna was t tijd om even in t Visitor centre te informeren wat er allemaal te beleven viel. Terwijl Christoph en de meisjes de tentoonstelling over fauna en flora deden, kreeg Noah zijn eerste peren fruitpapje. Dat smaakte al een pak beter dan die wortels van eerder 🤪.

In Denali NP mag je enkel het stuk tot Riley River rijden met eigen vervoer, de rest is voor tours met speciale bussen die je meenemen om wildlife te spotten… Dat zou ons gezin meer dan 400€ kosten dus daarvoor pasten we wijselijk. De zichtbaarheid was trouwens door de rook super slecht en Mount Denali kan je eigenlijk beter van buiten t park zien.

Wij besloten rond 17u met de mobilhome het enige toegelaten stuk van ongeveer 15mijl te rijden en konden zo na de drukte aan de rivier gaan spelen. De wandeling zag er leuk uit maar nog bijna 4km was iets te veel van het goede gezien we zo laat op gang waren na onze leuke tijd in Nenana. En eerlijk, Ava speelde veel liever gewoon in t slijk van de rivier, Lia bouwde dammen waar ze dan naast sprong en dieje grizzly was waarschijnlijk ook blij dat familie groot lawijt niet op bezoek kwam 😅. 

We moeten alleen nog een duchtig woordje spreken met een stoute meeuw die pardoes op Ava haar kop landde. Dat zijn toch geen manieren?

Erna gingen we dapper op zoek nr een kampeerplek, maar in t stadje konden we niet meer terecht en daarna kwamen we in eindeloze wegenwerken terecht. Net erna hielden we halt op een pull-out waar we nog snel hotdogs kookten….

Overnachting: parking langs autostrade net buiten de wegenwerken. Gelukkig amper lawaai ‘s nachts en een pak minder muggen dankzij de bosbranden! 

Dag 58

Opstaan luie slapers! Vandaag naar de hondenkennel! Rond 10u startte daar immers een gratis ranger tour. In principe vragen ze om gebruik te maken van de gratis shuttle service, maar tegelijkertijd verplichten ze kids <1m40 om een booster zitje mee te brengen en baby’s om in een autostoel te zitten… hoe we de husky’s gingen bezoeken met 2 boosters en een autostoel zag ik niet meteen. Dus…. Christoph zette mij en de meisjes af en zou dan zelf 2mijl terug aan het visitor centre parkeren en snel achterna komen met Noah. Zo hoefden de kids enkel terug te wandelen na de rondleiding.

In de honden kennel trainen ze sledehonden die in het park gebruikt worden. Al meer dan 100jaar patrouilleren ze in de winter tegen stropers, helpen ze om t materiaal voor constructiewerken ter plaatse te krijgen en vervoeren ze biologen en rangers die op onderzoek gaan en winterse metingen uitvoeren. 

Zo leerden we dat

* een slede 5 tot 12 honden heeft die elk 100 pond kunnen trekken.

* een hond 9 jaar werkt en dan op pensioen gaat met full benefits zoals een warme zetel om dutjes op te doen…maar don’t get your hopes up… honden mogen alleen naar bestemmingen waar ook s winters veel sneeuw ligt en t aardig koud wordt

* vrouwtjes honden soms betere leiders zijn dan de mannetjes, alles hangt af van t karakter

* het 2 jaar duurt eer men van een hond weet welke positie hij best inneemt. De voorste 2 zijn de leiders, daarna komen de swing honden en de achterban zijn de harde werkpaarden die alles krachtig trekken.

* de honden 2 vachten hebben. De isolatievacht verliezen ze in de zomer, maar ze blijven heel vatbaar voor oververhitting dus s zomers mogen ze maximum een half uurtje op wandel

* sledehonden lange benen hebben maar hun teentjes dicht bij elkaar kruipen als wantjes omdat dat nu eenmaal in de sneeuw handiger is

Ava en Lia kunnen heel bang zijn van honden, maar vandaag werd er duchtig geaaid! Christoph en Noah wandelden iets langer dan gedacht over die 2mijl en misten de korte ranger tour helaas net…

Nadien wandelden we samen terug naar de mobilhome bij t begin van t park, lunchten we snel in de mobilhome en plakten we er nog een wandeling naar een voetgangersbrug aan voor Meneer de Bouwkundig Ingenieur. De meisjes werden omgekocht met een ijsje.

Daarna was t tijd om het nationale park te verlaten en met gekruiste vingers langs de viewpoints van Denali State Park te rijden in de hoop dat Mount Denali zich toch nog liet zien ergens tussen de bosbrandrook….

Weetje: Mount Denali werd ooit Mc Kinley herdoopt door de blanke beklimmers. Na juridisch getouwtrek met de familie Mc Kinley heeft de berg sinds een jaar of 10 toch zijn originele native naam weer terug…

We stopten ook nog even bij The Igloo.

Een iglo hotel dat nooit afgemaakt werd en nu staat te verkrotten… ook het tankstation en de wasserette van de camping die ooit op het domein waren, hadden hun beste tijd gehad… ongelooflijk eigenlijk hoeveel urbex locaties Alaska heeft!

Zoals verwacht zagen we niets van Mount Denali. We eindigden op de parking van het zuidelijke viewpoint, kookten en speelden bowling met lege drankblikjes en steentjes… ineens was t middernacht en kwam Denali uit de wolken tevoorschijn. De mensen bleven toestromen maar doodmoe kropen wij in ons bedje.

Overnachting: Mount Denali viewpoint south. Er waren een paar statepark pullouts met dag gebruik of camping op onze route. De grotere uitgeruste camping was 35$ dus wij besloten nog even door te rijden en eindigden op deze ex camping aan het viewpoint. Alle vuurkorven, picknickbanken en sanitair tiptop in orde, alleen de betaalpaal buiten dienst gemaakt en water afgesloten… de ranger stopte s ochtends en maakte er niets van dat we daar uiteindelijk met 3 mobilhomes gestaan hadden..

Dag 59

We stonden op en guess what… Mount Denali zichtbaar in volle ornaat! Heel uitzonderlijk want meestal zit ie diep gehuld in de mist OF rook van bosbranden in s zomers…. Op een wip stonden er toeristen die opgebeld werden door reisorganisaties mee op t viewpoint te genieten… wij waren toch lekker de sjansaars die eerstes waren! Obligate familiefoto stop dus!

Daarna reden we met een grijns op onze smoel richting Talkeetna

Gezien dit het enige echte dorpje is, was t meteen heel toeristisch en dus minder onze meug. Te veel schreeuwerige winkeltjes die riepen van “smijt uw dollars hier binnen”, veel bussen met mensen die gewoon een korte stop deden voor activiteiten, overpriced marktkraampjes… We deden een korte wandeling en eindigden op zoek naar een snelle lunch helaas in een veel te toeristisch en oertraag restaurant in t centrum. Het viel wat tegen qua eten, maar gelukkig voor Christoph hadden ze wel goed Alaskaans bier 😂.

Erna gingen we nog eventjes informeren hoe het zit met floatplanes hier in Alaska, maar we pasten toch wijselijk voor een kwartiertje vliegen aan 500€. Het zal ongetwijfeld een ervaring zijn om te landen op t water, maar 500€ is verdorie veel geld.

We reden snel nog langs de supermarkt voor fruit en brood en vervolgden daarna ons traject. Potholes, wegenwerken, files…

Rond 18u stonden we in iets wat heel hard leek op Schotland met groene rotsachtige bergen. Matanuska-Susitna Borough is echt voor natuurlovers… en goudmijners. Het is 1 van de enige plaatsen waar je recreationeel mag goud pannen, gelegen aan een rivier met een paar prachtige simpele campings, enorm veel wandelpaden en bergflanken vol bessenstruiken waar de locals & beren hun buikjes vol van eten.

Wij kwamen voor het Independence Mine Historical State Park. Want in die prachtige natuur ligt een in verval geraakte goudmijn. De meeste mensen combineren met een ritje over de dirtroad “Hatchers Pass” maar wij kozen een iets RV vriendelijkere route.

Wij kwamen pas rond 18u toe en mochten niet meer tot aan de dagparking doorrijden. Er zat dus niets anders op dan onze kids te overtuigen de laatste mijl bergop te wandelen… maar, het was t waard want wij waren gans alleen… al bijna 70j verlaten en ondertussen een bouwval tot en met, maar het geeft je een goed beeld van hoe het leven in Alaska zich vormde… boomtown en dan vergeten boerengat zodra de goudopbrengsten afnemen…  

Na onze wandeling kozen we snel een van de parkings uit om te overnachten. Toen we op de camping aankwamen, ging het koppel naast ons net op wandeling vertrekken. 2 trekkersrugzakken, frigobox, pistool en geweer… we deden een praatje en voor hen is gewapend wandelen heel gewoon. De jongeman stoefte dat ie veel geweren had en dat dat nu eenmaal nodig was voor de “vicious bears”. We hadden duidelijk echte wapenfans getroffen.

Overnachting: camping net voor de Independence Mine dagparking. We kozen deze voor t beste zicht voor zonsondergang en zonsopgang. We waren effe vergeten dat beiden kot van de nacht vielen 🤭 Helaas bleken er ook lokale joyriders fan van onze campingplaats, maar bon voor 5$ moogt ge niet te veel verwachten zeker…

Kajakken, de kerstman, het thuisfront en bosbranden

Dag 55

Was dat wel een slim idee om hen te beloven te gaan kajakken tussen die 10.000 muggen? Waar zou Noah blijven? Konden we dat zot idee niet beter skippen, t zou zeker fris zijn ‘s ochtends en onze kids kennende eindigen ze sowieso nat? Zouden er wel droge zwemvesten zijn? Allee, we zien er avontuurlijk uit maar we hebben soms ook twijfels zenne 😄. 

Het plan? We gingen elk met 1 kind varen en om de beurt de babysitter van dienst zijn bij Noah. Alleen, toen waren die boten super lang en leken 2 roeiers handiger. En eigenlijk kon de maxicosi toch stabiel mee… we gingen dus met het ganse gezin een stukje varen. Het water was niet super diep, maar er stond wel een venijnig zijwaarts windje. Dus met de wind gaan meeliggen met een wiebelende Lia die lelies wilde grijpen… euhm dat was zowat een spannend moment, maar Noah kirde van plezier en de meisjes genoten… 

Zoals telkens in onze 11j durende relatie een kajak-discussie over “neen naar den andere kant peddelen” of “gij peddelt te diep of niet diep genoeg”… maar soit, de kids met een smile tot achter hun oren. De meisjes gingen ook nog eens apart met Christoph en Ava kreeg zelfs nog een prive ritje met haar papa. Ze kwam terug aan wal met een tand minder… eindelijk na 10dagen was die losse voortand dan ein-de-lijk het gevecht tegen de zwaartekracht verloren…

We kraamden op en zeiden de fantastische gratis natuurcamping vaarwel. Moesten we nog eten gehad hebben, hadden we misschien nog wel gebleven, maar de frigo was leeg en de conserven echt allemaal op… Er zat dus maar 1 ding op en dat was richting Tok. We kunnen immers niet elke dag 2 bakjes Frosties blijven eten 😆

De route naar Tok  (Toooooowk uitgesproken) had weer de nodige uitdagingen door de slechte staat waarin ze verkeerde. We zigzagden tussen putten en het lappendeken van asfaltherstellingen. We zagen verder helaas enkel een aangereden Karibou hert. Ik begin de locals te snappen dat ze liever in de winter rijden… dan zitten al die putten immers vol met sneeuw en kunnen ze naar hun gevoel “doorsjeezen”. 

Tok is best groot, maar vergis je niet… dat is niet groter dan Westerlo (referentie voor de Kempenaren) of Deerlijk (referentie voor de West-Vlamingen). Er waren 2 winkels en dan wat campings en hotels/motels. In vergelijking met Europese stadjes zeer bescheiden voorzieningen, maar toch echt een centrale hub in Alaska. 

Opnieuw gingen we naar het visitor centre (jeej gratis wifi en nog eens een update uitsturen want dat was ook al een dikke week geleden) en dan naar Fast Eddy.

“Snellen Eddy” is het enige restaurant in dit stukje beschaving. Maar man, wat was het heerlijk om eens allemaal rond een tafel te passen. Het eten dat geserveerd werd zag er allemaal heerlijk uit. En best betaalbaar.

De pintjes en pizza smaakten en de overschot ging mee in een doggy bag (al kende Ava dat concept nog niet en snapte ze eerst niet wat ze aanmoest met die doos… zie foto)

Achteraf moest er nog een kleine overval gebeuren op de supermarkt met eten (dit keer alvast met volle maag vertrokken maar dan nog zit je vlot aan 200$). En hup we hobbelden verder naar Delta Junction, het officiële einde van de Alaska Highway.

Daar kan je in t visitor centre een certificaat afhalen dat je de Alaska Highway hebt afgelegd. Alleen, ze waren wegens onvoorziene omstandigheden gesloten… al verdenk ik ze er ferm van dat ze gewoon aan de overkant van de straat in de drive-in naar het country optreden waren.

Voor ons geen certificaat van de 1422 mijl, wel een andere mijlpaal. Noah kreeg in dat oudste roadhouse van Alaska zijn eerste groentenpapje… echt fan van wortels was meneerke (nog) niet. Nuja, we proberen verder!

We genoten van t optreden (grappig zo een bandje hoogbejaarden 😅) en besloten iets verderop richting Fairbanks te gaan wildkamperen. Morgen willen we immers in de “beschaving” zijn want Ava heeft om 10u lokale tijd een belangrijk telefoontje te doen.

We hebben nog niets verklapt om haar de teleurstelling te besparen als er weer geen ontvangst is, maar Ava mag inbellen tijdens de “sleep-over”. De kindjes van haar klas blijven bij wijze van overgangsritueel voor hun laatste nachtje in de kleuterschool in de refter slapen en zo lukt het eens om op een schappelijk uur voor beide partijen (wij staan 10u achter) te telefoneren… 

Overnachting: Wildkamperen op een pullout. De stateparks waren allemaal 20/25$ en eigenlijk ook maar gewoon parkeerplekken in t bos. Gezien we toch geen vuurtje meer gingen maken, stopten we dus gewoon langs de kant van de weg op een rustig stuk. 

Dag 56

We kraamden op en deden een rondje muggenbeten tellen. Damn weeral zo een slechte kampeerplek. Hoe komen die rotbeesten toch in hemelsnaam binnen? 

Het eerste stadje in de buurt was North Pole en daar hadden we een date met de kerstman. North Pole is een rendier paradijs waar de straatlantaarns zuurstokken zijn en de straten kerstachtige namen dragen. Je kan er overdag ook het huis van de kerstman bezoeken…. Maar dat skipten we waaaaaaant…. gezien we weer in de beschaving waren, kon Ava inbellen bij haar klasje.

Wat deed dat deugd om na 2 maanden de kids uit haar klas weer te horen en vooral… haar juf….ze was best verlegen, maar wat wil je ook als aan de andere kant van de lijn alle kindjes vertellen hoe hard ze je missen? En jij nog eventjes bekomt van de verrassing!

Daarna was t de beurt aan Lia die ook even met juf Ann kon praten die iets later de 3e kleuters kwam vervoegen op school… wat tof dat juf Winnie dat ook nog even wilde fixen voor onze jongste meid… De kids liepen met een grijns tot achter hun oren de rest van de dag… alsof de kerstman net echt gepasseerd was…

Fairbanks stond als volgende op de planning. 88 bosbranden woeden in de regio sinds een zwaar onweer op 21 juni. Wij bezochten de stad dus helaas met een ferme vuurkestook geur.

Terwijl wij op zoek gingen naar een snelle lunchplek nam de rook steeds meer toe. Alles zat bovendien afgeladen vol of serveerde eten waar telkens wel 1 familielid een veto tegen had… Het centrum, met enorm veel daklozen op de stukjes groen, was een beetje een tegenvaller… we pikten snel de Alaska versie van #tourelentrik mee en reden weer verder op zoek naar betere oorden…

We hadden ons in t visitor centre geïnformeerd en de bosbranden bleven telkens minstens 40mijl van de autostrade. De locals zagen geen reden om niet naar Denali te gaan. We reden ongeveer een dik uur en hielden dan halt in Nenana. We waren t rijden beu en reden de hoofdstraat in.

Met in onze spoelbak 3d afwas hielden we halt aan de speeltuin van de lokale basisschool. Moeder en Noah zorgden voor proper servies in de kasten & papa, Lia en Ava bestudeerden de speeltuigen.

We besloten een uurtje later om in Nenana te blijven. De camping kreeg goede reviews en was met 22$ extreem goedkoop. Maar wat nog beter was… Een super toffe uitbaatster, mama van 6 kids die meteen onze meisjes voorstelde aan het camping konijn Cinnamon, ons uitnodigde om de gratis minigolf vooral te gebruiken en zich excuseerde dat ze zelf de badkamermatjes nog aan t wassen was aangezien ik dat waskot voor een paar uur plande in te palmen…

Met de free wifi werd er gebeld met t thuisfront en deden we eindelijk eens een fotobackup op icloud… 3000foto’s al! We wasten en droogden alsof ons leven er vanaf hing, we douchten uitgebreid en sopten Noah in de pompbak zonder ons zorgen te moeten maken of na het benen scheren de volgende nog wel (warm) water had… (en er waren dus die heerlijk zachte douchematjes die ze telkens kwam aanvullen voor de gasten, t zijn de kleine dingetjes soms die t em doen… zei ik al waar voor zn geld?)

Nenana is trouwens een tof stadje met een pak native kunstenaars die vanalles verkopen in toffe winkeltjes. En een stadje met een leuke traditie… Elk jaar kan je tussen februari en april geld inzetten op wanneer het ijs zal breken en de beroemde zwart witte driepikkel toren door t ijs zakt… 200.000$ winnen… niet slecht. Dit jaar deden 17.000 mensen telefonisch mee van heinde en ver. Tot 5 april kan je inzetten…. Wij leggen alvast een paar dollar apart 😅

Overnachting: RV park Nenana (22$ – dry camping // 39$ met water en electriciteit dump inclusief)

Op zwier in Kluane National Park (Yukon) en opnieuw in Alaska

Dag 53

Van Haines naar Haines Junction, een rit van 253km en toch waren we een hele dag zoet! 

In Haines maakten we de fout om na t tanken meteen t stadje uit te rijden op weg naar de scenic route richting een gehucht wat buiten een bakkerij, cremerie en 2 tankstations klaarblijkelijk niet veel te bieden had….

Volgens de brochures die we nadien lazen moet Haines nog wel een tof stadje zijn… grootste en diepste fjord, een bald eagle reservaat, enorm veel beren langs de zalmrivier, trompetzwamen en zeeleeuwen, veel Tlingit cultuur en totempalen… soit… we maakten een inschattingsfoutje

Opnieuw stond er amper iets aangegeven onderweg. En de eerste stops waren in giga wegenwerken waar ze nog stukken weg met dynamiet aan t opblazen waren om steengruis te maken om de weg te op te hogen omdat alles overstroomd was. Dan is stoppen niet meteen aan te raden 😂

Ons krantje had een beetje uitleg maar dat stopte zodra we de grens over sjeesden en opnieuw de Yukon in reden.

Die grens is trouwens nog een verhaal op zich. We hadden in Skagway speciaal een Alaska simkaart gekocht om onderweg wat op te kunnen zoeken. Alleen, zonder ontvangst kan je weinig met zo een simkaart … En dus ook niet de “ArriveCan” app invullen voor de grensovergang richting Canada. 

We waagden t tot aan de grenspost van Pleasant Camp en kregen uiteraard op onze donder. De officier was ook de eerste die onze kids wilde zien! Hij deed z’n werk deftig zenne. Een praatje over jachttrofeeën, alcohol en cannabis later vond hij ons precies toch sympathiek genoeg om op hun wifi de grensformulieren te mogen invullen…. We verzonnen opnieuw een camping als quarantaine adres… Oef, gelukt! Wel stom dat je een 14dagen quarantaine adres nodig hebt als je amper 1 nacht plant te blijven….En ja, de route die we doen flirt zo een paar keer met de grens tussen Amerika en Canada…

Al snel reden we door besneeuwde bergtoppen in Kluane Nationaal Park. Dat park is samen met de aanpalende parken Unesco erfgoed, maar we hadden heel de dag een beetje t gevoel dat we onvoorbereid aan t sjeezen waren tot t eerste visitor centre dat dan al halfweg was…

De regio rond Lake Kathleen zou als “wildlife corridor” het hoogtepunt van t park moeten zijn, maar helaas werden we daar letterlijk opgevreten door muggen. Wandelen zat er niet in! De meisjes wilden persé in t meer zwemmen. Ik mag niet denken hoe we er dan hadden uitgezien…. Ondanks de grove middelen met insectenspray en Deet wisten de beesten ons te vinden! Grrr…

Maar, de dag had ook een prachtig hoogtepunt. We zagen een pracht van een grizzly uit de auto! Even dachten we dat hij weer t bos in was toen we naast 2 andere auto’s stopten en enkel nog een kontje zagen wegvluchten. De andere auto’s hadden vermoedelijk al fotos en reden door, maar wij plaatsten ons rustig op een parkeerstrook… Nieuwsgierig kwam de beer een 10tal minuten later opnieuw piepen… Ava zag hem als eerste en was super trots. En geef toe, die foto is toch nog redelijk gelukt ondanks de heel vuile voorruit!

Ja euhm, Haines Junction daar bleven we echt niet lang. Het eindpunt van onze dagtrip bleek niet echt iets voor te stellen…

In t tankstation waren ze super onvriendelijk en vroegen ze 15$ voor een dump. Nope bedankt! Wij reden snel door zonder te beseffen dat ze ook de enige winkel van t stadje uitbaatten. Het visitor centre wist niet echt een alternatief maar suggereerde een campground aan t volgende visitor centre van t park. We hebben t niet gehaald tot ginder… te moe en te veel honger. We smeten ons ergens op een parkeerstrook vlak na grizzly nr 2 van de dag!

Overnachting: langs Highway 1 op een viewpoint vlak voor Silver Creek.

Dag 54

We werden wakker tussen diezelfde 10.000muggen die we al een paar keer tegengekomen waren dus maakten dat we weg waren.

Korte stop aan Silver creek waar je oude goudzoekers huisjes kon zien. Daarna richting het Visitor centre op Thechäl Dhäl oftewel Sheep Mountain, het meest noordelijke stuk van Kluane National Park.

We informeerden nog eens naar wandelingen en besloten de Sheep Trail te doen. Helaas zitten de meeste bergschapen nu aan de noordzijde van de bergflank omdat het daar koeler is. De wandeling zelf was 6mijl dus ipv die 10km besloten we naar t eerste viewpoint te wandelen en terug, goed voor zo een 4km.

Ondanks het warme weer duffelden we de kroost in met lange mouwen en lange broekspijpen. Die muggen weet je wel. En verdorie ze stoken er gewoon door! Nog een paar zo een dagen en je kan ons familie bubbel noemen! 

Dan was t tijd om weer door te rijden. We deden nog een paar stopjes onderweg, maar t is hier dus echt t achtereind van de wereld. 

Al dagen zijn de enige winkels de overpriced toonbankjes van t benzinestation. En t feit dat alles van ver geimporteerd moet worden, voel je aardig aan je portemonnee! Muggenkaars, muggenspray en betenroller… dat is dan 35€ aub. Om nog maar te zwijgen van de naftprijzen of ne cornetto van 6€ onderweg.

Veel buiten t landschap valt er niet te bewonderen. Met een beetje geluk een grizzlybeer vanuit de auto of ergens een hoop schroot die duidt op iemands droom om stinkend rijk te worden hier in de Yukon.

De wegen hier in Yukon liggen er penibel bij, overal is t kiezen tussen putten of bubbels. Rijden wordt zo plots een pak langer en minder aangenaam. In de namiddag haalden we daarom de ipads nog eens boven voor de kids. Meteen gedaan met ruzie maken. Ik snap hen wel een beetje… na meer dan 7 weken beginnen diezelfde 4 “muren” soms op je af te komen en heb je t gehad met s avonds hollen naar de wc zigzaggend tussen 400,000 muggen. Of bij elk tankstation hopen dat er lekker brood is zodat je niet ‘s morgens en ‘s middags een bakske Frosties moet eten.

Onderweg naar de Amerikaanse grens gingen we op een camping vragen of we toch alsjeblieft even de dump mochten gebruiken. Met een volle pot en lege watertank was dat dringend van doen. Opnieuw beetje gedegouteerd van de onvriendelijkheid en vooral de overdreven prijzen. 31,5$ betaalden we! Wat had ik spijt dat ik dan gisteren het knorpot tankstation met 15$ afgewezen had! Een nachtje camping kostte hier 80$… pffff ik denk dat wij nog wat in t wild gaan staan 🙈

De natuur is wel prachtig, maar om een of andere reden kan ik daar persoonlijk minder van genieten als ik t gevoel heb afgezet te worden door de locals OF me zorgen maak over dieje grizzly die mijn kroost achter ne boom opwacht samen met een triljoen muggen 😂. 

We spraken met een dame op t visitor centre die ons uitlegde dat ze heel teleurgesteld was dat sommige toeristen voorzieningen nu ineens 3 magere jaren wilden inhalen op de kap van de eerste toeristen die weer tot hier kwamen. Tja, t is niet anders… en aan t visitor centre uiteraard gratis drinkwater en dump. Ik kon me er niet echt druk in maken… droef nieuws van t thuisfront en dan besef je maar weer eens… t is maar geld en we moeten genieten van elke seconde op deze aardbol! 

We doken de grens naar Alaska weer over en vonden een prachtige gratis camping in het Tetlin National Wildlife Refuge… we kaapten het voorlaatste plaatsje weg en deden nog even de “informative boardwalk” tot aan t water. En daar… jackpot… gratis bootjes en zwemvesten om te gaan varen… wat een ontdekking.

We kookten de laatste burgers en hotdogs (ons eten is echt zo goed als op) en de meisjes gingen met een grijns tot achter hun oren slapen bij t idee dat we morgen eindelijk eens konden gaan kanoën. Ik probeerde een hele nacht uit te dokteren hoe we ons hele gezin in die boot kregen 🙈

Overnachting: Deadman Lake Campground – 15 sites waarvan enkelen aan t water. gratis brandhout, geen drinkwater maar wel proper sanitair en als bonus 4 grote kanos en 1 kleinere, tal van zwemvesten, peddels… kortom, fun verzekerd! Zeker omdat t dan nog eens gans gratis is! 10km verderop heb je ook nog de gratis Lakeview Campground.