T zit er weer op!

Dag 100/101

Vanochtend werden we voor de laatste keer wakker op Canadese bodem. We gingen snel onze ontbijt vouchers ophalen aan de receptie. Ons plan was om het zwembad maximaal te laten renderen. Dus voor we om 11u moesten uitchecken, konden we vast nog wel een uurtje plonsen, nietwaar?

Leve de baliemedewerkers die niet doorhadden dat een baby van 7 maanden helemaal nog geen donuts eet. Resultaat: 5 bonnetjes van 5$ die we mochten gaan besteden in hun “covid-ontbijtalternatief”. Dankzij een ideale combo van donuts, koffiekoeken, bagels, muffins en drankjes waren we voor de volle $1 extra gesteld in Tim Hortons en at iedereen heerlijk z’n buikje rond!

Terwijl mama de hotelkamer opruimde en alvast een poging deed om onze bagage te verminderen, werd er door papa en de meisjes nogmaals een poging gedaan om het wereldrecord “glijbaan afsjeezen” te verbeteren. Moeder checkte om 11u uit, de verzopen waterkiekens waren een klein klein beetje te laat. Maar, sneaky als ze waren, liepen de zwemkampioenen met de grootste air het motel naar buiten. Missie zwembad geslaagd. 

Abbotsford ligt ongeveer een uurtje rijden van Vancouver, maar we hadden nog 1 laatste stop voor de meisjes in petto: Redwood Park. In dat park is namelijk een feeëndorp. We keken onze ogen uit en konden maar niet kiezen welk van de zelfgeknutselde huisjes we het mooist vonden.

Helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde. Rond 14u vertrokken we terug naar de luchthaven. Gelukkig hadden we wat reserve ingerekend want door file en het feit dat we nog moesten tanken en zo in nog een andere verkeersopstopping belandden, werd t effe spannend. Amper 20min voor de deadline reden we de Alamo parking op. En gelukkig rekenen ze geen boetes aan voor “vader en moeder die de meststal nog moeten bijeenscharen in de auto”. De bediendes vonden zelfs dat we nog te veel opruimden in onze zoektocht naar verdwaalde wasco’s en vergeten schatten. We wilden dan ook een goede beurt maken. De buggy was 2x uit de koffer gevallen en misschien had dat wel wat krassen veroorzaakt op de achterbumper die we niet persé gingen opbiechten. Maar helemaal geen probleem. De auto werd piccobello verklaard en we tikten af op 1933km!

Op de luchthaven bleek al gauw dat onze vlucht bijna 2u vertraging had. Bijna 2u… want bij meer dan 2u moeten ze volgens de Canadese wetgeving compensaties betalen…

Al bij al viel dat nog goed mee die 7u dat we dan eigenlijk te vroeg waren aangekomen.

Hoe we die tijd doodden? Wel, we hadden nog wel wat inpakwerk te doen. Met 2 transportkarretjes spullen vertrokken we uit de autoverhuurzone, maar dat was nog niet bepaald klaar voor vertrek 🤓 We offerden 1 transportzak op en maakten er een extra reistas van. Echt waar, die dingen zijn zo z’n geld waard. Je kan blijven proppen rond je trekkersrugzak en in gevallen van “extra vergaarde spullen” heb je dus altijd een reserve valies bij de hand 🥳.

We mochten 5x 23kg inchecken, elk een stuk handbagage en dan per kind nog een autostoel + voor Noah een buggy…. Het werd iets van een 76kg in 5 tassen en een plastic gewrapte autostoel + 2 auto verhoogkusssens van de meisjes.

Nadien gingen we bij Wendy’s eten. De meisjes vonden het heerlijk al waren er deze reis vast en zeker al heerlijkere kipnuggets, burgers en frietjes.

Vervolgens was het tijd om allemaal uit de zomerkleren te springen en een tenu uit te zoeken die ons warm zou houden in het koude airco vliegtuig. Voeg daar dan nog ettelijke pipi pauzes, kakpamperkes en aanschuiven hier en daar aan toe en de tijd vliegt!

Leve Noah die ons overal het verkorte traject in de luchthaven opleverde. Bij security werden we nog even op de vingers getikt voor 2 vergeten sapjes minute maid maar verder verliep het vlot. We waren ruimschoots op tijd aan de gate en de meisjes genoten bijgevolg van een uurtje schermtijd… inchecken liet op zich wachten, maar eerlijk… of we nu in Vancouver moesten wachten of zoals gepland 6u in Londen… t maakte ons allemaal niet uit.

Ook in Londen smolten de 4u wachten gezapig weg. We hingen wat rond tot de gate gekend was en genoten daarna van het “early boarding privilege”. Danku Noah…

En dan nu… wachten op oma en opa die 3 maanden op onze auto gebabysit hebben en hun slaap opofferen om ons laat op de avond op te wachten in Zaventem met lekker vers brood en choco. Tja, wij zijn nogal sjansaars eh 🥰

Voila, de allerlaatste.

Cliché als het is, het is werkelijk voorbijgevlogen. 101 dagen. 22.000km on the road en 35.000 als je t vliegen meetelt.

We komen terug met ne lege portemonnee maar een hoofd vol herinneringen aan prachtige avonturen.

Leuk dat jullie meelazen. Echt, bedankt aan de trouwe fans die elke letter verslonden, elke foto 3x bekeken en ons mailtjes a volonté stuurden. Het was altijd leuk iets van het thuisfront te horen of jullie filmpjes te luisteren als we dan es wifi vonden. Wij vonden het zelf leuk om hier ons reisdagboek in detail bij te houden zodat we zeker niets vergeten van dit grote avontuur en mijmerend kunnen wegdromen bij “weet ge nog toen” als onze kids “op reis gaan met mama en papa” saai vinden en liever op hun luie kont met vrienden ergens in een all-in gaan chillen. Als ge volgehouden hebt met lezen in al die tijd, proficiat. Want dat was hier nogal ne roman eh… onze memoires komen uit in encylopedie vorm peins ik 🫣

Moest je vragen hebben over een deel van onze route, aarzel dan niet. Want hoewel we hier al uitvoerig berichtten, is er nog zoooooveel meer te vertellen over t prachtige Canada en Amerika!

TTYL! 👋🏼

3 gedachten over “T zit er weer op!

  1. Ieder mailtje gelezen en elke foto bekeken! Wat veranderen de meisjes en vooral Noah! Heel tof om te zien, hopelijk een goede terug vlucht gehad! Veel groetjes, Ellen

    Like

    1. We zijn terug in België en die globetrotters hebben t prima gedaan… onderweg nu al meteen in slaap getotterd. Al mompelden ze wel nog iets over wakker maken thuis voor ne goeie Belgische boterham met choco 🤣. Heel veel groetjes van ons!

      Like

  2. Zo blij dat ik mee mocht op reis! 🙂 De meisjes beseffen niet half hoeveel geluk ze hebben met zulke globetrotters van ouders. Noah is natuurlijk nog te klein om zich er iets van te herinneren. Werkelijk zo een fantastisch avontuur maken er niet veel mee. Ook voor jullie was het allicht genieten met volle teugen – soms was het toch ook wel eventjes spannend maar ….eind goed al goed. En nu op naar volgende avonturen…..

    Like

Laat een reactie achter op Ellen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s