Minireisje Kempen

Corona blijft reisplansgewijs roet in het eten strooien dit jaar…. Oorspronkelijk gingen Stefanie en ik in de paasvakantie onze kids (4+2) entertainen in Zeeland. Gezellig groot huisje, saunake, zwembaden, strand… wij zagen dat gans zitten…. ging dus obviously niet door. Maar geen nood mits een kleine opleg te herboeken naar kerst in België in een ander Centerparcs domein. Wederom moesten onze mannen werken dus prachtplan! En toen kwam lockdown 2 en gingen de parken weer toe… hadden we een prive huisje gehad allemaal geen probleem maar domeinen blijven dicht! Begrijpelijk maar uiteraard beetje stom om nog maar eens een voucher te claimen en weeral een backup te moeten verzinnen die toch iets minder exotisch aanvoelt dan t originele plan.

Gelukkig werd de backup snel gevonden. Oma en opa gingen deze kerstvakantie enkele dagen naar zee en zochten een housesitter. Oke, dat is 1 kant van het verhaal. Het kan ook zijn dat ze naar zee trokken omdat iemand hun huis claimde om dichter bij de vriendin om de hoek en haar 4 kids te zijn! Wie zal het zeggen…

Maandag auto met een autoke vol spullen (ahja want het ouderlijk huis is den depot voor alle kleren/kinderspeelgoed/boeken/etc die uitgeleend worden naar broer/zussen en vriendinnen in de Kempen) richting Kempen. Even spannend of alles er wel in gepropt ging raken want zo ging ook de naaimachine (voor s avonds als de kids slapen) en een pak geleend materiaal weer mee.

Tegen de middag gans het huis naar smaak ingericht (lees onze spullen overal geetaleerd) en snel een lekker middagmaal op tafel getoverd. Prima plan van de huiseigenaars oma en opa om vers brood en lekkere soep achter te laten (en een diepvries vol… mmm ijsjes en oma’s spaghettisaus!)

Om 13u15 stopte de auto van Stefanie op de oprit. Woeps gemiste oproep! “Van Gaelen gaan wij echt door dit weer? Ik ga mij niet populair maken bij mijn bijna tieners in de auto hoor…”

Tegen dan had ik al zowat elke speelgoed kast gezien en weer of geen weer mijn kids waren toe aan wat uitwaaien dus hupsakee regenpakjes aan en de auto in… klaar voor onze stabbelwandeling.

Stabbelwandelingen zijn blijkbaar een initiatief van meerdere gemeentes. De onze startte aan de abdij van Tongerlo (jammer van dat eerste stuk drukke straat en asfaltweg tot aan het bos). Ondanks de gietende regen amuseerde Ava zich rot met de “grote meisjes”. Emma ontpopte zich tot een prima babysit voor Ava en Lia nestelde zich al snel in de buggy voor een dutje dat ze zelfs niet onderbrak voor de geur van snoepjes of koekjes.

In het bos van de Beeltjens vonden we ook onze eerste steen van de Tongerlorocks! Er werd stiekem wild geplast achter een boom en het ene na het andere fruitbordje van de wandeling konden we afturven van onze zoektocht! Kortom genoeg avonturen voor bijna 3u.

Het absolute hoogtepunt kwam ter hoogte van het Boswachtershuisje. De jeugdherberg ging all-in met kerstdecoratie! Zoek de kids! Hadden ze nu nog een take-away chocomelkje of soepke kunnen serveren, had t helemaal fantastisch geweest daar aan de speeltuin…

Gust zn hoogtepunt kwam er in de vorm van een gigaaaaa plas waar ie door mocht! Leve de Ducksday pakjes en Bergstein botjes 🤩

En zo zie je maar, weer of geen weer kids kunnen zich prima amuseren in het bos bij regenweer! En ik, ik genoot van de hoge bomen, het bijkletsen met Stefanie, de lekkere snoepjes en vooral… de smile tot achter mn kids hun oren van de aandacht van hun nieuwe babysit crew Emma en Auke 💕

Kletsnat stapten wij de auto in en toverden we oma en opa’s huis om tot droogrek, kookten we heerlijk, warmden we op in een warm bad en besloot Lia het maximum uit haar verblijf te halen door alle slaap te weigeren en elke slaapkamer uit te testen….

Het vervolg van ons verblijf waar Lia zich binnensloot, we Kasterlee onveilig maakten en genoten van onze eerste zwemervaring volgt in een apart postje!

Mandelhoek Ingelmunster (Niet Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof – Izegem)

zo 22 nov. 2020 – door papa Christoph

  • Het kanaal Roeselare-Leie loopt dwars door Ingelmunster. Parallel met het kanaal kronkelt de oude Mandel. Die twee waterlopen vormen de ruggengraat waarlangs de groene long van Ingelmunster zich heeft ontwikkeld.
  • Natuurreservaat
  • Scheet groot (<10ha)

Vandaag zondag stond Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem op de planning. Een last minute beslissing omdat we zaterdag het bord passeerden langst de N36 toen we richting Nieuwpoort reden voor een zaterdagje motregen zee. Geënthousiasmeerd door de hemels blauwe lucht tijdens de rit richting zee contacteerden we nog een bevriend koppel om zondagnamiddag Coronaproof te gaan wandelen. Gefixed!

Zondagochtend echter na een dagje uitWAAAAIEN aan zee verliep de communicatie ten huize Bauwens wat…. stroef … laat ons zeggen. Toen om 10uur geopperd werd dat de kinderen aangekleed moesten worden, had ik met mijn slaapcoach inhaal-diepe zucht-oefeningen want de kinderen houden me wakker s’nachts, een lang vergeten (ik), niet vergeten (zij), opmerking om nog na 11 uur te vertrekken om te gaan stappen (?!), aangewakkerd.

Kinderen in #ducksday tenue inclusief de zelfgemaakte wollen mutsen van de trouwma, en Tine stonden klaar toen eigenste eigen gedoucht en opgeschoond de trap af kwam. Klaar om te vertrekken?!

Provinciedomein Wallemote – Wwolvenhof kon niet want daar gingen we ’s middags al naar toe samen met de wandelvrienden. Zoekterm ‘natuurpunt’ in de google maps en hopla ‘groene long Ingelmunster – de Mandelhoek’ we komen eraan!

Na 20 minuten rijden probeert de ‘keer-om’ dame van de gps me alsnog te overtuigen om richting ‘in’ het water te rijden en niet over de recente (= in de niet-geupdate gps afwezige) brug te rijden.

Yes! Leve het Seine-Schelde project van de Vlaamse Waterweg.

Een papa-ingenieurs- momentje wanneer (i) je kinderen vol bewondering de constructie aanschouwen (ii) je beseft dat de werken nog niet klaar zijn en die bengels er eigenlijk nog niet op mogen maar (iii) je toch toestaat dat ze voorbij de nadar kruipen als ze “ik wil naar boven” smeken met puppy-eyes om vervolgens een dansje te doen op de treden, van wat echt wel een mooie publieke trap genoemd mag worden. (iv) Ze laten schuiven in hun pakje dat 100% vuil mag worden … (moeder vult even aan… dat heeft niets met ingenieurs momentje te maken, vooral met vader die de was niet doet!)

Ze zeggen dat het moeilijkste van een wandeling altijd de start is…

Na het afdalen van de brugtrappen vonden we het knuffelcontact flexibel paaltje dat de start van de wandeling aanduidt.

Mandelhoek, hier zijn we. Eindelijk gestart met wandelen… kilometers vreten! Maar eerst… Lia ingespen want die wil niet bewegen, letterlijk in zitstaking en zelfs niet om te kopen met koekjes. Mama hier blijven… 17 kilo op de rug later… knibbbel knabbel knuisje… wie knabbelt er aan ons… Boem! De volkstuintjes van Ingelmunster op nog geen 20 meter voorbij de start van het parcours.

Na 4 rondjes heeft mama ons ingehaald en toont onze gids in wording Ava de vreugde van het poortljeppen (copyright). Ze zeggen dat de start het moeilijkste is. Ik zou willen zeggen dat de eerste 100 meter de moeilijkste zijn …

Maar eigenlijk werden de grote inspanningen pas geleverd toen we aan …

… de 200 meter waren. Op dat punt kwamen we de sporttoestellen van Ingelmunster in de publieke ruimte tegen en een troostvijver (+). Bij het bordje 500m werd duidelijk dat de Mandelhoek niet echt een hoek was. En ook niet echt in een lus liep, maar eigenlijk gewoon 700m rechtdoor…

..en 700m terug bleek… . Tijd voor KSA-leider papa en Scouts-leidster mama om opdrachten te verzinnen (knuffel een boom, klim over en onder een bank, …) voor ons oudste dochter. (Pacha Lia laat haar ondertussen gewillig ronddragen als prinses Cleopatra VII in de Romeinse tijd op papa olifant).

Een rustplek ingericht door Natuurpunt later…

waren we terug aan taverne ‘De fagot’ die met de fly-overbrug een attractie voor de deur kreeg en terug aan de wagen. De stappenteller klokte af op 1500m, de klok op 13u.

Het was misschien niet de langste wandeling of de best voorbereidde. En het was al zeker niet de droogste, maar naast de zoekterm provinciale domeinen en natuurpunt staat vanaf nu ook de Seine-Scheldeprojecten tussen de zoektermen om te gaan wandelen in eigen regio.

En o ja. Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem, …, ja dat komt later aan de beurt. De middagwandeling hebben we vervangen door pannenkoeken eten …

Bergelen (Wevelgem)

wo 11 nov. 2020 – door papa Christoph

https://www.west-vlaanderen.be/domeinen/bergelen

  • Speelbos met open plekken met speelhutten en een doolhof met levende wilgentakken
  • Avontuurlijke speelterreinen voor kinderen en voor kleuters
  • Wandelen, vissen en vogels observeren

Vandaag op aanraden van richting Gullegem gereden, naar Bergelen. Het provinciaal domein bereikten we via de Hemelhofweg waar op het eind een recent aangelegde waterdoorlatende parking ligt. Dit is ook de beste locatie om de lokale Brasserie Bergelen te bezoeken. Met Covid-19 was deze weliswaar nu gesloten. Het domein omvat een visvijver/natuurvijver waar rond gewandeld kan worden, de bergelenwandeling (2,3km). Wij deden de iets langere en minder uitgeruste Mountainbikeroute/ aardeweg kwestie van de kinderen in het bad te kunnen steken :-).

Om een betere start te maken dan ons hou je de Brasserie Bergelen aan je rechterzijde en verdwijn je zo snel als de wind de natuur in. Dit om het mooie en aanlokkelijke speelterrein voor je kinderen af te schermen aan het begin van je wandeling.

Op het parcours passeerden we een brugje waarvan de structuur nader onderzoek vroeg en ook de omegabeugels werden beproefd op hun speelwaarde. In de voorbereidende fase van onze wandeling was het inpakken van laarsjes aangewezen geweest. We passeerden een paardenwei met bijhorende droomhoeve en kwamen uiteindelijk aan bij een depressie in het landschap, alwaar een kleine gids in spee aanstalten maakte om aan haar uitleg te beginnen.

Althans gidsen dat dachten we. Veel uitleg over de wadi en het ponton kregen we niet. Het ponton werd een speeleiland, het wandelpad een danszaal en de vijveroevers een behendigheidsparcour.

Tot we bij een meerstammige wilg kwamen. Het kabouterhuisje in papa’s hoofd, de boomhut in mama’s hoofd, een oneindige speeltuin in de kinderen hun gedachten…of hoe engeltjes, bengeltjes worden.

Het lumineuze idee om een fotoshoot te doen in de boom, een prachtige locatie, bleek achteraf niet zo’n goed idee gezien de kinderen weigerden, ik vertel goed, weigerden de boom te verlaten. Uithalen en doorstappen werd door de kinderen begrepen als het startsignaal van een huilconcert en een zitstaking op de weg. Als ouder leer je op zo’n moment dat je meer kans hebt om de steen naast je kind te doen bewegen dat je kind zelf.

Plan B. van Bauwens ==> op de schouders laden en afleiding zoeken. Die vonden we in de rust van het vogelspottershuisje en even later op de uitgebreide speeltuin waar de kinderen zich uitleefden tot het tijd was om naar huis te gaan. Het speelbos waar we de eerste wilgengangen van zagen konden we niet meer doen en zijn een uitnodiging om later nog eens terug te komen naar Bergelen en zijn 60 hectare natuur met speelelementen.

Vlaspark (Kuurne)

Sommige weekends staat er zo niks op de planning. Maaaaaaaaar, is een mini uitstapje ideaal om de veel te lange week te doorbreken. Uitwaaien is the new black ofzoiets?!?

Per slot van rekening zit ik als thuiswerkende lector al weken tegen een computerscherm te babbelen, op diezelfde plek als waar ik op avondlijke uren een gehamsterd stofje knuffel en kinderkleren tevoorschijn tover vanonder de naaimachine & kinderen en vloeren van HelloFresh waardige maaltijden voorzie en noem zo maar op…

Soit, zondagmiddag moesten we nog even uitbreken. Buienradar gaf aan dat de late middag zou meevallen dus hup wij richting t Vlaspark in Kuurne. Naar Kempische normen echt maar een scheet groot, maar toevallig zijn wij de kleine dichtbij dingetjes gaan leren appreciëren in 2020!

Dus waarom je toch eens moet passeren?

1) stadsbbq’s: zeer gewoon in Australië waar de parken bijna allemaal picknicktafels en barbecue ruimtes ter beschikking stellen voor outdoor familie feestjes of spontane get togethers! Oooh zo een Zuid Afrikaans braaike met maten zou anders ook wel smaken! Niet getest maar in de zomer claimen wij dus zo een plaatsje!

2) een heerlijke plek om de kids te laten spelen in de natuurspeeltuin ondanks dat de oude koetswagen misschien hier en daar wat kraakte onder de houtwormpjes. Spreuken, mini doe opdrachten, houtsnijwerken en wat vlasbloem grafitti dabei… tof gedaan!

3) ideaal herfsttripje… talrijke paddenstoelen, een notenboom die maar al te blij is dat jij wilt smikkelen en met de notendoppen wilt knutselen nadien, plassen, bankjes om van te springen in nog meer modder, een wilgenhut om kampen te bouwen, enkele koeien en paarden in de buurt…

Meer moet dat voor onze kids niet zijn!