Categorie: Oezbekistan

Op naar Kazachstan

Geplaatst in Geen categorie, Kazachstan, OezbekistanEen reactie plaatsen

Onze trip in Oezbekistan was kort maar krachtig. Stevig programma en eigenlijk weinig tijd om te rusten en effe chillen op 1 locatie. De volgende 2dagen stond alles in teken van “starten aan de roadtrip” en was t dus opnieuw van hot naar her.

Eerst: 4u terug treinen naar Tashkent. Super vlot opnieuw al waren de boys t wel wat zat en zijn er vermoedelijk enkele medereizigers van coupe 4 met hoofdpijn huiswaarts gegaan 🫢.

We namen opnieuw een Yandex richting ons hotel van de eerste dagen. Snel inchecken en de stad in om iets te gaan eten. Vraagt ons niet hoe maar op een of andere manier belandden wij in een resto met Russisch discofeest. Ik kan u zeggen… er werd gedanst 😅. (Beeldmateriaal op aanvraag!) De kids gingen in overdrive en Boris vond zelfs een Oezbeekse aanbidster op de dansvloer terwijl Noah de diensters rond zijn vingers draaide…

S ochtends snel ontbeten en zoals beloofd nog een laatste keer naar Dream Park ons Oezbeeks geld opmaken. Nog niet alle attracties waren open maar de kids konden toch elk 2 dingen uitkiezen.

En dan was t al opnieuw tijd om richting luchthaven te trekken aangezien de Persyns geen stoelen leken te hebben in de app van AirAstana. Gelukkig verliep alles vlot met onze Yandex en stonden we vlot op de luchthaven. Korte vlucht (met stoelen voor iedereen!) en al gauw weer op Kazachse bodem. Hello Almaty oftewel Alma-Ata.

Je merkt meteen dat we hier in een ander land zitten. Gedaan met de Oezbeekse dictatuur (maar 1 merk auto’s, geen vuiltje te bespeuren, overal security) en hello Russische rijkdom. Kazachstan is een relatief rijk land (mensen hebben bijv opnieuw een hond, wat we in Oezbekistan op 2 straathonden na niet zagen).

Snel op de luchthaven een simkaart gekocht (heel gek, ze hadden een foto nodig met ogen toe) en dan namen we een Business Yandex naar ons hotel. De max, hier in Kazachstan hebben ze in de app een optie voor veel grotere wagens. En dus konden we eindelijk eens achterbank zitten zonder bovenop die 4 personen een extra rugzak en buggy erbij gepropt 😅. Ook de metaantank waarmee de Oezbeken rondrijden zit hier niet in de koffers. Benzine is immers een pak goedkoper in Kazachstan. De chauffeur sputterde nog even tegen omdat we met 5 waren én speelde achteraf het “geen wisselgeld” spelletje maar bon we geraakten er en konden uiteindelijk met maar een beetje meer hem uitzwaaien.

Ons hotel was een lastminute beslissingske omdat de booking.com reservatie geannuleerd werd vlak voor ons vertrek. We hadden elk 2 heel grote familiekamers maar het hotel lag helaas een heel stuk uitt centrum. . We gingen dan maar eten in lobby. Het eten was niet om over naar huis te schrijven. Christoph zn chateaubriand bleek een droge lor vlees met gesmolten kaas in. Moe van een hele dag onderweg gingen wij met onze kroost vroeg slapen, onze vrienden testten nog even t mini zwembad en de wellness ruimte.

Het ochtend hotelbuffet konden we gelukkig wél smaken! Beetje met kriebels in de buik uit spanning voor de huurwagen (en bijhorende plaats in de koffer), aten we cakejes/yoghurt/fruit/boterhammetjes confituur etc.

Opnieuw bestelden we een businessclass Yandex naar het autoverhuurbedrijf. Een ritje van een half uurtje waar wij nog een stukje aan breiden door onze chauffeur te vragen op zoek te gaan naar een ATM. We hadden nu eindelijk eens iemand die Engels sprak dus vuurden terwijl ook al onze vragen af.

Kazachse weetjes:

* een normale persoon verdient hier 500/600$ per maand. Met goede diplomas kan dat oplopen tot 2000$. Een 2 slaapkamer appartement in een goede buurt kost ongeveer 100.000$ in Almaty.

* Kazachs en Russisch hoor je door elkaar. Vroeger was het sjiek om Russisch te spreken maar nu doet de overheid actief moeite om het Kazachs te promoten (en latijns schrift)

* Kazachen houden van gokken en je ziet dan ook veel casinos en slotautomaten op straat. En bokspalen dat die mannen hebben. Alsof ze allemaal zo hun mannelijkheid moeten bewijzen om van t straat te geraken 😅

* Kazachen houden van boetes. In t hotel een heel lijstje in de kamer, bij t ontbijt buffet etc.

Overnachting 1: Grand Avenue Hotel, Tashkent.

Overnachting 2: Renion hotel, Almaty

Bucchara

Geplaatst in OezbekistanGetagd , , , Een reactie plaatsen

Tijd om Samarkand vaarwel te zeggen en door te reizen. Nog snel effe voetballen met de buurkindjes en dan een Yandex taxi zoeken.

Easypeasy opnieuw om het taximanneke tot bij ons te krijgen, maar bagage stapelen en proppen in de kleine koffer bleek weer de échte uitdaging! Maar mits buggy op schoot op de achterbank en een extra trekkersrugzak tussen de benen vooraan, kunnen wij overal geraken in de kleine Chevrolet Lacettitjes 😅

Het is amper 2 u treinen vanuit Samarkand naar onze nieuwe bestemming. Opnieuw super vlot de weg gevonden en onze plaatsjes op de trein. Eigenlijk doen alle kids dat mega flink. En t moet gezegd zijn, de Oezbeken helpen ook wel buggy heffen/ valies binnenstompen of kind de trap op zeulen. Ondanks dat onze trekkersrugzakken weer veel te zwaar zijn (en dan staat er al 40kg warmere kleren en kampeergerief in Almaty) overleefde de relatie ook die treinrit. Mogelijks moet er wel vanalles weggegooid worden om de rest van de reis als koppel te halen 🥵. Kan iemand mij de volgende keer gewoon eraan herinneren dat een trekkersrugzak maar 3/4 vol mag zitten?

In Bucchara was t opnieuw broeiend heet en stonden overal taximannekes die schreeuwden om onze aandacht. Wij zijn ondertussen al ervaren Yandex gebruikers dus bedankten vriendelijk voor een echte taxi en gingen elk apart naar onze overnachtingsplaats. Voor t eerst hadden we niet 1 groot huis of hetzelfde hotel, maar 2 aparte locaties waar elk gezin zou overnachten.

We deden kop/munt en familie Bauwens kreeg de Rumi hostel toegewezen met familiekamer. Bij aankomst was er net een electriciteitspanne dus geen airco, geen gsms opladen & er zat dus niets anders op dan de kroost te proberen overtuigen van een dutje. Het was gewoon té heet om het stadje in te trekken voor lunch. We smikkelden bijgevolg de laatste Pringles en koekjes op en probeerden hen te paaien met knutselgerief en spelletjes (als ge u afvraagt wat zoveel weegt, mogelijks zijn we (allé ik) daar wat overboard gegaan 😅)

Na 16u vonden we de moed om onze stappersbeentjes in te smeren en het stadje in te trekken. Het was meteen verdwalen in zanderige steegjes, kleine ongeasfalteerde weggetjes vol putten (Tashkent wint met buggy onvriendelijke trappen, Bucchara definitely voor potholes 😂) en al snel stonden we in t centrum.

We slenterden met mopperende kids en besloten halt te houden aan Giotto. Een ijssalon met airco. Het werd alleen maar beter toen we de menukaart openden! Brusselse wafels met Lotus ijs, say whaaaaaat! Dat moest getest worden!

Met wat extra suikers (voor iedereen buiten Lia die maar een mini stukje wafel had willen eten) wandelden we verder nr de oude stadsmuur en de gekende minaret van Kalon.

Om de kids af te leiden vertelde ik een heel verhaal over 2 straatkindjes Timur en Azimi (ondertussen ook al vrienden Ayesha en Josja, Rodin). Opnieuw jackpot. 2 flinke stappers ipv 2 mopperaars.

Rond 20u besloten we op zoek te gaan naar eten en eindigden we uiteindelijk in het Garden Restaurant, waar Lia prompt in slaap viel in Noahs buggy terwijl we voor Ava de eet-code kraakten en eindelijk iets vonden dat ze met heeeeeel veel smaak opat: beef shish kebab, een grote vleesspies die ze op kleine houtskool vuurtjes klaarmaken. Christoph at firebird wat het best te vergelijken was met een kipfilet met saus op een bordje van puree. De lokale plov viel wat tegen.

Toen we uiteraard weer veel te laat huiswaarts keerden, bleek t nog een ganse belevenis om de weg terug te vinden. Ondertussen was t duidelijk dat Lia koorts had en bleek de weg zoeken toch wel wat ingewikkelder. We kantelden in 1 van de putten met onze buggy en bij aankomst in de hostel bleek dat we vermoedelijk toen dus ook 1 van Noahs sandalen kwijtraakten. Gelukkig bood de mevrouw van de hostel aan mee te gaan zoeken met een lampje en kon ik de weg reconstrueren. Eind goed al goed!

Het Oezbeeks ontbijt van de hostel bleek niks vr ons. Eerst was de kokkin vermist en vervolgens verscheen er voor ieder van ons een kom vanille havermoutpap. We deden een poging maar de chef kok van dienst begon prompt nog een omelet te toveren en charcuterie en vers fruit. Oef, toch iets gesmikkeld! Al was t bij Lia weer maar poverkes…

Ons plan? Meteen de stad in nr de l trekpleister “Chor Minor” waar we met de anderen afgesproken hadden.

Alleen, t leek eerst eeuwen te duren voor we klaar waren. Zonnecrème hier, ruziende zussen daar, nog een winkeltje voor water en appelsap. En t was echt al broeiend heet toen we er aan kwamen. Eigenlijk te heet. En eerlijk, t was ook “maar gewoon” een toren. Volgens sommigen een omgekeerd stoel. Eentje zonder kindproof valbeveiliging op t dak dus ons bezoekje was van korte duur. We stapten nog even de souvenierwinkel binnen, maar dat bleek een antiekwinkel met een vooral zeer overpriced nummerplaat dus t zal dit jaar geen Oezbeeks addendum zijn in de carport!

We besloten te gaan lunchen aan t water en bestelden wat samsa en pizza. De kids verblijden de wc-madam met tal van bezoekjes, de venten tankten pintjes bij, Noah en Boris huppelden wat rond tot groot jolijt van de locals die uiteraard weer verliefd staarden naar onze (hoog)blonde goden. Uiteindelijk besloten we de hitte te gaan uitzitten in onze hostels. De Persyntjes hadden een wasmachine dus die kregen de taak om te zorgen dat we de komende dagen weer allemaal properkes voor de dag kunnen komen.

Gaan rusten lukte iedereen buiten Ava. Ik “strafte” haar met een boek lezen op Fundels.

Toen de hitte wat ging liggen, trokken we opnieuw t stadje in.

We slenterden een pak straatjes door, kwamen weer voorbij dezelfde speeltuin als de dag tevoren en stapten maar de Abdulloxon madras.

Vervolgens vonden we het Samonids park met een oud Sovjet attractiepark. Je merkte meteen dat t begon af te koelen want de locals kwamen op straat. Heel leuk om te zien hoe net buiten t stadspark de avondmarkt op gang kwam. We kochten wat fruit en genoten van t schouwspel van meloen-smijten en koopwaren uitstallen.

Nog even langs de Bolo Hauz moskee met waterfontein en dan rechtdoor naar de lichtshow aan de Kolan moskee.

We troffen daar onze vrienden en sloten de avond – geheel tegen onze gewoontes – af in hetzelfde Garden resto als de avond tevoren. Alleen nu zonder dansende russen of liveshow met dj. Allemaal samen veel te laat ons bedje in…

Onze laatste dag in Bucchara was nog effe een laatste ochtend verdwalen (gelukkig hadden we de baggage in onze hostel kunnen stockeren). Nog wat souvenier-winkeltjes kijken en dan … afsluiten waarmee we begonnen waren in Bucchara: Brusselse wafels!

Vervolgens opnieuw met onze Yandex naar het treinstation en richting Tashkent voor een laatste avondje voor we richting Kazachstan vliegen en starten aan onze roadtrip.

En bijna moesten we alleen verder, want de Persyns zaten vast in de straat van hun verblijf waar het vrijdagsgebed midden op straat gehouden werd en er geen doorkomen aan was. Net op t nippertje waren we weer met 10.

Samarkand

Geplaatst in Geen categorie, OezbekistanGetagd , , , , , 3 reacties

De rit met de trein verliep echt super vlot en de weg vinden aan het station lukte ook best aardig. Chanceke want we vertrokken 15/7 en dat was nu net dé dag dat de hogesnelheidstreinen voor t eerst van station veranderden. Gelukkig hadden we dat nog op tijd gelezen op een reisforum en eveneens via ons hotelmanneke vernomen die voor de zekerheid wat rondbelde naar wat andere mannekes… mannekes gonna manneke you know. Uzbekistan railways had daar zelf niet over gecommuniceerd…hup weer een lesvoorbeeld over customer centric communicatiebeleid!

We bestelden bij aankomst in Samarkand meteen een yandex taxi. De app is gans in het engels en wijst zichzelf uit. (Zolang je maar installeert na je Oesbeekse simkaart te installeren / niet mogelijk met e-sims). Je ziet ook meteen een richtprijs wat super handig is voor toeristen. Enige nadeel is dat de meeste autos hier een LPG tank in de koffer hebben en allemaal eerder van de koekendozenmini-soort zijn, maar bon. We waagden t erop!

Te weten dat we vanochtend 40$ betaalden voor 3 taxis richting station en het eigenlijk maar een paar euro had mogen kosten… dat wringt toch een beetje…

Al snel begon t avontuur, we zochten de eerste taxi op basis van de nummerplaat ( t zijn immers allemaal witte chevrolets 😅), woven de Persyntjes uit en dan bleek je geen nieuwe rit te kunnen boeken zolang de vorige nog liep. Klein probleempje dus want daar stonden we dan aan t station. We trotseerden de giga hitte en vroegen wat rond. Een vriendelijke vrouw gebaarde dat we bus 20 moesten nemen, aan het ticket office (aka de koffieshop) werd het bus 74 en uiteindelijk riepen ze er een marshrutka chauffeur bij. Dat is een soort mini busje waar je opspringt en gewoon gilt als je eruit wilt. Amper 1000 som per persoon (= 0.07€) en dus het favoriete transportmiddel van de Oezbeken. Je moet weten dat een taxichauffeur ongeveer een half uur rondrijdt voor amper 3€ het doet je beseffen dat de mensen vast en zeker moeten rondkomen met een pak minder. 30% van de bevolking leeft hier blijkbaar onder de armoedegrens, al is dat aardig goed verstopt in de grote steden die wij bezoeken.

Familie Bauwens charterde een nieuw buske en al snel werd t staand gevuld met meer en meer mensen. Hoe verder we reden, hoe meer mensen opgepropt werden. En net op t moment dat je denkt… nu kan er niemand meer bij en beide kids al op schoot zaten van een oud vrouwtje, persten er zich nog een paar familietjes bij. Hallucinant, maar wel een belevenis. Al gauw riep de chauffeur dat we eruit moesten en was t een tetris oefening om de bagage en buggy er weer uit te krijgen 🫣.

We moesten nog amper een paar honderd meter stappen en dan op zoek naar het goed verborgen huisje. Gelukkig bracht de “live location” van iphone raad en konden we de yandex taxi-crew terugvinden. Een zalig huisje met airco, 4 slaapkamers, een ingerichte keuken, wc, badkamer. Meer moet dat niet zijn!

We besloten eerst allemaal effe dutjes te doen en de hitte uit te zitten na een portie pasta en aiki noodles. De kids laadden hun batterijtjes op terwijl die van hun schermpjes plat gingen. Nuja, dat moet ook eens kunnen.

S avonds trokken we richting Registan: de toeristische trekpleister! We betaalden snel inkomgeld (alles is echt een fractie van de Europese prijzen en vaak kinderen (of kids -7j) gratis) en konden verdwalen op het plein en de 3 madrassa’s errond. De naam Registan betekent “Plaats van zand”, omdat dit ooit een zanderig marktplein was, nu allemaal aangelegd en voorzien op toeristen. De 3 gebouwen waren telkens prachtig! De ene uit de 15e eeuw vol astronomie tekens, de andere vol verboden afbeeldingen van tijgers en mensen, veel bladgoud, prachtige mozaieken, speciale grote toegangspoorten. Eigenlijk tijd te kort als je op tempo van je avontuurlijke kids er mee door walst…

Rond zonsondergang sloten wij ons bezoekje af en dankzij een vertragend pipi-accidentje zagen we ineens toch nog de lichtjes aanspringen. Moe maar voldaan konden we naar het restaurantje in de buurt dat Lonely Planet aanraadde. T is hier namelijk een kunst om toch ergens een eetgelegenheid te vinden waar ze alcohol serveren. En wederom zag t eten er te lekker uit en vielen we aan zonder eerst foto’s te nemen.

Een poging tot uitslapen lukte semi voor sommigen. Voor anderen had t gerust nog een paar uur kunnen duren. We aten vers brood met nutella en lotus speculoospasta. Met lange tanden voor de ene, vol smaak voor de andere. Lia onze goede eter van thuis krijgt bij momenten niets binnen. We weten van Ava 2j geleden dat dat een soort van controle ding is als alles rondom verandert en oncontroleerbaar is als kind. Maar toch beetje stressy telkens elke maaltijd, t is hier immers snikheet en dan kom je met enkel water niet ver…

We stapten moedig de stad door naar Bibi Khanum. Ditmaal een 15e eeuwse moskee die tijdens de Sovjet periode gans heropgebouwd werd. Op den duur treedt er wel een beetje gewenning op bij al die prachtige gebouwen.

Na een helse zoektocht naar openbare toiletten -en misschien wegens hoogdringendheid ook wat wildplassen- gingen we nog even fruit, gedroogde vruchten, water en verse thee scoren in de Siob bazaar. Eigenlijk lukt t vrij aardig om te communiceren via rekenmachines, handgebaren en af en toe een woordje Russisch van Stefanie.

We slenterden steeds verder de stad door richting hét highlight van Samarkand. Tenminste volgens de vriendelijke Nederlanders van gisteren. Het Shah-i-zinda complex was inderdaad prachtig! Ze hadden niet gelogen! Ik trok veel te weinig foto’s, te druk met kids achtervolgen, geïmproviseerd tetradoek-rok rechttrekken en ogen uitkijken op elk centimeterke schaduw…

Weggesmolten tussen al dat prachtigs was het dringend tijd om eten te zoeken. Best naar links, toch beter helemaal terug naar van waar we komen? We kwamen er bijna niet uit. Uiteindelijk hadden we een mega sjanske, een restaurant in de schaduw waar ze maar 1 ding serveerden (allee toch aan ons)… heerlijke plov. En zowaar bier (alles is hier 4%!) en cola te scoren ook!

Plov is een nationaal rijstgerecht en wordt voor tal van porties in 1 grote pan klaargemaakt. De Bauwens kids aten vooral komkommers of vlees. De Persyns smikkelden flink hun buikje vol. En we konden t restaurantje t bijna vergeven dat ze op t einde van de rit een dikke 10€ bijkletsten. De pauze/schaduw/lunch was gewoon zo welkom geweest!

We wandelden nog even verder naar een 18m lange tombe van t graf van profeet Daniel. Op zich iets minder te zien vond ik persoonlijk, maar dat kan ook liggen aan de lange hitte, broeierige hitte en het gewenningseffect na al dat andere prachtigs van eerder.

Onze vrienden besloten nadien een Yandex taxi terug te nemen naar het huisje. Wijzelf wandelden langs het Afrosiab museum en de route van ‘s ochtends terug. Uiteraard waren de meisjes boos en moe en begrepen ze niet waarom we weeral moesten wandelen. We besloten opnieuw verhalen te vertellen. Dat werkt echt, omkopen met een ijsje halfweg by the way ook! We gingen overstag en besloten toch toe te geven aan een softijsje die we eerst offlimits verklaard hadden uit schrik voor een immodium kuurtje 😅

We pikten onderweg nog even een drinkfontein met de locals mee & een Uzbeekse trouw fotoshoot. De mozaiek streetart was ook weer prachtig en voor we t wisten waren we weer terug aan ons huisje. Gepakt en gezakt met nog wat watermeloen, frisdrank en ander lekkers.

Gezien iedereen nog volle buikjes had van de plov, besloten we de overschot van de pasta en noodles te serveren & de kids speelden van filmavond. Terwijl babysit Stefanie van dienst was, gingen Maarten en Christoph en ikzelf nog op avondwandeling naar het Gur Emir Mausoleum. En opnieuw, zonder het te weten, misten we de lichtshow aan Registan. Misserke, blijkbaar moet er toch meer zijn dan de lichtjes die wij zagen. En afhankelijk van de bron ergens tussen 20u en 21u. Nochtans waren we dan telkens in de buurt… doeme e! Maar bon, ge kunt niet alles hebben zeker?

Next? Morgen met de trein naar Bucchara

Overnachting: Chehra Guest House. Shohruh Mirzo ko’chasi проезд 1 дом 10, Samarqand, 140100, Узбекистан. We betaalden voor 2 overnachtingen met 10 pers 142€ via booking.com. Zeker een aanrader alleen wel een beetje spooky dat er binnen 2 camera’s hingen… nuja, we deden niks dat we thuis niet zouden doen maar toch beetje raar gevoel bij.

3 dagen Tashkent

Geplaatst in OezbekistanGetagd , , , , 1 reactie

Met wallen tot in Tokio, doodmoe en oververhit stonden we dan ein-de-lijk na bijna 32u in Oezbekistan.

Op het programma in Oezbekistan? 3 grote steden met telkens een paar dagjes hotel/appartementjes. Vervoer ter plekke via hoge snelheidstreinen. (Die boek je best stipt 45dagen tevoren als de tickets beschikbaar komen!)

We besloten de eerste 3dagen effe rustig te acclimatiseren en te bekomen van de ganse reis in hoofdstad Tashkent. We vonden via booking 2 appartementjes in een iets duurder hotel maar… het idee van een zwembad bij 40 graden konden we niet laten schieten! Kwestie van die kids op tijd en stond af te koelen! (Spoiler, we gebruikten t zwembad maar 1x 🫢)

Een mannetje van t hotel bood ons een airport pickup aan hetgeen we dankbaar aangrepen. Een lokale sim kopen, yandex installeren en autos zoeken was vast en zeker ook gelukt maar met kids/oversized bagage geen overbodige luxe.

Grappig was wel dat die airport pickup service betekende dat datzelfde hotel manneke aan de luchthaven dan gewoon een andere chauffeur liet stoppen en een prijs bedisselde in t Oesbeeks terwijl wij de 20$ fee aan hem moesten betalen. Even later in t hotel was hij opnieuw gewoon de tussenpersoon die een ander knechtje om een simkaart stuurde voor ons. Opnieuw te betalen in dollars. Nuja iedereen zn side business eh 🤪. We kozen effe voor gemak!

De appartementjes bleken decadent groot. De Bauwens clan in eentje voor 5 man maar de Persyns konden wel 9 man leggen! Giga living, keuken met kookvuur, oven, frigo, diepvries, wasmachine… enige gekke: over de 2 appartementen samengeteld bezitten we 2 glazen, een paar eetborden, een beetje bestek (maar geen messen) en -hou je nu vast- 1 pot en 1 pan. Ze hadden vermoedelijk nog nooit Belgen op bezoek gehad die zelf planden te koken 🤪

Ons Tashkents avontuur startte met een makro supermarkt avontuur voor Stefanie en Tine & een zwembad-dip voor de papa’s en 6 kids. En dat “zwembadje” bleek zowaar een 50m bad! Wow. Typisch wel dat we eerst een papierke moesten ophalen voor zwembad registratie, dan met dat papiertje nr de volgende balie moesten registreren en dan hup nr t volgende personeel… ze doen hier echt aan bureaucratische werkcreatie. T werd ook effe stressy want ineens verplicht badmutsen aanschaffen en witte slippers uit het hotel die onontbeerlijk bleken (beeld u in, Noah en Boris met maatje 24/25 werden gevraagd volwassen stoffen sletsen aan te doen…). De discussie ging niet zonder slag of stoot maar bon… gezwommen werd er! (140.000 som aan badmutsen => 10€ )

De winkel bleek een avontuur op zichzelf. Stefanie – die Russisch kan -komt nogal van pas! Enkele winkel weetjes: Alcohol verkopen ze niet in supermarkten, koekjes kan je per stuk kopen & yoghurts per 2 potjes (want de meesten hun budget is eerder krap), zoute chips totaal onvindbaar, een pot nutella kost bijna 10€!

Heel gek altijd zo een eerste keer op supermarkt avontuur, maar s avonds aten zij die niet halfweg in slaap vielen (ik zeg niks 🤐) lekkere spaghetti bolognaise!

Bedjes in, wasmachineke draaien en weldra dag 2 op Oesbeekse bodem!

Dag 2 startte met het hotelontbijt waar onze kieskeurige eters toch maar bedenkelijk naar keken. Wat de pot schafte? Droog brood met hespenworst of hardgekookt eitje, thee (want koffie kennen ze gewoonweg niet), veel meloen en watermeloen/tomaat/komkommer, rijstepap en cornflakes. Ik moet zeggen ik had ook iets andere verwachtingen en droomde stiekem van wat yoghurt of een koffiekoekske 😬

Ons hotel bleek langs een giga park te leggen met toevallig dan ook nog eens een super tof kinderpretpark vol attracties van ongeveer 80ct tot 1,5€ per beurt. We wisten al meteen waarmee we de kids konden omkopen om een dag mee op pad te gaan! Hoe had onze internet voorbereiding Dreampark nu zo kunnen missen! 🫠

Er werd veel gewandeld! En ja dat bij 35graden (t is hier voor t normale doen – thank god – slecht weer).

Op zo een wandelingen kom je echt vanalles te weten over een stad als je je ogen en oren goed open houdt.

* Alle gasleidingen liggen hier bovengronds, soms blokkeert de leiding je voordeur/raam.

* Alle speeltuintjes zijn zo warm en oud dat ze naar Belgische normen al lang afgekeurd zouden zijn wegens “billen-verbrand-risico”. * De stad is NIET rolstoel of buggy toegankelijk wegens overal trappen/borduren en heel diepe open rioolgoten waar je steeds over moet… nergens rampen/liften of niet-toeristen buggy’s te zien btw

* Heel propere stad (zelfs schoonmaakpersoneel dat bladjes van het gras veegt met een borstel!), geen enkele clochard, straatmuzikant of bedelaar te bespeuren…

We verkenden als eerste de metro. Elk station is hier een waar kunstwerkje met prachtige kitcherige lampen, mozaieken, zuilen, etc.

Na 3 metroritten ontdekten we btw dat kids onder de 7j gratis zijn. Ticketjes zijn spotgoedkoop (2000 som) en koop je cash per station met gebaren of een woordje Oezbeeks/Russisch 🤪

We reden gans de stad door naar de Chorsu Bazaar. Op de markt en de aanpalende stukken marktkraampjes wordt echt alles verkocht wat je je maar kan inbeelden… (paarden)vlees, fruit, planten, meubels, bakgerief, kleren, etc.

De markt was wel mooi om te zien, maar tegen dan smolt iedereen al weg en wilden we enkel effe lekker eten, liefst ergens met airco en een toilet. We kozen snel een restaurantje met foto’s op de gevel en aten verbazend lekker voor amper 25€ voor ons 10. Tijdens t restaurantbezoek ontdekten we trouwens dat Franse toiletten hier de norm zijn => tegenvallerke 🤪

Na de lunch stond t oude stadsgedeelte en de moskee op t programma. Wat een contrast. Enerzijds is de stad zeer Russisch met heel brede lanen en grote betonnen gebouwen. Anderzijds was t oude stadsgedeelte dat de aardbeving wél doorstond heel arm uitziend met nog lemen constructies en schotsenscheef gemetste muren. De moskeeën waren werkelijk prachtig en bevonden zich naast een giga moskee in aanbouw. De bouwkundig ingenieur keek wel bedenkelijk bij alle verharding en betonnen pleinen. 🤪

We keerden tegen de avond met zeker >10.000 stappen op de teller terug richting Dream Park waar we opnieuw een lekker restaurantje vonden en de kids trakteerden op alvast een paar attracties. Lia koos een unicorn draaimolen, de andere 3 meisjes gingen -teleurgesteld dat je overal >1m40 en 10j moet zijn – op een springende kangeroe. De oogjes vielen snel toe na zo een dagje!

Onze 3e dag in Tashkent had opnieuw een streepje Russische architectuur/cultuur gecombineerd met kinderfun in petto voor ons!

En sjuut die foto van het jeugdfestival is de laatste die getrokken werd voor de letter F in flutten vloog van een te wiebelend Bauwens kinderpoepke 😕.

We bezochten het vrijheidsplein en het omringende park vol fonteinen, het monument voor alle gevallen soldaten tijdens WOII en baanden ons een weg door grote lanen en verlaten pleinen. Heel gek! Je zou denken dat er niemand woont in Tashkent als je overdag door de stratend struint, maar blijkbaar zat iedereen in het Oasis Water Park waar we in de late middag arriveerden 🤪. Een relatief dure activiteit nr Oesbeekse normen maar de kids genoten zoooooo. 3u waterpret op glijbanen, een fake strand, waterfonteinen etc. We betaalden iets meer dan een miljoen som voor 10pers. wat overeenkomt met 83€. Was wel met handen en voeten uitleggen 🤪. Engels kenden ze duidelijk niet genoeg en vermoedelijk daardoor hebben we ook te weinig volwassenen betaald want leg maar eens uit dat 1 mama en 1 papa al met een buggy kind langs de aparte ingang binnengelaten werden. Die kassamannen waren al lang blij dat wij met onze Mastercard de rij niet verder ophielden 😝

De avond werd opnieuw afgesloten in Dream Park waar ze ditmaal de stoeltjesmolen kozen en we de avond opnieuw afsloten in hetzelfde restaurant.

Daarna: alle bagage inpakken, proppen en nog een laatste wasjes doen. Morgen naar Samarkand!

Overnachting: Grand Shosh Hotel – geboekt via booking – 269€ of 274€ voor 3 nachten. Wij verbleven in appartementje 401 en 403

En we zijn er mee weg!

Geplaatst in OezbekistanGetagd , , , Een reactie plaatsen

Afgelopen week was t van veel inpakken. Weer de helft weg leggen, extra dingen verzamelen en proppen proppen proppen.

Maar vandaag was t dan zo ver. Eindelijk nr de Stans, dat deden we met 40kg warme kleren en kampeergerief (no kidding, zelf mega van verschoten), veel te veel handbagage (iets met knutsel en speelgerief waar we de ganse luchthaven mee kunnen entertainen terwijl ze vermoedelijk toch enkel de ipad vragen), 2 trekkersrugzakken en een trolley die met ons nr Oezbekistan doorreizen, 3 klaarwakkere kids die maar een half nachtje dutten maar te opgewonden waren, 5 vrienden die we zo zot kregen om mee te gaan, een reisboek vol plannen en veel goesting om de Belgische regen vaarwel te zeggen (al hoeft die 40graden van Oezbekistan nu ook weer niet meteen #pufpuf)

Op t dagprogramma:

1) een nachtelijke rit naar Schiphol waar onze elektrische auto een maand gaat kamperen op een hangarterrein. Vlotjes kunnen volladen, geen file onderweg en oef geen miserie gehad met het kind extra in de shuttle 😇. (T feit dat we een papfles vol ongetwijfeld gistende groeimelk in de autodeur vergaten is dan een probleem voor over een dikke maand 🧐)

2) een eerste vlucht naar Atyrau. Helaas konden de bagages niet doorgecheckt worden dus moeten we 3x van muilezel doen deze reisroute. Maar manman, Air Astana was wel super gastvrij, kleurtjes en kleurplaten, een hospitality setje, super vaak eten en drinken. De 5u van de eerste vlucht passeerden gauw eenmaal Noah het beu was om de voorbuurvrouw van rugmassage te voorzien en zich erbij neerlegde dat hij moest dutten. De meisjes konden de onbeperkte schermtijd wel pruimen! Het vliegtuig zat totaal niet vol en daardoor konden we makkelijk van stoelen wisselen en toch allemaal samen 1 rij inpalmen.

3) een 4u durende stop in Atyrau. Luchthaven was niet meer dan een hangar waar ze gepoogd hadden wat zitruimte te creëren. Ondanks t feit dat t bijna tegen middernacht aan liep waren de “winkeltjes” open, maar meer dan een gekke pizza met dubieuze salami werd t niet. De kids dansten/kleurden/hingen met speelgoedauto’s rond. Soit, zonder kleerscheuren doorgekomen.

4) vlucht numero dos richting Almaty! In Almaty hadden we 8u tijd te doden. Het was absoluut cruciaal dat de kids eindelijk wat zouden slapen, dus we bouwden een constructie om u tegen te zeggen 🤩

Iedereen buiten Maarten en Stefanie konden toch wel effe een uiltje knappen. En rond 6.10 lokale tijd was het dan hét moment om een Vlaamse uit haar bed te gaan zetten en ons kampeergerief, drone en warme kleren te gaan stockeren… we vaardigden Stefanie en Christoph af om dat uber-achtige avontuur aan te vatten. Effe spannend omdat de Yandex chauffeur, Alexander, hen niet vond. Maar zeg nu zelf een chauffeur die een uur mee onderweg is voor 4800 KZS (Ong. 10€ incl fooi) EN dan ook nog eens valiezen mee naar verdiep 4 draagt (geen lift 🤨). Goeie deal!

Daarna werd t effe spannend toen onze vlucht maar niet op t scherm zat en we met onze slaapkop toch bedachten dat we een rookie foutje maakten en in de domestic terminal zaten…. dus rap de troepen verzameld en naar terminal 2. Vervolgens bleken de Persyns niet mee te mogen omdat hun voor en achternaam op het vliegtuigticket gewisseld was, kwestie van t extra spannend te maken. Soit, beetje bureaucratie later gelukkig zonder meerkost toch allemaal klaar voor het – uiteraard – vertraagde 3e vliegtuig in 24u!

Tashkent, here we come!