Orveytwandeling (Zwevegem)

Zondagochtend keek de strijk aanlokkelijk, maar de krakende vrieskou buiten nog aanlokkelijker! Dus we besloten onze kids snel (relatief bij kleuters eh) van 5 lagen dikke kleren te voorzien (leve oma die graag wollen truien breit), haalden de skisokken van vorig weekend nog eens boven & gingen voor een volledig nieuwe outdoor Ducksday tenu voor beide kids.

Ava vanaf nu te herkennen aan de blauwe streepjes en Lia doet de pre-loved rode blokjes van Ava voortaan aan… maar wel op haar eigen manier uiteraard. Zo hoort volgens haar bovenop de kap nog een muts van oma 😜

Christoph heeft in de keuken een steeds hoger wordend stapeltje prints liggen van wandelingen, krantenknipsels met tips (en andere rommel waar ik nu niet over ga uitwijden 🙈). We kozen voor 7km in de buurt van Moen en Zwevegem. Het printje van Natuurpunt zei “ oude spoorwegberm, vaarttaluds, een bos met shetlandpony’s en bosanemonen, kanaal Bossuit-Kortrijk”. De sectie “Toegankelijkheid en faciliteiten” vermeldde iets van honden aan de leiband (wat velen trouwens niet deden! Jammer want we zagen een haas en fazant dus het wildlife zou t zeker appreciëren). En verder waren wij dus vooral gefocused op onze kids zo snel mogelijk mee uit de deur te krijgen! Het feit dat er niet letterlijk stond dat het vlot toegankelijk was met een buggy, viel ons dus niet op!

Rond ongeveer 11u pikten wij t laatste parkeerplaatje in bij de start van de route.

Deju nog mensen hadden t zelfde idee of wat? Eigenlijk was onze route in vergelijking met ons weekendje sneeuw Ardennen vorige week een pak drukker. Toen kwamen we op 2dagen misschien 10 wandelaars tegen en vandaag echt 100 ofzo. Memo voor onszelf: knooppuntwandelingen zijn extra populair bij zondag-wandelaars die graag een frisse neus halen!

We startten de wandeling langs de oude spoorwegberm. De ene na de andere tegenligger keek bedenkelijk naar onze buggy en 1 koppel raadde ons gewoonweg af om verder te wandelen met onze pagadders vanwege de modder. Uiteraard waren we daardoor eens zo vastberaden. Ook als dat betekende dat we een veel te smal pad vol paaltjes in de giga modder moesten trotseren tot een nog smaller padje vol bobbels ergens op een mountainbikeroute. Ej wij zijn wel avonturiers eh 😂

De echte avonturiers vragen zich uiteraard af waarom wij de draagzakken niet meehadden. Wel 2 thermoskes warme chocomelk, een pak koekjes en 2 kids van elk 17kg. Geef toe, gij duwt dan toch ook liever een buggy dan dat hele gewicht op uw rug? Maar owboy…. had ik geweten waar we voorstonden, we hadden met veel plezier de draagzakken meegegritst! Ava stapte immers de volledige 7km uit en beurtelings ons patatje Lia had nog wel gelukt op momentje dat zij t moddervreten beu was!

De fietskar hield dapper vol (en zo wij ook met hier en daar al eens een moddervalpartij van een kleuter in aangepaste tenu.)

Na ongeveer een dik 1,5u ploeteren en ons eerste koekje, een wildplaspauze – waar ons meiden ondertussen zo pro in zijn dat ze ook totaal geen graten zien om temidden een stad te denken dat elke voortuin-boom dienst kan doen om eventjes beschut pipi te doen 🙀 – en veel gestap en gesleur later bereikten we t kanaal waar het tijd was voor onze warme chocomelk. Leve cécémel en enkele thermosjes!

Het stukje asfalt was welgekomen! En nadien was het hindernissengehalte ook een pak minder. Al misten we ergens een klein stukje – in een poging om een deel van de route af te snijden – en moest Christoph daardoor toch nog eens z’n bodybuilder-skills boven halen 🤷🏼‍♀️

Tot slot doken wij het Orveytbos in dat zo mogelijk nog populairder werd naarmate we verder door wandelden. De bosanemomen en shetlandpony’s waren uiteraard nergens te bekennen, maar we kwamen wel juf Ann tegen en een pak kindjes die de BLOB wandelzoektocht deden. Je merkte echt dat een pak bubbelende families daar afspraken voor een korte uitwaaipauze.

Bijna 4u later kwamen we met een duttende Lia (kwam die fietskar toch nog van pas!) en een trotse Ava (7km check!) moe, modderig maar voldaan weer aan de auto uit!

Parking: wij startten in Stationsstraat 116, Zwevegem waar ongeveer een 20tal autos konden staan, maar een pak mensen gebruikten de straten en bermen rond het Orveytbos als start. Ook mogelijk, je pikt in waar je wilt en vindt de houten knooppuntpalen vlot!

Route: wij downloadden het plannetje op de site van Natuurpunt en wandelden knooppunt 22-23-49-24-25-26-27-19-20-21 in een lus.

Tip: laarzen of hoge wandelschoenen geen overbodige luxe in de winter gezien de modder // verrekijker ook leuk. Wij konden een fazant spotten, een reiger en een haas. Maar er zitten ook een pak watervogels vermoedelijk (als je stille mede-wandelaars meebrengt)

Wijmelbroek (Deerlijk)

Onder het motto “beter laat dan nooit” een verslagje van een uitstapje dat we deden op 22/8/20

Totaal geïnfluenced door Yasmina en Lien (neem zeker ook een kijkje op hun account Roadtripsmetkids voor leuke uitstapjes) gingen wij op zoek naar de Wijmelaars. Potverdorie gaan die 2 uit Vlaams-Brabant ons nog eens effekes vertellen wat er hier in onze achtertuin ligt… Echt dus eh, hoe dikwijls komen wij wel niet in Deerlijk… maar echt nog noooooooooooooooit hadden wij van dit klein stukje Natuurpunt groen gehoord. Schande! Daar besloten wij dus verandering in te brengen…. dankzij de Instagram locatie bij hun foto gingen we op zoek… heel amateuristisch, yep, helemaal ons!

We stonden fout geparkeerd (shame on us met de auto, maar we hadden nog andere plannen achteraf) en stootten al meteen op een speeltuintje aan de jeugdlokalen waar we onze auto parkeerden. En dan zeggen onze kids niet nee. Ava was met geen stokken uit dat speelhuisje te halen. En Lia? Die deed gretig mee. 3X raden wie er eigenlijk het grootste kind op dat speelterreintje was… (tip kijk naar de foto met fluo groene goal).

Maar soit, dan het serieuzere werk… op zoek naar de start van onze wandeling… Meneer Bauwens had het weggetje gevonden hoor… we moesten volgens zijn gsm gewoon eventjes onder de haag doorglippen, maar gelukkig lukte dat he-le-maal daar aan die Chirolokalen…. euhm NOT! Aan onze poging tot rechtendoortocht lag het niet hoor… zelf Ava ging met haar sandalen dwars door de prikplanten, klaar voor het zoveelste zotte avontuur van haar ouders.

We moesten niet alleen slalommen tussen wat netels maar ook doorntjes en een mesthoop van een buurman die stiekem alles maar over zijn schutting kapte in “t boske van de Chiro”… Elk 1 kind op de arm en al gauw stonden we… geplakt tegen de schutting met blote benen vol netelbeten aan een doodlopend stukje water, nl. De Wijmelbeek… Het was te ver om onze kinderen over het water te zwieren en zelf te springen… Maar, in de verte konden we ze al spotten… De Wijmelaars!

We maakten rechtsomkeer, kochten de kids om met cakejes en Skittles uit de auto en hupsakee… 2e poging met eerst een stukje wandelen langs de verharde baan. Uiteindelijk dan toch de normale ingang gevonden… Het stukje natuur is best klein naar Kempische normen, maar hej… in een bizar jaar als 2020 appreciëren wij elke mini uitstap. In Wijmelbroek wordt de natuur hersteld zoals ze ooit geweest moet zijn in onze streek. Zo zie je bijvoorbeeld terug broeken opduiken (dankzij de extreme hitte wel zo goed als uitgedroogd), wordt er aan maaibeheer gedaan (tof toch zo een pad door het gras), introduceert men weer meer “wildlife” door insectenhotelletjes en fruitbomen etc. Wij hadden geluk en konden zelfs een egel spotten! Of dat dat overdag in die hitte een goed teken was, laat ik dan eventjes in het midden… de kids vonden het wel spannend. We trokken wat foto’s vanop afstand en lieten hem dan snel gerust voor de honden & baasjes die samen met ons het parkje verkenden er lucht van kregen…

We kwamen uiteraard ook om de beelden in het water te zien, die fameuze kunstexpo met keramieken hoofden die deze zomer als extra trekpleister mensen hierheen lokt. Totaal in 2020 modus aangepast mét mondmaskertje. Onze kids vonden vooral de houten muur met doorkijkgaten interessant en besloten al gauw op verkenning te gaan rond het waterpoeltje. Boomhangen en eenden spotten werd minstens even interessant bevonden als de kunst.

Op zich een toffe korte uitstap. Je kan ook podcasts beluisteren dankzij QR codes op de bankjes bijvoorbeeld. Ideaal voor een zomerse picknick met wat vrienden misschien zelfs… wie weet, ooit weer.

Meer info: neem een kijkje op Natuurpunt. Parkeren doe je best in Pieter Jan Renierstraat (Deerlijk) ipv aan de lokalen van Chiro Joeki in de Kardinaal Cardijnlaan. Tenzij je natuurlijk ook wilt goalhangen en spelen op het speelpleintje voor/na. Kijk gerust ook eens op de local guide account van Christoph!

Beste moment: april-oktober: Tegen ergens eind oktober worden de Wijmelaars uit het water gehaald voor een grondige poetsbeurt en winterslaap. Je zoekt dus best eventjes op de social media van Keramiekatelier Terra wanneer ze in de lente teruggeplaatst worden…

Extra tip: Als je nadien zin krijgt in iets lekkers, het is een beetje verder weg, maar voor ons is Deerlijk een goed excuus om de kleine doorsteek te maken naar Mokka en Meer iets verder richting Sint Lodewijks. Ik ben er zeker van dat Miek en haar team je -zodra ze weer mogen- met open ogen ontvangen! En believe me, die pannenkoeken, wafels en homemade limonade zijn de 4à5km (en oké ook 1 brug die al fietsend echt puffen is…) méééééeer dan waard

Wistjedatje: Voor de aanleg van dit park, bestond het gebied uit een aantal vochtige moerasachtige weiden, ook wel eens “broeken” genoemd. Langs de Wijmelbeek, die ontspringt in dit gebied was er veel opslag van wilgentwijgen of “wijmen”. Hieruit kan de historische achtergrond van de naam Wijmelbroek afgeleid
worden.

Mandelhoek Ingelmunster (Niet Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof – Izegem)

zo 22 nov. 2020 – door papa Christoph

  • Het kanaal Roeselare-Leie loopt dwars door Ingelmunster. Parallel met het kanaal kronkelt de oude Mandel. Die twee waterlopen vormen de ruggengraat waarlangs de groene long van Ingelmunster zich heeft ontwikkeld.
  • Natuurreservaat
  • Scheet groot (<10ha)

Vandaag zondag stond Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem op de planning. Een last minute beslissing omdat we zaterdag het bord passeerden langst de N36 toen we richting Nieuwpoort reden voor een zaterdagje motregen zee. Geënthousiasmeerd door de hemels blauwe lucht tijdens de rit richting zee contacteerden we nog een bevriend koppel om zondagnamiddag Coronaproof te gaan wandelen. Gefixed!

Zondagochtend echter na een dagje uitWAAAAIEN aan zee verliep de communicatie ten huize Bauwens wat…. stroef … laat ons zeggen. Toen om 10uur geopperd werd dat de kinderen aangekleed moesten worden, had ik met mijn slaapcoach inhaal-diepe zucht-oefeningen want de kinderen houden me wakker s’nachts, een lang vergeten (ik), niet vergeten (zij), opmerking om nog na 11 uur te vertrekken om te gaan stappen (?!), aangewakkerd.

Kinderen in #ducksday tenue inclusief de zelfgemaakte wollen mutsen van de trouwma, en Tine stonden klaar toen eigenste eigen gedoucht en opgeschoond de trap af kwam. Klaar om te vertrekken?!

Provinciedomein Wallemote – Wwolvenhof kon niet want daar gingen we ’s middags al naar toe samen met de wandelvrienden. Zoekterm ‘natuurpunt’ in de google maps en hopla ‘groene long Ingelmunster – de Mandelhoek’ we komen eraan!

Na 20 minuten rijden probeert de ‘keer-om’ dame van de gps me alsnog te overtuigen om richting ‘in’ het water te rijden en niet over de recente (= in de niet-geupdate gps afwezige) brug te rijden.

Yes! Leve het Seine-Schelde project van de Vlaamse Waterweg.

Een papa-ingenieurs- momentje wanneer (i) je kinderen vol bewondering de constructie aanschouwen (ii) je beseft dat de werken nog niet klaar zijn en die bengels er eigenlijk nog niet op mogen maar (iii) je toch toestaat dat ze voorbij de nadar kruipen als ze “ik wil naar boven” smeken met puppy-eyes om vervolgens een dansje te doen op de treden, van wat echt wel een mooie publieke trap genoemd mag worden. (iv) Ze laten schuiven in hun pakje dat 100% vuil mag worden … (moeder vult even aan… dat heeft niets met ingenieurs momentje te maken, vooral met vader die de was niet doet!)

Ze zeggen dat het moeilijkste van een wandeling altijd de start is…

Na het afdalen van de brugtrappen vonden we het knuffelcontact flexibel paaltje dat de start van de wandeling aanduidt.

Mandelhoek, hier zijn we. Eindelijk gestart met wandelen… kilometers vreten! Maar eerst… Lia ingespen want die wil niet bewegen, letterlijk in zitstaking en zelfs niet om te kopen met koekjes. Mama hier blijven… 17 kilo op de rug later… knibbbel knabbel knuisje… wie knabbelt er aan ons… Boem! De volkstuintjes van Ingelmunster op nog geen 20 meter voorbij de start van het parcours.

Na 4 rondjes heeft mama ons ingehaald en toont onze gids in wording Ava de vreugde van het poortljeppen (copyright). Ze zeggen dat de start het moeilijkste is. Ik zou willen zeggen dat de eerste 100 meter de moeilijkste zijn …

Maar eigenlijk werden de grote inspanningen pas geleverd toen we aan …

… de 200 meter waren. Op dat punt kwamen we de sporttoestellen van Ingelmunster in de publieke ruimte tegen en een troostvijver (+). Bij het bordje 500m werd duidelijk dat de Mandelhoek niet echt een hoek was. En ook niet echt in een lus liep, maar eigenlijk gewoon 700m rechtdoor…

..en 700m terug bleek… . Tijd voor KSA-leider papa en Scouts-leidster mama om opdrachten te verzinnen (knuffel een boom, klim over en onder een bank, …) voor ons oudste dochter. (Pacha Lia laat haar ondertussen gewillig ronddragen als prinses Cleopatra VII in de Romeinse tijd op papa olifant).

Een rustplek ingericht door Natuurpunt later…

waren we terug aan taverne ‘De fagot’ die met de fly-overbrug een attractie voor de deur kreeg en terug aan de wagen. De stappenteller klokte af op 1500m, de klok op 13u.

Het was misschien niet de langste wandeling of de best voorbereidde. En het was al zeker niet de droogste, maar naast de zoekterm provinciale domeinen en natuurpunt staat vanaf nu ook de Seine-Scheldeprojecten tussen de zoektermen om te gaan wandelen in eigen regio.

En o ja. Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem, …, ja dat komt later aan de beurt. De middagwandeling hebben we vervangen door pannenkoeken eten …

De Blankaart (Diksmuide)

12 september 2020 – natuurgebied – zeer groot

De Ijzerboomgaard in Diksmuide, die moet je eens bezoeken! Daar begon het allemaal mee. Volgens googlemaps is het vanaf ‘je locatie’ een uurtje rijden, wat het natuurlijk weer te motiveren maakt om in de auto te springen. Diksmuide opzoeken in Google leverde prachtige foto’s van de ijzertoren en de dodengang. En Tine was vroeger nog naar iets geweest daar in de buurt met een collega van de fotografieles, De Blankaart. Genoeg inspiratie om er een dagje van te maken en op weg waren we…

Met de ijzertoren in het vizier begint het te dagen, de dodengang, oorlogsmuseum en ijzertoren gaan druk zijn. Misschien eerst eens gaan zien naar ‘De Ijzerboomgaard’ die er net naast ligt? Even allemaal uit de auto… prachtige grote speeltuin, maar misschien wel iets voor vanmiddag, niet? Voor als de kinderen al wat moeier zijn van te gaan wandelen. Eventjes nog allemaal terug in de auto … ‘De Blankaart’ here we come!

Een verhaal van houtsculpturen, een kasteel, lepelaars, een vijver, het belang van voorbereiding en planning, buggyproof wandelen en lekker eten.

We startten de wandeling aan het bezoekerscentrum dat zich in het Blankaartkasteel bevindt. Houten sculpturen, op zoek naar eekhoorns, de expo ‘het terug uitzetten van de otter’ en een kleinschalige waterzuivering. Wat wil een mens nog meer.

Na het kasteel kwamen we aan bij de vijver. Het open water is onderdeel van een moerasgebied waarop heel veel vogels zaten. Via de kijkhutten, de pontons en de paden hadden we een prachtig zicht.

Doorheen het Blankaartmoeras en langs de Blankaartvijver kan je volgens de website kindvriendelijk wandelen op plankenpaden en in alle rust de dieren en talrijke vogels, waaronder lepelaars, bekijken zonder deze te storen.

Achteraf lazen we op de website dat de paden niet altijd buggyproof waren….uit ervaring zelfs een beetje niet kidsproof 😉

En terwijl papa de buggy door De Blankaart loodste, zagen de kinderen dat het goed was.

De blankaart is een gezond natuurgebied (lees een grote verscheidenheid aan champignons die ons championnetje aanduidt)

Even later veranderde het pad in een hindernissenparcours enkel voor de geoefende buggyrijders en begon het klimparcour voor de kinderen.

Een uitgestrekt gebied en dan moeten we nog gaan piepen bij de buren.

En dan moesten de echt hoge torens nog komen….

Na het moeras, de vijver, de weidegronden sloten we de Blankaart af in het bos en tikten zo de daar aanwezige volledige natuurkaart af.

Uit nieuwsgierigheid reden we na de Blankaart nog eventjes terug naar de ijzerboomgaard. Maar toen was al duidelijk dat we hier duidelijk nog een dagje vertoeven konden. We besloten te gaan eten in de Burgerij, een steakhouse op het schoolplein van Diksmuide alvorens we richting Nieuwpoort trokken voor onze overnachting.