Categorie: Kazachstan

T zit er (bijna) op

Geplaatst in Kazachstan, KirgiziëEen reactie plaatsen

Tijd om uit Bishkek te vertrekken en weer de grens over te springen richting Kazachstan. Onze vrienden deden dat gisteren al. Het was voor hen immers wat onduidelijk of er eventueel nog miserie zou zijn aan de grens met die verdwenen nummerplaat. Na verschillende politiebureaus hadden ze wel al een papier dat de nummerplaat gestolen was. Maar na een extra politiecontrole, met veel “gemouwveeg” om de boete te ontwijken, blijkt dat er toch nog een ander papier nodig zou zijn om “te mogen blijven rijden met een auto zonder nummerplaat”. Ze houden hier van omslachtig en papierkes zenne 😂. Maar dus alles is bespreekbaar ook. Stefanie heeft zich toch al wel een paar keer uit een boete dreiging geluld 😇

In Bishkek bezochten we even nog Victory Park, een KFC (maar man echt fastfood maken kunnen ze hier NIET!) en dan was t de moment suprême… die beruchte lange grensovergang.

Het viel al bij al reuze mee. Een dik uurtje! Zoals de vorige keer werden auto+chauffeur weer gesplitst van alle passagiers. Ik stak dus met de kindjes over de lange brug tevoet over en kwam daar terecht in een inefficiënt systeem van rijtjes en controle. Er drong zich effe een kleine ruzie op met voorkruipers, maar vrij vlot arriveerden we ineens in niemandsland tussen Kirgizië en Kazachstan. Daarna was t verder wandelen naar de controle van Kazachstan. Daar moet je blijkbaar zelf weten dat Europese paspoorten gans links moeten aanschuiven. Gelukkig kwam een Pools meisje ons uit de foute rij halen met de melding “dat staat hier nergens aangegeven maar ge wilt dat misschien wel weten”. Hallucinant toch, hang dan toch een papiertje voor de toeristen als er maar ene is die Engels kan🤣.

Halfweg de wachttijd sloot het loket ineens en konden we op zoek naar de nieuwe rij voor Europeanen 😅. Doordat ze bijna nooit Engels kunnen – was t van “stempel” “stempel” “stempel” en konden we verder zonder vragen. Christoph stond toen al een tijdje op ons te wachten…

De rit naar Almaty was nog een paar uur en duurde verdacht lang doorheen de stad (file!) maar dankzij het vooruitzicht van een reeds goedgekeurd appartementje en aperitieven met onze vrienden, bleven we doorperen! De kids genoten van wat schermtijd en donuts.

Christoph wilde perse “on the way” nog effe stoppen bij t waterreservoir maar bon, rond 17u waren we er dan eindelijk! Het appartementje voor de komende 2 nachten!

We namen 2 yandex taxis naar de stad en zochten een restaurantje op. Geen hoogvlieger maar het was leuk om de best wel bruisende stad te ontdekken bij avond.

Straten vol muzikanten (de ene versterker die de andere probeert te overtreffen), volk dat krioelt op de straten (moet niemand dan morgen werken?) en zelfs nog een pak winkels die zo laat s avonds open waren.

We keerden huiswaarts en staken de kids in bed terwijl de volwassenen nog effe verder babbelden in de living. Rond middernacht sliep iedereen…

En dan zat t er al bijna op. Op onze voorlaatste reisdag volgde een belangrijke dagtaan: Auto inleveren. Altijd spannend. We kregen de wagen met best wat schade, maar onder ons toezicht was de achterbumper – die met spanbandjes aaneen hangt – wel verder afgezakt en rond de uitlaat opgesmoord…

Maarten en Stefanie hadden best lange discussies gehad over die “losgetrilde nummerplaat” en ik wilde gewoonweg onze 300€ waarborg terug. Per slot van rekening konden wij daar niet aan doen (en betaalden wij al ruimschoots voor die platte band onderweg 🤣)

We stopten bij carwash 1 en concludeerden na een tijdje dat er een ganse witte film kwam op de wagen. Dus hup, ons plan om alles zelf te wassen in de vuilbak en toch maar naar de carwash waar ze je gans interieur zelfs deepcleanen en een halve auto-spa-treatment voorzien.

Alleen, toen we bij carwash 2 aankwamen (na zelfs een stukje spookrijden 🤯) was daar niemand, lag t personeel te slapen en werden ze absoluut niet wakker van ons getoeter. Balen, toen er een manneke kwam die gewoon op google translate toonde dat t schoonmaakpersoneel pas nog een uur later kwam.

Wij dus door naar carwash 3 op hoop van zegen dat we er dan toch zelf iets van konden brouwen. We staken onze bijna laatste tenge in t machineke, leenden wat zeemvellen en stofzuigden eindeloos elk stukje vergeten koek, chips en modderbrokje op…. Klaar voor inspectie!

Mark, de Amerikaans eigenaar, bleek een betere dag te hebben en was onder de indruk van Christoph die meteen onder de wagen ging liggen met een actieplan voor bumper-herstelling. Misschien was t ons geluk dat we waren “vergeten te tanken”. Ze hadden alvast iets om waarborg op in te trekken. Maar doordat wij onze dure autostoel nog konden “doorverkopen” aan een vriendenprijsje vonden we snel een deal en liepen we uiteindelijk met ietske meer dan de waarborg terug buiten…. #oef want de zenuwen stonden gespannen.

Ons plan was via Yandex naar de stad te reizen. Voor t eerst moesten we 20min wachten. Toen de taxi eindelijk aankwam, brabbelde die iets en reed gewoon weer weg… den boer! Snel deden we een 2e poging die ons aan de intussen hogere prijs afzette aan Atakent Shopping Mall.

Ons plan was snel lunchen, maar onderweg werden we afgeleid door (i) een nieuwe zonnebril voor Christoph, (ii) de Rich Family winkel waar we heel goedkoop nieuwe schoenen voor Noah/sportschoenen voor Ava, een pet voor Noah/Lia & een jas voor Noah scoorden.

We aten bedenkenlijke fastfood en wandelden erna de ganse stad een paar uur verder door met als einddoel “samen laatste avondmaal”. De Persyns hadden er een drukke dag opzetten met een museum (waar geschiedkundig toch wat verzwegen tijdspannes het geheel ongeloofwaardiger maakten), de Kok Tobe kabelbaan (pokkeduur en nadien een half pretpark), de green market buurtmarkt etc. Wij waren best tevreden met de enkele murals en de Almaty appels 🤪.

We dronken iets samen rond “old square” en gingen nadien samen Oekrains eten in Bitanga. Amai, hoe lekker was dat! Borden werden tot de laatste hap uitgelepeld! Wat een voltreffer. Gevulde paprikas, zarenki (een soort van ravioli achtig iets), gegrilde vis, pasta, pannenkoeken met zalm, etc.

De allerallerlaatste dag was er eentje van inpakken/inproppen en nog wat rondslenteren door de botanische tuin (betalend, nog nooit meegemaakt!), kids teleurstellen dat we de dure indoor speeltuin dan toch niet gingen betalen, papa Joe’s pizza lunch & meer geslenter door het first presidents park (neem zwemkledij mee bij goed weer. Officieel verboden maar alle kids zwommen in de waterpartij/fontein).

En dan tijd om huiswaarts te keren…

We puzzelden met bagage en laatste Kazachs geld en hadden nog net genoeg om met 3 airco wagens tot op de luchthaven te geraken (en dan had Maarten’s lexus madam blijkbaar toch geen airco en smolt hij een uurtje weg).

Onderweg kregen we een mailtje van Air Astana dat onze vlucht 1,5u vertraagd was. Gelukkig hadden wij een ruime transit voor vlucht 2 dus no worries. We gebruikten onze tijd om lekkere donuts te kopen, 2 cafetjes te doen en verschillende keren te gaan reclameren dat de Persyns kids blijkbaar alleen op een aparte rij moeten zitten (de aanhouder wint hier en toch aansluitende zetels! Iets wat enkel de supervisor kan veranderen… 2 laatste rijen houden ze vrij)

En zo, na enkele uren transit in de piepkleine luchthaven in Atyrau, een kleine smeekbede om Martha’s hoefijzer dat blijkbaar nog in haar handbagage zat, een paar dutjes hier en daar… stonden we terug op Schiphol!

Wat een reis was me dat!!!!

Overnachting Almaty: we boekten iets bij booking dat opnieuw geannuleerd werd. Door ons niet gewonnen te geven, kon Stefanie via dezelfde eigenaar iets nieuws fixen. Gezien 3 dagen verhuur een half maandloon oplevert zijn t dus vaak mensen die hun eigen appartement leegmaken en tijdelijk elders logeren… voordeel voor ons, de mevrouw was best flexibel en we mochten tot 16.30 blijven op de dag van vertrek ipv uit te checken voor de lunch en alle bagage mee te zeulen. (280€ voor 10pers/3 nachten) – adres Baqytjan Baıqadamov kóshesi, 2Д – verdiep 5.

Bye bye Kazachstan en hello Kirgizië

Geplaatst in Kazachstan, RoadtripGetagd , 1 reactie

Na Saty reden we de prachtig mooie Kegen Pas richting grensdorp Kegen. Je kan moeilijk beschrijven hoe je dan in elke bocht weer iets nieuws ziet.

Honingboeren die hun marchandise verkopen, yurts in de vrije natuur met prachtig uitzicht, paarden die in de schaduw van de afkalvende zandbermen staan, vee dat onder de brug van de rivier schuilt voor de hitte, kleine nederzettingskes van yurts met de upgrade stacaravan waar vermoedelijk enkele families samenhokken.

Kegen was een relatief grote stad waar we wilde eten. Alleen, doordat de guesthouse in Saty er met al ons Kazachs geld vandoor was, zochten we eerst cash. Ik kan u zeggen missie van Echternach. Wat de app aangaf was onvindbaar, niks herkenden we, meermaals gevraagd waar ze geen Engels konden. Super frustrerend en tijdrovend! Uiteindelijk met aanwijzingen van een meneer in de bib vonden we iets maar helemaal niet daar waar hij een gps pinnetje gezet had 😜.

Tanken ✅ (helft goedkoper dan Kirgizië), cash geld ✅, inkopen ✅ en uiteindelijk een snelle supermarkt hap op straat ipv uit eten. We wilden immers absoluut tijdig de grens over en hadden al bijna 1,5u verloren.

De grens was op zn minst gezegd speciaal te noemen. Ik denk dat er 2 drugshonden snuffelden, onze paspoorten 8 keer gecontroleerd zijn en Christoph als chauffeur kreeg er dan nog een apart spervuur aan vragen bovenop. But hey, we made it to Kirgizië.

Prioriteit was Kirgizisch geld afhalen en een simkaart vinden zodat we vlot gps kunnen gebruiken en met onze vrienden kunnen communiceren.

In het eerste dorpje lukte geld, maar simkaarten waren nergens te vinden. Uiteindelijk vond ik er in Tyn in de supermarkt naast t busstation.

Alleen, toen begon t… ik zweer u meer dan een uur heeft t geduurd en is zowat elke winkelbediende die iets met mij kon praten opgeroepen. Onze telefoons moesten in t Russisch, ze moesten vanalles activeren… ik kwam er zot van. Uiteindelijk Christoph in de auto gaan roepen want zijn telefoon kreeg ik niet ingesteld. Gooi dan nog 3 doodmoe kids in de mix, eentje die pipi moet doen… niet ons beste moment 😬

Maar bon, uiteindelijk konden we verder en bereikten we 2u later in het donker de boerderij waar we 3 nachtjes logeren. We schoven dankbaar onze voetjes onder tafel voor de pasta die Maarten en Stefanie gekookt hadden met een geleend kookvuurtje…

Overnachting: Farmers Pond House, Lipenka (40m van Karakol maar de moeite als je t echte boerderijleven wilt leren kennen)

Kolsai en kaindy lakes

Geplaatst in Kazachstan, KinderwandelingEen reactie plaatsen

Vanuit Saty maak je 2 uitstappen. Eentje naar de Kolsai meren en eentje naar het Kaindy meer. Reisbegeleider Christoph had daarom 2 dagen Saty geopperd bij t plannen van de reis! Goeie keuze!

De regio is best toeristisch want Saty is zowat het schoolvoorbeeld van lokaal toerisme. Elk huis baat wel een guesthouse of voorziening voor toeristen uit. Als je door de hoofdstraat reed, merkte je het meteen. Anderzijds was t niet dat er dan wassalons, restaurants en veel winkels waren. Naar Westerse normen een zeer bescheiden kleiner dorp.

Wat je dan wel weer merkte, is dat er ineens “checkpoints” verschenen waar er entreegeld gevraagd werd voor iets wat een tijd geleden ongetwijfeld nog gratis was. En er was ook een heel handeltje aan vervoer in buhanka’s en te paard. De mensen proberen echt hun brood te verdienen aan toeristen!

Na ons ontbijt de eerste ochtend (we wisten de havermoutpap te ontwijken en aten fried eggs) gingen we op wandel.

Tegen 10u stonden we klaar op de parking aan Kolsai Lake 1 gepakt en gezakt voor onze wandeling naar meer 2! Een wandeling van 8 km maar wat ze vergaten te zeggen, is dat… t modder klimmen was over stenen en boomstronken. Serieuze hoogtemeters en TOTAAL GEEN 8 KM!

Ergens rond km 5 hadden we in t snotje dat t een serieus pittige dag ging worden! Maar we zetten vastberaden door (oftewel wou niemand de sissi zijn die eerst opperde om terug te keren).

De wandeling heen was wel 10km volgens Maartens wandelhorloge! Eerst meer 1 volgen, daarna door een wei vol wildbloemen, t bos door en dan verder klauteren klauteren klauteren tot aan meer 2. Daar zouden we picknicken en effe een uurtje chillen.

Eenmaal aan het meer hoorden we in de verte de donder rommelen. We keken naar elkaar in onze t shirts zonder mouwen, KW loos op pad… echte helden 🥴. We aten onze boterhammekes en pepten de kids op om terug te keren. Een vriendelijke koppel Kazachen bood nog aan om onze kids te paard mee te nemen, maar bon… dat vonden we toch ook maar wat raar. Waar gingen ze die kids dan laten aan de start? Te paard was t immers “maar” 2u versus wij minstens 3,5u wandelen. Er zat niets anders op dan een schietgebedje te doen en vaart te maken.

Eigenlijk ging de terugweg verbazend goed. Tijdens de regendruppels ontweken de volwassenen het “what if” gesprek. Gelukkig was t maar een mini plensbui net op t ogenblik dat wij door t eerste stukje bos klefferden. We bleven gespaard van bliksem en echt onweer.

We klokten af op 9u wandelen, 18.6km en 760 hoogtemeters en 3 gevonden hoefijzers. Wat een prestatie! I mean, Lia haar vorig wandelrecord uit Alaska was 9km en nu verdubbelde onze 6jarige dat ineens! 😍 En Ava die leek nog meer aan te kunnen want ze huppelde erdoor in aardige pas. Noah zat in de draagrugzak dus voor Christoph (en zn knie die in september geopereerd wordt) was t volgens mij puur afzien bij momenten, maar stoer als ie is (of koppig) wilde hij perse Noah zelf het hindernissenparcours doorzeulen.

De hostelmevrouw had al ongerust getelefoneerd en berichten gestuurd. Vermoedelijk had ze niet al te veel gasten die dergelijke dag presteerden. De horde toeristen die wij zagen, hingen vooral rond aan de eetstandjes op de parking en rond de houten wandelpaden die ze nog volop aanleggen rond meer 1. Daar vertrekken immers ook de waterfietsen en roeibootjes die je kan huren. En gezien t nog volop in opbouw is, verwachten ze de komende jaren nog meer volk! Yurts, restaurantjes, viewing platforms, een meute horsemen klaar om je mee op pad te nemen… Kolsai is klaar voor de doorbraak van Kazachstan als reisbestemming!

Piepedood aten we in onze homestay en probeerden we de kids tijdig hun bed in te krijgen, alleen de kindjes van de eigenares wilden weer komen knutselen en loombanden. Dus bon, t werd dan wat later e omdat ze onze was geplooid had en ze toffe kids had! 😂

Voor dag 2 had onze gastvrouw vervoer naar Kaindy lake geregeld. We hadden die Buhanka’s (taxi busjes) al zien klaarstaan buiten aan t dorp, maar vonden t wel handig dat we gewoon na t uitchecken meteen konden instappen bij onze prive chauffeur. We pasten er net allemaal in!

De rit naar het meer is ongeveer 40 min hobbelen, een paar riviertjes door en niet voor zwakke magen. Helaas was Lia net die ochtend misselijk opgestaan 🥴

Normaal raden ze 2u aan om Kaindy te bezoeken, maar gezien wij voor 16.30 aan de grens met Kirgizie verwacht werden, deden we t op een drafje! We wilden ten allerlaatste 12.30 weg zijn uit Saty.

In plaats van te wandelen van de parking tot aan het meer, besloten we op de taxibusjes te springen, maar niet zonder eerst af te pingelen 😅. Christoph vloog ook eventjes met de drone over het meer. Kaindy ontstond in 1911 door een aardbeving die een natuurlijke dam maakte en het gebied deed onderlopen, waardoor alle bomen nu als zielige stokjes in t meer staan.

We hobbelden nadien terug richting Saty. Ditmaal hield iedereens maag t wel 😅.

Tijd om naar Kirgizië te rijden!

Kostprijs activiteiten:

* Toegang tot Kolsai lake – 2.350T maar ik brabbelde wat Engels over 2 adults & 1 schoolchild (hier gaan ze pas nr school op 7j) en ze verzonnen volgens mij gewoon te plekke een prijs.

* Buhanka naar Kaindy Lake – 20.000T

* Toegang tot Kaindy Lake – 2.000T omdat we wat van onze tak maakten dat 4.000T te veel was. Zo zie je maar alle prijzen variabel hier.

* Taxi van t lake zelf voor t laatste stukje – 3.000T voor ons met 10 gezien we kids op schoot zetten enkele rit. Normaal vragen ze 500T per persoon / 6000T te paard.

Overnachting: geboekt via Whatsapp. In Saty aan de blauwe moskee linksaf, eerst straat rechts en dan op de linkerkant waar het na verlichtingspaal 2 inspringt een grote bruine poort. Ze verhuren 5 kamers met gedeelde badkamer en 2 yurts.

De homestay kostte 12.000 T per persoon per nacht (>5j). Wij kregen ontbijt en avondmaal. De beloofde lunch was nergens te bespeuren 🤔. Vervelend wel dat t tevoren leek alsof we 13.000T per persoon moesten betalen voor 2 nachten. Of de eigenares helemaal recht in haar schoenen stond, wie zal t zeggen…

T gekke is, aan de voet van de Kolsai meren staat t vol met yurts, hotelletjes en bungalows. Alleen die kan je op internet nog niet terugvinden in t Engels! Ter plaatse staan ook alle borden enkel in Russisch/Kazachs. Begin er maar eens aan met google translate 🤭

4 Canyons op 1 dag

Geplaatst in KazachstanEen reactie plaatsen

Na het plattebanden avontuur sjeesden wij door naar Charyn Canyon. Tijdens corona ging daar alles failliet maar ondertussen wordt er weer een camping uitgebaat. Wij reserveerden elk een glamping tentje aan het visitor centre.

Enige nadeel we kwamen zo laat toe dat we dat in t donker moesten gaan zoeken. De keuken van t restaurant was ook nog maar een kwartiertje open. Wel lekker gegeten, al was bijna alles van kindmenu al uitverkocht en was de drankkeuze zeer beperkt. Water of water 🤪

Echt genieten van onze tent konden we niet, meteen iedereen t bed in. En dat mag je letterlijk nemen. 1 tweepersoonsbed en een bijbetalend plooibedje waar Lia dan uiteindelijk niet op durfde slapen. Ik kan u zeggen, dat was effe puzzelen, maar t lukte!

Om 6u ging de wekker want we wilden vroeg starten aan de wandeling in de canyon, alleen… het regende. We draaiden ons dus nog maar eens om en uiteindelijk waren we weg tegen 8u in het laatste beetje miezer.

Wandeling 1 was iets van een 1,5km bovenop de canyon met verschillende viewpoints. Gelukkig stopte t toen al met regenen.

Nadien waagden we ons aan de wandeling in de canyon. 5km heen en terug naar de rivier. Ineens kwam de zon erdoor… smelten! Snap je nu waarom de wekker zelfs in de vakantie om 6u stond?

In de namiddag plakten we er nog 3 extra canyons aan onderweg naar Saty. Het stukje van het natuurpark “ Valley of the castles” is immers maar een deeltje van het canyon mlandschap en er zijn nog 3 kleinere te vinden in de buurt. Die wilden we ook graag meepikken!

De eerste was Temirlik, ook wel Red Canyon genoemd. Het was even zoeken naar het 4×4 afslagje. Niet veel later kwamen we een bord tegen waar we niks van snapten, (wat achteraf bekeken betekende dat je eigenlijk een permit nodig hebt om daar te rijden) maar we peerden vastbesloten door en vonden t eindpunt. We testten ook eventjes de drone op Red canyon viewpoint. Trots dat we het ondanks t wegvallen van 4G en tegenspruttelende offline kaarten hadden gevonden! En ook wel spannend zo zonder reservewiel 😬

Uzunbulak oftewel Yellow canyon had zo mogelijk een nog bangelijker 4×4 pad. Hier en daar moesten we even prospectie doen om te kijken of we wel door zouden durven. Uiteindelijk reden we tot t zelfverklaarde einde en skipten we de wandeling.

Bestamak aka Black canyon was de enige dat echt aangegeven stond en toegankelijke viewpoints had. Een officieus en dan een mega toeristisch waar ganse autobussen stopten maar t uitzicht eigenlijk al ietske minder was.

De dag was best frustrerend bij momenten. We waren bijna constant gps loos, de hotspot werkte niet goed, de gpx route werkte niet overal en nergens eten te vinden. Ons middagmaal was uiteindelijk- voor wie wakker was – een Magnum met nootjes van t tankstation.

Na alle canyons gingen we rechtstreeks verder door naar Saty.

We waren er een pak later dan de Persyntjes en konden meteen aan het avondmaal van de homestay aanschuiven. Een tafel vol snoepgoed/koekjes/chips (dat daar dan eigenlijk 3dagen stond) en soort grote vleesravioli als menu.

Even later werd Stefanie afgevaardigd – nadeel van haar Russische skills – om met onze platte band op pad te trekken met een manneke van het gezin waar we verbleven. Een avontuur op zn minst gezegd. Het manneke waar ze gedropt werd was zo zat als een patat, maar een tap slaan eenmaal t gat in de band gevonden was, dat lukte nog net. Als een blij kind gaven wij uiteindelijk de man van de homestay 20.000T. Vermoedelijk goed verdiend maar wij waren super tevreden want zonder de taal herken je gewoon een autowerkplaats al niet eens!

Onze kids speelden Chinese voetbal & maakten loombands met de kids van ons huisje die dankbaar mee deden met al het knutselgerief dat uit onze valiezen getoverd kwam. Tegen 21u vlogen ze bedje in en speelden wij van frigobox ouders in het portaal…

Overnachting Charyn Canyon: geregeld via telefoon/whatsapp. Ze bevestigden toen 80.000T voor 2 tenten. Uiteindelijk betaalden we iets meer. 47.000T per tent (7.000T dus voor het plooibed terwijl we evengoed onze luchtmatrasjes hadden kunnen nemen 🙈). 93€ is best prijzig om niet eens een toilet ter beschikking te hebben tussen 20u en 8u 🫤. Ze vonden dat ook perfect ok dat de gasten gewoon in de natuur gingen. De Kazachse afval normen zijn ook wat minder dan ons. Gebruikte theezakjes en tandenborstels zouden bij ons niet rondslingeren op de campsites. T is aan dergelijke dingen dat je begrijpt dat toerisme voor hen echt nog in zn kinderschoenen staat…

Altyn Emel Nationaal Park

Geplaatst in Geen categorie, KazachstanEen reactie plaatsen

Nationale parken, dan denk ik vaak “drukte”, veel bezoekers. In sommige parken in Amerika was t koppen lopen of vechten voor een parkeerplek. Wel, in Altyn Emel kwamen we amper 5 andere auto’s tegen op dag 1 en 3 op dag 2… straf e! In onze camping waren wij ook 10/15 aanwezige gasten 😜. Ongelooflijk!

4×4 rijden in t natuurpark dat is potholes mijden en eindeloos bergen staren 🥰. Tenminste als je eerst de permit-bureaucratie doorworstelde. De mannekes deden een gans interview, noteerden kweetniewatallemaal en gaven je dan een papierke met stempel op en deden van “ikhebgeenwisselgeld” met een vettige grijns op hun gezicht. Maar soit, wij konden gaan cruizen!

Het park is echt mooi, maar totaal nog niet voorzien op toerisme. Goed voor ons daar niet van! Maar vermoedelijk tref je hier over pakweg 5j wel een terrasje of viewpoint met glamping tenten of yurts. Misschien zelfs een bewegwijzerde wandelroute en officiële entreeprijzen. Er was gelukkig maar 1 weg, wat hielp om niet te verdwalen met de wagen 🤪. Bovendien had Christoph thuis een gpx file klaargezet op de drive met de hoogtepunten van t park en konden wij vrij zorgeloos rondrijden offline!

Stop 1 was in de Aktau Mountains waar we een wandeling van een 9km wilden doen. Alleen, die bleek onvindbaar. We startten dan maar aan een stukje van een wandeling in de canyon. Al bij al iets van een 3km maar echt bij temperaturen… niet te doen! We volgende de rivierbedding een stukje en klommen dan gans naar de top voor een beter uitzicht.

Stop 2 was bij de Katutau vulkaan. Een soort van rotsformaties die volgens sommigen op een maanlandschap lijken. De kids knorden in de auto en merkten er weinig van 🤪.

De derde stop van de dag was naar een 700j oude boom. Niks speciaals, maar dat kleine waterpoeltje erachter, dat interesseerde ons wel! Noah was niet te houden, en de meisjes smeerden zich in met modder en plonsten naar hartelust! En t beste van al, we hadden t gans voor ons alleen!

Dag 2 bezochten we de singing dunes. Duinen die je hoort “zingen” als de wind erdoor raast. Het was snikheet en wind waaide zand naar alle kanten en in elk spleetje of gaatje. Al gauw werd besloten om de +15kg ballast kinderen te ditchen in een poging de duin te overwinnen.

Ergens op die eindeloze kam van de duik besloten we dat het “de top was” en kwamen we als zonnecreme-zandmonstertjes weer beneden aan.

Het werd stilletjes tijd om Altyn Emel af te ronden en door te rijden naar onze volgende bestemming.

Onderweg weer een paar mooie begraafplaatsjes, kamelen, paarden/geiten en loslopend vee. Standbeelden op de rotsen die de lange route wat breken en veel potholes in de baan waardoor je altijd je kopke erbij moet houden.

Ons plan was om na Altyn Emel via E013 naar warmwaterbronnen te rijden. Maar eerst, op zoek naar naft! Onze autoverhuur man had ons gevraagd om zeker niet te tanken rond het park en enkel bepaalde merken tankstations te gebruiken… en dan begon t. Dorp 1 niks uit t lijstje. Geen wifi/4G en dus in t wilde weg wat rijden “in de richting van”. Gelukkig kregen we een telefoontje van Maarten & Stefanie. Zharkent was the place to be! Wij dus ook datzelfde kleine ommetoerke.

We besloten beiden dat we toch niet enkel op Pringels konden overleven en zochten in t stadje iets om te eten. Onze keuze was niet om over naar huis te schrijven maar bon.

Toen we de stad uitreden zagen we de locals in de rivier. Eigenlijk toch een gek idee om bij 35graden naar hotsprings te gaan? Insert nieuw plan! Mee gaan plonzen (minus dan het uwe auto in de rivier parkeren)! De kids amuseerden zich rot op een stukje waar de stroming minder sterk was. En wij genoten van een rondje mensen kijken 🙈

Na onze plonspartij werd t tijd om richting Charyn Canyon te bollen waar onze glamping tent wachtte. Alleen, dat was buiten de Kazachse huurwagen gerekend…

Daar sta je dan aan de kant van de weg met al je valiezen en kids in de berm geetaleerd. Hadden wij een chanceke dat die bouten eraf kwamen, want uiteraard weer net op een stuk waar geen ontvangst was. En t was nu niet dat er iemand stopte om te helpen. Leve Christoph die dat klusje snel klaarde daar op de autosnelweg!

Overnachting: Caravanserai camping, Basshi.

Het wordt uitgebaat door een soort van reisbureautje maar ter plekke gerund door Viktor, de concierge. Het moet gezegd zijn, ons huis is piekfijn in orde maar ook het sanitair van de mensen in in de yurts/monstertrucks/caravans slapen is echt gloednieuw en netjes! En het eten… mmm!

Voor zaterdagavond hadden we tevoren via whatsapp Plov besteld met salades. Ik denk dat er geen rijstkorrel overschoot behalve dan in de bordjes van Ava en Lia. Viktor zijn frigo met fris bier was ook welgekomen voor de papa’s!

We bestelden ook brood om mee te nemen voor de lunch. Viktor kwam wel 2x controleren of we echt droog brood bedoelden, dat was toch helemaal niet lekker?

Avond 2 kip met patatjes en een soort van ravioli nationaal gerecht. Ook het ontbijt ging vlot binnen! Echt een aanrader!

Laat de roadtrip maar starten!

Geplaatst in Geen categorie, Kazachstan1 reactie

De eerste ochtend in Kazachstan was wel spannend. Zou alle bagage in de huurauto passen? Ook die 2 valiezen die we achterlieten?

Onze Yandex chauffeur zette ons af in “Iron Horse Nomads”, het enige verhuurkantoor dat we vonden voor auto’s die zowel Oezbekistan/Kazachstan en Kyrgystan in mochten. Achteraf bekeken hebben we het auto stuk ingekort en rijden we niet meer naar Oezbekistan (grensovergang kan wel 13u duren lazen we online dus we deden dat met vliegtuig en treinen ter plaatse). Maar bon, die autos waren geboekt! De onze, een bruine Nissan Terrano.

Timur die ons ter plekke ontving sprak goed Engels, maar t moet gezegd zijn, t is toch een beetje anders dan onze vorige huurwagens. Hier komt t allemaal niet zo nauw precies. De locals rijden vaak onverzekerd, onze bumper hangt met spanbandjes vast 😅, alles vol krassen.

De koffer bleek kleiner dan gedacht en even wilden we nog een dakkoffer bijhuren (200$ om mn relatie te redden leek t me wel waard) maar Timur vond de juiste dakrails niet dus dat was ne misse. Verder bleken ze ook niet begrepen te hebben dat we beiden een huurwagen met kinderstoel nodig hadden. Gevolg, maar 1 stoel.

Een stoel was niet echt nodig volgens Timur, de politie controleerde toch niet. Maar wij stonden er ifv de veiligheid toch wel op eentje te fixen. Ze probeerden zelf eentje te bestellen en te laten leveren via Yandex maar geen succes op een zondag, t bleek ook geen item dat de winkels standaard op voorraad hebben…

Ook jerrycans bleken onvindbaar in Almaty zelf. We besloten dan maar te vertrekken en t zelf op te lossen 😅.

Snel eerst eventjes naar de Vlaamse bagage/drone stockeer mevrouw. Dat ging gelukkig vlot, al was t wel spannend zo de eerste keer met de wagen en dan meteen in een grootstad. Gelukkig bleek de app Yandex Maps en onze 4G vlot te werken. Dat zou later op de reis nog wel uitdagender blijken 😅

Na het ophalen van de valiezen snel effe de TRAAAAAGSTE MEEST ONEFFICIENTE Burger King ever! En nadien… een supermarkt (voor de Persyns), op zoek nr een autostoel (voor de Bauwenskes) en tot slot… paar uur sjeezen naar Altyn Emel Nationaal park!

De Kazachse partner van de valies madam had voor ons een babywinkel gevonden die open was op zondag maar alleen, die bleek niet op het adres dat we kregen. Een mama die net voorbij kwam en gelukkig een mini beetje Engels kon, wist dat t blokje rond was.

Ik liep met een lege gsm en volle portemonnee naar daar. Gelukkig kon een koppeltje dat net een buggy kwam kopen een beetje tolken. Ongetwijfeld kreeg ik een toeristenprijs (49.000 Tenge = 95€!) maar bon, zonder was ook geen optie!

Onderweg naar Altyn Emel keken we alvast onze ogen uit. Langs de autostrade om de paar minuten auto’s met autopech, overal herstel bruggen om je auto zelf te repareren, plaatsen voor een U turn, bushaltes (!) en oversteekplaatsen… en af en toe een auto mer vanalles opgebonden, of een brommerke met schaap erop 😅

Next: 2dagen avonturen in Altyn Emel

Op naar Kazachstan

Geplaatst in Geen categorie, Kazachstan, OezbekistanEen reactie plaatsen

Onze trip in Oezbekistan was kort maar krachtig. Stevig programma en eigenlijk weinig tijd om te rusten en effe chillen op 1 locatie. De volgende 2dagen stond alles in teken van “starten aan de roadtrip” en was t dus opnieuw van hot naar her.

Eerst: 4u terug treinen naar Tashkent. Super vlot opnieuw al waren de boys t wel wat zat en zijn er vermoedelijk enkele medereizigers van coupe 4 met hoofdpijn huiswaarts gegaan 🫢.

We namen opnieuw een Yandex richting ons hotel van de eerste dagen. Snel inchecken en de stad in om iets te gaan eten. Vraagt ons niet hoe maar op een of andere manier belandden wij in een resto met Russisch discofeest. Ik kan u zeggen… er werd gedanst 😅. (Beeldmateriaal op aanvraag!) De kids gingen in overdrive en Boris vond zelfs een Oezbeekse aanbidster op de dansvloer terwijl Noah de diensters rond zijn vingers draaide…

S ochtends snel ontbeten en zoals beloofd nog een laatste keer naar Dream Park ons Oezbeeks geld opmaken. Nog niet alle attracties waren open maar de kids konden toch elk 2 dingen uitkiezen.

En dan was t al opnieuw tijd om richting luchthaven te trekken aangezien de Persyns geen stoelen leken te hebben in de app van AirAstana. Gelukkig verliep alles vlot met onze Yandex en stonden we vlot op de luchthaven. Korte vlucht (met stoelen voor iedereen!) en al gauw weer op Kazachse bodem. Hello Almaty oftewel Alma-Ata.

Je merkt meteen dat we hier in een ander land zitten. Gedaan met de Oezbeekse dictatuur (maar 1 merk auto’s, geen vuiltje te bespeuren, overal security) en hello Russische rijkdom. Kazachstan is een relatief rijk land (mensen hebben bijv opnieuw een hond, wat we in Oezbekistan op 2 straathonden na niet zagen).

Snel op de luchthaven een simkaart gekocht (heel gek, ze hadden een foto nodig met ogen toe) en dan namen we een Business Yandex naar ons hotel. De max, hier in Kazachstan hebben ze in de app een optie voor veel grotere wagens. En dus konden we eindelijk eens achterbank zitten zonder bovenop die 4 personen een extra rugzak en buggy erbij gepropt 😅. Ook de metaantank waarmee de Oezbeken rondrijden zit hier niet in de koffers. Benzine is immers een pak goedkoper in Kazachstan. De chauffeur sputterde nog even tegen omdat we met 5 waren én speelde achteraf het “geen wisselgeld” spelletje maar bon we geraakten er en konden uiteindelijk met maar een beetje meer hem uitzwaaien.

Ons hotel was een lastminute beslissingske omdat de booking.com reservatie geannuleerd werd vlak voor ons vertrek. We hadden elk 2 heel grote familiekamers maar het hotel lag helaas een heel stuk uitt centrum. . We gingen dan maar eten in lobby. Het eten was niet om over naar huis te schrijven. Christoph zn chateaubriand bleek een droge lor vlees met gesmolten kaas in. Moe van een hele dag onderweg gingen wij met onze kroost vroeg slapen, onze vrienden testten nog even t mini zwembad en de wellness ruimte.

Het ochtend hotelbuffet konden we gelukkig wél smaken! Beetje met kriebels in de buik uit spanning voor de huurwagen (en bijhorende plaats in de koffer), aten we cakejes/yoghurt/fruit/boterhammetjes confituur etc.

Opnieuw bestelden we een businessclass Yandex naar het autoverhuurbedrijf. Een ritje van een half uurtje waar wij nog een stukje aan breiden door onze chauffeur te vragen op zoek te gaan naar een ATM. We hadden nu eindelijk eens iemand die Engels sprak dus vuurden terwijl ook al onze vragen af.

Kazachse weetjes:

* een normale persoon verdient hier 500/600$ per maand. Met goede diplomas kan dat oplopen tot 2000$. Een 2 slaapkamer appartement in een goede buurt kost ongeveer 100.000$ in Almaty.

* Kazachs en Russisch hoor je door elkaar. Vroeger was het sjiek om Russisch te spreken maar nu doet de overheid actief moeite om het Kazachs te promoten (en latijns schrift)

* Kazachen houden van gokken en je ziet dan ook veel casinos en slotautomaten op straat. En bokspalen dat die mannen hebben. Alsof ze allemaal zo hun mannelijkheid moeten bewijzen om van t straat te geraken 😅

* Kazachen houden van boetes. In t hotel een heel lijstje in de kamer, bij t ontbijt buffet etc.

Overnachting 1: Grand Avenue Hotel, Tashkent.

Overnachting 2: Renion hotel, Almaty