Dag 24 – Fulufjället nationaal park

Wat een geweldige dag!

Sidenote: En dat zeg ik niet omdat ik vandaag eindelijk terug mobiele data heb en kan posten over de laatste dagen en instagram schade inhalen 🙂

Na een veel te korte nacht, maar zwaar nagenietend van t kampvuur bij Kim & Sandra, wisselden we vanochtend nog even tips uit over t park én thee (kwestie van dat ik niet weer enkel warm water uit een naar thee geurende mok moet drinken 🤪). We namen afscheid van Warre, Cisse, Josse en Berre & reden vol goede moed naar t nationaal park in de hoop dat er nog parkeerplaats ging zijn!

Onderweg richting Idre zagen we al snel rendieren. Nu niet de 100den waarover mn ex-collega verteld had, maar toch in totaal al meer dan de hele reis samengeteld. Joepie 👏🏻

Rond de middag kwamen we aan in het nationaal park. Overal langs de weg stonden al auto’s geparkeerd (bijna was onze natuurlijke reflex van “wegwezen hier”) maar het was zoals de Vlamingen gisteren verteld hadden… mobilhomes mochten door tot de parking op het einde vlak voor de ingang. Yes! Een prima plaatsje… we graaiden snel alles wat eetbaar was bij elkaar en fabriqueerden een – euhm creatieve – lunch met fruit, plattekaas en koekjes. Euhm, winkels waar zijn jullie?

Ondertussen had ik op instagram een berichtje gekregen van Laure en Ulrike (@2travelmoms) die vertelden dat wij vermoedelijk in elkaars buurt zaten en zij een huttentocht gingen doen in Fulufjället. Wat een toeval, hetzelfde park als wij net binnenreden! Maar ja, dat is super groot, heeft meerdere ingangen en aan de auto’s te zien 100den bezoekers… elkaar tegenkomen is bijna zoals op de lotto spelen!

Maar ge raadt t echt nooit… op t moment dat wij van de parking naar de ingang liepen, zag ik hen gewoon net ook lopen een tiental meter voor ons. Ik herkende de kids vanop hun prachtige reisfoto’s en hun vrienden vanop de zalige blogjes over hun kano 3daagse enkele dagen geleden. Dus ik m’n grote klep open en maar roepen 😂 Eh voila… nu hebben we elkaar eens ontmoet. Daar moet je dan bijna 7000km voor gereden hebben om een gezin uit Asse tegen te komen!

Voor wie hen nog niet kent, zeker eens checken op instagram. Dankzij hen verzamelden wij een topadresje in de Ardense sneeuw eerder dit jaar, maar even goed een pak tips toen we Canada aan t voorbereiden waren. En ze doen echt hele leuke trips en reizen met hun dochters Alice en Jeanne!

We lieten de kids even samen spelen en vertrokken dan richting Njupeskär. De langste waterval van Zweden!

Er waren verschillende wandelingen. Wij kozen voor oranje (Jaktfalsleden 6km). Het eerste stuk liep samen met de mega toeristische gele route (Njupeskärsleden 4km). Dus tot aan de waterval was het relatief druk en kruisten we af en toe andere wandelaars of kwam de geur van versgebakken hotdogs ons tegemoet op de picknickplaatsen.

We hielden een relatief lange rustpauze aan de waterval zelf waar t een beetje nevelde en we wat konden afkoelen. Ondertussen is t 20gr en we waren toch veiligheidshalve maar met trui vertrokken 🥵 maar dankzij de bergop totaaaaaaal overbodig 🤪.

Na de waterval was t tijd om de “gele route” mensen te ditchen en op de avontuurlijkere route verder te gaan. We lieten meteen vrijwel de hele meute achter en waren echt bijna alleen met t prachtige uitzicht.

Het was best pittig bij momenten, maar ooooo zoooo mooi. Absoluut in mn top3 van deze reis!

Lia vloog meteen in de draagzak. Die is volgens mij ineens uit al haar schoenen gegroeid. Haar voeten doen steeds pijn en eentje heeft al een wonde op de hiel, dus ik kan me indenken dat stenen opklauteren dan minder leuk is! Maar dit was nu eenmaal echt geen dag waar ze Ava haar laarzen of stapschoenen kon inpikken… bovendien hadden wij een korte nacht gehad en had ik weinig zin om constant peptalk te verzinnen of Indiaan zittend gat weer recht te trekken 🤪

Bijna boven de waterval waren Ava en ik na een fotoshoot aan een riviertje eventjes het pad (en de wederhelft) kwijt. We moesten echt klauteren over grote rotsen van de waterval. Niet super gevaarlijk ofzo – en ze is al mega getraind in de juiste niet wiebelende stenen uitkiezen – maar ik was toch blij toen we bovenaan Ulrike opnieuw tegenkwamen en ik wist dat Christoph verderop stond te wachten aan de brug op de top! Yes, dan hoefde ik niet het gewone pad terug bergafwaarts om hem te zoeken 😎. Sjanske!

We wandelden naar beneden en zagen t laatste uur heel treiterachtig het naturum en de parking liggen meters onder ons. Het was toch ook nog wel verdacht veel bergop en korte stukjes steil naar beneden. Ava sukkelde een paar keer op haar poep (we waren ook al weer enkele uren op weg) maar dankzij de belofte van een ijsje in t resto beneden, kon ze uit haar onderste energiereserves putten (de OLE koek van mama en de smarties deden mogelijks ook wonderen).

Om 16.58 stonden we terug aan t startpunt met een hoofd vol prachtherinneringen. We hadden de kids een beetje gepusht omdat we onthouden hadden dat dat resto met ijsjes sloot om 17u, maar gelukkig bleek het 19u!

We bestelden rendierburgers en pannenkoeken (de onze zijn toch lekkerder hoor 😝!) en trakteerden de kids nog op het beloofde ijsje terwijl wij onze suikers aanvulden met een lättöl van 2,2% (zat gaat ge hier niet worden van dat bier 😝) en een echte pepsi!

Ons vermoeden dat de bengels wel doodmoe in slaap gingen sukkelen tijdens t laatste stukje “kilometers pakken” bleek onterecht. Ze zongen uit volle borst en speelden de gekste rollenspelen. Je hoort daar soms wat hoor, die fantasie! 🤩

Rond 21u vonden we dan EINDELIJK een dumpplaats voor onze overvolle WC (oef!) en ons afvalwater. We besloten gezien t uur halt te houden aan de rivier net achter de parking. Niet super idyllisch maar ‘t geluid van de rivier doet je vergeten dat je eigenlijk maar een 50tal meter van de “autostrade” staat.

En we waren t rijden eigenlijk ook gewoon beu. De kids vlogen na een verhaaltje van Lotte en Pieter meteen in hun bedje en lagen 10min later al diep te ronken!

Overnachting: N 60° 53′ 57″ E 13° 23′ 13″. De prachtig nieuw aangelegde parking met zwembad verderop ( N 60° 54′ 18″ E 13° 22′ 8”) aan de afvalwaterdump is eigenlijk veel toffer, maar wij hadden geen zin om te betalen en je had bovendien weer een Zweeds rijksregisternummer nodig op eerste zicht op je op de computer te registreren…

Dag 23 – Beren spotten in Sånfjällets nationaal park

Als de beren niet naar ons komen, dan gaan wij wel naar de beren! Op naar Sånfjällets nationaal park.

We smikkelden eerst nog lekkere ontbijtpannenkoekjes en begonnen dan aan de rit richting t park. Gaandeweg door de dag steeg de temperatuur gelukkig nog 10graden en konden we onze “naar kampvuur ruikende” fleece truien en lange broeken uitzwieren. 😂

Halfweg de route zagen we een outlet winkel voor outdoorkleren aan 1 van de skigebieden die we passeerden. Uiteraard moesten we daar even stoppen. Helaas wilden de meisjes wel alles hebben (Lia bij voorkeur een pluche hond van 13€) en zat t er voor ons niet meteen in om eens rustig te grasduinen tussen t trekkersgerief, de donsjasjes en windstoppers. We gingen naar huis met voor elk kind 1 item en je raadt t al… voor ons helemaal niets. 😯 Nuja, de baby heeft dan toch t allerschattigste fleece onesie jasje als hij geboren wordt deze winter! Ik ben helemaal fan! En Ava, die deed haar nieuwe handschoenen van de rest van de dag niet meer uit… bij 20graden 🤣

Het laatste stukje richting t park dacht Christoph dat ik een poging aan t doen was om de mobilhome carrosserie om zeep te helpen op t hobbelpad…. De weg lag er inderdaad maar wat begaaid bij… maar je moet iets over hebben om te gaan wandelen tussen de grootste populatie beren van Zweden!

We deden de familjeslingan van 2,5km. Een heel gemakkelijke wandeling waar we GEEN dieren zagen. Ook niet de bergkoeien en geiten van de locals die in het park grazen. Toen ik daar teleurgesteld over mopperde, zei Ava met de grootste serieux. “Maar jawel mama, ik zag al mieren, muggen en een vlinder!” Kinderen, heerlijk eerlijk! Dus, wij zagen vandaag niet de big 5 van Zweden maar de small 5 want even later volgden ook nog een bijtje en een kevertje. 🤪

En eigenlijk hadden we t kunnen weten, waar Ava en Lia in Canada braaf in de draagzak lagen te slapen met een tutje, konden de beren ons nu natuurlijk al van mijlen ver horen aankomen dankzij miss Groot Lawijt haar gezang en miss Klein Lawijt haar enthousiast geschaterlach.

En misschien maar goed ook, want bij nader inzien moet ik toegeven dat we in Canada bijna in ons broek pisten van de schrik toen we verse berenkak op ons wandelpad tegenkwamen 😂

Lia was wél vastbesloten beren te zien (en te aaien, die houdt zoooo van dieren) dus elke mierenhoop werd duchtig geïnspecteerd op sporen. Wist je trouwens dat t voor een beer veel makkelijker is om het gewicht van een eland aan mieren te eten per dag dan om effectief een eland te verorberen? En ze eten ook wel 6 emmers bessen per dag vertelde de interactieve wandeling ons.

Dolblije kids toen aan de parking de koeien net weer uit de bergen thuiskwamen & zelfs een mama geit met baby ons pad kruisten. De beren waren al lang vergeten!

Op het einde van de dag reden we door naar Fulufjället Nationaal Park, een park op de grens met Noorwegen. We hielden halt bij een wildkampeerplek waarvan de beschrijving van onze app vermeldde dat er hopen rendieren waren… het eerste wat we zagen, was een andere Vanomobil mobilhome van een gezin met 4 kids met zalig sappig Kempisch accentje.

Onze buren bleken een handige papa te hebben om onze nieuwe gasfles aan te sluiten. En we sloten de avond veeeel te laat af met onze voorraad Belgische pintjes aan t kampvuur!

Overnachting: N 62° 6′ 21″ E 12° 58′ 57 aan de rivier, maar dat bootje varen lieten we over aan de andere familie!

Dag 22 – Vildmarksvägen (deel 2)

De wekker ging om 5u. Net zoals in Canada hadden we immers t lumieuze plan opgevat om beren te zien als ze ‘s morgens besjes gingen zoeken of aan de waterpoelen gingen vissen vangen. Na 2x snoozen en een korte gezinsraad concludeerden we dat die beren in t hoge Noorden helemaal geen schemering moment hebben zo ‘s morgens vroeg (de zon gaat nu eenmaal al op om 2.30) en ze vast en zeker hoger in de bergen zaten te spelen in t zonnetje…dus… slotconclusie: we sliepen nog even verder… 😎

Met een volle wc (wederom excellente timing van de familie Bauwens) gisteren toegekomen dus prioriteit 1 van de dag was wel degelijk ergens sanitair vinden vóór die mobilhome-wc echt overliep. Verder hadden we enkele dingen aangeduid op het tweede deel van de wildernisroute die ons wel interessant leken.

Maar, t moet gezegd zijn. Hoewel het antiklokwijzersin mooier rijden is (met het water iets vaker zichtbaar aan de chauffeurskant), je hebt wel – naar onze bescheiden mening – alle hoogtepunten eigenlijk al op dag 1 gehad. Tenzij je natuurlijk ook veel wilde dieren kan spotten, maar buiten 2 fazanten zagen we vandaag helemaal niks noppes nada! ☹️

Gaustafallet sloegen we over, vooral omdat we t bordje veel te laat zagen en t ook niet meteen vlot parkeren was daar. We hielden wel iets verderop halt bij een wc’tje. Kwestie van prioriteiten eh, ik wilde geen waterval in mn badkamertje 🤭

De Korallgrottan leken ons wel leuk maar een doodmoe Zweeds koppel had net een uur heen & een uur terug gewandeld en vertelde heel teleurgesteld dat ze eigenlijk weinig gezien hadden. Dus dat schrapten we dan ook maar van de dagplanning. Later vandaag leerden we in t toeristenkantoor van Gäddede wel dat je daar een gans grottenstelsel kan bezoeken, maar dat mocht vast niet zonder gids susten we onszelf 🤭

In Stor Blåsjön hielden we snel halt om eventjes op de camping ons sanitair te fixen (sjuut niet doorvertellen was eigelijk enkel voor camping gasten of tegen betaling). Christoph kreeg die ondankbare taak terwijl ik met de kids de eerste deftige supermarkt van de route ging plunderen. 2 kinderkarretjes vol lekkers gingen mee naar huis. En op de parking deelden we onze minuutpasta’s en zakjes trekkerseten nog uit aan 2 gasten uit Kiruna die kwamen hiken en zelf met een lading uit de winkel kwamen. Dankbaar namen zij aan wat Christoph niet te vreten vond (nochtans vergeet hij dat we er pre-kids reizen op leefden 🤭) en zo hadden wij weer meer plaats in onze keukenkastjes!

Nadien deden we de ganse rit richting Gäddede. T is te zeggen we kwamen er zelfs 2x. Initieel wilden we de tip gebruiken die het ‘grotkoppel’ ons gaf om naar de namiddag waterval te rijden via een iets andere route. Maar na 14km viel onze frank dat we met onze naftbak vermoedelijk niet tot t volgende tankstation op t einde van de route gingen geraken. We reden dus terug naar Gäddede waar de naft al 1€ per liter duurder stond dan de rest van de reis en tankten schoorvoetend dan toch maar 15l om t eindpunt te halen. Gierig als we zijn gingen we ons niet laten vangen aan die woekerprijzen en met een volle naftbak vertrekken 😜.

Gäddede had ook een mooie recente speeltuin waar de meisjes zich even konden uitleven tijdens onze picknick (en Christoph trok veel foto’s van de houten speeltuigen dus stad Waregem be ready voor wat nieuwe inspiratie 🤪)

En er vlak naast deed t Naturum zelfs speciaal tijdens de middagsluiting open om hysterisch wenende Lia met volle blaas een Wc-momentje te gunnen! t Was er trouwens heel mooi en informatief met een nagebouwde grot-tunnel voor de kindjes!

Alleen, ze mogen zich wel wat inwerken in de toeristenroute. Ik dubbelcheckte even of de info van t ‘grotkoppel’ correct was en de 3 koffiekletsende dames van t kantoor en de aanpalende bib verzekerden ons dat we toch echt wel beter de officiële route konden nemen. We luisterden braaf.

Even leek t weer alsof we samen in Zuid-Afrika rond sjeesden. Potholes en opvliegende kiezels langs alle kanten! Dat werd een lange 24km naar de langste waterval van Zweden (met een val van 42m…)

Hållingsåfallet was duidelijk druk bezocht maar gelukkig vertrok een Nederlander met caravan net en konden we een parkeerplek bemachtigen. We deden de korte wandeling tot aan de waterval. Ditmaal niet avontuurlijk maar overal omheind en zelfs stukken rolstoeltoegankelijk. Overal picknickbanken en gratis brandhout, dat verklaarde waarschijnlijk ook de meute. Net op t einde zagen we nog een prachtige regenboog onderaan in de kloof!

Ondanks de raadgevers van t toeristen kantoor waagden we t erop om via de weg naar Bågede terug te rijden. Erger dan wat we al deden, kon helemaal niet. Én t was korter… Nadat we door een wegenwerk-bulldozer eventjes gans in de greppel moesten slalommen – spannend momentje – kwamen we aan op een prima weg. Zonder putten en steentjes… het ‘grotkoppel’ had dus echt gelijk!

Strömsund, het eindpunt van de wildernisroute, was nog wel een uurtje verder en Lia dommelde al gauw in. Ava mocht eventjes ipad kijken terwijl we verder zuidwaarts reden. We hebben immers wel nog wat kilometers voor de boeg de laatste week…

We hielden halt op een wildkampeerplek tussen Häggenås en Lit. Heel de avond lang zagen we campers en mobilhomes passeren die hetzelfde idee hadden. Enkel een Duitse familie met 3 (!) busjes en een ander koppel kwamen jaloers meegenieten van ons uitzicht. Maar echt last hadden we van hen niet, want die kwamen zelfs niet eens uit hun busje!

De chefkok toverde een heerlijk stoofpotje van rendier/eland met spekjes en champignonnetjes op een bedje van puree tevoorschijn. De lekkerste maaltijd tot hiertoe, sterwaardig ware ‘t niet dat t in plastic Ikea kinderbordjes geserveerd werd 🤪

We genoten van een heerlijk kampvuur bij ons prachtig uitzicht!

Overnachting: N 63° 22′ 13″ E 14° 53′ 15″ Ideale plaats met een picknickbankje vlakbij de dam van de watercentrale. Enkel huizen aan de overkant van t water. Sanitair op de parking aan de E45 (300m wandelen) waar ook een speeltuin is. Dat was onze backup optie als dit plaatsje vol stond, maar daar heb je vast meer lawaai… en op onze plaats kreeg je de prachtige reflecties op t water er gratis bij!

Dag 21 – Vildmarksvägen (deel 1 tot in Stekenjokk)

We stonden vanochtend meteen in de startblokken klaar voor de wildernisroute (= Vildmarksvägen), die lus is in totaal 500km maar wij doen er ongeveer 400km van omdat we uiteraard huiswaarts keren en dus t laatste stukje van de lus skippen.

Voor zij die van kaartjes houden, tegenwijzerzin van Vilhelmina (rechtsboven) naar Östersund (rechtsbeneden).

Ons startpunt was de Bullerforsen dam in de buurt van Malgovik. Met een thermosje koffie (anders protest van de chauffeur) begonnen we aan de rit. De “winkel” van Stalon was onze eerste stop. Ha, wat een grap… jachtmessen, rendierhuiden, een hoop speelgoed dat de kids hun naam scheen te gillen, maar geen bananen/chocolade/groenten. Het enige wat we vonden was een pak gemalen koffie aan de “zeer democratische” prijs van 6€. Nuja, om chauffeursstaking te vermijden toch maar braaf betaald. 🤓

In Stalon is er ook een prachtig viewpoint “Stalonberget utsikt” lazen we. Dus wij stuurden de mobilhome bergopwaarts. Altijd spannend als je dan bordjes tegen komt van “1 rijvak maar, betreden op eigen risico”. Op dat moment is t echt hopen dat er geen tegenligger komt en er aan de top een grote ruimte is om ons monster van bijna 7m te keren… 🤪

De volgende stop was Dimforsen, de eerste waterval van de dag. Met een schamel bordje langs de weg aangegeven dus je raast t zo voorbij. En helaas zagen we nadien op google dat er daar ook ergens een hangbruggetje moet zijn dus een beetje meer bewegwijzering zou nuttig zijn 🧐. Desalniettemin een goed opwarmertje voor de watervallen die er nog aan kwamen.

Rond de lunch arriveerden we aan de Trappstegsforsorna. Een waterval in – de naam zegt t al- trapvorm.

En toevalligerwijze stond daar een restaurantje met heerlijke elandburgers, rendierwraps en frietjes met mayonaise voor de kindjes. Zoetekauwen konden er ook voor taart en wafels terecht. Met de ogen toe bankkaart instoppen is 1 optie, een vreugdedansje doen omdat je net een pak van je Zweedse kronen kwijtraakte een andere optie 🤣. Maar dat t verdorie smaakte! En we konden ook even opwarmen daar binnen. Ondertussen is t hier immers nog maar 8graden meer…Dat is een dikke 20 frisser dan bij de start van onze Zweedse roadtrip.

Na de lunch gingen we snel op pad voor nog meer waterpret. In Saxnäs hielden we halt bij een kleine picknickstop. Lia in haar nopjes want ze kon weer een half keienstrand in t meer keilen 🤭

Na de korte pitstop reden we naar de volgende waterval: Fiskonfallet. Deze was absoluut een aanrader… Alleen, je moet hem net iets anders doen dan de wegwijzertjes aangeven… ons uitzicht was 10x mooier!

Je rijdt best het officiële bord voorbij en neemt vervolgens de eerste straat links achter t water. Daar smijt je je auto neer in de berm en wandel dan links terug richting het water via een straatje vol vakantiehutjes. Op t einde staat er daar een bordje “Fiskonfället 2km” en heel oud bordje van de STF “Fiskonbäcken Fallet”. Daar moet je starten met je een weg te banen naar boven langs looppaadjes die je duidelijk tussen de struikjes kan zien. Zo kom je hoger aan de waterval terecht met enorm veel plaatsen waar je tot aan t water kan.

Een tip, neem kinderen met poseergoesting mee. De onze waren nogal van “we gaan ons moeder er es extra hard voor doen werken”. Boze, grappige en overgeposeerde gezichten volgden elkaar op. Bon dé zusjesfoto van 2021 heb ik nog niet te pakken 😜

De laatste stop van de dag was Fatmomakka Kyrkestad, een Sami kerkdorpje. De kids testten elke tipi uit om te kijken of ze binnen konden. De huisjes zijn privé maar hier en daar hadden de bengels geluk en kon/mocht je binnengluren…

En we sloten onze dag af boven op t Stekenjokk plateau waar we morgen een vroege start nemen in de hoop meer dieren te zien. We zagen tot nu toe enkel een klein groepje rendieren op t einde van de dag.

Moest t niet zo koud geweest zijn, ik had nog een avondwandeling gemaakt. Nu won de warme tomatensoep met balletjes 🤭.

Overnachting: grote mobilhome parkeerplaats aan de top. N 65° 5′ 25″ E 14° 27′ 33″

Dag 20 – Wasjes en Vindelfjällen Natuurreservaat

Ik vertelde gisteren over mijn megalomane waspartij… wel t universum heeft me gestraft. Droogkast 2 was in storing gegaan net voor slapenstijd. Ik dacht dat ik gewoon te snel machines na elkaar instak, dus zette ze weer aan en bleef 10 minutjes wachten. Ze werkte perfect! De rest van al onze natte kleren hing ik in t droogkotje op t wasrekje, kon ik nog altijd ‘s morgens snel een droogkast instoppen terwijl we de afwas deden en de meisjes in de douche stopten…

Ha, misrekend! Toen ik vanochtend om 8u ging kijken bleek t ganse wasrek en de waslijn nog kletsnat en erger nog, de droogkast was weer gestopt op 40minuten… dus alles kletsnat.

En erger nog… t was dan nog mijn eigen domme fout. Ineens merkte ik op dat t een condens droogkast was en ik dus de waterschuif had moeten legen… ik corrigeerde snel mn fout en stak een programma in van 56 min. Om dan na een uur te zien dat dat “kastdroog programma” nog steeds 20min moest draaien en heel nat was… zucht!

Toen verloor ik alle hoop om droge kleren mee te nemen en werd t “team bricoleur” om zo creatief mogelijk wat waslijnen te spannen in de achterkamer van de mobilhome…

Christoph vluchtte met de meisjes richting warme douches en had nog een 2e uitdaging… haren wassen bij die 2 freggels. Je mag zelf raden wie de makkelijkste taak had 🤭

Rond iets na 11u konden we dan eindelijk op pad! We reden meteen naar het visitor centre van Ammarnäs

We hadden alleen uit het oog verloren dat we daar dus op een zondag tijdens de lunchpauze zouden aankomen… woeps! Gelukkig was t open en hielp een super vriendelijk meisje ons met het kiezen uit enkele routes. Die staan dus nooit op internet en moet je echt ter plekke gaan vragen. En in tegenstelling tot veel wandelingen bij ons, helaas altijd bijna heen en terug langs hetzelfde pad.

We kozen een route die 8km verder zou starten. Een steile klim naar een prachtig plateau boven de boomgrens. 3km heen en 3 terug.

De parking was inderdaad vlot te vinden helemaal daar waar de weg gewoon stopte en in het meer uitmondde.

Eerst nog een snelle lunch en een kleuterdrama van Ava die broeken haat en boos was omdat haar schoenen altijd pijn doen, en omdat ze thuis met de poppen wil spelen, en omdat wij nooit luisterden en ze al 100.000 keer gezegd had dat ze niet meer wilde wandelen, en omdat wij niet de baas zijn en…. Allee een klassieker van een kind met een suikervalletje en verkeerde been uit bed.

We vonden een pak bordjes en begonnen na de eerste regendruppels (tsjien wederom had het toeristisch centrum met 2 apps gecheckt dat t niet ging regenen) aan de “sneeuwscooter route”. Je kon ze herkennen aan de rode kruistekens en oranje markeringen.

Beetje vreemd wel dat we na 40min stappen nog steeds niet aan t stijgen waren. En ja hoor, we zaten verkeerd. Verdorie eh. We waren een pad van 16km parallel met het meer aan het wandelen ipv te stijgen naar t prachtige uitzicht. Intussen was t ook veel te laat om de andere route nog te wandelen…

Grr, van het grootste natuurreservaat van Zweden hebben we dus helaas weinig gezien buiten een vondelpad met heel hoge begroeiing. We hadden de meisjes hun regenpakjes aangedaan en die bleken gelukkig multifunctioneel: tegen de vele muggen, tegen de regen EN de hele hoge (prik)planten 🤪

Het universum was Ava goed gezind. Gezien moeder weer vergeten was om vlees te ontdooien stopten we in Sorsele bij de Grillköket. De kindjes genoten er van chickennuggets en frietjes (waar Ava al dagen zin in had) en wij aten een burger. Ik deed zelfs iets wat ons moeder nooooit van z’n leven deed en ze kregen elk een centje voor de draaibakjes. Dubbelfeest! Tot dat in Ava’s bolletje niet de ring zat die ze wilde… insert volgende dramaqueen moment.

Beetje avondenergie getankt en zo konden we nog even een laatste trek in t prachtige zonnetje toen tot iets voor Vilhemina waar we de komende 2 dagen de “Vildmarksvägen” gaan afrijden. Een route vol watervallen maar naar t schijnt ook om veel dieren (beren, elanden, rendieren) te zien… heel benieuwd!

We zochten een weeral een wildkampeerplekje via de app en eindigden in Lövliden iets van de Sagavägen aan een dam te midden van het bos. We waren weer helemaal alleen terwijl de camping op amper 1km volledig propvol stond. N 64° 38′ 45″ E 16° 29′ 55″

De meisjes mochten voor t eerst slapen in t liftbed (waarvan t wel een dik halfuur duurde voor we uitdokterden hoe de anti-valnetten bevestigd moesten worden) en zo kon ik rustig alle waslijnen checken en in de kasten wegstoppen wat al gedroogd was. We namen een extra dekentje, zetten de dakkoepels open voor wat luchtcirulatie en deden een schietgebedje dat de rest morgen ook droog is…

Dag 18 – Stora Sjöfallet Nationaal Park

Uitslapen en pannenkoeken… dat vat de voormiddag zo wat samen, want als we geen wekker zetten, dan is t toch al gauw 9u voor die marmotten hun bedje uitgerold komen.

Christoph zorgde voor heerlijke pannenkoeken op onze vuurkring en de meisjes dansten door “ons bosje” en zongen uit volle borst gekke liedjes op een zelf verklaard podium ergens iets hogerop tussen de struikjes.

Omdat de afvalwater tank vol zat; haalden we de grooooootste vuilzak boven uit ons assortiment om alle vuile borden en potten in te kieperen en vertrokken we snel! (Trukkendoos van de ervaren huisvrouw)

Onze eerste stop was het Naturum Laponia. Dat visitor centre is eigenlijk het portaal tot 4 nationale parken (de meesten ontoegankelijk voor korte tochten en vooral via meerdaagse hikes te bereiken), 2 natuurgebieden en 9 Sámi gemeenschappen. Maar architecturaal is t ook een plaatje zowel binnenin & buiten. Bovendien is t Unesco werelderfgoed die regio dus heel blij dat we gisteren zonder goed te weten wát we allemaal kwamen zien, hierheen reden…

We hingen er een uurtje rond & verkenden daarna nog wat het pad errond. Ava zei ineens kei droog… ik heb wel een rendier gezien eh… stond dat dier al hele tijd eventjes verder zonder dat Christoph t doorhad… een bende toeristen maar fotograferen vanaf de andere kant! Die waren dus maar al te blij dat onze luide voetstappen het rendier recht in hun close-up dreef.

De vriendelijke dame van t onthaal zocht voor ons een paar korte wandelingen uit en we kozen er eentje waar we de gletsjer konden zien. 3,5km heen en dan dezelfde weg terug. In t begin steil zei ze er wel nog bij…. Maar maak dat maar “ganse tijd steil”.

We klommen uiteindelijk 2,5u bergop door een oerbos, langs een stroompje waar sinds kort een brug was en langs het typische toendra landschap van hier. En dan eindelijk zagen we de gletsjer sneeuw, hier en daar nog een watervalletje… gewoon perfect!

Zo jammer dat een deel van t park onteigend is/wordt van de Sámi om meer electriciteit productie sites te maken. Je wandelt dus ook een ganse tijd met zicht op een prachtig meer en erlangs… een site met pylonen en alles behalve natuur….

We daalden af op iets minder dan een uurtje (Lia zat toen wel in de draagzak, dat scheelt!). Gelukkig maar want toen we op de top zaten te keuvelen met een Zweedse vrouw en haar familie, was t net beginnen regenen. Zij gingen nog 2dagen verder kamperen en keken wel een beetje raar dat wij zonder regenbroek terug wandelden maar wel de rugzak gans inpakten met regenhoes … maar ja, die broeken lagen immers nog in de lekker warme mobilhome, want die vriendelijke dame van t Visitor Centre had namelijk ook opgezocht dat t niet ging regenen 😂

Nog een laatste stop aan de helicopterbasis voor Lia die al een hele dag enthousiast werd van elke helicopter die we hoorden (vermoedelijk wandelaars afzetten bovenop de bergtoppen)… en vervolgens reden we terug het park uit vergezeld door enkele rendieren in de berm.

We stopten nog eventjes in Porjus om eindelijk ons afvalwater te dumpen. Met dank aan de app vonden we een straatputteke. Voor t eerst wat getwijfel van “is t echt wel hier”. Maar deze vrouw slaat een optie op opnieuw douchen en afwassen niet af dus toch maar t straatrioolputje gebruikt.

Porjus heeft ook een heel grote dam waar elektriciteit opgewekt wordt. We namen er een kijkje. Maar t allermooiste zicht had je wel degelijk vanop een parking iets verderop (N 66° 52′ 43″ E 19° 49′ 20″) waar je de drooggelegde rivier kon zien en met wat juiste fotografie en bewerk skills prachtige plaatjes kon schieten vanop t omheinde pad. Christoph en ik liepen snel om de beurt want de kids hingen t uit en wilden niet meer stappen.

Ondertussen was t al 18.30 en de camping in Jokkmokk waar we naar op weg waren, sloot om 19u. We zagen de bui al hangen. Die boerderij camping is immers heel populair (lees wasjes doen/ sauna op een vlot/ zwembad). En weekend in t hoogseizoen… En effectief een bordje aan de straatkant… vol.

We reden nog even een caravan achterna naar een viewpoint van de Jokkmokk dam (en waren getuige van de echtelijke spanning toen de mega caravan over de grond sleepte onderweg terug naar beneden). We raadden het koppel de volgende grotere parking aan die wij al gespot hadden. En zo eindigden we aan de andere kant van t water op een heel grote parking waar we gelukkig amper iets hoorden van de weg & andere kampeerders.

Overnachting: Vaikijaur parking langs de E45. N 66° 38′ 34″ E 19° 49′ 28″

Dag 16 – Abisko Nationaal Park

We sjeesden de afgelopen weken heel Zweden door naar 1 van de noordelijkste nationale parken. De echte “die hards” gaan nog iets verder, maar in die gebieden kan je alleen iets gaan doen op meerdaagse staptochten en dat is nu even geen optie 🤪. Dus ons eindpunt was Abisko Nationaal Park!

Voor zij die op de kaart volgen, ja, dus helemaal in t topje van Zweden op een boogscheut van de Noorse grens

Parkeerplaats vinden voor de mobilhome was eventjes spannend (ik vraag me echt af hoe mobilhomes dat hier doen in een niet-corona jaar met volledige toeristenmassa want eigenlijk is er amper parking voor hen voorzien) maar al gauw waren wij dus up and running voor onze wandeldag!

De routes vertrekken allemaal door de “toegangspoort” die ook de Kungsleden wandelaars nemen (een wandelpad, letterlijk Koningstocht, van 440km!)

Wij besloten om eerste te starten met de gele route (Lia wilde de ganse paal meepakken want ze wilde alle kleurtjes hebben 😜)

Kort na de sjieke entree was er al meteen een leuke graffiti tunnel met watervalmuziek. Sjieke kunstinstallatie van Annica V Waara en Simon Marainen. En zo totaal onverwacht in een natuurpark. Grappig!

De gele route ging nadien meteen naar t spektakel… een luide waterval. En wel eentje met een speciaal verhaal. Ze lag eerst elders, maar toen de spoorlijn aangelegd moest worden was men wat lui & leek t handiger en sneller om met dynamiet een paar nieuwe gaten te blazen en de rivier te verplaatsen… de oude waterval werd met rotstblokken dichtgegooid…

Overal op de trail was er meertalige uitleg en een soort van verrekijkers die onze kids wel integreerden. Dieren zagen we – gezien t geluid dat onze eigen varkens produceerden – weinig (tot grote spijt van de vogelspottende vrouw die zich opgesteld had aan een vogelkijkhut met prachtig uitzicht over de stroom en bergen met sneeuw waar wij nu nét 10.000 pogingen tot deftige familiefoto met zelfsontspanner deden – spoiler: mislukt!)

Na de gele wandeling sprongen we even t Naturum binnen. Het hoogtepunt was voor de kids dat ze even “schooltje” konden spelen in de dia-ruimte 🤪. Ik wist persoonlijk de foto expo wel te pruimen!

En hup, kinderen buitengejaagd (maar wij zijn nog niet klaar, ik ben de juuuuuuf) en door naar de oranje wandeling. Die begon alvast weer spectaculair langs de rivier.

Na de lunchpauze (en er zijn bewijzen dat ik ditmaal wél beleg bij had) en 100 stenen in de rivier keilen, worstelden we ons door de hitte richting lagere begroeiing met veel bergbloemen. En telkens met t geluid van het kolkende water naast ons.

De route was een mengeling van ski-trails en stond – naar mijn mening – niet altijd even goed aangegeven (oranje werd nogal vaak rood of een rood kruis) maar al bij al vonden we goed naar waar we de kids moesten sturen om te testen of t vondelpadje nog wel stevig was 😉

En de route eindigde weer waar ze gestart was… wij doken enkel nog t “Turist station” in voor mijn langverwachte “morotskaka” en een ijsje vr de kids…

Daarna reden we terug naar Kiruna want ik had t lumineuze idee om in dat “toeristenstadje 1e klasse” eens lekker te gaan eten (ja weer eens zo een dag waarin in vergat vlees uit de diepvries te halen)… wat een misser. Zoveel leegstand, zo weinig mensen, totaal niks te beleven…

En als ge ne Zweedse “kebab-pizza” moet gaan eten (lokale delicatesse) in een zaak die ge in België niet zou overwegen (maar bon er leek niks anders dat aanvaardbaar scoorde open)… dan weet ge genoeg eh… Kiruna heeft nood aan een gezellig hip resto 😀

De kebab pizza was trouwens heerlijk, mijn rendierpizza ook. De kinderen hun pasta was niet te vreten (ons vader zou zeggen, precies al eens gegeten) dus Ava en Lia smikkelden samen de frietjes van Lia’s kebab op.

We sloten onze dag opnieuw aan de rivier af. Wederom op een wildkampeerplekje van “park4night”, ditmaal nabij Laxforsen (niet ver van Jukkasjärvi). We hoorden enkel gekabbel van de rivier en af en toe een vissersboot met grootheidswaanzin die in volle plankgas over t water scheurde… ooh ja en t gezzzzzzz van de vele muggen… GPS: N 67° 51′ 21″ E 20° 31′ 32″

Dag 13 – Skuleskogen Nationaal Park

Toen we er gisteren voorbij reden wisten we eigenlijk al dat we een fout maakten…. En al helemaal toen we de foto’s zagen die mijn ex-collega Kim er maakte met haar kids vorig jaar.

Dus, vanochtend eerste werk terug naar Skuleskogen nationaal park. We kozen voor de noord ingang omdat die nu eenmaal het dichtste lag bij t dorpje waar we overnachtten. De baan er naartoe, was de laatste 2km zo eentje waar je steentjes tegen de carrosserie hoort ketsen en hoopt dat er geen steentje tegen de ruit vliegt 🤞🏻.

Aan de parking kregen we nog wat advies en plannetje van een Zweeds koppel, ik negotieerde met Ava over haar outfit (uiteindelijk liet ik haar de mooie rok en glitterkniekousen dragen in ruil voor deftige stapschoenen) en Christoph maakte de kindjes hun rugzakken (die ze amper 500m droegen en dan bij papa in de draagzak vlogen 😅)

De wandeling is 4km enkel en iedereen vertelde ons dat we toch wel een dagje weg gingen zijn. Daarvan geloofde Christoph dus geen snars. Hij lachte me bijna uit met al de drank en t zwemgerief die ik ging meezeulen 😅

De meisjes begonnen dapper aan het stappen wat al gauw klauteren en hindernissenparcours werd…

De eerste stop aan een meer met zandstrand beloofden we de kids om te zwemmen op de terugweg. Daarna klommen we tot aan de waterval waar we ons eventjes konden verfrissen.

Hier begon t pas echt steil naar boven. Het pad met boomwortels werd vervangen door mul zand vol stenen. Dapper gingen we verder. Op sommige plaatsen waren de “tredes” zelfs bijna te hoog voor onze kleuters maar ze gingen onverstoord verder.

We hielden een lange lunchpauze aan het meer op 1km van de kloof. Het zwemgerief kwam zelfs even boven.

De lunch zelf was niet veel soeps gezien we (lees: ik) t beleg vergeten waren… pistolekes met appel dus. Njomnjom 😄

Na de lunch lieten we de zonnebadende mensen achter en stapten we nog naar de top van de kloof. Pittig met Lia die tegen dan best al wel wat moe begon te worden. Afleiden werkt bij haar t best dus ik speelde mee met haar Paw Patrol fantasietjes.

Met losse stenen en een ongeleid projectiel naast me had ik niet veel tijd om foto’s te nemen. De plaatjes die ik wel schoot, doen de kloof ook helemaal geen eer aan…

Zoals altijd gaat de terugweg naar beneden een pak rapper. Je weet dan namelijk al welke punten je zal voorbij wandelen. Lia wandelde nog mee de kloof uit tot op t plateau waar we onze fotoshoot hielden met op de achtergrond t meer waar we gepicknickt hadden. Daarna stopten we haar in de draagzak. T bengeltje sliep nog geen minuutje later…

Ava stapte de ganse wandeling flink uit. De laatste km beloofde ik haar chipjes ipv zwemmen in het meer (dat ondertussen in de schaduw lag). We vlogen allemaal als wilde zwijntjes op ons aperitiefje. Meteen die stapschoenen uit en eventjes bekomen.

De kindjes kregen ook nog een verrassing uit het speelpakket (elk een boekje en nieuwe stempeltjes) en waren een half uurtje aan t knutselen voor we op zoek gingen naar een plaats waar we ons afvalwater en wc konden lozen.

De camping in Överhörnäs die ik uitkoos bleek vol te zitten, dus we reden naar de haven in Örnsköldsvik. Die betaalparking waren eigenlijk asfalten staanplaatsen op t dok hetgeen ons toch ook maar onveilig leek voor de kids ondanks t mooie uitzicht.

We gebruikten de gratis faciliteiten en reden terug naar onze wildkampeerplek aan het Lomsjön meer waar we gisteren ook de nacht doorbrachten.

Als echte Zweden sloten we de dag af met gegrill.

Overnachting: opnieuw aan de badplaats naast t Lomsjön meer. N 63° 20′ 0″ E 18° 40′ 0″