Opstaan aan de rivier dat betekent… meteen skinny dippen. Onze kids vinden zwemkleding ondertussen overrated, maar de waterschoentjes zijn wel echt vaste dresscode. Te denken dat we dat tot voor kort niet eens bezaten en ik ze bijna thuis gelaten had om gewicht te sparen 😝
Grappig genoeg gingen ineens de poorten van de huizen verderop in de straat open en vergezelden al snel enkele koeien onze zwem-en rivierafwascrew. Spanneeeeend 🤣
Nadien was t tijd om voor de allerlaatste keer onze daktent op te kramen, alle sporen van wildkampeervoetjes te wissen, op zoek te gaan naar verloren gewaande sokken & de slaapzakken en matjes terug allemaal in de juiste zakjes te proppen. Om erna opnieuw nat van t zweet de rivier in te jumpen voor een nu echt allerlaatste zwem/was/afwaspartijtje.
Tijd om echt op te vertrekken! Onze vrienden besloten toch nog Martvili Canyon te bezoeken en het korte rivier boottochtje uit te testen. Omdat Noah net niet groot genoeg is (kids onder 1m mogen niet mee) en we niet echt veel dachten te missen qua canyon, besloten wij terug te rijden naar de hotsprings.
En was me dat een zalige ochtend. We kwamen als 2e auto aan op de parking en waren zelfs zo vroeg dat de parkeerwachter nog niet eens aan het werk was om zn 2gel te claimen!
De kleine warmwaterbadjes hadden we bijna gans voor ons alleen, we konden in de rivierstroming tussen de raftboten afkoelen en waagden ons zelfs in het super hete gedeelte van de grot.
We bleven tot kort na de middag toen het iets drukker werd en we het strand moesten delen met een bus toeristen die ineens binnensijpelden op ons “prive-strand”!
Ons namiddag programma bestond uit nog 2 laatste toeristische tripjes die we wilden afvinken onderweg naar Kutaisi: grotten en urbex.
We stopten eerst voor een zeer westerse lunch bij een burger pub in Khoni zodat we niet persé voor het avondeten moesten thuis zijn 🤣.
De Prometeus Cave – ook wel eens het visitekaartje van Georgië genoemd- was uiteraard opnieuw toeristisch al viel de inkom nog mee (volwassene 25 gel, kids 6-18j 5,5 gel voor niet-inwoners. Wij namen het ultra korte boottochtje op het einde niet en gingen met het gratis busje terug naar de uitgang).
Van de tourguide verstond je niet veel als je zoals ons achterop de groep bengelde, maar alleen al wandelen door de 6 grotten was best indrukwekkend. Blij dat we ondergronds toch onze trui bij hadden en effe afkoeling vonden terwijl we onze crashcourse stalagmieten stalagtieten en stalagnieten refreshten!
Nadien nog 1 highlight waar vooral Christoph naar uitgekeken had. En eigenlijk had het gerust een ganse daguitstap kunnen zijn: Skaltubo!
Een stadje vol verlaten sanatoria. Het ene opgewaardeerd tot hotel, het andere overgelaten aan de natuurelementen of krakers. Een ware urbexdroom!
De gps deed wat raar dus wij maakten uiteindelijk een toertje langs Sanatorium Sakartvelo, het Medea Sanatorium (waar de Persyns ineens in de kamer van een televisiekijkende kraker stonden & een zwembad vol water vonden dat wij totaaaal misten), Sanatorium Metallurgist (we betaalden 10gel inkom aan de krakers/bewoners die ons ook wel wat aanwijzingen gaven) & Bathhouse 8.
We reden achteraf nog een halfuurtje tot onze eindbestemming Kutaisi waar Stefanie een huisje met 2 appartementjes geboekt had voor ons ganse gezelschap. Klonk als luxe na alle rivierwasjes en wildkampeerslaapplekjes!
We kookten wederom pasta ipv het gekochte brood/beleg (iets met de kids die hun neus ophalen voor alle broodsoorten hier) & deden al meteen een paar wasjes terwijl we tegen elkaar opstoeften over onze dag (zo kunnen we met propere kleren rechtstreeks door naar de Ardennen)
Restaurant Khoni: The Corner Pub en Restaurant! Daar waar we voor t eerst écht vlees kregen dat niet gewoon een stukje soepvlees was.
Overnachting: 2 nachtjes Apartment Soho Tabidze geboekt via booking.com / Adres: Titsian Tabidze Street 41, Kutaisi. Geboekt via booking. Elk appartmentje had 2 2pers kamers met elk een aparte badkamer en een gemeenschappelijke living en keuken. Wij betrokken de bovenste verdieping en die was qua layout nog net iets leuker vond ik. Bovendien gratis wasmachine, tuin waar we perfect onze auto konden opruimen/stallen. Wij betaalden 684 gel voor 2 nachtjes in 2 appartementjes. Niet het goedkoopste maar dankzij de airco elke cent waard!
We startten onze reis in Kutaisi in gietende regen en eindigden in een ondraaglijke hittegolf. Het enige voordeel, onze ganse gewassen inboedel was super snel droog.
De moed om onze airco appartementjes uit te komen was er echt niet. Bij het minste dat de deur open ging werd je overvallen door drukkende vochtigheid. Niet te doen.
Christoph ging als chinese vrijwilliger naar de carwash en stond na een uurtje nat in t zweet terug. Carwashes zijn hier spotgoedkoop. De Georgiers zijn er dan ook wat bezeten van. Hun auto’s missen soms stukken carrosserie en onderdelen, maar op een smerige auto ga je hen niet betrappen!
Zura zijn chauffeurs waren uiteindelijk meer dan een uurtje te vroeg, maar niks miserie van blutsen, achtergebleven modder, rammelende geluiden of andere klachten. Ze controleerden eigenlijk niet eens…. Yes! We gaven deel 2 van het geld af, betaalden onze extra dag huur + boete en hupsakee onze daktent-Toyota’s waren weer weg.
Uiteindelijk kwamen we enkel rond lunchtijd uit de appartementjes voor een bezoekje aan Mc Donalds. De volle 800m wandelen en echt iedereen was gewoon gans plakkerig en nat van t zweet. En niet gewoon okselvijvers eh, nee van de soort waar ge uw ondergoed kunt van uitwringen 🫣.
We besloten het rivier zwemmen & murals zoeken af te blazen en kondigden een ipad-cinema namiddag aan. Kids doodcontent te meer omdat Christoph nog 2 dozen ijs wist te scoren onderweg naar onze airco schuilplaatsen. Ik tevreden dat ik zo kon starten aan mijn inpak-vacuumzuig-avontuur zonder er mn nachtrust voor te laten (mikt zo maar eens op 3 zakken van exact 20kg zonder weegschaal 🙈)
Na 19u toen het terug iets draaglijker was na een kort warmte-onweer, wandelden we voor ons laatste avondmaal de stad in. We aten lekker, maar de karaoke fuifmuziek en de mensen die slapend neervielen naast hun vodkafles waren er toch wat over. Toen we voor een kapotgebeten glas dan ook nog eens een boete van 5% op ons eindbedrag gevraagd werden, bolden we het snel af. En nee, die boete hebben we niet betaald, de rekening voor 10 personen wél.
Elk gezin kroop terug in de airco cocon en deed een schietgebedje voor een frisse nacht!
Restaurant: Museum restaurant met karaoke vanaf 19u, u weze gewaarschuwd!
Op onze aller allerlaatste Georgische dag leek de temperatuur iets draaglijker dus we besloten toch nog kort te wandelen door de stad en een laatste paar murals en een verlatenaquapark mee te pikken (jammer, de glijbanen die er een jaar geleden allemaal nog stonden waren nu vernield) voor we rond lunchtijd naar de luchthaven moesten.
Na de wandeling volgde nog een laatste doucheke, zeulden we snel alles naar beneden en genoten we van de laatst free wifi om onze taxi te roepen. Gelukkig werkte dat want onze simkaarten waren ‘s nachts net vervallen!
T taximanneke reed eerst aan 10/15 km per uur en remde voor elke hobbel in het wegdek om dan een kwartier later met de luchthaven in zicht toeterend als ne zot wagens in te halen aan 120km/u. Soit, we made it safe and sound. Nog effe snel alles wegen op een lege incheckbalie, beetje reshuffelen en dan… zat t er echt op… Tot in Charlerloi! En merci om weer mee te lezen 🫶🏻
De dag begon met een uitdagende tweestrijd. Ons ene boek vermeldde dat je een border permit nodig had voor de uitverkoren wandeling, de Lonely Planet zei er niks van. Veiligheidshalve reden we toch naar de borderpolitie. Adres 1 gesloten, het backup plan “politiekantoor” gebaarde netelig dat we naar de “airport politie” moesten. En daar, iets buiten het centrum, snapten de mannen in uniform totaaaaal niet wat we kwamen doen & probeerden ze ons echt om te praten met hulp van een vrouw die moest tolken. Zogezegd mochten kids onder de 10j niet op de berg en ondanks onze deftige bergbotinnen zagen ze ons niet geschikt tot dergelijke wandelexpeditie. Uiteindelijk vonden we een compromis dat de hele groep tot de watervallen mocht & Tourguide Tine met Maarten en Christoph toestemming kregen om de Uschba gletsjer op te wandelen. Wederom waren we vertrokken voor wat bureaucratie. Eerst op zoek naar 3 balpennen, nadien de juiste schuif met papiertjes, alles invullen en tot slot het geschikte nietmachine om de papieren samen te houden en weer ergens in een andere kabinetschuif op te bergen. We know the drill 🤣
Toen we dan uit-ein-de-lijk dat felbegeerde toestemmingspapiertje verkregen hadden, besloten we toch liever met de hele groep op pad te gaan en kozen we de gemakkelijkere Chalaadi gletsjer uit.
De wandeling start met een zeer bedenkelijke brug over de rivier, maar is verder een mooie hike langs het water naar de gletsjertong. Op het einde wilden we graag toch nog iets hoger en deden we een poging om tot het ijs te geraken maar uiteindelijk moest ons gezinnetje toch forfait geven. Iets met te veel gekraak en vallende stenen… ge wilt nu eenmaal geen steenlawine op uwe kop of wegzakken in zo een crevasse-spleet!
We reden terug naar Mestia en gingen opnieuw een ijsjes eten. Daarna rustig op t gemakske in onze guesthouse een babbelke, was sorteren en kids die ruim profiteerden van schermtijd op de free wifi.
De Persyns deden een moedige poging om zelf macaroni te maken met de rare Georgische kaas en iets dat voor hesp moest doorgaan. Wij besloten toch op restaurant te gaan, al vroeg Noah last minute zijn annexatie bij de vrienden aan. Maar zo es op date met de 2 meisjes was ook leuk, eens ze zich er konden overzetten dat Noah misschien meer tv kon kijken door zn snood plan🙈.
We hadden de volgende ochtend vanuit Mestia nog een laatste uitdagende Ountravela route 19 op onze planning staan richting de Koruldi Lakes.
Alleen, het ging meteen steil door putten en nog geen half uur weg wilde onze Toyota de bergop gewoonweg niet nemen. Dat was zottenwerk te meer met andere auto’s die in uw gat rijden (of u kruisen nadat ze net zelf besloten forfait te geven). We bolden zigzaggend achterwaarts bergaf en oh boy…. Was ik blij daar ineens de auto van de Persyns te zien. Blijtend holde ik de auto uit terwijl Maarten en Stefanie Christoph instructies gaven om de auto te kunnen draaien op een mini plateau, OK deze route was NIET fijn en al zeker geen niveau 3 maar meteen een 4+. Ik zag ons al de krantenkoppen sieren als gezin dat naar beneden donderde en een shortcut richting de stad fabriceerde! Damned man, emoties all over the place van pure ontlading…
Het meeste rond Mestia hadden we wel wat gezien, de overgeslagen dingen gingen duidelijk ons petje te boven… dus hup naar Ushguli!
De route was vroeger een dagvullend programma en ook in ons boek stond ze nog als 4×4 route maar ondertussen is ze helemaal geasfalteerd en rij je vlot buiten op een paar passages waar er gewoon een rijvak weggespoeld is of ze herstellingen uitvoeren. Het vorderde vlot en ondanks dat we stopten bij de Tower of Love (5gel ons gezin, normaal 2 pp) stonden we in Ushguli voor we t wisten. Opnieuw een gehucht vol met de kenmerkende uitkijktorentjes.
Onze vrienden waren eerst nog het toerisme kantoor van Mestia binnengewandeld en info vergaard over waar je in de rivier kon zwemmen en wandelen. Dus in plaats van Mestia uit te vluchten, is de skilift naar boven nemen en naar beneden wandelen/mountainbiken eventueel ook een optie.
Bon soit, we maakten er een cafe namiddagske in Ushguli van en troffen daar een familie uit Vlamertinge die net met hun 3 studenten een 3daagse gewandeld hadden. amai ik kus mijn pollekes als onze kids later als twintigers nog met ons mee willen op avontuurlijke reizen (Ze deden vorig jaar toevallig ook Kirgizië).
Toen de andere auto West-Vlamingen dan eindelijk naar ook in Ushguli arriveerde en Maarten al bijna alle rotsen van de binnenstad vervloekt had in zijn plan om dicht bij ons cafetje te parkeren, konden we op zoek naar een wildkampeerplek aan de gletsjer.
Het was er gewoonweg prachtig! Eindelijk het Georgië waar ik voor kwam!!! Het zicht op de sneeuwtoppen was fenomenaal en ik vond het maar een inieminiebeetje erg het uitzicht te delen met een Franse camper.
Hout voor een kampvuur was een uitdaging, koppige zwerfhonden mijden een dingetje, dazen doodkloppen een constante taak maar maaaaaaan wat stonden we daar machtig!
We gingen – de koude anticiperend – slapen met al onze kleren/een merino laagje en onze kids voor een keertje eens IN alle slaapzakken in plaats van erop!
Overnachting: tal van plaatsjes voorbij de aangegeven wildkampeerplek op de route. Wij kozen aan een kleinere zijarm van de rivier die uiteraard even koud was maar wel toeliet dat we een beetje gingen pootje baden. Eigenlijk kan je de hele route tot aan het Doshdul Shkhara cafetje bij de start van de wandeling gebruiken en we kwamen zelfs moedige 4×4 rijders tegen die nóg verder gereden waren en de route naar het plateau boven de rivier opgesjeesd waren.
Toen we opstonden lagen de zwerfhonden nog steeds op dezelfde plaats onder onze auto en tafel als waar we ze de avond tevoren achterlieten. Die beesten vergezellen je letterlijk heel je wandeling naar de gletsjer en hebben geleerd dat dat een goede manier is om toch iets van brood of koeken te schooien bij de toeristen. Honden in Georgië zijn eigenlijk totaal niet intimiderend. Ze blaffen nooit (of af en toe eens naar elkaar als ze hun terrein afpissen) en ondanks dat je ze ook niet kan wegjagen, waren onze kids vrij rustig ongeacht het formaat dat opdook.
Ook wij reden richting de Shkharagletsjer en oef… de platte band van de Persyns was vals alarm. Stel je voor net de avond tevoren Zura lastig gevallen om onze auto een dag te verlengen en hem dan meteen terug moeten storen omdat we niet uitgedokterd kregen hoe het reservewiel van onder de auto eraf moest… dat had afgang geweest 🤣.
Onze wandeling begon met een valse start omdat we een afslag misten, maar dankzij de kampeerders van het plateau vonden we het dan toch (en kon ook de hele meute die ons was beginnen volgen naar de juiste hike doorschuiven). Het was uiteraard weer langer wandelen dan op de zeldzame wegwijzers stond maar wel een wandeling die met stip op nummer 1 van deze vakantie staat!
Christoph zorgde voor wat extra drama aan de gletsjertong door naar boven te klimmen en zijn gsm kwijt te spelen, maar oef, we vonden hem terug! En net voor ons laatste water op was (snoep was al een tijdje foetsjie) bereikten we de auto’s. Gezien we al noodgedwongen pasta als ontbijt gegeten hadden, reden de Persyns meteen door naar een restaurantje in Usghuli.
Wij bezochten nog even het bergcafetje voor een deugddoende frisse cola. De kids hun vieze neus wilde weer niks van de menukaart dus we reden door in de hoop een supermarktje te scoren onderweg (Ushguli was niet bepaald goed voorzien dus stockup in een grote supermarkt voor Mestia was vermoedelijk beter geweest).
We kwamen op Ountravela route 21 nu es totaaaaaal niets tegen. Hier en daar eens een mini market waar je wel een drankje of een pak pasta kon scoren maar niks om onze buikjes echt te vullen, dus we aten weer veel te veel koeken en snoep 🫣.
De eerste échte winkels kwamen we tegen in Lentekhi. Een Daily en Spar en we deden hem uiteraard beiden. Spaghettisaus scoren is altijd een queeste. Gezien wij voorstonden op de Persyns gingen we alvast op zoek naar een wildkampeerplek. We vonden iets aan een rivier maar eigenlijk was t schots en scheef staan en waren we al veel te moe. Toen de Persyns dan ook nog eens stuurden dat ze een half uur verderop een camping stonden, reden we hen achterna tot iets voorbij Tsageri.
We kookten wederom pasta (er is hier echt weinig te vinden), deden wederom de ontdekking dat de pot saus gewoon tomatenpassata was en verdronken ons saus-verdriet in bier en iets wat leek op Bacardi Breezer #nostalgie.
Overnachting: prachtig camping van een Georgische die ook genoeg Engels, maar ook Duits en Russisch spreekt. 20 gel per volwassene en 10gel per kind >6j, pintjes en ander lekkers uit haar frigo beschikbaar. Tal van hoekjes met hangmatten, salonnetjes, diepvries, frigo, keuken en wasmachine 8 gel.
Enige minpuntje was dat haar zonnenboiler de druk niet aankon en warm water langs het dak naar beneden stroomde terwijl je koud douchte. Maar eerlijk, bij deze temperaturen totaaaaal niet erg!
Een camping met keuken & een volle frigo dat is iets uitgebreider ontbijten. Nog rap een extra doucheke voor wie het zweet van zijn lijf voelde rollen van een simpele taak zoals de tent opkramen en auto inladen (en eerlijk na dat verbranden is het gewoon leuk om ijskoud water te voelen nu de plukken vel loskomen en we eruit beginnen zien als een schurftige reiziger die vast en zeker een huidarts-preek verdient ondanks de bussen aftersun die al ingemasseerd werd)
Op ons programma vandaag: 3 canyons!
Allereerst reden we naar Okatse canyon. tegenvallerke, kids onder 1m20 mochten niet mee. Gelukkig konden we met onze 4×4 zelf naar het beginpunt rijden en ontsnapten we aan de taxi-tourist trap. Echt, een groot bord met verboden voor auto’s en lag daar een asfalten baan die breder aangelegd was als menige zandhobbelweg in een standaard Georgisch dorp. Uiteindelijk bleef Stefanie bij de jongens terwijl de rest van onze groep de canyon wandeling in ging (20gel per volwassene / 5,5 gel per kind 6-18j)
Persoonlijk vond ik t niet echt de moeite. Niet alleen was de route een pak veiliger dan vele wandelingen die we al deden met Noah en Boris (die GEEN balustrades hadden of ontbrekende sporten op rivierbruggetjes), maar je had vooral het gevoel dat je op trappen in de bomen liep en de canyon moest je er een beetje bijdenken.
We reden erna naar Okatse waterfall, maar toen we het miezertje water zagen dat de bergwand naar beneden kwam, betaalden we zelfs al geen inkom meer en reden we terug naar het visitor centre waar we picknickten.
Op naar canyon 2: Martvili canyon.Maar daar zijn we letterlijk gevlucht. Het liep er vol met mensen die met afgeladen bussen toekwamen en de parkeerwachter legde ons uit dat het 150gel per persoon zou zijn. No way we gingen echt niet €50 de man betalen voor een mini boottochtje en een mini canyon waar je niet eens mag zwemmen.
Dan maar naar de minder gekende canyon, Balda Canyon waar we ook wilden kamperen. Alleen…. Er zijn plannen om Balda net zoals Martvili uit te baten, dus het lokale protestteam besloot ons niet toe te staan om over hun grond te wandelen richting de canyon. Miljaarde, van een gefaalde canyon-dag gesproken.
Wildkampeeropties langs de weg waren er ook echt niet dus uiteindelijk reden we naar de Nokalakevi hotsprings waar de Persyns al een namiddag gezwommen hadden… voordeel: we konden nadien toch samen met hen gaan kamperen, nadeel, wij kwamen er na 17u samen met een hoop locals die een afterwork zwemmeke gepland hadden…. Het was leuk zwemmen en de drukte namen we er met alle plezier bij.
Na ons wellness momentje was het amper een kwartiertje rijden naar de “live locatie” die we doorgestuurd kregen. Opnieuw een plek aan het water en terwijl de patatjes opstonden en de kip gegrild werd, doken de kids al wederom het water in. Het zijn echte waterratjes geworden!
Voor een kampvuur was het eigenlijk te warm, maar gezien het onze laatste avond wildkamperen werd, zetten we toch door en aten we marshmallows terwijl er een spontane zangstonde ontstond.
Overnachting: Wildkampeerplek rechts van de voetgangersbrug op gps coördinaten 42.3962238, 42.2329691 – ideaal rivierzwemmen want nergens super diep!
Nieuwe missie: Uitchecken en noordwaarts de kustlijn volgen naar Lazika, een stad die google niet kent, omdat…. ze eigenlijk indertijd nooit afgewerkt werd. Ik hoor je al denken… huh?
Wel, in 2011 droomde de Georgische president Mikheil Saakashvili van een nieuwe hoofdstad aan de Zwarte Zee. Het was een beetje een omstreden project waarbij hij hier en daar de kantjes afliep om zijn droom erdoor te duwen. Hij liet een giga boulevard aanleggen met palmbomen en een groot rondpunt, een prachtig stadhuis en 2 torens. Maar dan werd zijn partij niet meer herverkozen en het hele project gestaakt enkele maanden later…het staat daar nu net zoals vele andere onafgewerkte gebouwen in Georgië klaar voor wat urbex-fotografen en … de familie Bauwens!
Onderweg stopten we eerst nog in het natuurreservaat van Kobuleti. Een moerassig ecosysteem dat uniek is in de wereld. Je kan er een vondelpad lopen langs waterlelies, het witte moerasmos en normaliter ook veel vogels en moerasschildpadden spotten… wij vonden vooral grazende koeien, kikkers en een kapotte uitkijktoren.
Het park is amper 2km van de kustlijn dus we hielden op t strand halt voor een picknick. En eerlijk… Kobuleti was een veel mooier kustdorpje dan Gonio waar we net enkele dagen verbleven! Nog verder noorderlijk zelfs een prachtige camping tussen de bomen aan t strand dus moest ik nog eens komen, zou ik daar zeker halt houden ergens midweg tussen Kobuleti en Pinewood & verblijven in Gonio/Batumi schrikkelen.
We reden verder door naar Anaklia de stad die het dichtse ligt aan Lazika. Het viel meteen op dat de huizen een pak groter werden, maar we spotten ook opnieuw kunstwerkjes van smeedijzeren trappen en dakgoten, prachtig schrijnwerkerij aan ramen en buitenterras-balkonnetjes. Kortom pareltjes!
Aangekomen in Anaklia gingen we meteen op zoek naar Lazika Tower 1. Onze Toyota 4×4 met slurf kwam voor het eerst deze reis echt van pas, want we moesten een baantje met giga lange en best diepe plassen door.
Het Lazika stadhuis was helaas niet te bezoeken want zodra we voet zetten op het terrein werden we weggestuurd door een (bewakings?)agent. En sowieso wil je zo dicht hij de grens met omstreden/verboden gebied Abkhazia het nu ook niet gaan zoeken met mensen in uniform.
Na toren 1 keerden we terug naar Anaklia en gingen we over de prachtige vervallen voetgangersbrug naar toren 2 op het strand. Een put meer of minder, daar kijken ze hier echt niet naar. Ik zweer t u, Noah kon in sommigen verdwijnen… en te midden van die vervallen brug, een flitspaal. Huh?
Aan de overkant van de brug ligt ook een groot waterpretpark waar de Persyns halt hielden. Maar wij arriveerden pas rond 16u en oordeelden tevoren ook dat het glijbanencomplex nog iets te extreem was voor onze kroost die helaas nog geen zwemkampioenen zijn. Maarten bevestigde nadien dat er best ook wel een paar heftige tussen zaten die hij als papa al spannend vond, laat staan onze 7 en bijna 9jarige zwemmertjes.
Na hun zwemexpeditie en ons terrasje kozen we samen een wildkampeerplek op het strand met zicht op tower 1 (waar blijkbaar toch een deels geasfalteerde baan heen loopt 🙈)
We zwommen nog uren in de Zwarte Zee, kookten wederom pasta en genoten van ons kampvuur in the middle of nowhere.
Overnachting: ik vergat de gps coördinaten te noteren van onze wildkampeerplek, maar vlak voor tower 1 moet je een bruggetje over. Daar gingen wij meteen rechts het strand op omdat er aan de toren zelf al kampeerders waren.
We werden wakker van de brandende zon op onze tent (letterlijk deze reis door de hittegolf al meer op de slaapzak dan erin geslapen!).
Uiteraard moest er meteen gezwommen worden… en terwijl we aan het skinny dippen waren geloofden we onze ogen niet. We zagen ineens dolfijnen. Los van het feit dat we effe niet snapten hoe die in een binnenzee geraakten, haalden we de drone boven voor de onmogelijke opdracht om hen te zoeken en fotograferen…. Christoph klaarde de onmogelijke klus! Wauw! We telden er een 6tal aan de horizon!
Verder bestond de dag vooral uit rijden naar de gletsjers rond Mestia. En zoals steeds in Georgië gaat dat rond 60km/u, met hier en daar wat wegwerken etc. Ik had op google gezien dat we een dorpje Lia passeerden dus daar stopten we uiteraard voor een fotoshoot van onze Lia in Lia! En lekker brood en prachtige mozaieken!
Verder probeerden we nog eventjes de stuwdam op te geraken, maar mochten we er helaas toch niet over rijden. Foutje van onze vriend google! Jammer, gelukkig konden we onderweg ook nog effe pauzeren en opnieuw afkoelen aan een gletsjerwatervalletje. Ijskoud maar we did it!
In Mestia logeerden we in een complex van een slimme familie die telkens bleef bijbouwen in de tuin en zo verschillende toeristen kon huisvesten in slaapzalen/appartementjes en kamers. De kamerverdeling was challenging om aan ieders wensen tegemoet te komen. Het appartementje met stapelbedden ging na een democratische volksraadpleging naar Maarten/Stefanie en de 4 meisjes. De aparte kamer naar Tine/Christoph en de 2 jongens… We draaiden enkele eerste wasjes en gingen samen op restaurant. We sloten af met ijsjes voor de kids en pintjes-gebabbel voor de ouders.
Overnachting: 2 nachtjes geboekt op booking.com bij Guesthouse of Manoni Ratiani.
Restaurant: We aten bij Lushnu Qor Restaurant Beer Garden. Op zich wel ok maar het restaurantje een dag later was eigenlijk beter dus ik zou het gezellige kleinere restaurantje Nikala juist achter de hoek van onze accommodatie eerder aanraden!
Mustdo: Heerlijke ijsjes bij Svanilla, Seti square 6, dus pal in het centrum over het parkje! (5gel per bol maar tenminste geen halfgesmolten frisco uit een diepvries in de blakende zon waar ze gewoon een stuk karton opleggen ‘s nachts)
Ons ontbijt op de camping moet zo idyllisch geweest zijn dat de vrijwilligers die ze uitbaten ons kwamen interviewen en onze foto’s vroegen voor hun website 🤣. Nochtans, inwendig weinig rust… onze 2 sjieke zeezicht appartementjes in Batumi bleken booking.com oplichters te zijn dus t was van holderdebolder op zoek naar slaapplaats voor dezelfde dag net als ge uitgekeken had naar zachte bedjes en wat luxe (ok, het wasmachine dus e)
Effe werd t huwelijkscrisis-spannend toen we bij t opkramen een veer van de spanband van onze dakkoffer kwijt speelden, maar bon… off we went! Dat ding was mega onvindbaar in het gras, maar van ijzerdraad fabriceerde de campingman iets nieuws voor ons zodat de daktent toch toe bleef!
We stopten meteen bij t Shemokmedi Monastery achter de hoek. Vooral de begraafplaats was indrukwekkend. Wat we leerden vandaag? Georgiërs laten graag flessen alcohol achter op t graf van dierbaren & super veel mannen staan poserend met hun auto of glas wijn op een levensgrote fotogedenksteen. Gek naar onze normen… De kerk had mooie fresco’s maar helaas weer overgeleverd aan vochtschimmels….
Next? Op zoek naar murals in Ozurgeti. We hadden er een paar mooie gespot de avond tevoren toen we t crazy verkeer trotseerden op zoek naar de supermarkt, dus we speurden naar deftige foto opportuniteiten (want zo uit een autoraam hangend is uiteraard niet genoeg voor onze Bauwens die zijn google local guide status 9 hoog te houden heeft 🤣)
Google kende er een paar leuke onder t pseudoniem “NIKO STREETART”. Eerst dachten we dat Niko ne local was die nogal graag met spuitbussen op zwier ging, maar achteraf bleek NIKO de streetart movement organisatie van Georgië te zijn, die ervoor zorgt dat lokale ongekende artiesten een kans krijgen om muren om te toveren tot kunstwerkjes…
De wandeling leidde ons door de farmer’s market waar de stalletjes echt vanalles verkochten. We vonden zelfs een nieuwe veer voor onze spanband terwijl wel slenterden doorheen de veeeeel te hete stad.
Nadien reden we 1,5u richting Mtirala National Park. Daar stond een wandeling van 5km op t programma naar een waterval. Op zich dit jaar een pak minder kilometers (iets met zwaardere Noah die nu voornamelijk zelf moet stappen wegens geen kine in de buurt om ons op te lappen als we eindigen met draagzak-verschot, maar ook… pittige hoogtemeters hier telkens dus kilometers zijn maar “een indicatie” van hoe lang we MIA zullen zijn 🤣)
De 8km route in het nationaal park tot aan de parking was allesbehalve veelbelovend. We kwamen aan een schietstand aan met luide muziek en quads. Zaten we wel echt juist? En wat is dat toch met die Russen en gesluierde toeristen die Ak47 en ander zwaar geschut willen afvuren…In een nationaal park dan nog!
Zoals steeds nergens iets aangegeven en onze gps zei route aan de andere kant van t water waar ook een zipline parcours was. We namen tot groot jolijt van onze kids het betalende houten overzetbakje naar de andere kant van de rivier (bruggetjes doen ze hier bewust niet) en begon te wandelen wandelen wandelen tot ze daar eindelijk was…dé waterval.
Moeder was niet goed gebrieft OF las de reisvoorbereiding te weinig want zwemgerief en handdoeken was handig geweest 🙈.
Moe maar voldaan sjeesden we verder richting Batumi. Zura reserveerde voor ons ‘s ochtends een slaapplaats. Hij had zitten stoeffen met zijn eigen vakantiehotelletje en boekte voor ons aan een gunstige prijs de familiekamer, maar eerlijk…. Gonio, het gehucht dat zoveel mooier moest zijn dan Batumi Beach was 1 grote bouwwerf, parkeerissues waardoor hij ons verblijven buiten Batumi aanraadde waren daar evengoed en het steenstrand vol parasollen even druk als een zomerse hete dag op de Belgische kust! Pffffff dat was effe verwachtingen bijsturen.
We dumpten onze spullen snel binnen en gingen op zoek naar een restaurant. We maakten menugewijs niet de slimste keuze dus onze kids kregen nog een ijsje op iets wat voor “den dijk” moest doorgaan en we wandelden nog tot zonsondergang langs leegstaande flatgebouwen en achtergelaten hoogbouw in ons gekke kustdorpje Gonio.
Overnachting: 2 nachten in Hotel Captain, Gonio. Ik mocht de wasmachine van de eigenares gebruiken (gratis denk ik want ze sprak enkel Georgisch en Russisch). We betaalden door Zura 130gel vr de familiekamer per nacht. Maar de Persyns hadden de echte jackpot en nog goedkopere, properdere + beter uitgeruste kamer.
We stonden op in een algemene electriciteitspanne die uiteindelijk 4u ging duren…. Just our luck, op hotel werd dan eigenlijk toch kamperen maar dan met betere bedden 🤣.
Rond 10u negotiërden we een prijsje voor strandstoelen en een parasolletje en dan was het van vegeteren op “hetstrand”. De ene niet nader genoemde Ardennen mens met wat minder goesting dan de anderen maar bon… beachdays beloofd dus beachday it was! Noah – die nu helemaal geen schrik meer heeft van plonsen en kopje onder – amuseerde zich zo dat hij pompaf in slaap viel op zn strandstoeleke na onze strandpicknick.
Toen we rond 16u op de hotelkamer aankwamen, bleek roodverbrand een understatement. Zelfs hij die niet van onder zn parasolleke uitgekomen was… miljaarde! Dat wordt veeel Flamigel en aftersun 🥴
We reden naar Batumi en gokten dat parkeren wel zou lukken, de Persyns namen een Bolt taxi iets na ons. We hadden geluk en troffen juist parkeerplek aan een kei sjiek casino toen we arriveerden.
Op t programma stond wandelen langs murals en architecturale hoogstandjes (I mean reuzenrad in een appartementstoren). We lieten de kids het restaurant kiezen en eindigden in de traagste Mc Donalds ever… maar wel eentje waar de Persyns achter de hoek bij de Japanner zaten dus nadien konden we samen verder de stad ontdekken op zoek nr lichtshows, dansende standbeelden, Vegas vibe fonteinshows etc.
De wandeling naar de auto nadien duurde nog bijna een uur, maar we scoorden gelukkig nog een ijsje & nieuwe zonnecreme+aftersun (duuuur hier!) en rond 23u lag iedereen ingesmeerd in beddenland
Uiteindelijk bezochten we Akhalistsikhe niet echt meer de ochtend na ons verblijfje. We waren gebrand om te kunnen starten aan Ountravela route 15: de Zekari pass. Maar oh boy viel dat tegen!
De route was gewoon 1 grote bouwwerf van zigzagbochten waar ze ofwel brokstukken en bomen aan het ruimen waren, oftewel de baan een paar meter breder aan het trekken waren. Het was echt niet plezant rijden dus toen we dan ook nog eens aan de top alleen maar verwelkomd werden door bijen, hielden we t snel voor bekeken en besloten we niet nog verder richting Sairme te bollen, want het was sowieso diezelfde stomme baan terug.
De laatste dagen zijn we soms wel wat teleurgesteld in de routes. Over het algemeen minder wauw gevoelen versus de vorige reizen. I know onze lat ligt hoog en we zijn al verwend met een schoon palmares 🙈.
We picknickten aan de speeltuin in het dorpje Abastumani. Een kuuroord van de Tsaren vroeger dus een heel gek gevoel om daar te rijden tussen grote ommuurde villa’s en iets verderop de kleine huisjes te zien die ingesloten worden door grote (vakantie)flats/huizen die nu – net zoals overal in Georgië- als paddenstoelen uit de grond schieten. Het observatorium stelde niet veel voor (logisch, overdag sowieso geen sterren en duidelijk ook wel vergane glorie), de gondellift buiten gebruik. De Persyns die zelfs niet gestart waren aan de route eindigden in de lokale hotsprings. De speeltuin was wel aan aanrader met kids. Vrij groot, overal banken én heel gezellige hangmatten in de bomen overal.
We vertrokken verder na een picknickske in t stadspark/speeltuintje.
Onderweg woonden we nog ergens een lokale mis bij met prachtig gezang. Wel es een belevenis want de hele kerk stond in de verbouwstijgers (bij ons sowieso niet toegankelijk zonder helm en veiligheidsschoenen)! En vooral weer iets geleerd, wij betalen en steken een kaarsje aan. De Georgiers houden die waxkaarsen een hele viering vast zonder hun sjaal en rok in de fix te steken (Op zich al chapeau) tot ergens halfweg de mis geven ze een papiertje aan de misdienaar die het dan aan de priester bezorgt (geen idee of het een lijstje zondes is of een wishlist aan favo bijbel-passages om te citeren ofzo) maar pas dan mag hun kaarsje weg…
Ok, tijd om dan maar door te rijden richting route 17 wat opnieuw bijna 2u rijden was tot aan het beginpunt (het gaat hier altijd super traag!). De route begon veel te smal, met tegenliggers zonder fatsoen en een kind dat mottig werd in de bochten. Gelukkig konden we na een tijdje stoppen aan de houten moskee van Ghorjomi, want stiekem kneep ik hem echt wel daar op de achterbank. Onze auto valt best vaak stil op cruciale momenten en de belevenis hobbelend bergop was best onprettig vond ik.
Er kwam precies geen einde aan het laatste stukje route voor de wildkampeerplek. Was ik blij eindelijk de auto van de Persyns te zien ergens aan een stuk weide. Kon me zelfs niet schelen of er stenen in t gras lagen of ik moest slapen in een put of 2, ik was gewoon blij dat de auto-dag erop zat.
De wildkampeerplek van ons boek was ondertussen een bouwwerf voor een hippodroom (hoe gaan die ooit met hun paardentrailers hier geraken?) en touristen accommodaties, maar de werkmannen vonden het totaal geen probleem. We mochten zelfs het stromend water gebruiken en hun elektriciteit.
Als volleerde kok fabriceerde Maarten verschillende soorten pasta & pasta pesto. En dat ondanks het boycot plan van de kids om de slierten alvast wat te laten voorweken in een grote plas 😂. Voor t eerst deze reis at Lia als een vat zonder bodem… yes, code gekraakt!
We tafelden nog wat na, maar de muggen en het gekwaak van de kikkers deed ons uiteindelijk in onze tent kruipen ruim voor middernacht.
Overnachting: Ountravela wildkampeerplek 1 route 17. Helaas eentje die vermoedelijk snel verdwijnt. Verder op de route tot halfweg minder mogelijkheden wegens smalle weg (ook groot stuk al gebetonneerd dus die route verandert de komende jaren vast enorm)
S ochtends reden we na het ontbijt Route 17 verder af. Het eerste stuk begon een stuk beter dan de dag tevoren, maar ik kneep stiekem de autozetel zo plat hier en daar dat ik er een stijve pols aan over hield. Mooie uitzichten maar steil en hobbelig en veel te lang naar m’n goesting.
Ik was dan ook blij toen we Bakhmaro bereikten. Heel kunstmatig, opnieuw een dorp waar elk krot verdrongen wordt door een vakantiehuisje en je mensen zag genieten van een vakantie tussen de koeien op straat, vervallen en verloederde gebouwen, paardenritjes van een straat ver en een speeltuin naast de mega vervallen arena. Maar verder echt een stad in opbouw waar ik niet veel van snapte. Aan stedenbouwkundige planning doen ze niet echt precies en iedereen begint te bouwen overal (velen maken t niet af of hebben maar geld voor 1 verdiep en laten de overige dan in beton staan tot als hun kids er later komen wonen)
We kochten in t winkeltje wat brood, worstjes en koekjes en toverden onder het prieeltje van de lokale speeltuin hotdogs tevoorschijn. De honingkoekjes moesten we uiteindelijk uitdelen aan de lokale kids… bah, niet ons ding 🥴
Vervolgens moesten we weer een ferme rit doen tot aan route 18 waar we weer zuidwaarts langs een 4×4 route zouden doorsjeezen naar de kust. De Persyns stuurden dat ze de route gingen skippen en een toffe camping hadden gevonden in Gomi.
Wij passeerden Gomi en reden in de dichte mist met miezerregen de bergpas op. Gelukkig brede banen en geasfalteerd maar echt leuk rijden was het uiteraard niet naar Gomistma.
De wildkampeerplek aan de top van de pas lag eveneens in de dichte mist… aka je zag niks van het uitzicht waarvoor je kwam. En erger nog, was ingenomen door een stuk of 15 tenten van een groep luidruchtigr tieners. Nergens een struikske voor een bushtoilet en gewoon langs de drukke baan. Mmmm niet bepaald waarvoor we kwamen… en dan nog es KW-weer en dus ook niet leuk buiten koken zo.
Knopen moesten doorgehakt worden, nu terugkeren betekende automatisch Ountravela route 18 skippen. Maar wachten op een uitzicht dat misschien nooit uit de wolken kwam… vervelend!
Uiteindelijk reden we ook terug naar Dumbo eco camp. Maar eerst nog op zoek naar extra eten, want ondanks de 3 supermarktjes vandaag hadden we junk en pastaslierten, maar iets erbij had leuk geweest…
Ozurgeti bleek groot te zijn, dus ons geluk kon niet op, voor t eerst deze reis vonden we 3 kleine potjes echte pastasaus én gehakt!
De camping bleek een schot in de roos bij de kids, allemaal fijne hoekjes met hangmatten, een slackline, bankjes. Gewoon echt chill. Wij hadden geen tijd meer voor een rivierzwemmetje, maar t was zalig volgens de Persyns!
Overnachting: Dumbo Eco Camp, Gomio. (30gel per volwassene, kids gratis). Buitenkeuken, bbq, buitendouche en proper sanitair met wasmachine. Heel gezellig ingericht en indien gewenst kan je ook logeren in een iglo, tipi tent of houten chaletje.
We kwamen decadentgewijs onze luxe hotelkamer niet uit voor de middag. De kids genoten van de wifi à volonte, wij van het uitslapen, nog maar es douchen met veel gratis gekregen zeepkes, zorgvuldig overal gedroogde was plooien en sorteren etc.
Rond 12u waren we herenigd met de Persyns die een stevige rit achter de rug hadden, maar gelukkig vlot de Armeens/Georgische grens over konden sjeezen.
Snel gingen we op rooftocht door de stad op zoek naar eten voor onze 4×4 routes. Op een zondag geen makkelijke opgave zo bleek. Maar we vonden alles voor een eerste nachtje wildkamperen bij de traagste winkelmadam van t ganse stadje.
We vertrokken kort na de middag op route 14 richting Vardzia en de Mtkvari canyon. Eerste stop was ergens aan een klein speeltuintje in een boerengat waar we gingen picknicken. De plaatselijke patsers vonden t precies maar niets dat wij t speelpleintje innamen en probeerden ons te imponeren met hun johnny mobielen met gierende banden.
Vervolgens kon de route echt beginnen en reden we voornamelijk langs patattenvelden, door heeeel hoog gras & langs canyon achtige uitkijkpunten een soort van karrespoor achtige route af richting vervallen kerkje 1, vervallen kathedraal 2. Vervolgens door een bos waar we kampvuurhout sprokkelden tot aan een richel die uitkeek op de rotsstad Vardzia.
We besloten een wildkampeerplek te zoeken dicht bij de rotsstad en vonden er halfweg de haarspeldbochten eentje aan een oude vervallen stal waar het gras er vrij vlak uitzag…. Perfect.
We dronken wat, aperitiefden en legden het kampvuurtje veelbelovend aan toen daar…. Ineens onweer in de verte klonk en regendruppels ons de auto’s injoegen.
We gingen de regen uitzitten tot… ik voorstelde om het afdak van het lagergelegen huis te gebruiken. Het eten was immers net klaar!
Wel, dat escaleerde snel… Het gelijkvloers had zeker al als stal dienst gedaan maar het bovenverdiep had een houten vloer en was best ok te noemen als je over de kapotte raam scherven kon kijken. We zigzagden tussen de regendruppels naar onze de auto’s, verplaatsten ze tot dicht tegen het huis en met de daktent ladder konden we starten aan ons kraakpandavontuur. #sjuutaanniemandvertellen
De kids gingen snel slapen en wij dronken op het kapotte terras nog eentje met zicht op Vardzia. De Persyn tent voor 3 was best krap met 5 en ook ten huize Bauwens werd er een tent-tetris uitgevoerd maar iedereen lag droog en veilig (met vaders die de tentuitgang blokkeerden zodat er zeker s nachts geen slaapwandelaar ongelukken konden gebeuren. Nachtelijke pipitjes werden verboden 😅)
Overnachting: wildkampeerplek aan het huis met oranje graffiti “saver” dat pal uitkijkt op Vardzia en ongeveer ter hoogte van 1/3 de haarspeldbochten startend uit Vardzia…
Als volleerde krakers lieten we het pand deftig achter en picknickten we ‘s ochtends in de tuin. Daarna was het tijd om Vardzia in te trekken.
Gezien het maar rond 10u opende, bezochten we eerst nog het kleine kloostertje Zeda Vardzia iets verderop, maar dat stelde weinig voor. Nadien zochten we de correcte parking op (5gel) en konden we aan de verkenning van de grotwoningen starten!
We hadden geluk dat de meneer van de kassa verklaarde dat Lia vast geen 6jaar was en ons maar voor 3 liet betalen, voor het busje dat ons de berg op voerde dokten we met plezier bij (ticket 15gel pp, busje 2gel pp).
Vardzia is een site waar je wel een paar uur nodig hebt om te verdwalen in de tunnels, grotwoningen. Op zijn hoogtepunt woonden hier duizenden mensen. Bijna ondenkbaar nu! We dwaalden een paar uur rond… en genoten van een omkoopijsje uit 1 van de frigo’s die we ‘s nachts vanuit onze kampeerplek in de stad hadden zien oplichten #zonde.
Na Vardzia reden we onze maten achterna die een restaurantje gekozen hadden aan de rivier. De schaduw deed deugd, maar we hadden wat pech – in tegenstelling tot de Persyns – met onze menukeuze en zijn stiekem alles ook wel wat beu gegeten… soit, iedereen at wel iets en we reden door voor een specialleke.
Ons boek zei dat je open-minded moest zijn voor het volgende avontuur en effectief. De auto sloeg af aan een grote witte waterspuitende pomp en we reden tussen vervallen gebouwen richting de rivier. Maar daar wachtte iets totaal anders dan je zou denken. Hot springs in een oude stal is eigenlijk de beste beschrijving. De telefoonnr van de eigenaar staat op de deur. Wij moesten hem gelukkig niet opbellen, hij was er net voor een andere familie. Maar je zou t begot nooit zelf ontdekken! En zonder kennis van Georgisch en Russisch moeilijk te fixen activiteit…
Ondanks het warme weer was het zwemmen toch leuk! Het water is constant 38graden. De kids sprongen en doken in t warme water tot iedereen met een tomatenhoofd forfait gaf. (Volw 10gel pp, kids 5gel)
We kozen voor de hotsprings omdat de weer apps allen zeiden dat het zou regenen… maar die druppels kregen we pas in de vooravond op onze kop. Net toen we in Akhalistsikhe aankwamen aan het Rabati kasteel (uiteindelijk niet bezocht want redelijk prijzig en je mocht dan nog nergens echt in)
We besloten een hotelletje te nemen net aan de grote touristische site en betaalden na wat onderhandelen met de bazin 200gel voor ons allemaal. Even werd er druk gediscussieerd over hoe we de 3 kamers gingen invullen. Ava mocht een keertje bij de Persyn girls gaan slapen, wat uiteraard tot een boze Lia leidde die een girls feestje verkoos boven een snurkende papa 🫣.
In de gietende regen kozen we verderop in de straat een restaurantje met binnenterras uit om eentje te gaan drinken voor we onze KWs helemaal konden uitwringen. Uiteindelijk toch eten besteld maar we waren unaniem. Al beter gegeten, maar bon in de regen gingen we nu ook niet meer ver lopen… soms wint praktisch van google reviews 🙈
Overnachting: Hotel New Star. Volgens Booking het dichtstbijzijnde. We boekten rechtstreeks en kregen de studio voor 4 + 2 kamers van 3 die een gangetje deelden. Overal kon je wel plassen en douchen tegelijkertijd. Soms echt gekke layouts hier om toch maar te zeggen van “kamer met eigen badkamer sanitair 🤣”
Restaurant: Restaurant Vardzia – de mexicaanse patat was heerlijk en probeer zeker ook de pilmeni ravioli’s. De vis vraagt lang wachten tot ze de grill in gang hebben en mijn zalm was gebakken in kippenkruiden dus… skippen!
Restaurant: Restaurant Millennium Rabati– Al beter gegeten
Ge dacht toch niet dat de avonturen stopten bij de vorige blogpost? Neenee… lees maar snel verder!
Opstaan in Udabno leidde tot een ontnuchterende ontdekking. De restaurant-tuin waar we kampeerden was afgesloten door een auto die de poort blokkeerde waarlangs wij opnieuw naar buiten moesten.
Een snood plan om ons toch geld af te troggelen voor de “gratis” nacht OF gewoon een loser die ons niet had zien staan?
De chauffeur was nergens te bekennen, de buren kende hem ook niet. Het restaurant zelf was gesloten. Wat nu?
Gelukkig doen Georgiers hun auto zelden op slot. Het voelde een beetje raar, maar we zetten de handrem af en probeerden de auto al shokkelend te verzetten. Met 2 lukte het 30cm, maar met onze kids erbij was de klus snel geklaard…. Welke 3jarige kan zeggen dat hij al eens een auto verzet heeft? Kids trots!
Vervolgens reden we naar Sagarejo voor inkopen. Ze keken weer raar dat wij een hele winkelkar vulden maar liever te veel mee hier dan ergens vastzitten met honger, nietwaar?
Nadien reden we de carwash binnen. Met de hogedrukreiniger probeerden we de laatste bewijsstukken van ons modderavontuur te verduiken. En ook onze frigobox kreeg effe de volle lading in de hoop dat we niet telkens flauwvallen van de stank bij het openen. Helaas door die propere nummerplaat werden we een uurtje later in Tbilisi wel geflitst tijdens een foute afslag (boete 20gel met 20%korting… allee iets minder dan 3€, kunnen we nog mee leven 🙈).
De komende dagen moeten we improviseren. Doordat we eigenlijk naar Armenië gingen hadden we geen super strak plan voor deze regio (en het lijkt hier telkens mis te lopen als je een strikte planning probeert te volgen).
We besloten naar de canyons te rijden. Na Amerika en Kirgizië hebben we daar wel een zwak voor.
Opnieuw duurde de rit veeeeel langer dan gedacht, we belandden in Samshvilde maar daar was eindelijk een veel te extreme wandeling en verder weer niks aangegeven…. Grrrr. Hop door naar het visitor centre van Manglisi. De vrouw probeerde vriendelijk tips te geven maar om nu al om 15u in de regen aan een picknickbank te gaan staan ergens in een bos, nee danku.
We besloten toch opnieuw rechtsomkeer te maken naar Skalta Canyon waar er een diamantvormige glazen brug over de cayon hangt.
Alleeeeeeen, plan mislukt. Er vlak voor kwamen we een pretpark tegen en de zon kroop net weer uit de wolken!
De meisjes hadden al talrijke dagen alleen maar in de auto vastgezeten (letterlijk en figuurlijk dan eh) dus we besloten hen te trakteren in Kass Land. Het park is zo recent dat Google het zelfs niet kende. De attracties waren ook nog niet allen open en de plantenperken werden net nog aangeplant.
Goedkoop was het zeker niet naar Georgische normen (we kregen dan ook de toeristenprijzen en betaalden 177gel voor 3 onbeperkte tickets, je kan ook per attractie betalen) maar onze kids waren uren zoet en hadden t park bijna voor zich alleen. We bleven letterlijk tot t park zou sluiten. Noah amuseerde zich op de gratis speeltuin en genoot van metime met mama (en een zak snoepjes) aangezien de attracties maar starten vanaf 6+.
Rond 19u reden we de straat iets verderop naar de Diamond bridge. Wat een rip off 360gel oftewel 120€ voor ons gezin om enkel op de brug te mogen? Dat was dan nog niet eens over de canyon schommelen of koordfietsen op de kabels over de canyon… djiezes wat een prijzen! Er losssss over voor Georgië (maar zelfs op de gletsjers in Canada betaalden wij dergelijke prijzen niet voor een echte glazen brug 🙃)
We besloten het stadje, Skalta, in te rijden en vonden een super authentiek restaurantje met maar 5 keuzes op de menukaart. We zagen het koppel ter plekke alles vers maken in de keuken. Een plezier voor onze kids!
Overnachting: we kozen de wildkampeerplek aan de picknickbanken aan de canyon. Letterlijk 100m verderop in de straat betaal je 1200€ voor een kamer met zogezegd zicht op de canyon. Wij kregen t gans gratis, maar je moest er blijkbaar wel de zwerfhonden die s nachts worstelen met achtergelaten afval & t joyrider gespuis dat aan de afgrond komt telefoneren tot laat in de avond ook bij nemen.
Restaurant: Paplis Kinkhali. Super authentiek net voor het centrum (77 voor iedereen samen en we aten heerlijke kinkhali (soort ravioli), pizza peperoni en kubdari (soort ovenkoek met gehakt in)
We werden aan de canyon wakker met een prachtige zonsopgang (toch 1 voordeel aan Noah die vaak rond 6u de wereld wilt verkennen). Voor we t wisten werd de picknickplek mee ingenomen door een ganse groep vrienden uit Georgië, Wit Rusland, Azerbijan en Duitsland. Uit dankbaarheid omdat wij hen hielpen vuur maken, mochten we aanschuiven bij t ontbijt met verse kippenbillen, salade, thee etc.
Nadien reden wij naar de Birtvisi canyon, die zou de mooiste zijn. Er stond weer totaal niks aangegeven en we reden wederom een pak langer voor we het beginpunt van onze wandeling naar het fort vonden. De kerk van waaruit we t mooiste uitzicht zouden hebben, vonden we al helemaaaaaal niet.
Het bleek een pittige wandeling vr Lia. Doordat niets aangegeven staat, is het uiteraard wel spannend voor een kind. Verder eet ze amper dus teert ze op haar reserves bij hete temperaturen die t sowieso al zwaarder maken. Ze paniekeerde een beetje bergop maar zodra we in de frissere canyon waren en we een 2e waterflesje boven toverden was ze iets meer op haar gemak.
We stapten 2u en bereikten toen het Birtvisi fort. Tenminste dat denken we. Amper foto’s van online, gans vernield en wederom nergens een aanwijzingsbordje. Het pad liep nog verder langs een super steil in de rotsen uitgehouwen trap maar dat werd zelfs te lastig voor Ava en Christoph (met Noah in de draagzak) dus teleurgesteld dropen we af.
We hebben niet echt een plan voor komende 2dagen zonder zaken te doen die we dan ook op de planning hebben staan als de Persyns ons terug vervoegen. En eerlijk, stiekem t ook een beetje gehad met auto zitten om de zoveelste boerderij regio te zien? Voor de zoveelste keer namen we de kaart erbij….
We reden terug nr Skalta want we vonden nergens tevoren een supermarktje, het werd uiteindelijk nog eens een restaurantje. Dankzij de lokale mensen die wat tolkten konden we bestellen.
We sloten de dag af met de lokale speeltuin en de kids kregen nog popcorn en een suikerspin (2gel aka 0,65€ elk) alvorens we op zoek gingen naar een wildkampeerplek aan de rand van t Tsalka meer.
Overnachting: Wildkampeerplek Tsalka meer. We eindigden in het donker op een plekje waar blijkbaar s ochtends de vissers ook graag vertoeven. Net zoals overal moet je het picknickafval op het strand er wel bijnemen… 41,63752° N, 44,06739° E
Restaurant: Cherry – veel te veel eten weeral. De ceasar salade was heel lekker en de kids genoten van een pizza. De kubdari kon niet tippen aan die van een dag geleden.
We deden van slow morning op t strand, de moedige kids gingen in t water, we deden de afwas in t meer etc. En dan was het tijd om de alternatieve route rond het Tsalka meer te nemen.
Het was vooral een route vol kleine dorpjes die zelfvoorzienend van de landbouw leven. In 1 van de dorpjes, Darakovi, kon je op elke verlichtingspaal en hoog dak een ooievaarsnest zien. De camera draaide overuren.
We stopten ook in een dorpje waar alle huizen een grasdak hebben. Sommigen zeer vervallen, anderen een waar pareltje. De kids kregen zelfs snoepjes toen ik een vrouw probeerde te feliciteren met hoe mooi haar huis was!
De route stak wel wat tegen na dagen hobbelen. We stopten voor een picknick in P’oka want dat “zwemmen in het meer” leek van de agenda te vallen. Ineens “maar” 20 graden meer en nergens een weggetje om er vlot aan te geraken.
Ik had s morgens een hotelkamer geboekt in Ninotsminda en we besloten meteen naar daar te rijden. Pal om 14u01 werd er ingecheckt. Het was een reuze familiekamer en de kids genoten elk op hun bed van de supersnelle wifi. We hoorden ze de hele middag niet terwijl Christoph een dutje placeerde en ik 2 wasmachines draaide.
Het wasmachine deelde ik met de kuisvrouw die nauwlettend in de gaten hield hoeveel ze aan ons zou kunnen verdienen. De natte kleren drapeerde ik in de kamer op vensterbanken, lampen, de tv. En ik spande onze waslijn in de hoop het meeste droog te krijgen…
Na een verkwikkende douche wandelden we het stadje in op zoek naar een goed restaurant. Hetgeen we uitgekozen hadden was net afgehuurd voor een verjaardagsfeest dus we dwaalden wat rond en eindigen na wat mistroostige eetgelegenheden in een kebabzaak.
Het eten was wel lekker, maar de kids konden weer alleen maar gebraden kip eten (en al het vlees serveren ze hier zonder iets anders erbij). Ik denk echt dat we hierna effe een paar maand gevogelte-loos gaan eten. Nog een ijsje om t af te maken (en de propere kleren onder te smossen) en we konden naar beddenland!
Overnachting: Hotel Sharl, Ninotsminda Svobodi 1 Ниноцминда Свобода 1, 3400 Ninotsminda. 1 nachtje geboekt s ochtends op booking (150gel en 20gel per wasmachine). Kei chique familiekamer, super proper en heel westers qua interieur. Handdoeken, slippers, gebruik frigo en gemeenschappelijke keuken.
Restaurant: Ojakh kebab, de place waar ook de locala binnen komen gedruppeld… altijd een goed teken!
Weer een nachtje vriendschap, electriciteit en persoonlijke hygiene getankt en dan opnieuw….uitzwaaien. Familie Bauwens op trot naar Dedoplistskaro!
2 dagen offroaden dus stockup-shopping stond hoog op de planning. Alleen niet zo makkelijk als uw kinderen mopperen over t brood en geen lokale ontbijtgranen lusten, een maag hebben die blokkeert bij elk fruitje of groenteke uit de talrijke stalletjes…. Soit, uiteindelijk 3 winkels en een marktje nodig gehad voor we onze gebruikelijke kip en patatten, gehakt en pasta verzameld hadden (samen met veeel water, chips, koeken, frisdrank – iets simpels als spaghettisaus is hier quasi onvindbaar enkel tomatenpassata en kruiden waar we niks van snappen). Bij de fruitverkopers ook wel veel gratis gekregen door onze charmante rosse playboy uit Beveren-Leie.
Wij moesten vervolgens de auto voltanken en ook nog even langs het visitor centre voor een extra permit voor ‘t nationaal park (5 gel pp, 5 gel auto en tevens 5gel pp voor overnachting) en wat advies (“don’t step on the snakes that live in the high grass”).
Opnieuw een beetje bureaucratie met een mevrouw die ons in t Engels alles uitlegde en dan een andere vrouw die enkel de officiele tickets mocht schrijven en het geld in ontvangst mocht nemen. Gekke was, ze moest al onze namen fonetisch overnemen in het Georgisch schrift… begint maar es…. Na uiteraard weer een kopietje van ons eerder papier uit Tbilisi en een nietje op de juiste plaats konden we er aan starten… YESSS! Of toch maar een kleine yes? Die slangen in de woestijn… toch inieminiebeetje met een klein hartje … zo stoer zijn we helemaal niet 😉
Ountravela Route 6 klonk veelbelovend en als eerste stopje vonden we een verlaten Russische legerbasis waar de hangars en een bommenwerper gewoon aan de natuur overgeleverd zijn…. Ondanks de smeltende temperaturen toch eventjes uit de auto.
Vervolgens deed de route een parcours op de ridges van het Vashlovani Nationaal Park… Het begon rustig maar dan namen we ergens per ongeluk toch een stuk dat we initieel niet gepland hadden en begon de miserie. 3x raden wie net weer aan t stuur zat… de route hobbelde steil het pad naar boven en opnieuw op een kei cruciaal moment viel ik stil. Does it ring a bell? Geen steen te bespeuren en geen enkele mogelijkheid om Christoph t stuur te laten overnemen. Het was namelijk zo steil dat ik met handrem en rem op achterwaarts bolde en moest zigzaggen langs de afgerond (ok, mss stonden er eerst nog struiken maar zo voelde het) Tot blijtens toe probeerde ik de orders van Christoph op te volgen in de hoop de remmen niet kapot te trappen van pure schrik….
Het werd een ware relatiecrisis met Ava als bemiddelaar op de achterbank die me probeerde moed in te praten terwijl er buiten de auto een paar extra godverdommes weerklonken die nu niet bepaald hielpen om de bestuurders-mojo te vinden. (Tot vandaag vragen de kindjes als ik t stuur pak, ge gaat toch niet weer wenen eh mama)
Christoph reed verder terwijl ik bekwam en we kwamen op een stenenhobbelding terecht waar ik meermaals mijn ogen sloot of riep van put put puuuuuuut. We probeerden het voor de kids luchtig te houden door te zeggen van “amai een gratis roetsjbaan” maar stiekem knepen we hem wel alletwee. En dat bij 40graden!
Eindelijk voor het eerste checkpoint vonden we een picknickplaatsje. Snel naar buiten met ons appeltjes en water voor de korte wandeling. We werden helaas verjaagd door wespen die meteen Noah te pakken hadden. Er zat niets anders op dan de wandeling tussen de pistachenoten-bomen over te slaan en onze appel in de auto tussen de panikerende kinderen op te eten… ok, slangen en wespen… what’s next.
Een halfuurtje hobbelen en puffen later kwamen we aan bij de grenspolitie. De route zit immers pal aan de grens met Azerbijan dus we hadden speciaal in Tbilisi papierwerk in orde gebracht om de route te mogen rijden. Weet je nog dat ik schreef dat ze Lia haar 2e naam verkeerd spelden, wel…. Dat bleek niet ons grootste probleem te zijn. We hadden dan wel een afgestempelde permit, maar er ontbrak een handtekening. Tot zo ver kregen we het uitgedokterd in een mengeling van Engels en Russisch. Verder was het gebarentaal en vooral veeeeeel wachten, telefoneren, nog eens wachten, walkie talkies, nog eens wachten en telefoneren. Tot daar eindelijk onze paspoorten en papier terugkwamen met een extra handtekening. No clue wie die uiteindelijk had mogen zetten, maar we konden verder! Alleen uiteraard veel stomme tijd verloren door dat voorvalletje (en onze verkeerde afslag eerder de dag naar het level 3 stukje route)
Na het checkpoint kwamen we in het echte hart van het park en bevonden we ons automatisch op Route 7, Vashlovani getiteld! Grote canyons, de savanne met pistachebomen en bloedhete steppe met grazende gazelles. Volgens ons boek wonen er ondertussen opnieuw een 20tal gazelles (door de landbouw bijna verdwenen uit de regio rond 1960)… en guess what. Het duurde niet lang of we konden er meermaals spotten…. Wel 16 konden we er afvinken als echte wildlife-spotters! En nee dat waren niet diezelfde 2 die ons volgden 😆
Door het late uur en de dichtgeknepen billen die genoeg hadden van al het gehobbel, sloegen we t allerlaatste stukje over en draaiden we af richting Route 8 Chachuna waar we een overnachtingsplaatsje zochten (de woorden van de visitor centre mevrouw indachtig speurde ik naar niet al te hoog gras).
Uiteindelijk vonden we een perfect plaatsje aan de Lori rivierbedding. 10x liever muggen dan slangen nietwaar? Ondanks het modderige strand besloten we toch de kids effe af te koelen in de rivier alvorens we als volleerde koks een slaghetti boven toverden.
Niet lang daarna vluchtten we allen richting onze tent in de hoop de muggen te laten afbollen want zelfs met muggenspray prikten ze door ons broek.
Overnachting: wildkampeerplek kort voor checkpoint 1 op route 8 (maar na de aangegeven Ountravela camping plaats want daar vonden we t gras te hoog en stonden we zo pal op de route – wisten wij toen veel dat we de enige zotten in t park waren)
Toen we opstonden rond 7u was het al 26graden en de temperaturen klommen alleen maar verder doorheen de dag tot net onder de 40 graden. De woestijn dus…. Alleen had ik me dat veel zanderiger voorgesteld ofzo?
Route 8 reed door maanlandschappen en stukjes bosjes waar we altijd te laat waren om de prachtige blauwe vogels te fotograferen. En na een uurtje en wat border politie kwamen we alweer op de volgende 4×4 track.
Bij de start van route 9, Lori Plateau, was een groot stuwmeer, het Dalis Mta Reservoir… zwemmen was een dikke hit bij de kids! We dobberden een dikke 2uur tussen de vissen en we picknickten/ontbeten op het steenstrandje met enkel 1 vissersduo aan de oevers. We hadden t helemaal voor onszelf!
Vervolgens reden we naar Takhti-Tepha, kleine pruttelende moddervulkaantjes die iets impressionanter waren op de drone foto’s in ons boek dan de realiteit. Misschien kwijnen ze zelf wat weg nu bij deze puffende temperaturen? Lia was onder de indruk en fotografeerde mee, Ava dutte liever verder in de auto.
Ook de tweede reeks vulkaantjes aka Kilakupra stonden op het programma, die spuwen namelijk een olie achtige substantie die ruikt naar versgegoten asfalt. Het was effe lastig om er te geraken en verdorie warm maar we vonden ze gelukkig snel!
Naarstig reden we verder richting Kolagiri waar er een klooster in de rotsen uitgehouwen is. Alleen, het universum had andere plannen…Ik laat de beelden hieronder voor zich spreken…
Christoph mispakte zich in een modderige sectie en voor we t wisten was t gans om zeep. We zaten muuuuurvast. Kids uit de auto en onder de enige schaduwboom zonder hoog gras. Gek te zien hoe ze allen anders reageerden.
Noah ging mediterend stil op een boomstronk zitten en staarde verslagen voor zich uit
Lia begon totaal te panikeren over beesten rondom en wilde koppig vanonder de boom uit & hing in de kortste keren ook onder de modder wat dan een ander paniekmoment opleverde, want ik weigerde ons laatste water op te offeren voor een proper been
Ava met het praktische brein van haar vader wilde constant alternatieven aandragen om het probleem op te lossen. Alleen, mama en papa liepen onpedagogisch hard te foeteren en gilden alleen maar “ga terug onder dieje boom” .
Takken werden aangesleept, de pan werd gebruikt als schep om modder en water te baggeren… uren waren we in de weer (geen beelden van, te hard werkend eenmaal we de kids onder die boom gekregen met t picknickdekentje en de ipad). Het rotte was, we hadden al 2 hele dagen geen enkele andere auto in het nationaal park gezien… niemand… noppes…nada. Wonderbaarlijk genoeg was het wel een stuk waar er voor 1x eens gsm ontvangst was. Dus we voelden ons toch min of meer veilig.
Ik postte op de Facebook groep van Ountravela de vraag of iemand in de buurt was. Het regende meteen steunbetuigingen en foto’s van mensen die op exact dezelfde plaats vastgezeten hadden. Alleen, vaak met 2 auto’s en dus makkelijk weer bevrijd… wij hadden maar tractie op 1 wiel en al wat we probeerden was echt tevergeefs.
Onze vrienden zaten ondertussen al de Armeense grens over en op minstens 5u rijden. Veel konden ze dus niet doen, maar het voelde anderzijds ergens wel goed dat iemand wist waar we waren al was de keerzijde 5 ongeruste Belgskes aan de andere kant van de bergen 🥲.
Ten einde raad stuurden we Zura een berichtje met de melding dat we vast zaten en of hij een suggestie had wat we nog konden proberen. Hij stuurde enkel een 😂 smiley.
Ik bestierf het bijna, dit was na uren proberen oplossen echt niet grappig… maar bon, 10 zeeeeeer lange minuten later belde hij en probeerde hij ons uit te leggen hoe we de differentiaalknop konden gebruiken. De noodknop zeg maar. We besloten het een half uurtje te geven en zouden dan desnoods terugbellen om ons eruit te komen laten trekken. Hij wilde absluut niet dat we de cavalerie en brandweerteams via 112 zouden bellen zoals sommige toeristen wél doen… hij wist zelfs perfect waar we waren, dus vast niet de eerste keer dat ie telefoon kreeg…
Soit, we reden voorwaarts achterwaarts en baanden ons eigen spoor letterlijk millimeter per millimeter. Het zwarte roet spoot uit de uitlaat, maar dat was een kleintje want het hele auto interieur en wijzelf hingen al onder de vieze modderspetsen… yes… we geraakten eruit. Man man, ter plekke kamperen met onze laatste 8L water was dan toch niet nodig! Oef zeg… de opluchting was gigantisch…
Snel bolden we de laatste plassen door (snelheid is de boodschap!) en we namen vlot de verborgen brug tot aan de wildkampeerplek uit het boek en gingen ons afspoelen in de rivier. De modder hing echt overal…
En dan denk je van “yes einde van de dag”, maar nee… t universum had nog een allerlaatste verrassing…. Ineens hoorden we onweer knallen en zagen we bliksemschichten….
Snel schakelen, we sjorden met ons zeil een shelter over de daktent en onze niet zo waterdichte gewone tent. Al snel plensten de eerste regendruppels terwijl de wind in sterkte toenam. Onze giga frigobox die de shelter opspande, werd weggeblazen, de nestelogen van het zeil scheurden verder door dus we bonden echt alles verder vast met wat we vinden konden. Al snel schommelden waterbidons aan een aux-kabel en stonden Christoph en ik zelf als paal het zeil tegen te houden zodat de tent met 3 kids toch ietsofwat droog bleef. Gezien buiten koken met dat weer niet zou lukken, mochten de kids een avondmaal samenstellen met alle koekjes en snoepjes die ze nog vinden konden in onze tas…. Hun geluksdag!
3u regen kregen we op ons dak & Christoph fotografeerde een prachtige bliksem net boven onze kop…. We gingen allemaal snel slapen zodra de wind was gaan liggen en het zeil zonder babysitters kon.
Overnachting: wildkampeerplek net na de hidden bridge uit het Ountravela boek.
We overleefden de nacht zonder al te veel waterschade en nog voor we het vervolg van Route 9 konden rijden, je raadt t nooit… een tegenligger die aan onze auto passeerde. Met een gewone stadswagen! Ongeloofelijk! No way dat die door die modder kon dus inderdaad… half uur later passeerde hij opnieuw. Wie weet gewoon ne local die een centje bijverdient door toeristen te gaan slepen na een eenzame nacht in de modder?
Onze eerste wapenfeit was een landschildpad spotten. Uiteindelijk vonden we er doorheen de route nog een paar die we gelukkig telkens mooi konden ontwijken. De toegang tot de Kolagiri grotten was een rechtendoortocht avontuur op de rotsen. Leve wel de 10graden frisser na t onweer, bij 40graden waag je je gewoon niet bergop zonder wandelpad!
Er liep uiteindelijk een heeeel smal padje aan de kam van grot tot grot. Christoph waagde zich naar boven, terwijl wij toekeken.
Het tweede rotsklooster Sabereebi was iets duidelijker toegankelijk. Ooit iets meer dan 100 kamers die helemaal met de hand uitgehouwen waren in 6e-8e eeuw. Je zag ook dat ze het iets meer als toeristenspot uitbaten want er stonden zelfs stellingen gemonteerd om verder instorten te voorkomen. Het geheel stond uit 5 grotjes met smal pad. De laatste grotjes hadden de best bewaarde rotschilderingen. Het was best spannend maar samen met de hagedisjes schuifelden we bergafwaarts terwijl ik hier en daar een glibberend kind tegen hield en mezelf afvroeg waarom het eerder een goed idee leek om de sneakers en sandalen aan te houden…. Onderweg naar beneden vonden we nog een slangenhuid en mysterieus slangen(?)ei.
Ok, tijd voor beschaving, de volgende stop was het stadje Udabno. Uiteindelijk zaten we er 3 uur, blij dat we ergens terug mensen zagen en eten konden scoren. We praatten wat met Duitsers, gebruikten de wifi om te bellen met het thuisfront vr de meisjes en genoten gewoon van effe op ons gemak ergens te zitten zonder dat onze ingewanden door elkaar geklutst werden.
Na de laaaaaange lunch was het tijd om nog even bij de Rainbow Hills te gaan piepen. Ze konden niet echt tippen aan de kleurrijke rotsen waar Lia in Amerika een unicorn zag, maar het kind was doodcontent met een gevonden groene steen. Na 2dagen billen knijpen in de Toyota, was ik weer tot chauffeur gebombardeerd (nultolerantie hier en Christoph dronk een lunch-pintje) en ik hield de route liefst meteen voor bekeken. Beetje overload aan putten en schrik om weer ergens vast te zitten.
En even leek er weer een nieuwe challenge. De brug was gans kapot gebrokkeld… we besloten het te wagen om ernaast door de droge rivier te rijden. Heel steil in en uit, maar onze monstertruck kon het, al hoorden we wel de onderkant duchtig over de grond schrapen.
De andere toeristen dropen af (later gelezen dat ze daar ergens verderop links ervandaan (wij keken enkel rechts) een zijbaantje maakten dat haalbaarder is)
Bij het laatste klooster Natlismtsemeli met de ontoegankelijke toren stuurden we opnieuw enkel Christoph en Lia op pad, iemand moest de auto, slapende Noah en het zakje snoep bewaken, nietwaar?
Voila, route 9 zat erop. Nu restte ons enkel nog het beroemde David Gareje en Udabno klooster op de grens met Azerbijan. Een prachtig complex dat ze heel mooi aan t restaureren zijn. We zagen zelfs een paar monikken en werden vriendelijk verwelkomd door de grenspolitie die ons exact zei hoe ver we mochten wandelen.
Initieel was ons plan om verder door te steken naar Armenie voor 5/6 dagen. Alleen, de Persyns hadden al 2dagen voorsprong op ons en we hadden t effe gehad met kilometers vreten en rushen. Moeilijk, maar we besloten er een maand Georgië van te maken en het extra land te skippen (misschien nadien toch ook wel wat spijt?)
We reden terug nr Udabno voor een overnachtingsplekje. De camping waar we s middags in het restaurantje aten was ondertussen gesloten. We gingen in het restaurant van de rooftopbar vragen hoe het zat met dat bordje “camping” aan hun gevel en mochten gratis in hun tuin kamperen en het sanitair gebruiken. Uit dankbaarheid aten we hun halve menukaart met zicht op het boerderijleven en sampleden we het lokale Georgische bier.
Overnachting: tussen de koeien in de tuin van restaurant Terrace, de witte rooftopbar in de hoofdstraat met kleurrijke bloembakken op de gevel. Ernaast is een hostel met cabins en de echte camping “Oasis Club”. De Poolse eigenaars serveren er ook een ontbijtbuffet aan 25 lar pp.
Restaurant:რესტორანი,,უშბა” lunch en ijsjes aten we in t eerste restaurantje dat we tegenkwamen. Geen westerse naam… gewoon een bordje “welcome”, een terras en buiten een stuk camping met grote overdekte picknicktafels. We aten daar de halve kaart voor ongeveer 157 lar. Vooral de kip, varkensvlees en de bonen met een lekker sausje vulden onze buikjes.
Restaurant: Rooftop terrace. Opnieuw een kleine menukaart maar vriendelijk personeel dat alles vertaalde en ze staken zelfs speciaal de bbq in gang om 2 brochettes te grillen voor ons. 155 lar maar hej in de middle of nowhere en honger dus wij keken vandaag niet op een centje meer of minder aan eten.
Awaytodayblog 