3 nationale parken op 1 dag: Yoho National Park, Glacier National Park en Revelstoke National Park

Klinkt zot eh, wel zo liep onze route vandaag, dwars door 3 parken! In totaal een 2,5u rijden maar met super veel mogelijkheden tot wandelingen en viewpoints met eindeloos mooie zichten op de bergen. En t is echt cliché maar na elke bocht viel weer een nieuwe bergpiek te ontdekken… Vandaag was dus rijden tussen de torenhoge sparren met veel “wauw”, “kijk daar” en “oooooh”

**spoiler** die 3 parken hebben we niet gehaald vandaag in al ons getreuzel bij elke mooie stop 🌄

We verlieten Banff NP via de Bow Valley Parkway die we al meerdere keren reden ipv de autostrade. Ruim laat, t was pas 11u en eigenlijk ook al een uur na checkout tijd. Maar op een selfservice parking in t groen moet je je daar weinig vanaan trekken natuurlijk. 🤫

Zodra we Banff uitreden, reden we de provincie British Columbia binnen én tevens één van de meest ondergewaardeerde natuurparken: Yoho National Park.

Yoho kan best concurreren met Banff NP zowel qua uitzichten en wandelingen. De watervallen zijn er groter en vooral…. minder volk! Meteen meer ons ding!

Onze eerste korte wandeling ging naar de Takakkaw watervallen in de bedding van de Yoho Vallei. Een waterval die maar liefst 384m naar beneden tuimelde. Er was wel een haarspeldbocht voor nodig die we in meerdere keren moesten pakken maar gelukkig zowel op heen als terugweg geen toeterende ongeduldige wegpiraten achter ons. Oef zeg!

Op de route er naartoe zag je ook 2 rivieren samenvloeien. Op zich niet speciaal ware het niet dat de Yoho rivier een melkachtige kleur heeft omdat ze net ontspringt op de gletsjer. De Horseshoe rivier daarentegen is al verschillende bergmeertjes gepasseerd en veeeeel helderder van kleur… vandaar het schouwspel van kleuren “Confluent of the waters” dat je net van tussen de bomen kon spotten op het viewpoint (naar beneden klimmen op mossige boomwortels leek me iets ge avontuurlijk daar t me vermoedelijk toch geen Pulitzer voor prachtfoto ging opleveren gezien mijn beperkt talent en geduld 🤣)

Daarna op zoek naar de Spiral tunnels. En zoeken dat mag je letterlijk nemen. Om de treinen in het bergafwaarts rijden te doen afremmen hebben ze in de bergen een 8 lus uitgehouwen in 1880. Dus op een gegeven moment zie je de trein rechts binnenrollen langs boven en beneden langs links al weer eruitkomen ook. Speciaal genoeg voor Christoph om even een lange pauze in te lassen. Ofwel was ie heeeeel geinteresseerd in treinen oftewel vond ie afwassen en pannenkoeken bakken gewoon minder interessant… haha!

Bij Emerald Lake stopten we heel kort. Je kan rond het meer wandelen (5tal km) maar onze kindjes sliepen net en verwend als we zijn, vonden we het nu ook niet zo waaaaauw als de bussen Japkes die net selfies stonden te nemen 🤣. Het soevenierwinkeltje bezoeken ging nog net maar verder vertrokken we snel weer (de bussen achterlatend… wat is dat hier toch ineens op de “gekende” stops?). Natural bridge daarentegen was wel echt de moeite! De rivier beukt zich daar een weg door de rotsen en t is echt knap om te zien hoe het water alle kanten uitvloog en een pad van vernieling achterliet…

Onderweg door Yoho NP zijn er een pak plaatsen waar je kan stoppen en gaan wandelen. En zoals alle parken die we tot nu toe deden kan je er gerust een week vullen met rotsen opklauteren naar magnifieke uitkijkpunten, prachtige gletsjermeren of mooie weides met alpine bloemen. Yoho betekent trouwens verwondering…

Na Yoho NP werd t ineens nog spannender om te rijden. Aan een rotvaart sjeesde de weg naar beneden, overal netten tegen vallende stenen en dikke betonblokken aan de valeikant tegen onoplettende brokkenmakers. Hier en daar een stuk kale bergwand en een dikke strook van ontwortelde bomen die een lawine achterliet… Al snel weerklonk “oooh ik heb spijt van de dagen dat we tussen de hooibalen gereden hebben” want echt, het landschap hier is prachtig!

Na een korte stop in Golden, een dorpje wat niet meer lijkt dan een pitstop voor het doorgaand verkeer (aan weerskanten van de autostrade propvol gebouwd met tankstations en fastfoodrestaurants) verder richting Glacier National Park (niet te verwarren met het grotere Glacier NP dat we deden in Amerika)

De weg leek wel een aaneenschakeling van wegenwerken. En toch, geen verkiezingen in t vooruitzicht hier. Maar, anderzijds is t wel logisch. De wegen zijn hier maar sneeuw en lawine vrij tussen juni en oktober, dus alle werken moeten… helaas… knal in het toeristisch seizoen gebeuren. Op t eerste zicht hadden we maar een rare indruk van Glacier NP dat gewoon een bouwwerf leek. En het werd al snel duidelijk dat we vandaag de hotsprings (en de langverwachte douche!) op onze buik gingen kunnen schrijven, ondanks het uur tijdverschil werd het laat en besloten we niet verder te sjeezen maar een camping in Glacier NP te kiezen.

Overnachting: Loop Brook Campground (21.5 CAD), selfservice campground (gepast geld nodig geen visa enveloppe), gratis brandhout (permit kopen), proper nieuw sanitair, overdekte shelter om te koken, staanplaatsen met picknicktafels en vuurkring wel niet gigantisch groot dus ik gok tot 27ft ongeveer dat je erin past. Open tot 4/9 dus we hadden geluk dat we de laatste nacht van het seizoen een plekje hadden!

Ontwaken in Glacier NP was heel anders dan er gaan slapen. Moe en beetje lastig dat we ons einddoel gisteren niet gehaald hadden (ondanks het uur tijdverschil dat in ons voordeel speelde), leek de camping gisteren bij toekomen maar zozo. Maar toen we opstonden (en Christoph had er al een wandeling opzitten met zijn bearspray toen de 3 meiden uit bed rolden voor zijn beroemde vakantie omelet) bleek het een gezellig knus ding!

Eerst deden we een korte wandeling in een oud bos. Hemlock grove was op zich niet mega speciaal, maar we wilden buiten de wegenwerken toch een indruk opdoen van Glacier NP. In het frans klonk de wandeling wel schattig “Sentier de la prucheraie” Opvallend trouwens hoe ALLES hier Engels en Franstalig is. Niet zoals bij ons afhankelijk van het landsdeel, hier is het gewoon echt oooooveral!

Nadien eindelijk… vaart gemaakt naar de Canyon hotsprings! Wederom 2 zwembaden maar dit keer wél met zicht op de bergen. Eentje van 32gr en een iets kleiner van 40gr (kindjes verboden). Telkens toch weer een beetje teleurgesteld mijmerend over de “echte hotsprings” in Ijsland waar je gewoon midden in de natuur zat en niet in een warm zwembad met chloor. Die stiekeme rotte eieren geur van het zwavel neem ik er persoonlijk graag bij om toch iets meer wellness gevoel te hebben. Nu leek het verdacht veel op een zwembeurt in een overjaars plonsbad op een door zenuwachtig chineeskes uitgebate en met neonlichten versierde camping. Soit, het warme bad was welkom (ook voor Ava die moord en brand schreeuwt telkens we de gesmoste ketchup uit haar haar probeerden te kammen… don’t ask “ik wil zelf” momentje gone wrong).

Amper 10km verder op de snelweg stonden we alweer in een nieuw weliswaar klein park: Revelstoke National Park

Met een uitgetelde (mama en) Lia in de camper waagden Ava en papa zich aan de korte wandeling door het Giant Cedars bos… zoals de naam het zegt… gigantische bomen! Het enigste tropische cedar bos ter wereld dat niet aan de kust ligt! En dat ons madammeke zich amuseerde stond buiten kijf. De 150trappen deed ze lekker zelf…En het bos? Dat was een speeltuin lekker op kindermaat!

Toen Ava achteraf forfait gaf, reden we de 16 haarspeldbochten langs mooie uitzichten naar de top via de “Meadows in the Sky Parkway“. Je zag de begroeiing veranderen van loofbomen naar dunne naaldbomen en langs de kant van de weg doken alpiene bloemen op. De top staat gekend voor… zijn weilanden vol bergbloemetjes (en de Grizzly die daar de laatste dagen gespot was 😳). Stoer als we zijn wandelden de de laatste kms naar de top ipv de shuttle bus te nemen (wel gratis). Boven op de top stond een oude vuur uitkijktoren. Deze werd voor de satelieten (tot 1987) effectief gebruikt om wildfires te signaleren en door te seinen naar het brandweercorps. Verder wederom wijdse/weidse uitzichten op bergen en rotsen tussen overblijfselen van de native stammen die hier vroeger leefden.

Op de terugweg naar beneden, klopte ons hartje toch wel een beetje sneller toen we midden op de straat een pakske verse berenkak zagen liggen… gezongen dat er werd en luid gebabbeld! Effe geritsel tussen de bomen en de schrik van ons leven toen iets zwarts niet nader gedefinieerd naar beneden tuimelde tussen de struiken, maar soit geen beer gezien!

Op de terugweg besloten om niet meer gans naar Yoho NP meer proberen te geraken, maar opnieuw in Glacier NP te gaan slapen.

Adresjes: Canyon hot springs (12,5 CAD per volwassene, dagpas ook mogelijk, kindjes gratis) langs de autostrade net als je Glacier NP buitenrijdt. Volg de gigantische borden langs de kant van de weg. Dit ligt op een camping die ze zelf “resort” noemen (waar wij de was niet mochten doen, maar misschien een idee om daar te overnachten als je dringend de was moet doen, overnachting betekent wel niet gratis toegang). Het zijn 2 zwembaden die uitkijken op de bergen (maar wel naast de autostrade liggen dus verwacht geen Heidi in Tirol gevoel). Het grootste zwembad is 32gr. De echte hot pool 40gr en daar mogen kindjes bijgevolg niet in (lastig als mama en papa na enkele koude nachten liefst daar zouden opwarmen)A. Bij openingstijd heb je het zwembad voor jezelf (10u na 3/9). Verwacht wederom geen wellness jacuzzi toestanden. Een eenvoudig zwembad met naar Belgische normen oud sanitair & grote kleedzaal met lockers. Maar, heerlijk warm en welgekomen als je al dagen naar een douche verlangt (bij mannen wel alleen groepsdouches, bij vrouwen ook apart en omkleedhokjes)! Pampertafel voor kindjes in de vrouwen omkleedruimte. Zwempampers verplicht! Er is een klein grasveldje aan en er staan een pak gekleurde zeteltjes dus je kan rustig zonnen (tenzij je peuter en baby een aandachtstekort momentje hebben) 😜

Overnachting: Illecillewaet Campground (21.5 CAD – gepast geld nodig geen visa enveloppe), grotere parking, picknicktafels en vuurkring op een boogscheut van de camping van gisterenavond.

Banff National Park

Jullie moeten t voorlopig met enkele gsm fotos doen. De fotos van de camera krijg ik alleen via ipad gepost en als dat ding niet gegijzeld wordt door Ava, dan is toch ook maar een zot zicht om dat mee te nemen naar de supermarkt waar we op de free wifi deze blog updaten 😂

Dag 1 – Man wat een volk hier!

Op tijd ons bed uit om als eerste bij de watervallen te zijn….Dat was het plan voor Johnston canyon. En we waren vroeg weg, maar helaas was onze wandeling al erg druk. Net alsof ze een paar bussen bejaarden gedropt hadden aan de ingang vlak voor ons. En helaas zei dat ook veel over de wandeling. T was een geasfalteerd pad dat de meesten met een vers kopke koffie afwandelden. Braaf rijtje schuiven om met zn allen achter de waterval te kunnen gaan kijken, samen strompelen naar alle kijkplatforms, een selfie nemen met op de achtergrond een bus japkes etc. Spijtig, want dat maakte dat we er niet van konden genieten!

Dan maar richting Banff dorp om te tanken, maar t stad binnenrijden was zelfs bijna onbegonnen werk. Het tankstation ging nog net, maar verder hebben we ons niet gewaagd! Die drukte! Bah! Tot zover t idyllische idee een terrasje te gaan doen en wat outdoorstuff te windowshoppen… Lap zeg!

Het is nu Labour Day weekend, wat maakt dat iedereen op zijn laatste verlengd weekend nog wilt profiteren van t goede buitenleven alvorens de kids dinsdag weer op school starten. En met Calgary en zijn 1.3mio inwoners op minder dan een uurtje rijden is t hier gewoon een zottenkot!

Volgend plan: de Minnewanka Lake scenic drive. Eerste stop aan een verlaten mijndorp. Blijkbaar de ideale locatie voor trouwfoto’s. We kwamen vandaag maar liefst 3 koppels tegen.

Onze fotoshoot met een rebelse peuter een een hongerige baby was helaas niet veel soeps 🙄

Aan het meer was t opnieuw razend druk maar gelukkig was er een aparte RV parking (jaja met parkeerwachters en al hier midden in de natuur) en konden we snel aan ons avontuur starten. De wandeling ging door het bos tot aan een canyon, maar na ongeveer een uurtje was het pad afgesloten. Tenzij je met 4 was en beren durfde trotseren. Technisch gezien voldeden we wel, maar een uurtje tevoren was er een grizzly aan het pad gespot en laat ons zeggen dat 2 rangers met paintballgeweren en 2 parkwachters die iedereen op het pad aanspraken, toch genoeg waren om rechtsomkeer te maken. Hoe graag we die canyon vanbinnen misschien ook gezien hadden, daar beginnen we niet aan hoor! Hier in Canada beweren de locals trouwens dat grizzly’s zot zijn en aanvallen zonder reden, in tegenstelling tot de black bears (in NL bruine beren, maar ze kunnen alle kleuren hebben). In Amerika echter maakten ze geen onderscheid tussen de 2 soorten op de “be bear aware” waarschuwingsborden.

Na een korte stop aan 2 Jack lakes reden we door naar Vermilion Lakes en zochten we naar een stopplaats met prachtig uitzicht. Bij late middagzon en zonsondergang aten we heerlijke fajitas, deden we onze opgestapelde afwas en speelden we aan t meer terwijl we wachtten op de dieren. Helaas enkel wat eenden en reigers gezien. Ook op de terugweg naar de camping niks. Zelfs geen hert of rendier. Dan waren de bizons in Yellowstone toch iets klokvaster 😂

Dag 2 – Nog drukker kan dat?

En het antwoord is ja dat kan. Om 8.30 was de weg naar Lake Louise en Lake Moraine zelfs al afgesloten omdat de parkings vol waren. Echt? Echt! Toen we rechtsomkeer maakten werden we tegengehouden door een parkeerwachter. Of we misschien geinteresseerd waren in de laatste parkeerplaats voor RVs? Euh, jah!

Dus hup wij toch naar Lake Moraine. Een gletsjermeer met een bijna appelblauwzeegroene kleur. Op zich wel mooi, maar aaaaaal die toeristen daar, pff, doet toch een beetje afbreuk aan de setting. Lake Louise (door de Canadezen fake Louise genoemd omdat t zo overdreven toeristisch is) hebben we nadien niet meer geprobeerd… als je zag hoe ver iedereen al illegaal geparkeerd stond (en sommigen kunnen echt alleen maar uit dat parkeeravontuur gekomen zijn met een kapotte vering of zonder knalpot ofzo). Pfffff!

Zodra we konden zijn we de Icefield Parkway opgereden in de hoop daar minder toeristen te treffen. Enkele highlights hebben we weer moeten overslagen van de drukte, maar toch enkele stops kunnen doen tussen de magische bergen. Gelukkig rijden we dit deel van de 284km tussen Lake Louise en Jasper NP nog eens midden in de week. Hopelijk dan minder druk!

We reden al eens naar het Gletsjer centrum om te informeren of we op de gletsjer konden met onze kids. Na ons “helicopter gletsjer ijsklim” avontuur op Fox Glacier in Nieuw Zeeland & het wandelen tot op het Noors gletsjerijs met Ava vorig jaar, wordt dat stillaan een traditie….

Nadien een lange rit met prachtige uitzichten terug richting onze camping!

Overnachting: 3 nachten Protection Mountain Campground (21,5 CAD) – propere WCs – zelfs bij extreme drukte nog veel plaats rond 21u – kampvuurhout aanwezig (permit kopen 8 CAD) – net zoals op de andere campings alcohol verboden – grote parkeerplaatsen met elk een picknickbank – overdekte shelter om te koken en bearlockers – berenafvalcontainers aanwezig

Enkele learnings:

Als je Banff echt wilt beleven zoals het in de boekjes omschreven staat, wees je er dan van bewust dat je best buiten t weekend gaat, buiten het hoogseizoen (beren meeste kans toe aug/sept) en met een conditie die minstens 4-5u stevig wandelen vlot aankan (al dan niet met kinderdraagzak). Bij ons kriebelde het stiekem om langere wandelingen te kunnen doen, ver weg van het massatoerisme dat al dit prachtigs helaas ook aantrekt (in grote tegenstelling tot de NP die de in Amerika deden en daar we geen grote toeristenbussen tegenkwamen)

We rijden effe naar Calgary!

Alsof t was dat we even naar Deerlijk (voor de W-Vlaamse lezers) of Oosterlo (voor de Kempenaren) sjeesden ofzo… hadden we ons daar effe aan mispakt!!

Dat kleine bolleke op de kaart bleek een stad van 1.2mio mensen te zijn. Dus onvoorbereid gingen wij effe ne parking zoeken en een avondwandelingetje doen alvorens een kampplaats te zoeken… euh niet dus.

De hele stad bleek omgeven door wegenwerken, de spits bleek al om 15u te startten op donderdagmiddag (Canadezen werken blijkbaar 7-15u), de eerste camping op de parking van een waterpretpark. Soit, niet echt de meest succesvolle scenic route 🤣

Toen we een camping iets dichter bij t stad gevonden hadden en een openbaar vervoer plan uitgedokterd hadden voor de volgende dag, hebben we effe een supermarkt overvallen. Letterlijk eh want met honger en geen schamel koekske of boterhammeke meer in de camper was t dringend tijd om weer een stock-up shopping tripke te doen (leve de Visa). Dat en Ava had geen pampers meer dus t was van de moetes dat Meneer Bauwens schoorvoetend mee op expeditie ging in de Safeway 😜.

Bij de Van Gaelens was een tripke nr de Leclercq of Auchan vroeger op vakantie onderdeel van de activiteiten en werd zo een airco momentje in t Zuiden tussen allemaal andere merken en producten gewaardeerd als vakantie entertaibment, bij den Bauwens clan not so much precies 😜

Soit, na onze shopping expeditie wijselijk besloten te gaan koken, waske te draaien en op de camping te gaan koken. En we zijn verwend, want t uitzicht op t containerpark van Calgary en de 1000den lichtjes in de verte wist ons amper te bekoren! (Maar we zagen er de volgende ochtend wel coyotes!!!!)

Na een nachtelijk avontuur van Tine met 1min 3G om een whatsappke te sturen dat eindigde met allemaal sms’en van proximus over limiet overschreden en geen mobiele data meer, wijselijk besloten te gaan slapen…

En de vreemde haat-liefde verhouding met de stad zou blijven de volgende dag toen we de trein namen…

Zeer veel bedelaars maar anderzijds ook heel veel posh restaurantjes waar sjieke mensen op vrijdagmiddag aan de posh dinertjes startten. Een heel multiculturele stad vol wolkenkrabbers maar ver weg van het rustige en groene Canada dat we kennen. Al doen ze met de talrijke speeltuinen en parken wel bewust moeite om de mensen een Central Park gevoel te geven tussen de torenhoge gebouwen.

Maar eerlijk is eerlijk, buiten een kei goed restaurantje met heerlijk bier (en ook wel Stella/Heineken aan 10€ als exclusieve import), zalige vis-fajitas en een overheerlijke moelleux achtige brownie hebben we niet meeeega veel gedaan in Calgary 🤫

Nog just Meneer Bauwens zijn bezienswaardigheden afgevinkt van onze todolijst en dan ribbedebie weer de trein op en de mobilhome in naar Banff NP!

Overnachting: Calgary West Campground (iets buiten centrum). Een grote – ongezellige – camping die door de meesten enkel gebruikt wordt als eerste of laatste stop bij verhuur vanop Calgary luchthaven. Maar sanitair was proper. Mini zwembad, trage wifi aan de receptie, klein winkeltje, wasmachines (2 CAD) en droogkasten (0.75 CAD – half uur)

Openbaar vervoer vanuit Crowfoot (10min vanop camping) – Red line – 3,3 CAD enkele rit 90min – 10,5 CAD dagpas. Er is een grote parking aan (in principe 4u limiet) dus wij parkeerden op de parking van de Doe Het Zelver iets verder

Adresjes: Earls, 3030 23 Street NE , Calgary AB

Vragenuurtje van het thuisfront – deel 2

Hoe is t weer daar?

De eerste 10 dagen startten we smorgens met lange broek en trui om dan tegen de middag puffend de broeken af te ritsen en al onze lagen uit te zwieren bij 35graden. Een zuchtje wind had welkom geweest hier en daar! De enige reden dat we s avonds een lange broek overwogen was tegen die rottige sandflies!

En dan kwam er Yellowstone… s nachts bibberen en een paar keer goed onweer (leve slapen in een camper dan, het is toch wel leuk om droge schoenen te hebben en smorgens geen natte tent te moeten opplooien). Nuja, niks wat een dikke winterjas en een extra fleece trui en sokjes in de slaapzak niet konden verhelpen.

Hebben jullie al veel dieren gezien?

Voorlopig staat de teller op kweeniehoeveel herten/elanden/rendieren/bizons langs de weg; eekhoorns in allerlei vormen en maten; bosmuisjes en een rat met zelfmoordneigingen die de straat overholde; 1 slang tijdens de wandeling😱; arenden, havikken, zwanen en wat kleinere vogels; sprinkhanen, vlinders, libelles; otters; wolven; een bergschaap en ongetwijfeld nog dingen die ik vergeet…

Maar we hebben bear spray & de verrekijker mee en zijn dus voorbereid op t zwaardere werk zodra we weer in grizzly of bruine beren territorium komen want die beesten willen we echt nog zien! Christoph claimt er eentje de straat te hebben zien oversteken toen ik achterin iets nam maar daar is helemaal geen bewijs van 🙃

De kids zagen het al helemaal niet….

Hoeveel km staat er al op de teller?

Halverwege onze reis en dus 2 weken met de mobilhome en we zitten nu rond 4000km die we aflegden in USA en we zijn nu klaar om Canada te verkennen!

Hoe gaat jullie route?

We startten in Vancouver. En zakten dan eerst af naar Grand Teton & Yellowstone in Amerika (dus schuin rechts naar beneden op de kaart). We proberen niet meer dan 3-4u per dag te rijden dus deden enkele stops in de staten die we passeerden.

Nu gaan we weer omhoog richting de nationale parken van Banff/Jasper. Nadien terug verder links en naar beneden om onze camper af te zetten in Vancouver.

Wat eten jullie daar?

Fastfood eh, godganse dagen burgers en frieten. Nee zot! Christoph kookt meestal terwijl ik de kindjes klaarmaakt en momenteel is de specialiteit omelet met toast voor ontbijt. 🍞🍳 Als avondmaal scoorde momenteel de spaghetti even hoog als de steak op een bedje van verse groentjes. Maar, eerlijk is eerlijk we gingen ook al in Mc Donalds voor de big sky menu waarvan je een hele familie kan voeden voor amper $15 (=🍔🍔🍟🍟20🍗🥤🥤)

Terug in Canada

Waar de border control in het begin een 3u durend spelletje was met strenge beamten die onze camper doorsnuffelden, onze banaan en appel confisqueerden en een pak papieren lieten invullen, was t nu simple comme bonjours. Naar loketje rijden, 4 stempels zetten en hupsakee binnen! Ze moesten zelfs niet eens de slapende kindjes zien 👌🏻

Misschien omdat we in het nationale park de grens over gingen? Hadden we geweten dat t zo simpel was, we hadden gerust gisteren avond nog kunnen doorrijden. Wij hadden ons weer aan een dagvullende activiteit verwacht! Al maar een geluk hadden we niet al ons eten weggesmeten. De Canadezen zitten er duidelijk minder mee in dat je Amerikaans vlees, fruit en groenten meebrengt. Zou dat in Amerika veranderd zijn sinds Trump? We zagen ook al auto’s met stickers op van waar welke onderdelen gemaakt werden en zelfs onze bus shampoo vermeld trots dat er geen buitenlandse ingredienten aan te pas kwamen… soit

We zitten dus nu in Waterton National Park. Dat is eigenlijk hetzelfde park als Glacier NP alleen dus aan de andere kant van de landsgrens.

3/4 van het park is wel gesloten. Eind augustus 2017 is er een grote blikseminslag gebeurd en ongeveer de helft van het park is toen afgebrand in de Kenow bushfire. Dus alle wegen moeten nog hersteld worden, de kliffen gestut (gisteren kwam een rotsblok ter grootte van een camion naar beneden dus no way dat ze de toeristen daar heen laten gaan). De rangers en natuurbeschermingsgroepen zijn ook zeer bewust bezig met beschermen van het gebied. Er staat nu immers niets dus de kans is helaas groot dat uitheemse onkruiden t gebied overnemen voordat alle inheemse biotopen weer hersteld zijn… in principe zou het hier moeten vol lopen met grizzly beren, elanden en herten maar de laatste tijd wordt uiteraard minder wildlife gespot.

Waterton is een gezellig klein dorpje. Overal free wifi, een paar kleine winkeltjes, een grote speeltuin (met spray park voor warme dagen), vriendelijke mensen in het visitor centre, een supermarktje (basic stuff) en wat kleine gezellige restaurantjes/koffiehuisjes/ijssalons.

Waterton met kindjes?

  • Speeltuin naast de kerk aan het visitor centre of de grotere in het stadscentrum waar ook het waterpark is.
  • Buggyvriendelijke wandeling aan het meer. Helemaal geasfalteerd, informatieborden & rode stoelen onderweg bij de viewpoints. Ook dieren sporen in het voetpad voor kindjes om te volgen (maar breng warme jas mee want staat gekend om veeeeeel wind wat we ook aan de lijve ondervonden 🤷🏼‍♀️)
  • Het meer heeft een strandje met keien. Allesinds genoeg om Ava bezig te houden voor een rondje steentjes smijten.

Al het bos op de rotsen is weg dr de bosbrand
Zoek de beer…

Adresjes

Pizza 49: test de bizon pizza met besjes! Eerst vond ik de bessen combo wat raar maar per slot van rekening ligt er op een Hawai ook ananas. Echt jummie! Vriendelijke eigenares en heel restaurantje versierd met fotos van uitzichten/hikes uit de streek. Kinderstoelen aanwezig! Medium size pizzas meer dan genoeg. Overschot naar goede gewoonte in een doosje meegekregen!

Overnachting: Waterton city camping. In een normaal toeristisch jaar ongetwijfeld razend druk maar wij hadden in de namiddag de plaatsjes nog voor t kiezen. Propere sites, veel picknicktafels en sanitair.

Er is nog 1 andere camping open maar onze camper is net te groot voor die plaatsjes. Ook een pak motel/hotel/huisjes te huur in t stadje dat erop voorzien is je na een hiking avontuur terug te laten herbronnen. Zeker op voorhand boeken zodra t ganse nationale park weer open gaat! (27,4 CAD site zonder voorzieningen)

Tussen de beren in Glacier Nationaal Park

Dag 1 – Regen ontvluchten

Wakker worden in de regen is in een mobilhome toch iets gezelliger dan in een tent. Er is niets zo hatelijk als kletsnat opkramen of doorweekt van het sanitair terugkomen. Gelukkig hoefden wij niet buiten te komen!

Onze eerste stop vandaag was het St Mary visitor centre. Gezien dit bij aankomst al gesloten was,

wilden we nu kijken wat ze bij regen (en mist van de brand verderop) aanraadden. Door de regen en sneeuw van de afgelopen nacht, was de brand in het westen van het park (achter de bergketen) gelukkig veel teruggedrongen. Er werd zelfs al gedacht op de bergpas over enkele dagen weer open te maken…

We keken de film over het park en ontdekten dat alle gletsjers tegen 2020 (of 2030 afhankelijk van de bron) weg zullen zijn, checkten de expo over de Blackfeet indianen en andere stammen die hier eerst woonden, en deden een praatje met de rangers (en stuurden stiekem ook wat whatsappkes over de trage free wifi)

Het werd ons afgeraden om de shuttle te nemen nr Logan Pass. Op de top was er immers een sneeuwstorm en daar wil je nu niet bepaald met 2 ukjes in terechtkomen. Met de mobilhome zijn we verplicht te parkeren na een 8tal km op de ene route door het park en de gratis shuttle te nemen, dat is immers niet toegestaan voor voertuigen >21ft. Bovendien is er echt maar weinig parkeerplaats op alle stops en dat staat meestal al vol met auto’s van hikers die een paar uur (of dagen) weg zijn.

We besloten naar 2 Medicine lake te rijden aan de andere kant van het park om daar te wandelen, maar onderweg kreeg C in de smeltsneeuw een zeer onveilig gevoel. Er zat dus niets anders op dan omkeer te maken een iets dichterbij in Many Glaciers te gaan schuilen voor het rotweer. Er was ons verteld dat daar een prachtig Zwitsers chalet achtig hotel lag met warm haardvuur.

Nu moest ge dat kampvuur warm gevoel er wel bijdenken daar tussen de bommakes in t hotel, maar bon… droog, een zitplaatsje, een muffin en een vierkante croissant (tssss die Amerikanen toch) en meer hadden we niet nodig om onze namiddag te passeren.

Toen we terug reden naar onze camping begon t op te klaren, en sprongen we impulsief nog op de shuttle naar de top voor een uurtje. Prachtige uitzichten onderweg naar Logan Pass toen langs het meer ineens bergen opdoken die we nu wél konden zien, en Ava vond de BUSSSSSSSS geweldig leuk!

Overnachting: Camping St Mary: Loop B is iets meer beschut tegen wind dan A en daar mag de generator ook. Basic sites maar prachtig uitzicht op de bergen. Enkel sanitair & dumpstation. Berenafvalcontainers aanwezig. ($23)

Adresjes: hotel in Many Glaciers heeft geen echt restaurant, vermoedelijk eten beter in de INN iets buiten t stadscentrum.

Dag 2 – wandelen tussen de beren

Ontbijt op bed voor de 2e dag op rij…Just my luck, benieuwd of Christoph die traditie na Glacier NP verderzet 😝

Vriezenskoud buiten en wind die klettert tegen de mobilhome. Dan geraak ik dus niet gemotiveerd om van onder die lekker knusse dons onderuit te komen hoor! En t is vakantie dus dan mag uitslapen, nietwaar? Zeker toch als je s nachts 3x melkfabriek moet spelen voor een baby die nog maar eens zienderogen groeit (sommige mensen denken dat we met een tweeling op pad zijn zelfs!🙄)

Soit, tegen 10 u dan toch in gang geraakt en op Sunrise point opnieuw de gratis shuttle genomen om een wandeling te doen die ons aangeraden werd op visitor centre… t begon al goed. We waren nog geen 5min weg en er stond al een bord met waarschuwing voor beren. Ik was ineens toch minder stoer. Dat laatste greintje stoerheid verdween trouwens nog sneller toen we ineens verse kaka van “een beest dat besjes had gegeten” op t pad zagen liggen. In stilte stapten we verder elk proberend de andere niet ongerust te maken. Maar toch, ineens wilde Christoph wel heel graag de gebruiksaanwijzing van die berenspray nog eens bestuderen. En ik kan u zeggen, ik heb een heel uur gepraat tegen de kindjes en Christoph zodat die beren ons achter elke bocht ook konden horen en al lang ribbedebie waren.

Contradictorisch hoor, je wilt ze zien maar anderzijds echt totaaaaaaal niet en al helemaal niet van dichtbij. Volgens de regels moet je er 100m vandaan blijven en als je er eentje ziet, rustig pratend weer achteruit stappen. En tja, ons berenalarm “Ava tettergat en Lia draagzak-blijter” besloten net deze wandeling te slapen… 😬

Ik moet u dus niet uitleggen dat we beiden niet mega genoten hebben van de uitzichten op bergtoppen, het meer en de verschillende vegetaties.

Na een klein uurtje kwamen we uit de tegenovergestelde richting een bommake tegen die op haar eentje op weg was. Ze dubbelcheckte nog eens of we berenspray meehadden want zij had “kaka” en “afdrukken” gezien. Wel, ik kan u zeggen dat ik op dat moment veel geld had betaald voor een shuttlebuske achter de hoek. Maar tja, er zat niets verder op dan doorstappen. En we kwamen al gauw bij de meer gekendere stops waar het krioelde van de toeristen die watervallen fotografeerden en de magnifieke uitzichten op t meer vanuit het platgebrande bos.

De regio waar we zaten was in 2015 platgebrand door een brand veroorzaakt door trekkers die hun kampvuur niet gans gedoofd hadden. Zot hoe de bomen langs de buitenkant zwartgebakerd toch nog overeind blijven staan in een bos vol kleinere bessenstruikjes en alpine bloemen.

Soit, na dus 2u wandelen aan een zot “ik zit toch wel met de poepers” tempo met een 10tal kilo slapend kind extra elk, zaten we beiden door onze energiereserves en stond een pastake en siësta in de camper op t programma.

Nadien reden we terug naar Many Glaciers waar we onze laatste camping nacht in t nationale park wilden doorbrengen en nog een korte wandeling wilden doen. Aan de parkingang bleek al snel dat die camping ondertussen vol zat.

In de hoop onze camper ergens op de baan te kunnen draaien, reed Christoph verder door. En wat een geluk! We zagen een mama beer en 3 kleintjes. Het gebeurde allemaal in een flits… Dus echt veel te snel om de camera af te stellen. Helaas werd de ervaring voor iedereen wat verbrod door het k*twijf in de auto voor ons die alle remmen toesmeet en het verkeer in 2 richtingen blokkeerde om een selfie te gaan nemen (wat dus echt NOT DONE is🤬) Byebye beren! Nadien zagen we er nog één eenzaam rond de rivier maar dat was van veel verder (gelukkig maar na die schrik van vanochtend vind ik beren zien vanuit de auto dik oke)

Nadien reden we door naar camping Rising Sun. Deze camping was half afgezet omwille van beren en enkel toegankelijk voor mensen met harde campers die flink de regeltjes volgen. Enkele domme toeristen hadden daar immers onlangs beren gelokt door eten in hun tent achter te laten… Het crime scene achtig lint herinnerde er ons allemaal aan dat wij op bezoek zijn in de dierenwereld en niet omgekeerd. We pikten nog een ranger talk mee (waar Ava bevallige vrijwilligster speelde samen met de brandweermannen), kookten en gingen met prachtig zicht op de bergen slapen (en voor de ongerusten… geen beer gehoord of gezien en alle kakpampers of etensresten netjes in de bearproof vuilbakken gedumpt just to be safe!)

Overnachting: Camping Rising Sun – Basic sites in het groen, toegankelijk voor hardsided campers tot 25ft. Enkel sanitair & dumpstation. Berenafvalcontainers & lockers aanwezig. ($20)

Glacier NP aanraders met kids:

  • Free shuttle nemen en hier en daar wat wandelen (door bosbrand ging shuttle bij ons niet verder dan Logan Pass). Gaat elk half uur en verplicht voor elk voortuig >21 ft.
  • Wandeling van Gunsight Pass Trailhead naar Saint Mary Falls/Sunrift Gorge/Baring falls. Alles doenbaar met kids in de draagzakken mits genoeg lef om eventuele beren te trotseren. Zelf stappen kon ook al kwam de begroeing vaak tot aan onze knieen dus minder aangenaam voor echt kleine stappers. Je kan ook vanop Sun Point starten en rechtstreeks naar Baring Falls wandelen van daaruit (3.2km). Of gewoon aan de shuttle stop van Sunrift Gorge naar boven wandelen.
  • Wandeling Hidden Lake Overlook. Start achter het Logan Pass visitor centre. Een stuk verder wandelen tot aan t meer kan ook maar bij ons afgesloten owv beren activiteit. Staat wel gekend om vanop de lookout beren te kunnen zien. Misschien iets leuker dan onze hike achteraf bekeken?
  • Sommige families kiezen voor een boottocht op t meer maar Ava was vorige keer op een boot niet zo onder de indruk bovendien was er ijskoude wind bij ons, dus wij zaten liever beschut in het bos dan in het midden van het St Mary meer.
    Er zijn ook junior ranger programma’s voor kids 5-12j.

Dingen die wij graag nog gedaan hadden

  • Gaan wandelen aan 2 Medicine lake. De Aster falls wandeling ginder werd ons op t visitor centre gepromoot als kind vriendelijk.
  • Het astronomy programma “half the park happens after dark” zou ook de moeite zijn. Wij hadden helaas geen babysitter mee 😁en ze deden t ook niet op de dagen dat wij er waren.

Vragenuurtje van het thuisfront – hoe gaat t met de kindjes?

Lia

  • Lia, het meisje dat met blond donshaar op reis ging en terugkomt met bruine plukjes ( al komt er in de verste verte nog geen kapper aan te pas 🤣)
  • Ze is ongetwijfeld de allergemakkelijkste van de 2 op deze reis, buiten de vervelende gewoonte om steeds nog een laatste kakpamperke te produceren als ze al ingegespt zit in de autostoel, doet ze niets anders dan lachen, eten en slapen.
  • Lia houdt niet zo van de draagzak, wat een verschil met mini Ava. Nuja, je kan haar niks kwalijk nemen ze is geboren in een hittegolf! Korte wandelingen staan bijgevolg op t programma en waar mogelijk kiezen we voor de wheelchair access paden zodat ze ook in de buggy kan.
  • Lia’s mondje staat niet stil. Ze brabbelt een ganse dag, eet haar handjes op (en dan roept Ava telkens “Lia mag nie opeet”) en blaast belletjes of oefent de g-klank. Super schattig!
  • Mevrouwtje doet al 2 weken alle moeite van de wereld om te leren ronddraaien van buik naar rug of omgekeerd. Alleen, voorlopig zonder succes! Haar tutje uit haar mond halen lukt vlot, terugsteken iets minder 🤔

  • Om een of andere reden trekt Lia mensen aan die foto’s willen nemen met haar. Zo vroegen al verschillende mensen of ze haar even mochten vastnemen & werd haar foto al gewhatsapped richting “vriendinnen in Azië” en “dochters met kleindochters die even oud zijn”.

Ava

  • Ava is een enorm flinke reisgenoot. Ze stapt vlot 2 km wandelingen mee, ze is braaf in de autostoel en kan flink alleen spelen in de mobilhome als mama en papa rijden. En we zien haar elke dag dingen bijleren…
  • Ze let goed op en kopieert mama en papa. Op een onbewaakt moment betrapten we haar dat ze naar haar zus riep “Lia Lia hiej kijk” en een foto nam met de muziek iphone😂. Ondertussen bedient ze vlot de ipad (dus als je rare mail krijgt van mij) en kan ze ook met mama’s Nikon camera overweg 🤷🏼‍♀️
  • Ava kent ook al een pak nieuwe woorden: “oppassss auwtooo”, “pfieets” 🚲 “naan” 🍌 “uki kijk” 📱”bussss” 🚍 “penneapfel” 🐿 “yes” elke dag komen er weer dingen bij!
  • Ava kent gelukkig het concept kinderarbeid nog niet en helpt graag mee in de mobilhome met de huishoudtaken
  • Ava wordt hier -helaas- overal als een jongen aangesproken. Ik vrees dat de standaard Amerikaan een roos joggingpak of een fluffy tutu nodig heeft om te detecteren dat t ‘een vrouwtje’ is. En tja ons madammeke is nu eenmaal een echte hiker inclusief de afritsbare broek en fleece truitjes 😜. Toch haalde ik stiekem al een haarspeldje boven, maar tegen de “coupe explosé reizigershaar ” is sommige dagen weinig te beginnen.
  • Ava is een zorgzame zus. Als zij uit de auto mag, roept ze meteen “Lia oowk” en begint ze aan de autostoelgordels te prutsen om haar zus eruit te nemen. 💞
  • Mevrouwtje Ava heeft hier ontdekt hoe graag ze wel niet bananen (“naan”) eet. De truc hier want warm eten en boterhammen gaan sommige dagen maar moeizaam binnen. En om een of andere reden wilt ze echt helemaal geen papfles meer, noch poedermelk, noch premade kindermelk, noch gewone volle melk. Haar waterflesje gaat gelukkig wel overal mee. Dus laten we haar maar veel water drinken en af en toe drinkyoghurt.
  • Ava geeft sinds kort ook aan wanneer ze pipi of kaka heeft gedaan. T werd enkel verwarrend in Yellowstone bij de pruttelende en naar rotte eieren geurende geysirs en modderpoelen waar ze midden het pad haar broek wilde uitdoen, denkend dat ze een diaper change momentje nodig had
  • Als Ava even een peuter inzink momentje heeft zijn er 2 dingen die altijd werken hier op reis. Oftewel beginnen we kinderliedjes te zingen ( huidig lievelingslied “hoofd schouders knie en teen”) zodat ze wordt afgeleid. Dan is ze steeds meteen vergeten waarom ze weende of protesteerde. Oftewel laten we haar “ooopa keijk” en kan ze een uur staren naar de foto van eerder deze vakantie aan zee op de schoot bij opa samen met “nono” (=Nore). Geen idee waar dat ineens vandaan komt maar ondertussen is die foto de screensaver van de oude muziek-iphone geworden die ze dan krampachtig vasthoudt en koestert zoals Schmiegel de ring in Lord Of The Rings 🤦🏼‍♀️. Meermaals per dag vraagt ze naar “opa”. Momenteel eerste plaats ver boven Uki (Bumba heeft al helemaal afgedaan) 😜 Dus oma, meme en pepe stuur ook eens een foto op 🙊
  • En haar gezondheid? Voorlopig niks meer te merken buiten een gezonde rode blos op haar wangen van het buitenleven. Kine is nog enkele keren aan huis geweest voor we vertrokken en veiligheidshalve toch alle mogelijke puffers en 2kg aan medicijnen mee. Maar so far so good met de longetjes!