Opnieuw in Vancouver

Back where it alllll started!

Mobilhome ingeleverd!

Ze zagen niks van de wieldop die kwijt was, en we gaven braaf t sterretje in de voorruit aan (ons 2e al dit jaar… snif)… dus dat deel…done and dusted!

Sidenote: Dus Vanessa, jij vroeg je voor de reis af wanneer we dit jaar autopech zouden hebben. Wel, niet zo spectaculair als uit de Corsicaanse bergen gerepatrieerd te worden met een kapotte versnellingsbak; geen ontplofte runflatband in een Noorse tunnel; geen steentje in de remmen zoals bij de Nieuw Zeelandse camper… gewoon een inieminie steeninslagske in Glacier National Park toen we ongeveer 6000km ver waren…

Naar de kapper!

Christoph moest zich noodgedwongen wagen aan een avontuur met een Vietnamees kapster bommake. No way dat hij maandag anders kon gaan werken… wel bizar dat ze niet eerst zijn haar wasten ofzo zoals bij ons. Hilariteit alom toen haar tondeuze na 2 stroken dan ook nog es weigerde verder te werken… ik zag t even niet meer goed komen 😝 Maar cava nog, al vond ze een langer kuifke nodig om – zo legde ze uit – zijn achteruittrekkende haarlijn te camoufleren.

Enkel minpunten omdat ze vond dat onze boy ook ne haircut nodig had… it s a girl!! En nee, van Ava’s haar moest ze afblijven daar is professionele Belgische hulp voor nodig om daar weer iets van te maken. 🤷🏼‍♀️

Restaurant avonturen!

Zo in een stad op hotel dan gaat ge dus meerdere keren per dag uit eten, wel, wij deden alle rare genante eet-momenten op 1 bezoekje aan de Italiaan 🤫 Ava liet een glas water al drinkend in 1000stukskes uiteenspatten. En toen we dan geevacueerd werden naar een nieuwe tafel en veiligheidshalve ook nieuwe drank kregen omdat de glasscherven echt overal zaten, besloot Meneer Bauwens zijn glas rode wijn over de maxicosi en zitbank leeg te keilen… en nu ruikt hij dus alsof hij ne drankwinkel overvallen heeft, en is het bad hier in onze hotelkamer een wipp-express beurt later omgetoverd tot eerste class wasmachine! Maar ik kan u zeggen, zo een tube wipp dat is veeeeeeel schuim… heeeeel veel schuim 🙀

Als ik mijn stal riek wil ik naar huis!

Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar eenmaal ik “naar huis” aan t gaan ben, kan t ineens niet rap genoeg meer gaan. De laatste 1,5dag in Vancouver hoefde dan voor mij niet persé meer. We hebben dan precies ook niet veel meer gedaan dan de locale horeca gesteund rondom Stanley Park en English Bay waar we verbleven…

Pay it forward!

Eigenlijk zijn wij ongeloofelijke bofkonten dat wij op reis kunnen gaan! Vandaag op onze laatste uren Vancouver besloten we dan ook iets inieminie te doen voor anderen. Zo gaven we onze appels weg aan een dakloze (en met een hele boomgaard aan appels hadden we helaas nog niet alle daklozen kunnen voeden in Vancouver), en onze Compass cards van het openbaar vervoer gaven we met het resterende saldo op de luchthaven lukraak aan de eerste 2 mensen die we tegenkwamen die een treinritje nodig hadden. De eerste Amerikaanse vrouw wilde ons persé betalen, maar we vroegen haar om gewoon ook iets goeds te doen… een klein gebaartje, maar als iedereen dat zou doen… t zou verdorie leuk zijn!

Hasta la proxima! Ciaokes Canada!

Adresjes:

    Pasture to plate – Denman street – organic resto concept waar alles van 1 boerderij komt. Steak was ok, maar iets te beperkte kaart om aan te rafen
    Italiaans eten bij Centro – Denman street. Niet speciaal kids vriendelijk maar kei lekker en gezellig, zeker aanrader als hip koppel. Ook voor happy hour!
    Ontbijten bij Red Umbrella – Davie street. Zeer uitgebreide menukaart, knus maar wel klein koffie theehuisje.

Overnachting: English Bay hotel via booking.com. Redelijk gedateerd maar het goedkoopste toen wij boekten. Mini studio met 2 2pers bedden en kitchenette. Bad was zalig voor de kindjes en super grote bedden, maar nu niet meteen iets wat ik – buiten de ligging- zou aanraden wegens het feit dat je echt veel straatlawaai hebt van het gebouw dat ze ernaast aan het zetten zijn.

Terug naar Vancouver…

Op zoek naar koffie, zo begon de dag in Marble Canyon!

Lilleoot een uurtje verderop bleek Meneer Bauwens zijn redding. Een bordje met bakkerij & koffie over het toeristisch kantoor en we waren verkocht! Heerlijke appel en kriekenflappen, chocolade croissants en een kinderspeelhoekje.

We passeerden langs dorpjes met vervallen chaletjes, houten huisjes met errond een tiental autowrakken en allemaal rommel, hier en daar een mobilhome aan een huis vastgemaakt met een constructie van tentzeilen en palen. Het is duidelijk dat sommige van deze “native nation” mensen de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen en dat men er hier weinig van maakt dat een auto na een panne in de autoberm verder staat te roesten of oude mijnersinstallaties gewoon achterblijven op de plaats waar ze laatst ingezet werden. Mensen zijn duidelijk niet zo op orde gesteld en extreme hoarders van alles wat “ooit nog wel eens van pas kan komen” Ongeloofelijk hoe in zo een westers land – naar mijn normen – schrijnende constructies staan, ik zag in Afrika beter uitgeruste barakken… en dan te weten dat de echte toeristen dorpen staan te blinken met gloednieuwe lodges en prachtige houten chaletjes met een aardig prijskaartje.

We spraken in t bakkerijtje vanochtend met een man die met de fiets aan het touren was (hij was kano maker van beroep, hoe cool is dat wel niet) en hij vertelde ons dat de route die we deden tot in Whistler en Squamish een oude houthakkersroute is. Sommige stukken zijn wel 18% hellingsgraad. Enkele jaren geleden is die oude onverharde weg geasfalteerd, maar aan de hellingen zijn ze niet aangekomen, vandaar dat er echt her en der afremstroken staan of hellingen waar je kan op uitbollen als je te snel gaat of je remmen opsmoort… zou weer typisch iets voor mij zijn om daar autopech te krijgen, dus Christoph heeft gereden (net zoals de overige 7000km… 🤭!)

Whistler was ons te druk en Squamish daar sjeesden we voor we het wisten ook door. campings kwamen we nadien niet meer tegen dus ineens stonden we al in Vancouver! Beetje tegen onze goesting maar soit! Zijn we morgen – als de ochtendspits wat meezit – mooi op tijd voor het inleveren van de mobilhome…

En toen begon dus een 2u durende- evacueer de kinderen – help past alles nog wel in die valiezen- gevecht waar van Christoph niks snapte (dat is toch maar gewoon de kasten leeghalen?) I rest my case… neeeeee… dat is schikken, sorteren en veeeeeel nadenken….

Slaapwel!

Adresjes: the bakery; op de hoek net over het toeristisch kantoor, aan mile marker 0. Alles met lokale producten, super vers, leuk ingericht, wifi.

Overnachting: Capilano RV park (40 CAD geen voorzieningen), ongezellig langs de drukke baan, vlak aan het shopping centre met food court. Dumpstation, zwembad buiten, jacuzzi binnen, proper sanitair.

Onderweg naar Wells Grey Provincial Park door de North Thompson vallei

Nog één park om t af te leren… nudat we weten dat de beren van Banff en Jasper NP juni verkiezen ipv september, is onze laatste beren hoop gevestigd op Wells Grey Provincial Park. Een park dat minder gekend is, maar aan een rivier ligt waar de zalmen migreren hetgeen dus beren aantrekt… dat en 39 watervallen, prachtige bergen (in de winter blijkbaar ideaal om te heli skien en voor snowshoe tochten), en heel veel elanden/herten en ander wildlife. En tevens op de weg terug richting Vancouver, want ja, helaas zijn we aan de laatste dagen begonnen!

Onderweg passeerden we Robson NP waar we precies nog niets over gelezen hadden. Mount Robson is met zijn 3954m de hoogste piek van de Canadese rockies, shame on us! Het toeristische kantoor raadde enkele korte wandelingen aan onderweg naar onze eindbestemming van de dag: Clearwater aan de voet van Wells Grey Provincial Park.

De wandeling naar de Mount Robson zag er prachtig uit maar was helaas geen spek voor onze bek. De volledige berg is trouwens amper 14 dagen per jaar zichtbaar 🤔 (de route is in prachtig backcountry gebied dat grenst aan het gletsjerijs en kan ook gestapt worden startend in Jasper NP)

We kozen voor een mini hike naar de Rearguard Falls in een provinciaal park langs de autostrade en stopten even later ook nog in Jackson Flats Provincial Park voor een wandeling in de zandduinen… 2 slaperkes in de draagzak, eindelijk rust!

Valemount skipten we (maar de Cranberry Marsh Loop in het regenwoud zou de moeite zijn om beesten te spotten), we hadden immers nog een 200km voor de boeg vandaag richting Clearwater. Ondanks het feit dat we het overgrote merendeel langs de rivier reden, geen beesten gezien!

Blue River lieten we tevens links liggen (al zou je daar prachtige rivier safaris kunnen boeken op zoek naar wildlife). De local die ons aansprak aan het tankstation vertelde ons dat hij al uitkeek naar begin oktober als het toeristisch seizoen echt over is en de naft weer een 0.15ct goedkoper werd en alle prijzen in de supermarkten kelderden. Straf eh, daar had ik nog nooit over nagedacht…

Na Clearwater bleek het uiteindelijk toch nog een uurtje rijden op de route te zijn door het nationaal park, maar we zagen een prachtige zonsondergang, gritsten een van de allerlaatste plaatsjes op de camping en kookten heerlijke kip/rijst/curry alvorens we met 4 (!) in 1 bed belandden… (don’t ask sneeuw en -9graden voorspeld en een peuter met puppy oogjes)

Overnachting: 2 nachten Pyramid campground ($20 – enveloppe cash of aan een warden betalen overdag) – alle campings hebben maar een 30/40 plaatsjes en telkens enkel WC en water