Dag 27 – Van rotstekeningen naar Skulpturpark

De dag trapten we rustig in gang (zo na een paar weken is t toch al gauw 10u eer we op weg zijn, maar hej, t is vakantie eh). De ene al wat meer uitgeslapen dan den andere reden we t laatste stukje naar Hunnebostrand.

Daar waren t nogal smalle straatjes met veel parkeerplekken die enkel voor auto’s waren dus ik gidste Christoph snel naar een mobilhome parking van de Park4Night app. (N 58° 26′ 14″ E 11° 17′ 30″) Daar konden we op zijn minst al de Wc/water/dump doen. Het was een parking die ‘s winters in dit kuststadje vooral wordt gebruikt om boten te stockeren maar dat lijkt de mobilhome-vakantie-Zweed dus niet te storen… klapzeteltjes open op den asfalt en bij 20graden in hun bikini voor de mobilhome elk streepke zon absorberend terwijl de hond aan hun voeten ligt te knorren.

Wij besloten de mobilhome achter te laten (35sek/u) en gingen met de kids hun fietsjes te voet verder naar t Skulpturpark.

Het was een relatief klein “park” met enkele permanente kunstwerken. Elk jaar echter worden er 9 nieuwe kunstwerken toegevoegd tijdens de zomerperiode die dan de oude steengroeve mee opvrolijken. Dit jaar voor t eerst zelfs Belgen.

We dwaalden wat rond maar de kids wilden eigenlijk vooral kokenetenke spelen op dat Belgische gebeeldhouwde tafeltje uit steen.

De wandeling eindigde aan de badplaats van Hästedalen. Onze meisjes zagen de hele tijd lokals in t water gaan, dus wilden uiteraard ook… alleen, t is dan wel weer 20graden ondertussen maar t water is er maar 14. Wij pasten wijselijk maar lieten hen wel effe in hun badpak pootjebaden. Aan de hele hoge springplanken waagde niemand zich terwijl wij er rondhingen… wel indrukwekkend!

Gezien t al ruim 13u was, besloten we een restaurantje te zoeken. Het resto met de kinderspeeltuin had buiten pizza niet echt de “catch of the day” vis waarop Christoph zijn zinnen gezet had. We eindigden daarom iets verderop bij Olgas bistro!

Lia wilde persé appelsap dus we verzonnen dat t appel/peer sap was maar de peer en appel ruzie hadden daardoor enkel de peer op de afbeelding mocht 🤭. De zusjes Bauwens aten heel flink hun vis met frietjes.

Nadien reden we door richting t Zuiden. Helaas ongeveer 50min file rond Göteborg (op een zondag namiddag!) dus we lieten ons plan om te eindigen Kullabergs Naturreservat varen en stopten op een autosnelwegparking in Ängelholm op 40min van waar we morgen willen starten.

We bakten snel pannenkoeken & de ganse familie kon dankzij het vers getankte water eens zalig warm douchen… oftewel, ons kids brulden de parking bij elkaar om zeep in de ogen/te warm/te koud… en mama en papa deden een schietgebedje dat er nadien ook voor hen nog wat warm water zou overblijven! Het lukte net!

Overnachting: Snelwegparking aan het Preem tankstation. N 56° 11′ 39″ E 12° 51′ 15″. Niet gezellig ofzo, maar stil genoeg om ons te horen gillen als er koud water uit de douche kwam 😂

Dag 11 – Höga Kusten

Kleine stockup in Härnösand voor we hogerop de beschaving (?) achterlaten… of duurdere prijzen treffen (?) of gewoon omdat we honger hadden en een grote supermarkt zagen naast t tankstation??

Hoe dan ook, we hebben nog steeds diepgevroren vacuum vlees maar de diepvries was halfleeg en zo een supermarkt in Zweden is altijd eens een beleving. Het opvallendste is de giga rayon wasa smörrebröd en het feit dat ze letterlijk alles – gaande van erwtensoep tot mayonaise of gehakt – in een plastieken worst verkopen. De kids zorgden ook voor een extra voorraad frisco’s! Christoph kocht Marabou chocolade alsof zn leven er vanaf hing en de meisjes kozen Singoalla koekjes die ik op Erasmus ook steeds at (trouwe fans weten dat Ikea ook enkele varianten heeft)

Feest, 2 volle kinderwinkelkarretjes buiten voor minder geld dan ik in den Okay uitgeef en de mobilhome weer voorzien van vers brood en lekkernijen.

Vandaag stond de Arknat route op ons programma. De Höga kusten zijn op zich al zeer impressionant als kustroute, maar Christoph vond uiteraard iets online om t nog meer “ons” te maken. Een intiatief waarbij er op de mooiste uitkijkplaatsen tijdens die 130km lange route houten architecturale pareltjes gebouwd werden door vrijwillige architectuur en bouwkunde studenten. Moest hij zelf nog student zijn, ik was hem 14d kwijt volgende zomer om wat te timmeren en boomstammen te versleuren door t bos. 😂

Het eerste viewpoint “Stranded” was een korte wandeling door het bos vanop een plaatsje dat ons net breed genoeg leek om de mobilhome nadien weer uit weg te manoeuvreren. Het bleek een prachtige schuilhut aan een strandje waar we eventjes stenen gingen gooien en onze voetjes onderdompelden.

Het tweede viewpoint “Over the edge” konden we niet meteen vinden (ze staan nergens aangegeven en t is dus werkelijk op gps coordinaten zoeken in de buurt) maar gelukkig op wandeling 2 wél.

Over the edge was een constructie die met de helicopter ingevlogen was en ter plekke geassembleerd werd op de klif waar ooit een oude wandelhut stond. Ava en Lia noteerden ijverig hartjes en tekeningen in de wandellogboeken die teruggingen tot 2005. Christoph bestudeerde hoe het beter kon 😆

De derde was heel speciaal vond ik zelf. The tree cube was een toffe boomhut (met plaats voor zeker 3 volwassen slapers). Je moest het deurtje bovenaan openen door een steen naar beneden te trekken. Je had er een prachtig zicht en moesten we ons hotdog gerief bij gehad hebben, t was een ideale bbq plaats!

Nadien gingen we op zoek naar een idyllische slaapplek maar bijna alle inhammetjes waren privé aanlegsteigers of van vakantiehutjes. Dus, uiteindelijk hielden we een uur later halt in Docksta op een gratis kampeerparking langs de E4 met picknickbanken, bbq en verder enkele boten en aanlegsteigers die je de luide autostrade moeten doen vergeten.

We hadden de kids hotdogs beloofd en zo geschiedde… Zweedser dan dit wordt t niet (mini broodje en super lange worsten zijn hier namelijk dé way to go)

Morgen het vervolg van de route!

Mandelhoek Ingelmunster (Niet Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof – Izegem)

zo 22 nov. 2020 – door papa Christoph

  • Het kanaal Roeselare-Leie loopt dwars door Ingelmunster. Parallel met het kanaal kronkelt de oude Mandel. Die twee waterlopen vormen de ruggengraat waarlangs de groene long van Ingelmunster zich heeft ontwikkeld.
  • Natuurreservaat
  • Scheet groot (<10ha)

Vandaag zondag stond Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem op de planning. Een last minute beslissing omdat we zaterdag het bord passeerden langst de N36 toen we richting Nieuwpoort reden voor een zaterdagje motregen zee. Geënthousiasmeerd door de hemels blauwe lucht tijdens de rit richting zee contacteerden we nog een bevriend koppel om zondagnamiddag Coronaproof te gaan wandelen. Gefixed!

Zondagochtend echter na een dagje uitWAAAAIEN aan zee verliep de communicatie ten huize Bauwens wat…. stroef … laat ons zeggen. Toen om 10uur geopperd werd dat de kinderen aangekleed moesten worden, had ik met mijn slaapcoach inhaal-diepe zucht-oefeningen want de kinderen houden me wakker s’nachts, een lang vergeten (ik), niet vergeten (zij), opmerking om nog na 11 uur te vertrekken om te gaan stappen (?!), aangewakkerd.

Kinderen in #ducksday tenue inclusief de zelfgemaakte wollen mutsen van de trouwma, en Tine stonden klaar toen eigenste eigen gedoucht en opgeschoond de trap af kwam. Klaar om te vertrekken?!

Provinciedomein Wallemote – Wwolvenhof kon niet want daar gingen we ’s middags al naar toe samen met de wandelvrienden. Zoekterm ‘natuurpunt’ in de google maps en hopla ‘groene long Ingelmunster – de Mandelhoek’ we komen eraan!

Na 20 minuten rijden probeert de ‘keer-om’ dame van de gps me alsnog te overtuigen om richting ‘in’ het water te rijden en niet over de recente (= in de niet-geupdate gps afwezige) brug te rijden.

Yes! Leve het Seine-Schelde project van de Vlaamse Waterweg.

Een papa-ingenieurs- momentje wanneer (i) je kinderen vol bewondering de constructie aanschouwen (ii) je beseft dat de werken nog niet klaar zijn en die bengels er eigenlijk nog niet op mogen maar (iii) je toch toestaat dat ze voorbij de nadar kruipen als ze “ik wil naar boven” smeken met puppy-eyes om vervolgens een dansje te doen op de treden, van wat echt wel een mooie publieke trap genoemd mag worden. (iv) Ze laten schuiven in hun pakje dat 100% vuil mag worden … (moeder vult even aan… dat heeft niets met ingenieurs momentje te maken, vooral met vader die de was niet doet!)

Ze zeggen dat het moeilijkste van een wandeling altijd de start is…

Na het afdalen van de brugtrappen vonden we het knuffelcontact flexibel paaltje dat de start van de wandeling aanduidt.

Mandelhoek, hier zijn we. Eindelijk gestart met wandelen… kilometers vreten! Maar eerst… Lia ingespen want die wil niet bewegen, letterlijk in zitstaking en zelfs niet om te kopen met koekjes. Mama hier blijven… 17 kilo op de rug later… knibbbel knabbel knuisje… wie knabbelt er aan ons… Boem! De volkstuintjes van Ingelmunster op nog geen 20 meter voorbij de start van het parcours.

Na 4 rondjes heeft mama ons ingehaald en toont onze gids in wording Ava de vreugde van het poortljeppen (copyright). Ze zeggen dat de start het moeilijkste is. Ik zou willen zeggen dat de eerste 100 meter de moeilijkste zijn …

Maar eigenlijk werden de grote inspanningen pas geleverd toen we aan …

… de 200 meter waren. Op dat punt kwamen we de sporttoestellen van Ingelmunster in de publieke ruimte tegen en een troostvijver (+). Bij het bordje 500m werd duidelijk dat de Mandelhoek niet echt een hoek was. En ook niet echt in een lus liep, maar eigenlijk gewoon 700m rechtdoor…

..en 700m terug bleek… . Tijd voor KSA-leider papa en Scouts-leidster mama om opdrachten te verzinnen (knuffel een boom, klim over en onder een bank, …) voor ons oudste dochter. (Pacha Lia laat haar ondertussen gewillig ronddragen als prinses Cleopatra VII in de Romeinse tijd op papa olifant).

Een rustplek ingericht door Natuurpunt later…

waren we terug aan taverne ‘De fagot’ die met de fly-overbrug een attractie voor de deur kreeg en terug aan de wagen. De stappenteller klokte af op 1500m, de klok op 13u.

Het was misschien niet de langste wandeling of de best voorbereidde. En het was al zeker niet de droogste, maar naast de zoekterm provinciale domeinen en natuurpunt staat vanaf nu ook de Seine-Scheldeprojecten tussen de zoektermen om te gaan wandelen in eigen regio.

En o ja. Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem, …, ja dat komt later aan de beurt. De middagwandeling hebben we vervangen door pannenkoeken eten …

Afbeelding

A picture to remember

Als je me vraagt om 1 foto te kiezen van afgelopen zomer in Noorwegen, dan is het zonder twijfel deze.

Waarom? Omdat het zo onverwacht was dat we op Senja gingen belanden en halsoverkop op de laatste overzetboot stapten. Omdat Christoph een ganse reis had uitgestippeld met architectuur & natuur geïnspireerde touristische routes, en dit voor mij allemaal thuis komt in deze éne foto. En ook wel een beetje omdat ik net na deze foto bijna met mijn klikken en klakken van het viewpoint viel met Ava in mijn armen…

Kortom, deze foto heeft bloed zweet en tranen gekost! Hopelijk zo nog enkele pareltjes in Noord-Amerika (maar dan wel zonder die halsbrekende genante valpartijen 🤫)

img_1396