Dag 17 – Bibberen, rendieren zonder goesting en grillen in Stora Sjöfallet

Wat een dag…

Na een omeletje als ontbijt stonden wij bij openingstijd (10u pas!) in onze warme kleren klaar aan t Ijshotel van Jukkasjärvi. Met 2 betalende volwassenen mochten de kids gratis mee binnen & we namen snel de enige kinder poncho die er was (minpuntje toch wel!).

We waanden ons even ijsprinsessen uit Frozen en dwaalden door de ijsiglo. In de winter (en zonder corona) is er uiteraard een veeeeel grotere expositie (en ijsbar waar je (Absolut vodka) drinkt uit ijsbekers) en is alles nog impressionanter. Maar we keken wel al onze ogen uit.

Het ijshotel wordt gemaakt uit blokken ijs die men vanaf dat het vriest, uit de rivier snijdt en in hangars opslaat. Ondertussen is t al een ganse constructie met verborgen stalen bogen enzo, maar charmant blijft het wel. En voor de mensen die een overnachting overwegen, sinds een dikke 15j geleden zijn er deuren aan de kamers die zelfs op slot kunnen & niet onbelangrijk… wc’s!

De kamers hebben allemaal een thema die een bepaalde internationale ijssculptuur-artiest uitgewerkt heeft. Hierbij enkele van onze leukste foto’s…

Heel lang bleven we niet, want Ava had ‘s ochtends niet willen geloven dat t heel koud ging zijn en was onder de veel te grote cape, waarover ze meermaals struikelde, eigenlijk iets te licht gekleed. En in alle eerlijkheid… ik was mijn comfy sneakers vergeten te wisselen met mn bergbotinnen en mn teentjes vonden t ook best wel ok om al te vertrekken. (In principe is je ticket een hele dag geldig, maar wij keerden niet meer terug)

Nadien wilden we wandelen naar de Sami village, maar eerst zei de gps 160m verderop in te straat, toen werd t een km in de andere richting en uiteindelijk na een uur slenteren toch maar met de mobilhome gereden om dan zonder parkeerplaats te eindigen en t af te druipen 🤨 (reken daarbij dat ik s morgens een koude douche had in de mobilhome maar wel gloeiend heet afwaswater 😡 en dat mn kleine teentjes nog steeds maar matig ontdooid waren en je kent mn hangry modus 🤫)

We gingen snel picknicken (vulden de Adblue bij… echt elke roadtrip wel iets met ons vervoer 🤣) en waagden dan toch maar een 2e poging met iets meer geluk.

In het Sami Centre (Nutti Sámi Siida) kan je in principe rendieren aaien. Dat was eigenlijk onze voornaamste redenen om te komen… ex collega Kim was er enkele dagen geleden en stuurde heerlijke foto’s van haar kids bij de rendieren. Maar je weet hoe dat gaat… als je ergens op hoopt… de rendieren waren koppig en bleven in de stal liggen. We konden hoogstens wat konten fotograferen van toen ze -geirriteerd door de opdringerige toeristen- naar de kraal stapten waar ze niet gestoord mochten worden…

De kids lieten t niet aan hun hart komen, stapten ijverig in elke mogelijke rendiervlaai die je maar kon vinden 🙄 en bezochten mee de expo over de oude drooghutten, Sami kleding, oude tipi tenten en oefenden op lasso gooien om elanden te vangen… blijtsoep toen we ze uit de mini Sami speeltuin haalden.

We kochten in de winkel nog rendiervlees (de rendierpantoffels van 250€ lieten we hangen) en besloten te starten aan de uittocht naar het volgende nationaal park.

We tankten in Gällivare, vulden in de grote Coop supermarkt het vers brood aan (en Ok mss ook berlijnse bollen en wat donuts) en reden naar Stora Sjöfallet Nationaal Park.

We zochten een wildkampeerplek vlak voor het nationaal park. Helaas was de idyllische aan het water al volledig ingenomen (kleine echtelijke crisis bij t tussen de bomen weer achterwaarts slalommen) en eindigden we op een ongezellig stukje asfalt (Kirjaluokta Ratsplats) iets verder op met zicht op… een pyloon.

Maar door kinderogen gekeken was t er best spectaculair. Een gigantische berg kiezels (vermoedelijk om s winters boven de sneeuw te storten zodat de sneeuwketting/banden weer grip krijgen) en vooral… een stukje voor t bos met al wat nodig was voor onze avondmaaltijd.

De kids gingen hout sprokkelen alsof ze nooit iets anders deden, verzamelden stenen en genoten van ons kampvuur om de rendierburgers en hotdogs te maken… veel te laat zaten we in ons bedje!

Dag 11 – Höga Kusten

Kleine stockup in Härnösand voor we hogerop de beschaving (?) achterlaten… of duurdere prijzen treffen (?) of gewoon omdat we honger hadden en een grote supermarkt zagen naast t tankstation??

Hoe dan ook, we hebben nog steeds diepgevroren vacuum vlees maar de diepvries was halfleeg en zo een supermarkt in Zweden is altijd eens een beleving. Het opvallendste is de giga rayon wasa smörrebröd en het feit dat ze letterlijk alles – gaande van erwtensoep tot mayonaise of gehakt – in een plastieken worst verkopen. De kids zorgden ook voor een extra voorraad frisco’s! Christoph kocht Marabou chocolade alsof zn leven er vanaf hing en de meisjes kozen Singoalla koekjes die ik op Erasmus ook steeds at (trouwe fans weten dat Ikea ook enkele varianten heeft)

Feest, 2 volle kinderwinkelkarretjes buiten voor minder geld dan ik in den Okay uitgeef en de mobilhome weer voorzien van vers brood en lekkernijen.

Vandaag stond de Arknat route op ons programma. De Höga kusten zijn op zich al zeer impressionant als kustroute, maar Christoph vond uiteraard iets online om t nog meer “ons” te maken. Een intiatief waarbij er op de mooiste uitkijkplaatsen tijdens die 130km lange route houten architecturale pareltjes gebouwd werden door vrijwillige architectuur en bouwkunde studenten. Moest hij zelf nog student zijn, ik was hem 14d kwijt volgende zomer om wat te timmeren en boomstammen te versleuren door t bos. 😂

Het eerste viewpoint “Stranded” was een korte wandeling door het bos vanop een plaatsje dat ons net breed genoeg leek om de mobilhome nadien weer uit weg te manoeuvreren. Het bleek een prachtige schuilhut aan een strandje waar we eventjes stenen gingen gooien en onze voetjes onderdompelden.

Het tweede viewpoint “Over the edge” konden we niet meteen vinden (ze staan nergens aangegeven en t is dus werkelijk op gps coordinaten zoeken in de buurt) maar gelukkig op wandeling 2 wél.

Over the edge was een constructie die met de helicopter ingevlogen was en ter plekke geassembleerd werd op de klif waar ooit een oude wandelhut stond. Ava en Lia noteerden ijverig hartjes en tekeningen in de wandellogboeken die teruggingen tot 2005. Christoph bestudeerde hoe het beter kon 😆

De derde was heel speciaal vond ik zelf. The tree cube was een toffe boomhut (met plaats voor zeker 3 volwassen slapers). Je moest het deurtje bovenaan openen door een steen naar beneden te trekken. Je had er een prachtig zicht en moesten we ons hotdog gerief bij gehad hebben, t was een ideale bbq plaats!

Nadien gingen we op zoek naar een idyllische slaapplek maar bijna alle inhammetjes waren privé aanlegsteigers of van vakantiehutjes. Dus, uiteindelijk hielden we een uur later halt in Docksta op een gratis kampeerparking langs de E4 met picknickbanken, bbq en verder enkele boten en aanlegsteigers die je de luide autostrade moeten doen vergeten.

We hadden de kids hotdogs beloofd en zo geschiedde… Zweedser dan dit wordt t niet (mini broodje en super lange worsten zijn hier namelijk dé way to go)

Morgen het vervolg van de route!

Torwoud (Torhout)

Kort verslag en pleidooi voor reservekleren!

Torwoud prijkte al weken bovenaan mijn/onze wishlist. Niet super dichtbij voor ons dus we kozen een lange zondag zonder plannen.

De rit was idyllish (lees een traktor voor ons die 20min lang exact dezelfde smalle weg nam), de parkeerplaats bleek niet op t gps adres… goeie start dus. Maar bon rond 11u stonden wij aardig ingeduffeld klaar voor onze wandeling: Kids met dikke skikousen en meerdere truien onder hun Ducksday pakje, heerlijk warme laarsjes, koekjes en lekkers in onze jaszakken. Helemaal klaar voor een giga avontuur…

“Lief, eerst de wandeling zeker?” “Nee Christoph pakt eerst t speelbos. Lia heeft niet veel geslapen vannacht en ze gaat straks in de draagzak willen, dus laat ons eerst naar t speelbos gaan dan heeft ze dat toch meegepikt…”

{ note to self } Hij zou na 9 jaar toch moeten weten dat ie af en toe beter zijn goesting kan doordrijven…

Het speelbos startte veelbelovend en is zeker de moeite als het weer warmer weer wordt. Een beetje in de vibes van het Ijzerboomgaard waterparcours in Diksmuide, alleen kleiner. Duidelijk een goed studiebureau in de regio als t gaat over groenruimte inrichten! Waarom verzinnen zo iets niet in Waregem? Wacht, ken ik daar geen diensthoofd ofzo? 🤣

Het water zat onder een zalig ijslaagje, eenden kwetterden en van de vele wandelaars die de parking deed vermoeden, was er niet zoveel te merken…

Ons oog viel al snel op de kids een beetje verderop die door t water liepen. Die ervaring wilden we uiteraard ook! Het houten pad lag amper enkelen cm onder water maar dat was uiteraard geen probleem voor onze laarzen en ducksdays!

Terwijl Lia en Christoph meteen richting t water snelden, visten Ava en ik enkele ijsstukken uit het water op. Toch prachtig hoe kids over iets stoms als een brok ijs verwonderd kunnen zijn!

Het houten pad staat normaal niet onder water, maar de regen van gisteren toverde blijkbaar een nieuwe attractie tevoren. Wat jammer dat Lia niet echt meewerkte voor de topfoto. Ik was ook net iets te bezorgd gezien ik geen idee had hoe diep de plas was. Soit, we wandelden naar de overkant en spletsten er op los!

De kids wilden meteen het vervolg van t speelbos verkennen. Ze spurtten als een pijk uit een boog naar de klimtoren. THE END.

Ja je leest het goed, THE END… amper 20min na aankomst gleed Lia face forward uit op een stuk ijs in een modderige plas, viel ze zo dat het water haar mouwen en laarzen binnensijpelde. En bij 1gr verder wandelen met kletsnatte tenu was niet verstandig.

Een extra jas en 3 fleece dekens zijn helaas geen broek en sokken… moeder noteert nu alvast dat geen reservekleren meepakken een domme stoeme dwaze beginnersfout is!

Maar Torwoud, we ll back!

Parkeren: Domein Groenhove

Tips: reservekleren! Veel reserve! Als in voor elk kind en uzelf voor t geval ge een kind moet gaan rescuen na een moddergevecht met een plas 🤪

De Warande (Heule)

Een iets andere kerst dan hoe we hem meestal doorbrengen… We doorkruisten in tegenstelling tot andere jaren niet het ganse land met een auto vol cadeaus en logeerspullen, maar moesten amper een kleine 10km afleggen naar onze bestemming van de dag… De Warande!

Tot we aankwamen, bleef het voor de 3 vrouwen van onze familieclan een echte verrassing waar we gedropt werden. En ik moet eerlijk zijn, toen we een blokje rond de ringshopping van Kuurne reden, dacht ik effe van “ow boy heeft den Bauwens weer iets van 16 bomen en een grasveld gevonden op google?” Het was duidelijk geen love at first sight toen we moesten parkeren pal tegen de R8 en er dan ook nog onvoorspelde regen uit de lucht gedruppeld kwam! Maar ineens was daar een regenboog… en ik verklap het nu al, het natuurspeelpark overtrof echt alle verwachtingen!

Snel gingen we op ontdekking en kwamen we aan de speeltuin zowaar een ander gezin uit Beveren-Leie tegen. Dat waren dan ook zo goed als de enige mensen met wie we de 8 hectares deelden tijdens kerstochtend.

De meisjes verkenden rustig maar al snel bleek dat we toch beter de ducksday pakjes uit de auto zouden halen want de speeltuin was gewoon te tof om enkel de droge dingen te inspecteren. Dus Christoph holde een rondje richting auto en na een valse start konden we dan echt op exploratietocht.

De meisjes konden daar echt naar hartelust ravotten. Lia verkocht in elk speelhuisje ijsjes, Ava verfijnde haar trampoline kunstjes en we oefenden op klauteren met zandhanden! Echt ooo-ve- ral gingen we onder luid enthousiast gegil piepen. De kindjes die hier de UIT-pas zomerkampen kunnen doen, zijn nogal gelukzakken zeg!

Na een klein incidentje waar de death ride Lia te slim af was (hence den tut op de rest van de foto’s) gingen we op exploratie in een super coole houten boomhut…

De meisjes geloofden niet helemaal dat ze weer veilig naar beneden geraakten en t wiebelde best wel een beetje maar we verlegden gezinsgrenzen! Al geef ik toe dat Lia naar beneden krijgen eerder een doorgeefoefening was… de pacha liet zich patattenzaksgewijs dienen…

Terwijl we ons kerstchocolaatje aten, maakten we een kip en geitje jaloers op een soort van inieminie kinderboerderij veldje dat we eveneens ontdekten verderop in t park! Er zijn daar trouwens ook gemeenschapsmoestuintjes en zelfs bijenkasten en volgens mij in de zomer ook bloemenweides en veel kleur!

Het park had ook een mini waterspeelzone! Na een korte vlottentocht kwamen we uit aan een zit arena met stadsbarbecues (hier zien ze ons tussen april en september zeker terug voor een barbecuetje met vrienden!).

Wat volgde waren steile glijbanen en peuters die nogal enthousiast naar beneden vlogen dankzij hun speelpakjes! Maar uiteraard altijd een responsible parent down hill om op te vangen…. tot…. tot er iemand t lumineuze idee kreeg om geflankeerd door beide dochters naar beneden te glijden… ha wat een mop. Mr Bauwens moest kiezen wie opvangen, koos Lia (die uiteindenlijk toch gans in de modder belandde) en ikzelf en Ava vlogen na de glijbaan poepwaarts nog even verder… Laat ons zeggen: moeder snapt nu waarom een reserveonderbroekske in den auto toch niet zo een dwaas plan is! Ja lachen met mn natte joggingbroek en slobberkont is toegelaten!

Nat, modderig, moe en voldaan keerden we bijna 2u spelen later huiswaarts met enkel een korte fotostop aan de grafitti aan de ingang.

Allee dat is stiekem niet helemaal correct, we deden ook nog eventjes een take away verderop de parking voor ons kerstmenu 🙈 Wat moet die mevrouw van de drive-in wel niet gedacht hebben….verwaaide modderige mensen, blote billen verstopt onder jassen en warme -door oma gebreide- mutsen als kinderpantoffeltjes gebruikt om doorweekte voetjes op te warmen! Maar hej de frietjes en burgers smaakten!

En vervolgens snel naar huis om cadeautjes uit te pakken en te zoomen met de Van Gaelens.

Kerstmis 2020 toch speciaal maken, wij kunnen dat 💪🏻

Meer info: https://www.kortrijk.be/warande/de-warande

Minireisje Kempen

Corona blijft reisplansgewijs roet in het eten strooien dit jaar…. Oorspronkelijk gingen Stefanie en ik in de paasvakantie onze kids (4+2) entertainen in Zeeland. Gezellig groot huisje, saunake, zwembaden, strand… wij zagen dat gans zitten…. ging dus obviously niet door. Maar geen nood mits een kleine opleg te herboeken naar kerst in België in een ander Centerparcs domein. Wederom moesten onze mannen werken dus prachtplan! En toen kwam lockdown 2 en gingen de parken weer toe… hadden we een prive huisje gehad allemaal geen probleem maar domeinen blijven dicht! Begrijpelijk maar uiteraard beetje stom om nog maar eens een voucher te claimen en weeral een backup te moeten verzinnen die toch iets minder exotisch aanvoelt dan t originele plan.

Gelukkig werd de backup snel gevonden. Oma en opa gingen deze kerstvakantie enkele dagen naar zee en zochten een housesitter. Oke, dat is 1 kant van het verhaal. Het kan ook zijn dat ze naar zee trokken omdat iemand hun huis claimde om dichter bij de vriendin om de hoek en haar 4 kids te zijn! Wie zal het zeggen…

Maandag auto met een autoke vol spullen (ahja want het ouderlijk huis is den depot voor alle kleren/kinderspeelgoed/boeken/etc die uitgeleend worden naar broer/zussen en vriendinnen in de Kempen) richting Kempen. Even spannend of alles er wel in gepropt ging raken want zo ging ook de naaimachine (voor s avonds als de kids slapen) en een pak geleend materiaal weer mee.

Tegen de middag gans het huis naar smaak ingericht (lees onze spullen overal geetaleerd) en snel een lekker middagmaal op tafel getoverd. Prima plan van de huiseigenaars oma en opa om vers brood en lekkere soep achter te laten (en een diepvries vol… mmm ijsjes en oma’s spaghettisaus!)

Om 13u15 stopte de auto van Stefanie op de oprit. Woeps gemiste oproep! “Van Gaelen gaan wij echt door dit weer? Ik ga mij niet populair maken bij mijn bijna tieners in de auto hoor…”

Tegen dan had ik al zowat elke speelgoed kast gezien en weer of geen weer mijn kids waren toe aan wat uitwaaien dus hupsakee regenpakjes aan en de auto in… klaar voor onze stabbelwandeling.

Stabbelwandelingen zijn blijkbaar een initiatief van meerdere gemeentes. De onze startte aan de abdij van Tongerlo (jammer van dat eerste stuk drukke straat en asfaltweg tot aan het bos). Ondanks de gietende regen amuseerde Ava zich rot met de “grote meisjes”. Emma ontpopte zich tot een prima babysit voor Ava en Lia nestelde zich al snel in de buggy voor een dutje dat ze zelfs niet onderbrak voor de geur van snoepjes of koekjes.

In het bos van de Beeltjens vonden we ook onze eerste steen van de Tongerlorocks! Er werd stiekem wild geplast achter een boom en het ene na het andere fruitbordje van de wandeling konden we afturven van onze zoektocht! Kortom genoeg avonturen voor bijna 3u.

Het absolute hoogtepunt kwam ter hoogte van het Boswachtershuisje. De jeugdherberg ging all-in met kerstdecoratie! Zoek de kids! Hadden ze nu nog een take-away chocomelkje of soepke kunnen serveren, had t helemaal fantastisch geweest daar aan de speeltuin…

Gust zn hoogtepunt kwam er in de vorm van een gigaaaaa plas waar ie door mocht! Leve de Ducksday pakjes en Bergstein botjes 🤩

En zo zie je maar, weer of geen weer kids kunnen zich prima amuseren in het bos bij regenweer! En ik, ik genoot van de hoge bomen, het bijkletsen met Stefanie, de lekkere snoepjes en vooral… de smile tot achter mn kids hun oren van de aandacht van hun nieuwe babysit crew Emma en Auke 💕

Kletsnat stapten wij de auto in en toverden we oma en opa’s huis om tot droogrek, kookten we heerlijk, warmden we op in een warm bad en besloot Lia het maximum uit haar verblijf te halen door alle slaap te weigeren en elke slaapkamer uit te testen….

Het vervolg van ons verblijf waar Lia zich binnensloot, we Kasterlee onveilig maakten en genoten van onze eerste zwemervaring volgt in een apart postje!

Mandelhoek Ingelmunster (Niet Provinciedomein Wallemote-Wolvenhof – Izegem)

zo 22 nov. 2020 – door papa Christoph

  • Het kanaal Roeselare-Leie loopt dwars door Ingelmunster. Parallel met het kanaal kronkelt de oude Mandel. Die twee waterlopen vormen de ruggengraat waarlangs de groene long van Ingelmunster zich heeft ontwikkeld.
  • Natuurreservaat
  • Scheet groot (<10ha)

Vandaag zondag stond Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem op de planning. Een last minute beslissing omdat we zaterdag het bord passeerden langst de N36 toen we richting Nieuwpoort reden voor een zaterdagje motregen zee. Geënthousiasmeerd door de hemels blauwe lucht tijdens de rit richting zee contacteerden we nog een bevriend koppel om zondagnamiddag Coronaproof te gaan wandelen. Gefixed!

Zondagochtend echter na een dagje uitWAAAAIEN aan zee verliep de communicatie ten huize Bauwens wat…. stroef … laat ons zeggen. Toen om 10uur geopperd werd dat de kinderen aangekleed moesten worden, had ik met mijn slaapcoach inhaal-diepe zucht-oefeningen want de kinderen houden me wakker s’nachts, een lang vergeten (ik), niet vergeten (zij), opmerking om nog na 11 uur te vertrekken om te gaan stappen (?!), aangewakkerd.

Kinderen in #ducksday tenue inclusief de zelfgemaakte wollen mutsen van de trouwma, en Tine stonden klaar toen eigenste eigen gedoucht en opgeschoond de trap af kwam. Klaar om te vertrekken?!

Provinciedomein Wallemote – Wwolvenhof kon niet want daar gingen we ’s middags al naar toe samen met de wandelvrienden. Zoekterm ‘natuurpunt’ in de google maps en hopla ‘groene long Ingelmunster – de Mandelhoek’ we komen eraan!

Na 20 minuten rijden probeert de ‘keer-om’ dame van de gps me alsnog te overtuigen om richting ‘in’ het water te rijden en niet over de recente (= in de niet-geupdate gps afwezige) brug te rijden.

Yes! Leve het Seine-Schelde project van de Vlaamse Waterweg.

Een papa-ingenieurs- momentje wanneer (i) je kinderen vol bewondering de constructie aanschouwen (ii) je beseft dat de werken nog niet klaar zijn en die bengels er eigenlijk nog niet op mogen maar (iii) je toch toestaat dat ze voorbij de nadar kruipen als ze “ik wil naar boven” smeken met puppy-eyes om vervolgens een dansje te doen op de treden, van wat echt wel een mooie publieke trap genoemd mag worden. (iv) Ze laten schuiven in hun pakje dat 100% vuil mag worden … (moeder vult even aan… dat heeft niets met ingenieurs momentje te maken, vooral met vader die de was niet doet!)

Ze zeggen dat het moeilijkste van een wandeling altijd de start is…

Na het afdalen van de brugtrappen vonden we het knuffelcontact flexibel paaltje dat de start van de wandeling aanduidt.

Mandelhoek, hier zijn we. Eindelijk gestart met wandelen… kilometers vreten! Maar eerst… Lia ingespen want die wil niet bewegen, letterlijk in zitstaking en zelfs niet om te kopen met koekjes. Mama hier blijven… 17 kilo op de rug later… knibbbel knabbel knuisje… wie knabbelt er aan ons… Boem! De volkstuintjes van Ingelmunster op nog geen 20 meter voorbij de start van het parcours.

Na 4 rondjes heeft mama ons ingehaald en toont onze gids in wording Ava de vreugde van het poortljeppen (copyright). Ze zeggen dat de start het moeilijkste is. Ik zou willen zeggen dat de eerste 100 meter de moeilijkste zijn …

Maar eigenlijk werden de grote inspanningen pas geleverd toen we aan …

… de 200 meter waren. Op dat punt kwamen we de sporttoestellen van Ingelmunster in de publieke ruimte tegen en een troostvijver (+). Bij het bordje 500m werd duidelijk dat de Mandelhoek niet echt een hoek was. En ook niet echt in een lus liep, maar eigenlijk gewoon 700m rechtdoor…

..en 700m terug bleek… . Tijd voor KSA-leider papa en Scouts-leidster mama om opdrachten te verzinnen (knuffel een boom, klim over en onder een bank, …) voor ons oudste dochter. (Pacha Lia laat haar ondertussen gewillig ronddragen als prinses Cleopatra VII in de Romeinse tijd op papa olifant).

Een rustplek ingericht door Natuurpunt later…

waren we terug aan taverne ‘De fagot’ die met de fly-overbrug een attractie voor de deur kreeg en terug aan de wagen. De stappenteller klokte af op 1500m, de klok op 13u.

Het was misschien niet de langste wandeling of de best voorbereidde. En het was al zeker niet de droogste, maar naast de zoekterm provinciale domeinen en natuurpunt staat vanaf nu ook de Seine-Scheldeprojecten tussen de zoektermen om te gaan wandelen in eigen regio.

En o ja. Provinciedomein Wallemote- Wolvenhof in Izegem, …, ja dat komt later aan de beurt. De middagwandeling hebben we vervangen door pannenkoeken eten …

Bergelen (Wevelgem)

wo 11 nov. 2020 – door papa Christoph

https://www.west-vlaanderen.be/domeinen/bergelen

  • Speelbos met open plekken met speelhutten en een doolhof met levende wilgentakken
  • Avontuurlijke speelterreinen voor kinderen en voor kleuters
  • Wandelen, vissen en vogels observeren

Vandaag op aanraden van richting Gullegem gereden, naar Bergelen. Het provinciaal domein bereikten we via de Hemelhofweg waar op het eind een recent aangelegde waterdoorlatende parking ligt. Dit is ook de beste locatie om de lokale Brasserie Bergelen te bezoeken. Met Covid-19 was deze weliswaar nu gesloten. Het domein omvat een visvijver/natuurvijver waar rond gewandeld kan worden, de bergelenwandeling (2,3km). Wij deden de iets langere en minder uitgeruste Mountainbikeroute/ aardeweg kwestie van de kinderen in het bad te kunnen steken :-).

Om een betere start te maken dan ons hou je de Brasserie Bergelen aan je rechterzijde en verdwijn je zo snel als de wind de natuur in. Dit om het mooie en aanlokkelijke speelterrein voor je kinderen af te schermen aan het begin van je wandeling.

Op het parcours passeerden we een brugje waarvan de structuur nader onderzoek vroeg en ook de omegabeugels werden beproefd op hun speelwaarde. In de voorbereidende fase van onze wandeling was het inpakken van laarsjes aangewezen geweest. We passeerden een paardenwei met bijhorende droomhoeve en kwamen uiteindelijk aan bij een depressie in het landschap, alwaar een kleine gids in spee aanstalten maakte om aan haar uitleg te beginnen.

Althans gidsen dat dachten we. Veel uitleg over de wadi en het ponton kregen we niet. Het ponton werd een speeleiland, het wandelpad een danszaal en de vijveroevers een behendigheidsparcour.

Tot we bij een meerstammige wilg kwamen. Het kabouterhuisje in papa’s hoofd, de boomhut in mama’s hoofd, een oneindige speeltuin in de kinderen hun gedachten…of hoe engeltjes, bengeltjes worden.

Het lumineuze idee om een fotoshoot te doen in de boom, een prachtige locatie, bleek achteraf niet zo’n goed idee gezien de kinderen weigerden, ik vertel goed, weigerden de boom te verlaten. Uithalen en doorstappen werd door de kinderen begrepen als het startsignaal van een huilconcert en een zitstaking op de weg. Als ouder leer je op zo’n moment dat je meer kans hebt om de steen naast je kind te doen bewegen dat je kind zelf.

Plan B. van Bauwens ==> op de schouders laden en afleiding zoeken. Die vonden we in de rust van het vogelspottershuisje en even later op de uitgebreide speeltuin waar de kinderen zich uitleefden tot het tijd was om naar huis te gaan. Het speelbos waar we de eerste wilgengangen van zagen konden we niet meer doen en zijn een uitnodiging om later nog eens terug te komen naar Bergelen en zijn 60 hectare natuur met speelelementen.