Avonturen uit de Klondike…

OMG we zitten in de helft of wat? Waar is die tijd heen?

Dag 51

Op de eerste echte dag in Alaska hebben we Skagway bezocht op een kwartiertje van onze camping. Een stadje waar de cruiseschepen aanmeren en dat hebben we geweten… Vanaf 10u werd t overrompeld met sjieke kleren madammen, rijke venten die achter hun kroost huppelden en in elke juwelenwinkel het échte Alaska gold moesten gaan inspecteren of hun visa kaart boven toverden voor een souvenier zoals een Alaska knuffeltje voor de zagende kids of t shirts of sweater als herinnering  (maar wij pleiten ook schuldig 🫣). 

Een van de gekendste cruiseschepen is dat van Disney waar je geen filmfan voor moet zijn… blijkbaar echt value for money. Al blijft t toch wat gek om volwassenen met hun trofee lint vol pins als aandenken van elke afgelegde cruise of hun zwart gouden glitter Mickey sweater op zwier te zien gaan voor een avondje sjiek dineren. 

De meesten nemen in t stadje de historische White Pass trein of bezoeken de oude goudindustrie gebouwen zoals t saloon met de dames van plezier. Maar zo mega toeristisch is niets voor ons. We gingen de junior ranger boekjes opvragen in t visitor centre van Klondike Gold Rush National Historical Park en werden al omver gelopen door de mondmasker meute die net buitengelaten was uit t schip en met de credit card in de aanslag op ontdekking ging (of de jeugd die heel verveeld asap free wifi zocht). 

Een lunchplaats vinden was onmogelijk dus we aten in de mobilhome van de frosties die we eindelijk opnieuw gevonden hadden. En eindelijk…. Een nieuwe haarborstel en Alaska simkaart! Maar ik kan u zeggen, nu heeft die winkel weer 1,5week geen ontbijtgranen en melk meer… en kieskeurig mag je niet zijn hoor, van de pakweg 200 artikels in die winkel stond er van alles 1 stuk. 

De locals laten alles per containerschip uit Seattle komen blijkbaar… echt alles moet ingevoerd worden en zo drukken ze de prijzen wat… het Amerikaanse vasteland is veel goedkoper dan Canada blijkbaar.

We besloten te gaan wandelen rond het Dewey meer, maar helaas was die wandeling eentje die best druk was en ook de meest avontuurlijken van de cruises trok. En eerlijk, van t meer zag je niet zo heel veel… ik zou de wandeling niet perse aanraden al waren sommigen onderweg lyrisch. Tja, wat je gewoon bent zeker? 🙈

Misschien was de Yakutania point trail area een betere gok geweest… tja, kiezen is soms verliezen.

Als vieruurtje trakteerden we de kids op een ijsje. Slik 7,5€ voor een bolletje en dan nog 1,5€ voor een horentje… cruiseschip prijzen! Het geld vliegt uit onze zakken hier! 🙃

Om 18u liep t stadje leeg en hadden we de speeltuin samen met een andere papa en zn kids voor ons alleen… Lia ontpopte zich als de juffrouw voor het kleinere kindje dat gelukkig niet begreep dat de juf van dienst redelijk instructief was over wat mocht en vooral niet mocht. Lia riep maar “kindje kom” “kindje kom” en t kleine meisje en haar broer kirden van pret.

We reden terug naar de camping met een ronkende Lia en Noah. Ava hielp nog mee een vuurtje stoken en we kookten spaghetti.

De beer van gisteren was al lang weer vergeten en iedereen at buiten, we gingen zelfs luid zingend (ahja anti-beren) hout sprokkelen. 

Overnachting: zie gisteren

Praktisch: Dumpen deden we in het Pullen RV Park in t centrum (10$) die camping ligt echt naast de spoorweg dus ik ben blij dat wij in de natuur sliepen in plaats! 

Simkaart kan je kopen in supermarkt, maar omdat die er geen meer op voorraad hadden, eindigden we bij de AT&T winkel 2 huizen verderop (40$ voor 15gb + 15$ voor sim) 

Dag 52 

We beginnen wat te slabakken en stonden laat op. Dan nog snel allemaal douchen, soit de tijd om nog veel te wandelen vanochtend was snel foetsie. We reden op t uurtje dat ons restte even langs de Dyea flats. Ooit was t gebied rond onze campsite een goudstadje nu gewoon een prachtig veld bloemen met zicht op de bergen. Beetje spijt dat we niet hier kwamen wandelen gisteren. Veeeeel rustiger en mooier! En ondanks t bord op de brug pasten wij er toch nog prima onder… we hadden zelfs nog een metertje reserve!

Voor we Skagway konden verlaten met onze ferry, hadden we nog 2 opdrachten. Taak numero uno was onze eed als junior ranger afleggen en een nieuwe badge aan ons palmares toevoegen. En vervolgens nog snel een penny van t stadje gaan draaien voor de verzameling van onze kids. Was al weer een tijdje geleden.. in Canada kwamen we ze niet tegen! 

Inchecken voor de ferry naar Haines kon vanaf 12.15, wij kwamen rond 12.30 aan.

Nu namen we al best vaak ferry’s (Corsica, Noorwegen, Denemarken, Zweden) en nog NOOOIT maar dan ook NOOIT hebben ze ons voertuig gemeten.

Hier gilde de vrouw 26ft.. vreemd, wij huurden maar een 23ft slideout mobilhome. Christoph vertrok mee naar t kantoortje terwijl ik Noah eten gaf. Hij kwam terug met slecht nieuws.

Niet alleen was onze mobilhome 26ft en dus een categorie duurder, ik had ook bij de categorie <=25ft blijkbaar opgegeven dat wij 7,5ft waren en er was dus maar een reservatie voor die grootte… kwamen we een 19ft tekort! 

Christoph moest 71$ opleggen bovenop onze reeds bestaalde 130$ en we kregen een kaartje voor de wachtrij… als in… samen met een paar andere sukkelaars die tevoren niets boekten, gaan klaarstaan in de rij.  Als heel de boot volgeladen is, proberen ze je er dan al dan niet nog bij te proppen…

Ik ging toch even zelf nog binnen informeren want wist 100% zeker dat ik t ticket in meter geboekt had en dus wél netjes de 7,5m had ingegeven. Maar niets aan te doen. Feit was dat er plaats voor een brommer vrijgehouden was en wij een pak groter zijn… De supervisor die ze dan maar voor “die moeilijke toeriste” geroepen hadden, vermoedde dat we op de volgende boot later op de reis wél zouden opmogen omdat ik die boekte voor 25ft… 1ft daar deden ze meestal niet zo moelijk over zei ze….Pfffff wat een gedoe! Zo werd t ineens wel een dure grap…

Lia begon prompt te huilen bij t idee dat de boot niet kon doorgaan. Ava bevestigde dat ook mama’s domme foutjes kunnen maken en dat er een liedje van Like Me was over foutjes maken. Christoph bereidde zich menta voor op 300-400km omrijden. En ik frette mn kas op tijdens het wachten. Want die boot had dan nog eens 1u nodig om ingeladen te geraken aangezien iedereen achterwaarts moest parallel parkeren… 

Nog nooit meegemaakt 🙈

Het was nagelbijten… maar net voor de vuilkar geladen werd, mocht er nog 1 mobilhome mee… met Noah aan de borst smeet onze voiture echt alles in de strijd om het te halen en t lukte… de andere mobilhome bleef eenzaam op de kade staan toen wij naar beneden hobbelden en in de romp van de boot een poging deden van “links nee dieje andere links” 

Toen we dan eindelijk de overkant in Haines bereikt hadden, werden we een beetje gepakt in snelheid. Als laatste op de boot, is ook als eerste eraf! Euhm, maar naar welke kant? 

We besloten eerst op zoek te gaan naar een camping. We reden naar het Chilkoot schiereiland. De visarenden volgden over t water. Deze regio is gekend voor de “bald eagles” die hier in duizendtallen verzamelen rond November.

We kozen een plaatsje en gingen nog even aan de andere kant van Haines een wandeling maken tot op t strand aan het Chilkat State Park – Battery Pt. Trailhead 

Chilkat, Chilkoot… euhm… we wilden eigenlijk op dit schiereilandje een camping zoeken 🙈

We gooiden steentjes, keken onze ogen uit op zoek naar wildlife aan de bergen en genoten van t buiten zijn na de stressy middag die we vooral wachtend op een “misschien toch niet”- boot doorbrachten… 

Tijdens de wandeling kwamen we Charlene en Roy tegen met wie onze meisjes liedjes zongen, foto’s keken en een babbeltje deden bij wijze van grootouders-surrogaat…. Soms missen we jullie daar thuis toch hard hoor!

Overnachting: Chilkoot Lake Campground – er zijn ook een paar grotere RV parks in Haines zelf, maar wij vonden t bos wel leuker. Bovendien ideaal om beren/visarenden te spotten… wij vonden alleen verse berenkaka 🙈. Beste plaatsje voor zonsondergang is nr 13 waar je een stukje bos lagerop met zicht op de bergen helemaal voor jezelf hebt. (20$ via gratuity enveloppe – dumpen apart te betalen maar die dump zagen we nergens)

Onderweg naar Alaska

Dag 47

Ok, Alaska here we come!

Eerst stop van de dag was het visitor centre in Grande Cache voor wat gratis wifi én kaarten/brochures voor onze tocht. We troffen heel lieve mensen met een pak tips. Ava en Lia tekenden het gastenregister vol, Noah charmeerde met z’n ginger haarlokken en puppy eyes. Nog even de speeltuin op en dan weer hup onze voiture in…

De goede raad die we meekregen was om een stockup te doen in Wall Mart in Grande Prairie omdat winkels schaars zijn. Dus… snel een half uurke binnen in de supermarkt voor wat essentials en dan doorperen naar de officiële start van de Alaska Highway. Achteraf zouden we nog 3x een grote Wall Mart tegenkomen dus ik vermoed dat ze een percentje kregen ofzo voor iedereen die ze langs stuurden 🤣. Maar t feit is wel, de rest van de echte Alaska route kom je dus zo goed als niks tegen. Op dag 1 ging onze haarborstel op wandel… 3dagen later zitten we hier nog met ongekamd haar te wachten op een supermarkt 🤪

In Pouce Coupe gingen we nog even op zoek naar de geschilderde brandweerkranen en gekke kunst en ready set go! Bijna aan de start…

Op naar het begin van de Alaska Highway met mijlpaal nul… De Alcan zoals de route ook wel genoemd wordt, loopt van Dawson Creek, British Columbia (Canada) tot in Fairbanks, Alaska (USA) en zou een van de schoonste ritten ter wereld zijn… 

Wist je trouwens dat deze Amerikaans-Canadese samenwerking er kwam door het bombardement van Pearl Harbour in 1941? Ineens voelden de Amerikanen de nood om hun 49ste staat via land te verbinden aan de overige 48. De route kwam er puur om militaire redenen en was een heel geregel tussen Amerika die t werk deed en Canada die een deel land en materiaal ter beschikking stelde. Amerikanen telden in mijl, Canadezen in kilometers… ik zie ze daar al rond de vergadertafel samen zitten brainstormen over dat zotte plan. 

Op amper 8 maand tijd werkten 11.000 soldaten, 16.000 burgers en 7 regimenten van ingenieurs om 1500 miles aan bergen, muskeg en muggen te overwinnen. De route is sinsdien een paar keer herlegd om de bochten van 90gr en hellingsgraden van 25% te elimineren. Dus de volle 1500mile oftewel 2394 km is t niet meer maar bon… wel impressionant wetende dat er bergketens omvergeblazen werden en men 8mijl per dag aanlegde ondanks de super koude temperaturen en het gebrek aan materiaal/kleren/ervaring waarmee de voornamelijk zwarte soldaten geconfronteerd werden.

In Dawson Creek staat de originele Mile 0 aanwijssteen. Dus daar deden we een obligate fotostop en we liepen wat in t stadje rond. Christoph sprong nog even de liquor store binnen voor wat Stella en de meisjes profiteerden ervan om Burger King frietjes af te luizen. Maar soit, dan was dat warm eten geregeld en konden we nog wat kilometers inhalen zodat we de volgende dag tot aan een zalige tussenstop zouden geraken! Echt eentje die iedereen aanraadde onderweg (en uiteraard ook in Christoph’s reisboek stond)… de Liard River Hot Springs!

De eerste toeristen stop op de Alaska Highway is de Kiskatinaw brug op mile 21. En ge bent met nen Bouwkundig Ingenieur op pad of niet… Bruggen staan altijd hoog op zn lijstje… Dus ook nu weer. Vol verwachtingen richting de onverharde weg…. De Kiskatinaw brug is de enige houten brug van de originele Alaska highway die nog in gebruik is. Je kan er in principe zelfs over rijden…. Alleen… nu dus helaas niet…. Er stonden betonblokken die de weg versperden langs weerszijden…

De andere stops waren slecht aangeduid. Beetje naief dachten wij ook die mijlpaal palen nog tegen te komen, maar die staan vermoedelijk ondertussen in iemand zijne hof te blinken. Sommige zaken waren ook niet meer zichtbaar en veel tijd om echt op zoek te gaan zonder meer info, hadden we niet…

We werden wel nog getrakteerd op enkele hertjes in de berm en een eland. En dat valt echt op versus de rest van onze afgelegdd kilometers. De “autostrade” is hier een 2baans weg met meestal asfalt. 1 rijvak in elke richting. Volgens de bouwkundig ingenieur netjes 6meter breed en langs weerskanten een zone van minstens even breed met grote gemaaide grasbermen… gemaaid eh! Dat moet een giga karwei zijn, maar gezien hoeveel mensen beren, herten of bisons aanrijden vermoedelijk geen overbodige luxe.

We reden tot heel laat ‘s avonds door – wel handig als t zo niet donker wordt – en gingen overnachten in het provinciaal park.

Overnachting: Buckinghorse Wayside Provincial Park (20$ – gratuity enveloppe).

Dag 48

7.30 vertrokken voor een lange dag rijden. Helaas stonden de stops onderweg opnieuw heel slecht aangeduid en kon je amper op tijd een mini afslagje in als er dan toch es een bordje stond… dus veel werd er eigenlijk niet gestopt. 

We wilden ook echt graag 600km verderop geraken om hopelijk nog voor sluitingstijd aan de Liard River Hot Springs te arriveren. Of beter nog, met een beetje geluk zelfs nog een laatste kampeerplekje te bemachtigen.

Beetje vervelend gevoel wel dat je dan zonder wifi en 4G op pad bent en de info van de interpretive centra (aka het toeristisch kantoor) heel beknopt blijft en meer gefocust is op waar je kan tanken of slapen dan over wat je waar kan bezoeken of wandelen. Aan folderkes anderzijds geen gebrek hoor maar hoe hou je t overzicht in die lading oud papier die ze dan in uw pollen stoppen op t moment dat uw kleuters al lang de pist in zijn 🙈 Meestal vinden we nadien iets terug en is t van “aaaah lap dat hebben we gerateerd of shit, gemist of wat?!

Weinig historische dingen gespot of wandelingen gevonden maar…. anderzijds wel een succesvolle dieren spot dag! Wel 6 zwarte beren, een stekelvarken, een kudde berggeiten aan Muncho Lake en een pak bisons in de buurt van Liard. Helaas geen karibou en bighorn schapen te bespeuren…. Maar zei ik al 6 beren! Bijna zoveel als in Yellowstone!

Rond 16u kwamen we op de campground aan en guess what, er was nog plaats dus we kochten snel kampvuurhout (15$), betaalden onze kampeerplek en trokken richting t natuurlijke zwemparadijs! Zaaaaaalig!

Nadien nog een vuurtje, eten en t was al gauw weer veel te laat. Alleen, doordat de zon hier 19u/dag schijnt hadden wij totaal niet door dat t al zo laat was… de kids profiteerden lekker!

Overnachting: Liard Hot Spring Campground (26$ incl toegang tot hotsprings wat anders voor ons gezin ook al 16$ was) – ook een speeltuintje. Helaas geen douches aan de hotsprings of op de camping dus de lichte sulfur rotte eiergeur moesten we er wel bijnemen. 

Dag 49

Na een tijdje begint t onderweg zijn zo wat in je kleren te zitten en dan is t tijd voor… wekker afduwen en snoozen. 

Vandaag stond er weer een stuk van de Alaska Highway op t programma…. Onderweg dook de route al een paar keer de grens met Yukon over. Er werd veel gereden maar traag… heel traag… over gravelpaden tijdens wegenwerken. En als er staat “extreme dust” mag je t letterlijk nemen. T was alsof je door een zandstorm reed. Het schoot bij momenten echt niet op…

We gingen lunchen bij Lucky Lake met een reuze glijbaan in t water, maar zetten onze joker in… te veel muggen. Bovendien waren de kids in hongerstaking dus bon… de speeltuin werd ook geskipt…

Het enige echte avontuur was Watson Lake met zn signpost forest. Ooit gestart door een soldaat met heimwee die een bordje ophing met t aantal km tot zn hometown. Ondertussen is t bos in Watson Lake de thuishaven van meer dan 100.000 bordjes volgens de brochure. De vraag is… tellen ze dat echt? 😂.

Sommigen bereiden met veel zorg een gedenkplaat voor of pikken ergens een verkeersbord in hun hometown. Anderen worden ter plekke creatief en vijzen hun nummerplaat los of gaan een stuk brandhout te lijf… 

Maar er zijn ook speciallekes… veel bergbotinnen, t shirts of goudpannen met een boodschap en zelfs een frisbee, onderbroek, roeispaan, autoband, cowboyhoed en vuilblik werden ingezet.

Wij gingen op zoek en kwamen een Belgische nummerplaat tegen van een gezin uit Moorsele… doeme, hadden we zelf maar iets mee. Slechte voorbereiding 🙈

Met t zicht op overstroomd Teslin kookten we op een viewpoint. Erna gingen we op zoek maar t autokerkhof op Canol Road. Allemaal voertuigen van tijdens WOII die in t bos achtergelaten werden… maar eigenlijk hoef je daarvoor niet naar de gekende urbex locaties. Menig voortuin of bospadje heeft wel een roestend achtergelaten wrak. Of een olievat met wat blikjes bier ergens op een bospad… containerparken doen ze hier niet meteen aan. Misschien logisch gezien de afstanden?

De route was deels weggespoeld dus we konden enkel bij t eerste toeristische stukje auto’s. We besloten er te blijven overnachten… wat een heel slecht plan was. 

Terwijl Christoph buiten een vosje zag, zag ik binnen 100den muggen. Zonder overdrijven. We hebben 1,5u beesten doodgeklopt, ik ben gestopt met tellen aan 53. Langs waar ze binnen geraakten no clue, maar t was NIET TE DOEN. We gingen slapen als mummies en heel de nacht klopte ik beesten neer die Noah wilden aanvallen. Grrrr… onze muren en lakens zien eruit alsof er een slagveld plaatsvond. Jakkie… opgezwollen voeten, Lia met boebbels over haar hele gezicht (net nu die neus genezen is van t vallen en de windpokken littekens een beetje minder zichtbaar worden), jeukende voetjes die van onder t deken waren komen piepen… we hebben t onderspit gedolven!

Onze dierenscore voor vandaag: heel veel bizons buiten de camping, een vos, 1 zwarte beer in de berm en helaas ook 1 dode aangereden zwarte beer…

Overnachting: wildkamperen op Canol Road autokerkhof viewpoint

Dag 50

Snel die muggen ontvluchten! Pffff wat een rotnacht. Honderden echt overal. T vosje kwam opnieuw even dag zeggen, maar we waren snel weg hoor, vossenhol of niet… die muggen waren er te veel aan! 

Een korte stop in Johnson’s crossing om te tanken. Ik viel stiekem ook voor de beschrijving van “world’s best cinnamon bun” in t​ reisgidsje. Zo werd t toch nog een beetje een Zweedse midsommar! 🙈 Alleen, volgens mij kan de bakker van dieje kaneelkoek eens een stage in Zweden gebruiken want ‘s werelds beste… euhm… toch niet helemaal 🤣

Nadien verlieten we vrij snel de Alaska Highway voor de zijroute richting Carcross. Helaas kwamen we zo ook van de ene wegenwerken in de andere terecht… en als je meer dan een kwartier moet wachten op een pilot car om je in kolonne door de onverharde strook van 12km te gidsen… wel… dan weet je dat je t achtereind van de beschaving bijna gevonden hebt! 

Carcross was een heel tof dorpje. We gingen eerst langs in t native centrum waar een local ons vertelde over alle stammen die een dierennaam dragen als symbool dat dan ook in kunst gebruikt wordt of bijvoorbeeld op de totempalen.

Daarna gingen we verder tot in t centrum van t iniminie schattig boerengat dorpje. De dames van t visitor centre waren super lief. Onze kids vlogen op de kleurplaten maar gingen daarbovenop buiten met een gekregen “waar is waldo”- boek, een kleurboek van prinsessen en nog een voorleesboek! Ik profiteerde van de wifi om Ava’s klasfilmpjes te downloaden. Ava heeft de laatste dagen echt heimwee… haar top 3 dingen die ze mist: Juf Winnie, Nore en dan een gedeelde 3e plaats tussen haar knuffels thuis en heerlijk Belgisch cheetah brood van de bakker bij oma (maar voor een sneetje wit van de Vleeshove zou ze ook een moord begaan). En amai die filmpjes… ik had zelf al tranen in mn ogen! Nadien wandelden we nog wat rond en strandden we bij “de Bistro” een fijn restotje aan de oude spoorweg (en vast t enige in town). Heerlijke bizonburgers en frietjes met kippenschnitzel voor de meisjes. En dankzij een taalkundige kronkel eindigde Christoph met 2 grote pinten in plaats van 1 en zo zakten we lekker door. 😎

Nadien nog een korte wandeling naar de supermarkt (voor een nieuwe haarborstel weet je wel) alleen… dat was ondertussen een souveniertjeswinkel. Lang verhaal kort, met een ijsje en gat in onze portemonnee stonden we paar uur later terug aan de mobilhome. Klaar voor de bezienswaardigheid van Carcross, namelijk…. De kleinste woestijn op aarde!

We speelden in t zand tot het onweer te luid begon te klinken, en haastten ons vervolgens weer in ons stalen ros. Het laatste stukje richting de grens kon beginnen! 

We reden nog langs een oude spoorwegtoren, zagen een stekelvarken, trokken foto’s aan een gigantisch lavaveld, bewonderden de besneeuwde bergtoppen en …. Daar was t dan eindelijk… Welkom in Alaska!

De grensovergang was opnieuw 2x niks. We gaven eerlijk toe nog eten te hebben, maar de man wilde gewoon verhinderen dat we Belgisch eten binnenbrachten… nope, geen biefstukske, tikkeneike of koteletteke van thuis bij 😜

We reden snel naar t eerste staatspark met camping ongeveer een kwartiertje buiten Skagway. Terwijl we ons lusje op de camping deden (en op alle nummerpaaltjes loerden of er reeds een kaartje aan hing dat aanduidde dat dat plaatsje al bezet was), spotten we ineens een beer, zomaar op een plekje. Van t verschieten vlogen de ruitenwissers op en miste ik me bij t schakelen. Soit, hij was al weer weg toen ik dan eindelijk de parkeerstand gevonden had en wij gereed waren om er een prachtige close up foto van te maken. Ik kan u zeggen dat die avond alleen Christoph nog even uit de mobilhome gedurfd is 🫣

Overnachting: Dyea Campground (10$ via gratuity enveloppe – gratis hout inclusief) en echt iedereen die we nadien spraken over die campground had er al wel eens een beer gezien 🙈

Er zijn ook 2 RV parks in Skagway zelf, maar daar sta je op elkaar gestapeld en vast en zeker ook een pak duurder. Voordeel is wel dat de ene een wasmachine heeft. Wij gebruikten t  dumpstation (10$) van de campground aan de spoorweg. 


Onderweg… Icefields Parkway

Dag 46

Jullie fronsten vermoedelijk wel de wenkbrauwen bij t lezen hoeveel parken we hier in Canada op korte tijd doorvlammen. Wel, eigenlijk zijn we in dit stukje Canada enkel op doorreis… t is niet echt de bedoeling dat we de nationale parken daadwerkelijk bezoeken. We moeten in principe een paar dagen kilometers maken…

Icefields Parkway is de route tussen Banff en Jasper die omschreven staat als de mooiste route van Canada. Wel, dat vonden we 4j geleden ook, dus misschien stopten we stiekem toch iets te vaak… t moest maar zo schoon niet zijn!

Stop 1: Athabasca gletsjer. Vorige keer betaalden we om op de gletsjer te mogen gaan wandelen. Je werd dan eerst door een soort rupsvoertuig afgezet en vervolgens mocht je een half uurtje op t ijs. Het voelde toen een beetje als een tourist trap met 100den op een klein stukje platgewalst ijs dat afgespannen staat met koorden…. Helemaal niet zo avontuur als ons heli hike avontuur op de Nieuw Zeelandse gletsjer, waar we afgezet werden door een helikopter en echt gingen ijsklimmen. Of Ava’s eerste gletsjer in Noorwegen waar we gewoon tot op t ijs konden klauteren….

Nu wandelden we met de kids het eerste stukje vanop de parking. Daar stonden allemaal informatieve bordjes tot waar de gletsjer kwam in jaar X of Y. Ava mopperde toen we verder moesten… ze wilde nog sneeuw. Komt goed uit, genoeg gletsjers op t programma in Alaska!

Christoph probeerde bij de volgende stop de glazen brug over de vallei waar we al eens op wandelden te fotograferen maar werd weggestuurd omdat je eigenlijk alleen met een tour mag parkeren aan de Colombia Icefield Skywalk. Lijkt wel een dingetje de laatste dagen. Ze willen de meute toeristen echt enkel op de 14 highlights laten stoppen en de rest van de viewpoints en hikes staan amper aangegeven OF ze plaatsen er een bord van “lawine gevaar, niet stoppen”. 

Next, Sunwapta falls. Ditmaal deden we een korte hike naar 3 kleine watervallen. Confronterend, voor de 2e dag op rij een gedenkplaat op t einde van de trail. De meisjes lieten me wel 10x alles vertalen en wilden weten waarom de jongen in t water gevallen was. De wildste verhalen werden verzonnen…. Volgens Lia ging hij zijn gevallen zonnebril opduiken. Toch schattig hoe een kinderbrein werkt.

Ook de Athabasca falls deden we opnieuw even. Stiekem vind ik de waterval op zich niet super impressionant, maar de route erachter met de trapjes deden we indertijd met Ava. Ze poseerde toen op elke trap en kirde luid het hele pad naar beneden tot groot jolijt van alle omstaanders. Gezien ze die foto’s en filmpjes onlangs nog zag, vroegen we af of de omgeving een belletje zou doen rinkelen… Maar nee hoor, ze herkende de plaats helemaal niet en gedroeg zich ditmaal 😅. Het strand onderaan vol steentorentjes scoorde opnieuw bij onze kroost en leverde prachtige foto’s op.

Nadien was t voortmaken richting Jasper. Daar werden we opgewacht door een zwarte beer. En nee, niet de stadsmascotte aan onze parkeerplaats, een echte die net buiten t stadscentrum ter hoogte van de zijberm ronddoolde… ik liet effe mn Vlaamse scheldwoorden los op de toeristen die mn zicht blokkeerden en bovendien t beest opjoegen in de foute richting.

Jasper vonden we vorige keer heel leuk, en wat had ik graag even rondgelopen (misschien zelfs terug eventjes in de buitensport winkel een aankoop gedaan want dat bordeaux jasje draag ik echt super vaak). Alleen, met elk nog 1 onderbroekske, wachtte er een belangrijke taak op me in 3sheets: T drukkerijtje dat bijkluste als waserette. Ik herkende t meteen.

Doordat je enkel kon parkeren met een app of betalen via een website & doordat er nergens free wifi was om dat te fixen, bleef Christoph een dik uur zn kas opfretten in de mobilhome met “Like Me” muziek en meezingende Ava op de achtergrond. Lia en ik liepen telkens over en weer… 5 machines, 4 droogkasten… slik.

We zijn trouwens officieel in t stadium beland dat we er als echte reizigers beginnen uitzien. Lia heeft ondertussen 4 broeken met een gat in, de marshmallow plakboel hangt in fleece (en bij Christoph schroeide zelfs een stuk trui weg), de gele en rode modder maakten permanente herinneringsvlekken & de spaghetti en ketchup/mayo smosplekken geraken niet uitgewassen met die koude waskes van 25 minuutjes… soit, t ziet er niet altijd proper uit, maar t ruikt alvast terug naar wasproduct ipv kampvuur.

Next op onze planning… kilometers vreten richting Alaska. En ja dat is een zot plan! Dat zag er ook dichter uit op de kaart. En, google was optimistisch met zijn berekeningen, want met de mobilhome zal t toch eerder aan 80km/u zijn… maar de Yukon is prachtig (allee toch op National Geographic als Christoph voor de zoveelste keer goldmining dingen kijkt) en nu we hier nog eens zijn is t wel echt de moment… dus zot zijn doet geen zeer en hup met de geit!

We stopten voor een nachtje in het William A Switzer Provincial Park. Prachtig aangelegde campings in t groen, verharde baantjes er naartoe. Alleen, nergens betaalenveloppes en overal een bordje “reserved” ondanks lege plekken… Dankzij andere toeristen kwamen we te weten dat je alles online moest boeken. Lap, gelukkig konden ze ons op weg helpen naar 1 camping waar je ook zonder reservaties terecht kon. De receptie was open tot 21u en gaf ons snel een plekje…. Christoph stak t kampvuur aan voor een portie homemade burgers en hotdogs terwijl de kleerkasten terug gevuld werden met propere kleren en de Mc Guyver skills bovengehaald werden om opnieuw alles wat niet in de droogkast mocht te kunnen ophangen.

Overnachting: Gregg Lake Campground (34$)

Terug in Canada… Kootenay, Banff, Jasper NP🇨🇦

Dag 43

We stonden op in t park tussen de hertjes, aten ontbijtgranen en begonnen aan onze dag richting Glacier National Park.

4jaar geleden zagen we de oostkant, maar konden we niet gans de “Going to the sun” route doen wegens bosbranden. Nu was de route nog deels gesloten door de sneeuw (en daarbovenop is een deel verboden voor mobilhomes), maar t park is zoooo mooi dat we graag terug wilden.

Langs zogezegd de mooiste route van Montana reden we het laatste stukje met steeds weer de besneeuwde rockies voor ons & hier en daar een reflectie van de bergen in een meer of beek langs ons…Maar om nu te zeggen allermooiste route, daarvoor waren we al te verwend tot hier toe… (ons papa zou zeggen, “in t land der blinden is éénoog koning 🙈)

Vlak voor Glacier NP kwamen we in wegenwerken terecht en stonden er weer een pak huizen onder water. 

Na 40min file zonder enige vorm van beterschap besloten we onze kar te draaien en door te rijden. Met de overstromingsavonturen van Yellowstone nog fris in t geheugen, hadden we écht geen zin iets soortgelijks te riskeren… 

Maar, dat betekende ook wel dat we in een dik uur Amerika uit zouden zijn. Ik werd er toch wel een beetje sip van. Amerika had nog meer verbaasd dan 4j geleden… is dat al 5weken geleden dat wij hier aankwamen? Amai zeg!

Door covid moet je uiteraard allemaal extra grenspapieren invullen dus we besloten in t laatste stadje voor de grens gratis wifi te gaan zoeken… We reden Eureka binnen en alsof t zo moest zijn, een giga parkeerplek voor cafe Jax met gratis internet.

Een tof restaurant, zeer schappelijke prijzen en super cool ingericht. Vol met locals. En oooow boy, was dat even t beste Mexicaans dat ik ooit at! Een super grote portie om je vingers bij af te likken. De kids kregen speciale kidsbekers die we mochten meenemen. Ava smikkelde haar kip op en Lia waagde zich aan een croque achtig iets. Dat laatste was minder een succes maar dankzij genoeg ketchup vergat ze dat ze geen cheddar lustte 🙉

Ondanks t stresske bij t invullen van de grensformulieren van de online app, stelde de grens overgang helemaal niets voor. Men scande gewoon onze 5paspoorten. Geen vragen over mijn gemiste covid test weken geleden waar ik dagen had over gestresst. Geen gefronste wenkbrauwen dat we een camping op meer dan 1000km als quarantaine adres hadden opgegeven… Ze controleerden zelfs onze mobilhome niet op meegesmokkeld hout of eten ofzo. Soit, des te beter voor ons. Want in de rapte hadden wij niets weggegooid en geredeneerd dat we wel aan de grens datgene gingen wegsmijten waar ze moeilijk over deden…

We besloten de meisjes een ipad te geven en door te peren naar Radium aan de voet van Kootenay National Park. Daar hadden we immers een verrassing voor onze kroost die al weer veel te lang stil zat… De Radium Hot Springs.

Eerst eventjes de campground opgereden om alvast een plaatsje te reserveren, de balie-medewerker de oren van zn lijf gevraagd over de regio & rond 17u30 trokken we dan eindelijk met onze zwemzakken richting het zalig warme (39gr) water… yes… finally zwemmen/wassen/douchen 💪🏻

Noah genoot super van t warme water en de meisjes waren enorm uitgelaten. Lia ging zelfs in het ijskoude badje dat ze steevast het peuterbad noemde… Ava toonde kunstjes en dook kopje onder, iets waar ze weken geleden in de zwemles nog een heilige schrik van had… missie geslaagd, super contente kids… en wij genoten mee! 

Veel toe moe plukten wij onze kroost uit t warme water, nog effe een scene waar de badmeesteres kwam vragen of Lia wel echt ok was… (ze had zich bezeerd aan de rits van haar zwempak en wilde absoluut geen haren wassen met shampoo) en hup wij naar de camping… om dan vlak voor sluitingstijd terug te moeten rijden omdat iemand zn zwembroek vergeten was… gelukkig was t maar 5min rijden want die zwembroek heeft ie al sinds ik hem 11jaar geleden leerde kennen. En voorlopig nog nooit een andere willen passen/kopen zodus….Met t oog op de giga onmodieuze shorten in maat xxl die we hier in de WallMart tegenkwamen leek t al effe einde verhaal van zwemavonturen voor de magere spriet 😎 

We gingen slapen in Kootenay National Park na nog een snelle hap op de camping… klaar voor meer Canadese avonturen!

Overnachting: Redstreak Campground – site D1 zonder electr (28$) – mooie camping en bijna geen volk. Verouderd sanitair en nieuwe voorzieningen gecombineerd. Ook overdekte keuken, theater en speeltuinen. Je kan er zelfs gratis dumpen. Overal kampvuurplaatsen en bbqs maar je moet wel een fee ter plekke betalen in ruil voor lokaal hout. 2,5km naar de hot springs te voet. 

Activiteit: Radium Hot Springs – familie tarief $24.7  – en wees maar zeker dat als die prijzen zo schappelijk blijven wij er nog een paar doen! 

Must buy: Parkpas voor alle Nationale parken waar je wilt stoppen. Een familie betaalt per park al 21$ per dag dus de “Parks Canada Discovery Pass” is dan een beter alternatief… $145.25 voor een jaar lang onbeperkte toegang tot alle parken in Canada. Niet op naam, noch gelinkt aan nummerplaat dus als iemand Canadese plannen heeft na augustus 🤪

Dag 44

Kootenay National Park…  Dit park deden we op onze vorige West-Canada reis niet. En met een camping aan de voet ervan stond Mr Bauwens vanochtend om 6u in de startblokken om op ontdekking te trekken tussen de beren, bighorn sheep en hertjes. Helaas bleek de wandeling geen 4,8km maar 8km dus dat was een stevige ochtendbrok! Woeps! Wij sliepen lekker een dik uurtje langer terwijl hij zich in t zweet holde zodat ik hem niet als “vermist tussen de beren” zou opgeven 😂.

Snel nog een doucheke, uitchecken en naar de winkel want zowel brood als de ontbijtgranen die de kids lusten waren op. En geloof me ontbijtgranen kopen is hier geen makkelijke opgave. De chocolade smaakt niet naar de onze, honing varianten smaken meer naar smacks gepofte dingen. En dan is er een wildgroei aan applejacks en froot loops en kidsvarianten die uiteraard telkens hun ogen uitsteken maar dan na 1 hap “bweik” blijken… Gelukkig bleken de Kaiser pistolekes een schot in de roos. Plat en het woord pistolet niet waard maar bon… met die West-Vlaamse bakker van ons moet ik ook eens een klapke doen… leve de Kempische krokante tijgerpistolets van ons Vera 🤣. 

We reden vanochtend als eerste bezienswaardigheid richting Golden. Daar was immers de hoogste suspension brug van Canada… die tussenstop kwam uiteraard van de bouwkundig ingenieur… maar dat had je vermoedelijk al geraden. De route was deel van “the golden triangle” namelijk de lus van 316km door de Canadese Rockies met Golden, Radium, Yoho NP en Kootenay NP als hoogtepunten.

We hielden eventjes halt in Parson toen er een kind gilde dat t pipi tijd was & een ander kind gromde van de honger. Er was daar een leuk speeltuintje met fietskes, uitleenbibje en sportterrein. De grootste roeispaan ter wereld die er ook ergens verderop zou staan zijn we nooit tegengekomen. Dat mag de crew van #tourthetriangle wel eens wat beter aanduiden onderweg.🤪

Teleurstelling alom toen we na een uur rijden (en mogelijkse boete van agent met speedgun onder de brugpeiler toen we 35km/u reden ipv 30km/u 🙃) bleek dat de Golden Skybridge meer een pretpark achtig iets was en de inkomprijs navenant. 37$ voor een volwassene. En dat was nog zonder de ziplines en bridge swings waarvoor je kon bijbetalen… toch wel ferm doorgerekend om 2 bruggetjes te zien en naar een speeltuin te kunnen hoog in de bomen… we skipten dat dus… er stond immers nog een andere brug in Golden te wachten op ons.

De grootste houten voetgangersbrug vond ik persoonlijk niet echt een volwaardige vervanger 🫣 maar bon, de kids waren er dan es effe uit ondanks de regendruppels die ons kwamen vergezellen… verdorie toch. Golden stelde vandaag teleur… met een slogan als #goldenrules had ik meer verwacht 🤣

Nochtans, eigenlijk is dat een ideale uitvalsbasis zo met Glacier NP en Revelstoke langs de ene kant & Kootenay, Banff, Yoho en Jasper NP langs de andere kant…

We reden t stadje buiten en meteen de wegenwerken in van het “Kicking Horse Canyon” project. De grootse werken om de 2baansvak tot 4vaks-weg om te vormen waren bijna t impressionantste van de dag… bergen die wijken voor brugpeilers, rotsen die opgeblazen moeten worden. Moest de bouwkundig ingenieur niet aan t stuur gezeten hebben, je had 100 foto’s aan je been 🤪

Al snel erna reden we Yoho NP binnen. Aan dat park hadden we fijne herinneringen, maar net zoals Banff is t ondertussen heel toeristisch geworden. Hier en daar op de routes mag je zelfs niet eens meer zelf rijden en moet je met tevoren te reserveren pendelbussen… dat deden we dus niet. Ten eerste weten wij niet tevoren wanneer we ergens zijn, ten tweede houden wij echt niet van de drukte.

Yoho NP gaf ons de 2e speeltuin van de dag aan t visitor centre. Opnieuw heel contente kids al had een ijsje t helemaal afgemaakt…

Erna sjeesden we verder op onze “golden triangle” en passeerden we door Banff NP om dan weer terug in Kootenay NP te belanden.

We deden de Marble Canyon wandeling door een gebied waar in 2003 een bosbrand alles vernietigd had. Het was een mooi aangelegde trail die constant over het water kruiste zodat je de frisse canyon langs alle kanten kon observeren. 

Ons plan was om erna ook nog de Paint Pots Trail te wandelen, maar het voorspelde onweer haalde ons in. Met donder en bliksem gingen we liever niet op pad. 

We stelden ons verdoken op aan de picknick parking achteraan en besloten daar te kamperen gezien de camping nog niet aan t seizoen gestart was… stiekem van ons eh! 

Overnachting: parking Paint Pots – Kootenay NP

Dag 45

Hupsakee, een nacht ongestoord stiekem gekampeerd en bij wijze van dauwwandeling naar de Paint pots trail.  

De regen van vannacht zorgde dat t een heus hindernissenparcours geworden was. Maar modder en een rivier… dat moest ge onze kroost geen 2x zeggen.

Erna snel ontbijten en onze mobilhome in richting Banff NP. Raar genoeg staat deze regio gekend om zn dieren en wij zagen welgeteld 1 hert, dat mag spannender hoor!

We stopten een paar keer voor wat foto’s langs de route. De Icefields Parkway blijft prachtig en nu met een dikke laag sneeuw & ijs in de meren was er weer veel om onze ogen bij uit te kijken… 

Next op de planning: Peyto Lake. Mega veel toeristen en een ware overrompeling aan het viewpoint voor t mooie blauwe meer. Vorig keer hadden we er geen parkeerplek kunnen bemachtigen en nu nog net t laatste…gelegen tussen grote bergen geruimde sneeuw. We trokken onze kids hun Ducksday pakje en wanten aan en vertrokken.

Het was alsof Lia en Ava nog nooit sneeuw gezien hadden. Uitgelaten, enthousiast! Daar waar andere mensen glibberden of niet goed durfden, crossten zij naar boven alsof ze niks anders deden. Effe “drame nationale” toen er een sneeuwbal in een gezicht belandde… maar bon.

Door de drukte hadden we er al snel genoeg van aan het houten uitkijkpunt. Wat waren we blij toen we andere mensen tegenkwamen die ons een goed “off the beaten track” uitzicht beloofden. Wij t padje op door de diepsneeuw… Nu dát was nogal es een uitzicht! 

Nog even tanken aan woekerprijzen en dan de grens tussen Banff NP en Jasper NP over. We besloten een kampeerplekje te zoeken in de buurt van het Icefields Centre, aan de voet van de gletsjers. Het regende ondertussen hard dus we kookten en gingen meteen ons bedje in. T was toch al weer ruim laat… 

Overnachting: Wilcox campground – plaatsje 27 – met gratuity enveloppe $26 – dumpen en brandhout is gratis, al regende het bij ons veel te hard voor een vuurtje.

We made it out!

Dag 42

Mentaal was ik me aan t voorbereiden op een week in Gardiner. We sliepen lekker lang uit en waren alvast blij dat we niet wakker werden met een dikke laag sneeuw rondom ons. Blijkbaar had de voorruit van de mobilhome heel de nacht opengestaan wat de frisse wind verklaarde. Verder was t buiten koud maar toch doenbaar om in onze pyjama richting de kerk te hollen voor een pipi stopje.

Wij logeren namelijk aan de 2e kerk van Gardiner (dus niet die waar we eerder gingen eten). We kozen deze mobilhome locatie op aanraden van de ranger omdat we zo op z‘n minst al aan de juiste kant van t stadje zitten als ook de brug in Gardiner instort… al is “juist” relatief… aan de andere kant ligt Yellowstone met de grote cavalerie én alle winkeltjes/cafétjes en restos. Aan onze kant het tankstation en de uitweg richting t noorden… 

Soit, de ochtend was rustig. Ik ruimde alle kleerkastsn op en telde na hoeveel warme outfits en propere onderbroekjes ons nog restten.

Christoph en de meisjes kleurden de 3D Ikea huisjes die ik als activiteit nog ergens weggemoffeld had bij t begin van de reis en nu kon boven toveren. Een kalme bijna normale ochtend.

Christoph ging op prospectie naar de rivier en het water leek toch al wel een meter gezakt in t dorpje. Maar nog steeds was de situatie zeer serieus. T feit dat t zelfs in België op t nieuws kwam, zegt genoeg zeker?

Onze meisjes begonnen aan een bekvecht sessie en toen ook de werkboekjes saai werden, besloten we even te gaan wandelen richting t dorpje. Eerst even profiteren van t sanitair in onze kerk en dan t stad in, ingeduffeld in 2 fleecekes, muts, sjaal en jas. 

Ineens zag ik een Amerikaanse vrouw op de aanpalende camping wild zwaaien. Van achter haar telefoon riep ze “FYI the road is open, hurry up because it will close when it starts raining again!” 

Ik liep snel de kerk binnen op zoek naar mijn wc gangers & ook Mike bevestigde t verhaal. Mike en Matt waren 2 locals uit Livingston die in Gardiner gestrand waren en een eigen “camping” gestart waren aan onze kerk. Helaas voor hen maar 2 gasten want de rest verkoos de free wifi aan de bib of de nabijheid van de cafétjes in t dorpje vanop de stadsparking. Mike wenste ons een fijne reis en wij bedankten hem voor de goede zorgen en t op poten zetten van onze opvangplaats.

Nog nooit waren we zo snel op pad. We deden zelfs geen moeite om de mobilhone terug om te bouwen. Met het zicht op een week in Gardiner had ik Christoph de autostoelen laten afbreken zodat we een volwaardigere living hadden met 2 zitbanken.

Noah vloog in de maxicosi vooraan, Ava haar zwakke maag moest maar effe achterwaarts rijden en Lia genoot van een mama die opeens naast haar zat.

We haastten ons t stadje uit en waren duidelijk bij de eerste lichting mensen die doorhad dat de vrijheid lonkte. Je zag mensen onderweg nog terugslenteren naar hun logeeradresjes & hotels waar mensen hun hebben en houden op de parking in de auto’s propten. Nu het opnieuw begon te regenen, wilden we niet riskeren dat onze ontsnappoging weer gestaakt moest worden…

De kids mopperden wel, want het idee om vanavond terug naar de kerk te gaan voor het macaroni diner en gezelschapspelletjes had hen een hele dag houvast gegeven. Maar een dag langer blijven en dan niet meer buiten geraken was gewoonweg geen optie. Er zou nog meer sneeuw smelten en dit weekend werd er storm voorspeld dus het was een “nu of nooit” verhaal. We moesten echt gebruik maken van deze corridor.

Nog warm ingeduffeld sjeesden we naar het stukje vrijgemaakte autostrade op de 89. Onderweg zag je hoe de rivier had huisgehouden gisteren, we reden dit stukje immers al 2x dus konden vergelijken…. Enorm veel aangespoelde bomen, stukken tuin die weg waren… al snel kwamen we bij de geruimde stukken waar je zag hoe hard de locals aan de slag geweest waren om een uitweg te creëren voor de toeristen & een route inwaarts voor de bevoorrading… 

We reden als in de films in een kolonne aan 50km/u door de modder. Langs ons aan weerskanten vaak water of brokstukken. Hier en daar een cameraploeg of de sheriff en een werkploeg met graafmachines of bulldozers.

Ok, obstakel 1 de overspoelde autostrade waren we door! Wat een geluk dat t vannacht dan toch niet gesneeuwd of geregend had en we nu van dit timeslot gebruik konden maken.

Al snel moesten we de autostrade af richting 540, een oude mijnroute. Zo konden we immers het stuk waar de beschadigde brug stond voorbij.

De situatie onderweg werd steeds schrijnender. Nu reden we echt langs huizen waar het water de bovenhand had gehaald. Auto’s in de tuin waarvan je enkel nog een stukje dak zag, modder tot 30cm hoog tegen de gevel, mensen die tevergeefs een zanddijk rond hun huis aangelegd hadden, een man in een pickup met in de koffer een waterpomp die moedeloos mee in de file stond in de tegenovergestelde richting, mensen met een auto vol uitpuilende vuilzakken met kleren en hun halve inboedel opgebonden… vermoedelijk een beetje zoals de beelden van België vorige zomer. Alleen, toen zaten wij in Zweden en hebben wij dat -buiten hier en daar een HLN update- amper gevolgd. Nu zaten we er middenin.

Daar waar de meisjes enkel opstandig waren over hun gecancelde avondplannen, begon de ontlading én de situatie rondom ons mij toch iets meer aan te grijpen dan gedacht. Wij konden dan wel snel de alternatieve brug over en ontsnappen aan dit alles maar de locals… die zitten nog weken in deze rotsituatie of erger nog, moeten gans opnieuw starten. Stiekem had ik wel zin om te wenen, maar ik wilde de meisjes rond me niet te veel verontrusten… pffff… natuurpracht en natuurkracht… doet je nadenken hoor!

Na een extra halfuur op een dirtroad in overstromingsgebied kwamen we aan in Livingston. Eventjes op free wifi van Mc Donalds het thuisfront berichten en snel even de stress wegeten met een paar burgers. De meisjes noemden het een feestje ter vervanging van t kerkdinertje… bwa, zoiets ja…

Daarna vlug de nieuw gemaakte vrienden op whatsapp berichten & posten op de “Gardiner message board”- Facebook group dat we de andere kant bereikt hadden… Ik had immers heel graag pastoor Jeff en zn dochter Molly nog persoonlijk bedankt voor de goede zorgen in hun kerk, maar had geen contactgegevens… maar zo lukte het dus toch! Leve social media!

Blijkbaar zijn dinertjes onderaan in de kerkkelder met volledig uitgeruste keuken voor Amerikanen vrij normaal, maar je moet t toch maar doen. Lia spreekt nog over t poppenhuis en de kindjes waarmee ze speelde. Noah genoot van t speelkarretje waarin ie eens recht kon hangen en al die aandacht voor zijn “raspberry pink” haarlokken (mooier dan rossekop alvast 😂) en Ava verklaarde dat ze nu bij elk feestje oploschocomelk met mini marshmallows wilt… en dat is nog maar t materiële. Ik denk dat zijn open deur en al die vrijwilligers mij vooral had doen beseffen dat die week in Gardiner wel OK ging zijn. Een wildvreemde vrouw had geopperd dat we best wel eens konden komen douchen en het feit dat we een dorp uitreden waar er al een “soupkitchen” was en mensen hout hakten om uit te delen enzo… Samen kunnen we meer dan we denken. En dat hadden die vriendelijke Amerikanen precies snel gesnopen…

Hersenspinsel: wij schreven Ava eerder deze maand in voor zedenleer in t eerste leerjaar vermits ze niet gedoopt is… maar je moet t ze nageven… die kerkgangers en hun “spread the love”… dat kunnen we alleen maar beamen en zelf ook uitdragen, katholiek gedoopt of niet! Er zijn voor elkaar met iets simpels als ne bak diepvries lasagne (want oh ja, wij zagen de kartonnen dozen liggen… “the ladies have made lasagna” euhm… juist ja, maar who cares, versgemaakt of niet… er was eten en gezelschap)

De rest van de dag reden we zo ver mogelijk noordwaarts om wat achterstand in te halen. In de mobilhome was t stil. De meisjes genoten van wat schermtijd na de luisterverhalen & Christoph en ik verteerden de afgelopen dagen in stilte…

We hielden halt na 475km… gratis langs het water kamperen was nog net te vroeg na ons overstromingsavontuur. We kozen dus voor een betalende kampeerplek in het bos. Met die 20$ kochten we de zielenrust af om niet een hele nacht te moeten denken aan het stijgend waterpeil naast ons bedje.

Overnachting: Big Larch Campground – Seeley Lake (20$ gratuity enveloppe) – prachtige natuurcamping met hoge bomen, veel hertjes, het meer kan je niet zien vanop de meeste plekjes, maar de muggen hoef je bijgevolg er ook niet bij te nemen.

We zitten vast!

Dag 41

Onze kids vragen al een tijdje of we eens een paar daagjes ergens kunnen blijven. Wel, dit is totaal niet hoe we dat in gedachten hadden, maar t ziet er naar uit dat onze uitvalsbasis voorlopig Gardiner (Montana) is!

Ik weet dat jullie nog een dikke week verhalen achter staan. Jullie hebben immers nog 3 parken tegoed, maar bij deze krijgen jullie alvast je update van hoe we vast kwamen te zitten in een boerengat juist buiten Yellowstone Nationaal Park.

Op zondagavond zat ons avontuur in Yellowstone er volgens onze planning op. Mits ze meer regen en zelfs sneeuw voorspelden, kusten wij onze pollekes dat we toch 2dagen in t zonnetje hadden kunnen rondlopen en dieren spotten. We reden naar de camping “Eagle Creek” net buiten de noorduitgang van t park. Onderweg kwamen we in de regen een bulldozerke tegen die enkele gevallen rostblonken ruimde. Wij waren nog een beetje extatisch van het spotten van de 7 zwarte beren die middag, dus maakten er weinig van. Het viel wel op dat de rivier langs het pad super wild stond. Begrijpelijk dat er een bord stond dat zwemmen verboden was, grapten we nog. 

Toen we op de camping arriveerden, maakte de camphost er ons op attent dat t nogal drassig was en we gerust ook op de parking mochten overnachten als we t niet vertrouwden… bwa, we stonden wel goed op ons stukje gras dus bleven staan. Voor die ene keer dat we dan eens geparkeerd raakten zonder echtelijke ruzie 🤪

Je denkt nu waarschijnlijk van “ah daar staan ze vast de volgende ochtend, nope… hang in there, t komt eraan!” 

Maandagochtend stond de wekker om 7u en vertrokken we voor t eerste deel van onze 7u rijden richting Glacier National Park. We hoopten de helft van t traject te kunnen rijden en een hot spring mee te pikken onderweg. We ploften onze slaperige kids in pyjama in de autostoel en vertrokken lekker vroeg! 

Na ongeveer 40min rijden kwamen we politie tegen en was de autostrade afgesloten met een bord “emergency scene ahead”. Even dachten we nog dat t iets te maken had met het dode hert en de auto met versplinterde voorruit maar nee… Men vertelde ons dat er al 6ft water op de wegen stond… 

Ok, dat verklaarde de cameraman aan de rivier eerder 🧐. Ondertussen zagen we hoe de rivier ver buiten zijn oevers was en hele bomen meesleurde op zn pad… 

Geen nood, we draaiden onze kar en gingen dan met enkele 100km omweg door Yellowstone langs de westuitgang proberen weg te raken richting t noorden van Amerika. 

Toen we een uur later weer bij af stonden in t dorpje was er een overrompeling in t tankstation en zagen we een bordje “North Entrance closed”. 

Lap, we gingen toch eventjes informeren… North Entrance is de allereerste ingang ooit tot het park en bovendien de enige route die ook in de winter open is. Ironisch genoeg na 1 nacht felle regen ook de kant van t park waar de wegen gewoon weg zijn. De rivier heeft heel brutaal gewoonweg Gardiner in beide richtingen afgesloten…

We zaten vast! 

In Yellowstone besloten ze dan ook alle ingangen te sluiten en alle toeristen uit het park te evacueren. We zagen de hele dag helikopters die de hikers uit het backcountry gebied en de berghutten gingen ophalen. Men gaf ons al mee dat het ettelijke dagen ging duren om die weg te herstellen en dat we toch meer kans maakten op de autostrade 89 waar we eerder waren. Alleen daar was ondertussen niet alleen water maar ook een ingestortte brug…

We parkeerden ons en trokken zoals zovelen het piepkleine toeristenstadje in. De rangers vertelden ons dat er echt geen uitweg was uit Gardiner en t mogelijks wel enkele dagen kon duren. Als entertainment konden we eventueel op de speeltuin van de school of richting het wandelpad boven onze camping… 

In t koffiehuis leerden we al snel dat iedereen drinkwater hamsterde omdat het drinkwater uit de kraan besmet is. Tenzij je een boorput hebt, mag er zelfs na koken niet gedronken worden van het water. Ook niet wassen of afwassen… pfff daar ging mn plan om dan alvast de tijd te doden door onze was te doen. 

We kochten wat drinken en profiteerden van de gratis wifi. De kids kregen een gsm met Netflix terwijl wij onze gedachten probeerden te sorteren. 

Ok, we zitten dus vast. Ineens werd iets zoals “water” en een “doorspoelbare wc” iets heel schaars… onze mobilhome had nog wel eten voor enkele dagen en drinkwater maar wel niet genoeg om dagen de wc door te spoelen en te drinken. 

We vonden een eetkraampje met hamburgers aan 20$ maar waren dankbaar voor de chemische wc’s next door. In het heritage center mochten we gratis opwarmen en snel een pamperke verversen, de bib bracht gratis wifi en boeken en we voelden ons overall we heel welkom… maar echt rustig worden als ge vast zit… dat zit er toch niet echt in…

Nog een ijsje om de kids toch even wat te verwennen, een wandeling door t stadje… 

We werden aangesproken door een vrouw die ons uitnodigde in de kerk voor gratis lasagne. Dat moest je ons geen 2x zeggen… we keken er zelfs wat naar uit om mede gestrande reizigers te ontmoeten. Sommige verhalen waren schrijnender dan de onze. Mensen die zonder spullen gestrand waren en nog alles in de berenbox op de camping hadden zitten. Of een familie die maar op dagtrip was en nu ineens ondergoed enzo moesten gaan zoeken in de souvenirswinkeltjes omdat de dagtrip wel eens een week kon duren…

Noah trok er zich niks van aan, de meisjes smulden lasagne en dronken chocomelk met marshmallows… we hadden al bij al een leuke avond. De meisjes keken Encanto met een Amerikaans vriendinnetje of speelden in t poppenhuis. Wij babbelden met wat andere families… met een warm hart gingen we slapen… mensen boden hun wasmachines en douches aan… ineens waren de mensen met boorput wel heel populair 😍

We gingen slapen en maakten ons klaar voor de voorspelde sneeuw… voor een week eten in de kerk en voor dingen zoals luieren en een boek lezen in afwachting van de nieuwe brug….

Update: we got out! maar dat verhaal is voor later, nu moeten we rijden rijden rijden voor t gaat sneeuw of regenen

Op zoek naar dinosaurussen

Dag 33

Ons doel van vandaag was de route naar Dinosaur National Monument. Lia was wel een beetje ongerust want ze begrijpt echt niet dat die beesten wel echt uitgestorven zijn…

We reden eerst nog even naar t visitor centre van Colorado NM met onze ingevulde rangerboekjes. Hupsakee nieuwe ranger badge!

Daarna richting Fruita, op de parking van Mc donalds hadden wij immers nog een belangrijke taak te vervullen: de belastingsbrief! Alles werd al voorbereid thuis maar helaas kon de schoolopvang de attesten niet tijdig overmaken (ondanks 3voudige smeekbede en veel tralala) dus Christoph had nog een rekensommetje te gaan van kinderopvang en kampjes.. Effe vloeken op itsme die niet wilde werken en wifi die uitviel maar… t is gelukt! Oef!

Van de pure stress bij dit administratief moment besloten we dan uiteindelijk om toch maar binnen te gaan in wat zo wat de traagste Mc Donalds ever bleek… maar, wel de eerste hier op reis met een binnenspeeltuin dus contente kids!

We vulden ook nog onze propaantank bij (30$) en hup helemaal klaar om een duik van 20graden te nemen in temperatuur binnenkort. Brrrrrrr, 35graden hoeft nu ook weer niet maar 15graden… mag ietsje warmer toch!

Onderweg richting Dinosaur deden we verschillende foto stops in Canyon Pintado. Maar dat was duidelijk om mensen on the road een bezigheid te geven en echt niet veel soeps qua rotsschilderingen. We vragen ons zelfs af of er niet hier en daar een kleuter of zatte tiener met wat stoepkrijt bijkleurde…

In Dinosaur National Monument was het visitor centre al toe wanneer we aankwamen maar we deden nog een korte nature trail op zoek naar prairie dogs (die we uiteraard door t gekwetter van onze kroost niet zagen).

Daarna vervolgden we de route richting t park op zoek naar een wildkampeerplek. We konden niet meteen kiezen langs welke kant we tussen de koeien wilden wakker worden en t was ook een beetje spannend mits we niet goed wisten of we op de dirtroad ergens konden draaien maar missie geslaagd! 

Dinosaur NM is trouwens opgesplitst in 2 delen. De kant in Colorado is vooral natuur en de meest gekende kant in Utah is het fossielen walhalla! Wij kwamen misschien 8 auto’s tegen op de route in t stukje te Colorado… Dus opnieuw een vrij ongerept en ongekend park… tenzij misschien bij rafters en kajakkers! Die zag je redelijk talrijk op de rivieren in de vallei waar je enkel met 4×4 geraakte.

Overnachting: wildkampeerplek IOverlander op route 16. Wij kozen links een stukje uit op “Blue Mountain Road” de app zei immers dat iemand met een bus van 40ft tot daar geraakt was dus we waagden t erop… we troffen een prachtig lusje met vuurkring. Oef weggeraken zonder achterwaarts ettelijke kilometers hobbelen moet lukken.

Dag 34

We werden net buiten de officiële parkgrenzen van Dinosaur National Monument wakker met geloei van de koeien rondom ons. De 2 kleine musketiers gingen in pyjama op zoek! Hopelijk zijn ze over een paar dagen nog zo dapper als t gaat om beren zoeken 🤪

Frisgewassen startten we aan de scenic route doorheen het park. Rondom ons overal vrij grazende koeien en paarden. De route op zich was niet super lang, maar je zag wel dat ze moeite deden om toeristen te informeren over t landschap. Zo was er op t einde van de route een mooi aangegeven wandeling mét gratis infoboekje. We besloten dus met ons stappertjes die 3,2km te wandelen gezien t zowat de enige echte wandeling was in t park (tenzij een paar serieuzere backcountry hikes)… De Harpers Corner trail telde 16 nummertjes onderweg die vertelden hoe t landschap gevormd was door de Green River en de Yampa rivier die elkaar hier ontmoeten. Vanaf nr 8 zagen we de dreigende onweerswolken boven de Yampa hangen en werd t duidelijk dat de kajakkers beneden in de vallei aan wal gingen om dekking te zoeken. Bij nummertje 16 bleek t zeker dat ook wij nat dreigden te worden, dus we schakelden een vitesse sneller op de weg terug…. Tussen de regendruppels slalomden we terug langs lichen op rotsen, naaldbomen die toegetakeld waren door stekelvarkens, prachtige wildbloemen etc. In de diepte zag je de prachtige 4×4 “Echo Park Road” liggen… het kriebelde om t toch te rijden, maar we gebruikten ons verstand en zetten onze joker in… kwestie van nog een beetje borden en glazen te sparen.

We besloten te lunchen en snel nog langs t visitor centre onze ranger boekjes op te vragen. Amai, deze was echt een makkie en op 5minuten was die extra junior ranger badge in de pocket!

Via het dorpje Dinosaur reden we de staatsgrens over naar het 2e stuk park in Utah… daar is “de quarry”. Een ongelooflijk stuk aardlaag waarin honderden dino botten zitten. En dankzij een paar genereuze donateurs is daar een grote hal bovengebouwd. Zodra je t park binnenkomt, mag je op de gratis shuttle naar de hal en stoot je meteen op de gigantische muur vol botten. Je weet gewoon dat onder hetgeen je ziet nog veel meer verborgen zit. Om nog maar te zwijgen over de daadwerkelijke sites iets verderop waar paleontologen nog dagelijks smullen. Gek genoeg mocht je zelfs botten aanraken, zoveel hebben ze er hier in de regio 😅.

Gezien er verder in t park niet echt veel te beleven viel (en t wegsmelten was van de hitte) gingen we extra vroeg naar onze camping.

Als echte Belgen kookten wij “steak met frietjes en stroganoff saus” op ons kampvuur. Drama bij Lia want die vertrouwde de outcome niet echt en was benauwd dat we de frieten gingen laten aanbranden… Ava was er geruster in en gaf de camping een “Like Me” dansoptreden met haar bluetooth box. We maakten nog marshmallows, aten een ijsje, leerden Amerikaanse kindjes kennen en troffen een slang terwijl we de eekhoorns achterna zaten.

Gezien de temperaturen en de portie energie die onze kids teveel hadden, trokken we nog op zonsondergang wandeling. Al wandelde Ava niet zoveel. In de rapte was onze kroost sokken vergeten aan te trekken en gemopper over een blein maakte dat Ava bergop op mama’s rug genoot van de prachtkleuren boven de beige kenmerkende berg van t park… Vanuit haar luxe positie spotte ze nog een hert dat de rivier over zwom terwijl de zon definitief onderdook en wij met ons hoofdlampje in de aanslag snel terugholden. 

Overnachting: Green River Campground, site 45B (tevoren geboekt op Recreation.gov). Heel mooie camping met veel groen en een pak meer schaduw in vergelijking met eerdere parken. Ook heel fijne vibe, veel families die met raft of mountainbikes kampeerden…

Dag 35

Bij t krieken van de dag was er weer ene ribbedie voor de zonsopgang wandeling van de dag. Hij wandelde opnieuw de River Trail van de vorige avond tot waar het pad door wegenwerken afgesloten was… zoveel verder dan gisteren met de kids was het blijkbaar niet. 

Nadien begonnen we met onze kroost aan de scenic route doorheen het park: Tour of the tilted rocks. Zelfs s ochtends was t al broeierig heet, dus een lange wandeling zat er toch niet in.

Eerste stop waren petrogliefen… Ava en Christoph startten terwijl Lia en Noah nog wat op gang moesten komen en pas mee de berg op klommen toen Ava gebaarde dat ze de camera nodig hadden en we toch echt wel ook moesten komen piepen.

Op het einde van de route deden we nog een korte wandeling naar de box canyon en het beroemde huisje van Josephine Bassett Morris. De dame was 5x getrouwd en leefde als vrijgevochten dame alleen in de canyon vanaf 1914. Vaak verdacht van vee-diefstal, bevriend met outlaw Butch Cassidy, berucht om t feit dat ze water ondergronds wegsmokkelde en zelf aanwendde ipv het water aan de rechtmatige eigenaars van de stroom te gunnen, maar vooral een symbool van emancipatie als je zag hoe ze tot haar ongelukkige val van haar paard alles in haar eentje redde te midden van de woeste natuur.

We reden t park buiten en stopten nog even voor een grote stockup in Wallmart. Tegen dat we buiten kwamen was de naft al weer 20ct/gallon gestegen. Doeme! Dat zijn hier verdorie dure naftbakken!

De rest van de dag was ons programma vooral rijden. Heel lang, vooral saai en met een discussie over 2 plaatsen die “Red Canyon” noemden. Diegene waar ik dacht heen te moeten rijden bleek niet te matchen met de foto’s die Christoph tevoren had opgezocht… en toen we dat doorhadden waren we uiteraard al veel te ver om de prachtige Red Canyon wél te bezoeken…

Ava en Christoph verkenden nog even de Flaming Gorge dam terwijl ik permanentie hield bij de maffende jongere kroost.

Later op de dag was er geen camping te vinden en mislukte ons plan om te overnachten in een groene regio grandioos doordat we ineens in wegenwerken terecht kwamen en er een uur lang geen stopplaats was… we hielden uiteindelijk doodmoe halt in Eden. Er stond uitdrukkelijk dat overnachten aan t park niet mocht, maar gezien het pikdonker werd en ons buikje gromde en er echt in de verste verte niets te bekennen was volgens onze app waagden we t er toch op…. Niemand kwam ons storen…

Overnachting: langs lawaaierige autostrade aan t parkje in Eden.

Ooooh verrassend Colorado

Dag 30

De wekker klonk om 6u en Christoph ging alleen op wandel. Hij deed een route die onze Nederlandse buurman aanraadde. Ik maakte de meisjes rond 8u suuuuper snel klaar om te vertrekken. Er wachtte immers een pancake breakfast op ons! Mmmmmm!

Lia probeerde te polsen of we toch niet een nachtje langer konden blijven. Je kent haar wel puppy eyes, tongetje uit haar mond en dan na veel lieve lachjes tot de point komen…. Ze wilde dus nog met de Nederlandse Texaantjes spelen. Oh wat had ik haar dat graag gegund, maar vanavond lag er helaas een betaald kampeerplekje in t volgende park op ons te wachten… en de jongens kwamen wel dezelfde richting uit, maar zouden pas over 4dagen arriveren en dan zijn wij al lang weer verder noordwaarts onderweg naar grootsere avonturen…

Het pancake breakfast was iets hectischer dan gedacht. De visa kaart bleek opnieuw niet te werken, het personeel verkeerde in stressmodus gezien de voedselinspectie ineens opdook, Lia stootte haar appelsiensap om, Ava bleek ineens een dijkendelver-hongerke te bezitten en Noah zorgde voor hongerig blijtgezang🙈

We besloten om de scenic route van t park te rijden aangezien we niet gans zeker waren in welke mate we veilig met de kids konden gaan wandelen in t volgende park “Black Canyon of the Gunnison”. Onze voorbereiding vermeldde immers nogal gevaarlijke kliffen en weinig echt lange wandelpaden…

We trokken dus naar de Mesa Top Loop en deden een pak viewpoints die je chronologisch meenamen door de types huizen van de native stammen van vroeger. Van simpele put in de grond tot halve dorpen tegen een rotswand.  Als paleontoloog moet je je hier echt amuseren… prachtige opgravingen in de regio! 

Je moet t de kleinere parken in Colorado wel meegeven, heel vaak informatieve boekjes met uitleg per viewpoint, goede aanduidingen, echt opvallend meer dan de eerdere parken in -voornamelijk- Utah. 

Daarna wilden we gaan wandelen naar Spruce Tree House, maar dat rotshuis – het enige waar je naartoe mag zonder betaalde tour – was toe zonder pardon. Gewoon pardoes een pancarte op t wandelpad. Dat hadden ze wel eens mogen vermelden aan t inkomloket van t park, want de Cliff Palace Loop was ook al gesloten door de nieuwe asfalt ze aan t gieten waren… en het visitor centre waar wij onze junior ranger badge planden te behalen… gesloten door renovaties. 

Rond 14u vertrokken we voor 246km richting “Black Canyon of the Gunnison National Park”. 246 km waar we 6u over deden ipv onze google berekeningen van thuis die 2u had aangegeven… pffff de mobilhome moest goed tuffen op al die bergpassen. 

Hier en daar kon je nog overblijfselen zien van mijnactiviteiten. Een houten hut, een achtergelaten toestel of trailer… achter elke bocht van de bergpas viel er wel iets te zien… en voor t eerst reden we ook weer echt tussen bomen, best bizar na weken enkel schijnbaar dorre rotsen met woestijnbush of lage naaldboompjes. 

Moesten we geen camping boeking gehad hebben, waren de vermoedelijk blijven plakken rond Ouray. Er zijn daar echte hotsprings met een gans resort rond, maar er waren ook gratis optredens bezig in t stadje. Onze reisbegeleider Christoph had trouwens prachtige wandelingen gevonden in de regio met een box canyon en meer info over de mijnen daar… maar helaas, ons stalen ros is niet zo vlot en vaak moeten we zo een “voorbereid tussendoortje” skippen… we hielden wel eventjes halt bij de Pinkerton hot springs langs de autoroute… alleen, daarin kon je niet zwemmen hoor 🙈

De meisjes hadden pech, vandaag was t in België net een maand geleden dat ik de Netflix en Disney downloads had gedaan, dus alle tv programma’s waren verlopen op de ipad. Ze konden bijgevolg enkel wat muziek luisteren en offline spelletjes spelen tijdens de veel te lange autorit. Mama had ook pech. De Amerikaanse simkaart bleek maar tot 15GB hotspot te kunnen fabriceren, dus ook gedaan met instagram en blogs posten… het is dus wachten telkens op stabiele wifi van de supermarkt OF Mc Donalds. Het loont ook echt niet om die simkaart voor nog een maand op te laden want weldra in Grand Teton en Yellowstone waar er niet eens gsm ontvangst is in t merendeel van t park. En voor Canada en Alaska is t dan opnieuw een andere simkaart die we moeten aankopen…

Net voor we de South Rim van Black Canyon bereikten, kwamen we  “een frituurtje met de gele M van mama” tegen. Een half uur later (toen de Mc Donalds blijkbaar zelfs al toe was maar waarvan ze die zielepootjes met hongerige baby niet verwittigd hadden) rolden we weer buiten met een vol buikje, een nieuwe update op de blog en 2 ipads vol nieuwe afleveringen… 

Vanuit Montrose was t nog maar een kort stukje verder naar onze kampeerplek. Even kijken dat we geen konijntjes overhoop reden en nog een avondlijke discussie over parallel parkeren in t donker en we konden ons bedje in 🤣.

Overnachting: Black Canyon of the Gunnison South Rim campground – loop B met electriciteit (wat ik dus moet afleveren te boeken want we gebruiken dat toch nooit) – plaatsje 15 (tevoren geboekt via recreation.gov).

Dag 31

Zonsopgang wandelingen worden een traditie hier. Christoph zette zn wekker opnieuw om 6u en tegen dat wij uit bed gerold kwamen had hij al 3 aaneengeschakelde wandelingen van Black Canyon kunnen afvinken.

Onze wandelaar bakte spek met eitjes voor z’n kroost. Met een powerontbijt achter de kiezen, vertrokken we op wandel richting Visitor Centre. We volgden hetzelfde prachtige pad langs de “zwarte canyon wanden” als waar Christoph eerder op prospectie ging. 

Wildbloemen in allerlei kleuren overal waar je kon zien, eekhoorntjes, konijntjes… best fijn! En kliffen, diepe kliffen… vermoedelijk kan je met een wildernis permit daar wel meer dan eens een mountain lion of een bobcat of black bear spotten… op de gebaande kleuter proof paden, iets minder, gelukkig maar zeker?

In het visitor centre deden we ons uiterste best voor de volgende badge. Ava hielp zelfs stiekem Lia een beetje zodat ze beiden hun eed konden gaan afleggen bij de ranger. Dat vond ze “echter” dan dat mama de badge meekreeg voor als ze flink gewerkt hadden.

We moesten pas om 13u uitchecken op de camping, maar de kids slenterden werkelijk terug… veel tijd restte ons uiteindelijk niet. Ava had veel te weinig gegeten ‘s morgens (door de hoogte en hitte bleek een gewone portie niet genoeg) en koppige Lia had gewoonweg geen goesting vandaag (tenzij in zoute chips wat ik uiteraard niet meesleurde op ochtendwandeling).

En die opstandigheid hield Lia nog even vast. Haar boterham confituur liet ze extra krokant uitdrogen ‘s middags en zelfs het dreigement op hem ‘s avonds opnieuw te zien verschijnen deerde niet. Uiteraard valt zo een eenmalige opvoedkundige beenstijfhoud-scene net voor als er een man uit Brugge naast u geparkeerd staat op een picnic viewpoint. 🫣

Lia was echt niet flink en super koppig. Ava smikkelde lekkere cakejes tijdens de route en Lia keek gewoon toe hoe haar lievelingskoekjes verdwenen, boterham minderde 0,0… 

Onze volgende stop, Colorado National Monument, bleek toch ook weer 2u rijden… Lia totterde uiteindelijk verveeld in slaap en Ava luisterde parmantig muziek met de koptelefoon en profiteerde ervan om in de bovenste schuif te belanden bij mama en papa nu haar zus een stoute dag had… ze borstelde zelfs de mobilhome op een tussenstop… waar gaan we dat schrijven! 

Ook bij aankomst was Lia nog steeds meeeeega koppig. Onze anders zo een goede eter weigerde gewoon koppig nog maar 1 hap boterham. En ok, die boterhammen zijn hier anders dan thuis, maar ze wilt al dagen enkel “banaan met suiker”-boterhammen eten om dan de boterham als vermorzelde stukjes te ditchen en enkel banaan te smikkelen… Bij t begin van de reis at ze die boterhammen confituur wél, dus ditmaal – voor t eerst ever – hielden we echt voet bij stuk. De spaghetti waarnaar ze zo uitgekeken had en t ijsje als dessert zag ze ook aan haar neus voorbijgaan…. Mijn hart brak, maar we konden echt niet toegeven…

We gingen nog eventjes snel op avondwandeling achter onze camping en maakten kennis met Paul en Amy. Dat koppel 70ers liet hun grootouder-vibes op onze kids los. Ik tolkte tussen de 2 partijen en de meisjes vertelden alles gaande van hun lievelingskleur, hun juf, hun leeftijd & stelden ongehinderd vragen aan de oudjes. Amy wist te vertellen dat er een stargazing bijeenkomst was van de rangers, dus eenmaal aan de mobilhome muisde Christoph er van onderuit. Hij kwam pas terug lang nadat ik het zoveelste slaapverhaal verzonnen had over “prinses Prieeltje” & de afwas weggetoverd had… het enthousiaste verhaal over de 5 planeten op een rij de daaropvolgende ochtend en de maankraters door de telescoop heb ik misschien niet helemaal begrepen met mn slaapkop. Ik hoorde mezelf wel nog mompelen dat ik mee ging opstaan om 5u 🙈

Overnachting: Saddlehorn Campground – site 19A – tevoren gereserveerd op Recreation.gov ($22/nacht)

Dag 32

Klop klop op de mobilhome… Amy en Paul kwamen afscheid nemen en nog eens benadrukken hoe fijn ze t gisteren hadden gevonden ons te ontmoeten op de korte avondwandeling.

Ik deed de mobilhome deur open in pyjama, met een kop vol warrig haar van ons sterrenwandelingetje om 5u (eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat ik er na 10min terug in kroop en Christoph verder liet speuren met zn verrekijker) en gegil van Ava op de achtergrond… Lia stond namelijk ziek op… Mmm was ze dan gisteren toch op iets aan t broeden?  Insert giga schuldgevoel… 

We namen een laaaaang en rustig ontbijt en reden dan naar t relatief kleine visitor centre. We vroegen de ranger boekjes op voor de meisjes en keken een film over het park. Er waren ook een pak fietsers. Blijkbaar is de bergcol door t park iets zoals bij ons de Mont Ventoux gaan ophijgen. Alleen met extra kans op de dieperik in tuimelen omdat er een bighorn sheep op je pad opduikt.

Eigenlijk wel knap te bedenken dat we dit park te denken hebben aan de visie van 1 zot, Otto. Die man kwam hier op één van zn omzwervingen te paard terecht en besloot dat iedereen moest kunnen genieten van al dat moois. Dus hij schreef elke senator en belangrijke dikke portemonnee aan. Dankzij zijn drammerige houding kwam er na vele jaren handjes schudden en brieven schrijven eindelijk een echte weg naar t park, eentje met 3 tunnels waar onze mobilhome nog net tussen paste…

De CCC mannen die mee aan zijn visie en weg timmerden kregen 30$ per maand. Na het afwerken van zijn droomweg naar Colorado National Monument besloot Otto aan t blijven als opzichter in t park voor -hou je vast- 1$ per maand… Zn bruid hield t amper 14dagen vol en had al snel door dat hij maar voor 1 ding aandacht had… het rotsige prachtlandschap….

De CCC was trouwens een bedenking van Roosevelt die in de depressie van de jaren 30 er zo voor zorgde dat vele arme Amerikaanse mannen 20-25j toch kost en inwoon hadden. T merendeel van hen stuurde die 25-30$ per maand die ze verdienden naar het thuisfront… Vele armere gezinnen konden zo overleven. En in ruil kreeg Amerika prachtige omheiningen, berghutten, straten, tunnels etc. Voila, snapte nu waarom ik nog een zoon mankeerde 🤣.

We besloten om in de broeierige hitte de Rim Drive te rijden richting Fruita waar we s middags konden gaan zwemmen of naar t dino museum trekken. Op elk viewpoint werden National Geographic waardige foto’s getrokken… en dan is de felle zon nog niet eens t optimale licht om die rotsen te schieten…

Het werd uiteindelijk de airco van het Dino museum. Het museum staat als een van de betere ter wereld aangeschreven dus dat wilden we dan toch even meepikken… en we waren duidelijk niet de enigen. De zweterige massa die we hoopten te ontvluchten door het zwembad links te laten liggen, had zich precies in t dino museum teruggetrokken. Wel cool, je kan jezelf en kind inschrijven voor een “opgravingskamp” en dan echt tussen de fossielen gaan diggen. Een 8jarige vond zo nog een dino hoofd enkele jaren geleden… stel je voor! 

In het museum kon je bijleren over de soorten die hier in de regio gevonden zijn. Maar, je kon ook op een trilplaat een echte aardbeving meemaken. Het museum zocht duidelijk nog een nieuwe donateur voor wat opsmukwerk maar wel fijn en interactief voor de kids die ook als paleontoloog konden opgraven, puzzels doen etc.

Rond 16u hadden we t dino museum en de bijhorende souvenirswinkel overleefd zonder financiële aderlating. Hup terug nr de camping. Een beetje knutselen, luieren, aperitiefje en dan koken en afwassen. 

Om 19u toen de temperaturen wat draaglijk waren, vertrokken we nog voor 2korte avondwandelingen om wat energie af te laten. De prachtige avondkleuren van de canyon waren veel intenser dan eerder op de dag… knap! Ik begon Otto te snappen!

Bij zonsondergang waren we terug op ons kampeerplekje en tegen 21.30 sliep de ganse mobilhome… 

Overnachting: cfr gisteren