Dag 3 was er eentje met guur weer en veel te veel regen. Ondanks dat we eerst richting Wiido Gliss avonturenpark bolden, besloten we toch ons plan bij te sturen. Veel te veel wind die hagel in je gezicht blies, no way dat we daar een dagpas-lengte activiteit van konden maken.
We kozen dan maar richting Colmar te trekken. Iemand wilde immers heeeeeel graag Flammkuchen eten en had die stad op nr 1 van de todos gezet in onze reisplanningsfile.
Effe spannend toen we de bergpas over moesten en de locals allen stopten om hun sneeuwkettingen op te leggen, maar bon 1,5u later stonden we geparkeerd en konden we onze veel te warme skikleren uitzwieren.
Colmar blijkt de inspiratiebron geweest te zijn voor Belle en het Beest. En inderdaad, tussen een paar regenbuitjes door, konden we een schattig stadje ontdekken. Ze hadden duidelijk ook iets met knuffelberen en kerstversiering. Petit Venise met de bruggen vol hartjesslotjes is ingetwijfeld iets dat onze kids herinneren. Al die vragen over de sleutels op de bodem van de rivier & wat je moest doen als dat dat ineens niet meer je lief is…
Bij thuiskomst besloten we nog eventjes aan het skistation van Ventron te stoppen. De liften zijn sinds corona gesloten, maar dat kon ons niet deren… prachtig hellingtje om tot aan de volgende mini sneeuwbui effe te sliden.
De avond was er eentje van overschotjes uit de frigo boeffen & entertainment van de meisjes. Net zoals Wim hadden ze een professioneel gebeamde Canva quiz met weet-doe-liedjes rondes! Geen foto’s van, want blijkbaar moesten we onze gsms afgeven zodat we zeker niet konden valsspelen…. Lol
We werden wakker in Ventron met een mini laagje sneeuw EN een kersverse 10jarige. Na onze eerste nacht met iets te weinig slaap en kinderen die voor dag en dauw wakker waren & kattevals verjaardagsgezang bij heerlijk verse croissants/baguettes, besloten we de sneeuw in La Bresse op te zoeken. Ongeveer een dikke 20min rijden van ons vakantiehuisje.
Gelukkig nam de gendarmerie de rol van parkeerwachter op, want de parkings waren uiteraard al helemaal vol toen onze 3 gezinnen ingepakt met thermisch ondergoed en skipakken aan de start verschenen… dan maar parkeren op de berm van de hoofdweg. Op zn minst de garantie dat we géén boete gingen overhouden aan dit avontuur gezien de politie zelf ons daar neerplantte.
De kids (en papa’s) waren een paar uur zoet met de eerste helling van de slee-piste. Decathlon poepsleetjes bleken ongeleide projectielen maar wel dolle fun! Er werd in de file gestaan voor de Persyn slee die aan een rotvaart nr beneden sjeesde mits de nodige techniek om goed mee te leunen in de bochten.
We aten onze lunchpakketten op aan het restaurant bij t begin van de skipistes. Enkel de après-ski muziek moesten we erbij fantaseren. Verder had het echt de druk skistation-vibe zoals ik t me herinner uit mn jeugd.
Ook onze namiddag was goed gevuld: ons eerste BOBslee avontuur gaf ons een inieminie beetje “winterspelen voor beginners” gevoel. Zo leuk dat we onder licht gezaag van de kids 2 rondjes deden! We informeerden nog voor ski initiatie lesjes, maar gezien er enkel plaats was rond 19u, besloten we te passen.
We sloten de avond af met vol au vent en puree & Wim zijn blinde mol quiz. Nog nooit zo competitief geblinddoekt ingredienten “gevoeld”, logo’s en vlaggen gegokt of gelachen met de AI fotoronde! Dikke pluim voor de organisator. Hij mag nog es mee 🙏🏻
En uiteraard toen de kids in bed lagen moest er nog eens gegamed worden. Ditmaal Hitster, een tof muzikaal spel voor wie zn klassiekers kent en goed titels/uitvoerders/jaartallen kan thuisbrengen! Veel te laat kropen we in ons bedje!
Zaterdagochtend bij t krieken van de dag vertrokken 3 volgestompte auto’s richting Ventron.
Op een zot weekendje ergens in september had Maarten immers aangekondigd een huisje geboekt te hebben voor ons bendeke uit Beveren-Leie. Een strategisch ingezette ene HOGENT verlofdag maakte dat we er een 5daagse konden uitpersen dus… off we went!
De nodige inpak-tetris met diepvries, collect and go bestelling en skikleren maakte dat familie Bauwens zonder dakkoffer op zwier kon. Een laadpaalbeurt minder! Yes. De auto werd meermaals vervloekt want uiteindelijk gingen we toch 3x paalhangen op een kleine 600km om niet met een gans platte batterij toe te komen. Heb ik al gezegd dat ik electrisch rijden haat?
8u sjezen & 2u later dan de Persyntjes die hun electrische wagen hadden gewisseld met vrienden, arriveerden wij in ons chaletje met roze blavetuurkes.
Gezien er in t dorpje geen vlokje sneeuw te bekennen was, besloten we de “Mr Valentin” van de cultuurkalender een kans te geven. Gratis beignets voor verkleedde kids…Insert pyjama onesies en badpakken over onze kleren 😜.
Uiteindelijk bleek het vooral een optocht te zijn (door het dorpje van een scheet groot) onderweg richting een “open vlakte” waar we een groot kartonnen hartje in brand staken net achter een waarschuwingsbord dat kampvuurtje verboden waren. Beetje gek evenement naar Belgische carnavalsnormen maar hej, kids die allen een gratis drankje en beignets kregen… ons hoorde je niet klagen. Wij steunden de lokale organisatie die zich nu vast en zeker afvraagd volgend jaar waarom ze ineens een dip in de Leffe verkoop opmerken 😜
De avond werd afgesloten met spaghetti à la Wim en een spelletje “Time’s up” terwijl de kids op de beamer een filmpje meepikten. Wie er gewonnen is, is niet relevant. Maar pakt dat Lore een veelgevraagd teamlid is sindsdien 😜
Opstaan aan de rivier dat betekent… meteen skinny dippen. Onze kids vinden zwemkleding ondertussen overrated, maar de waterschoentjes zijn wel echt vaste dresscode. Te denken dat we dat tot voor kort niet eens bezaten en ik ze bijna thuis gelaten had om gewicht te sparen 😝
Grappig genoeg gingen ineens de poorten van de huizen verderop in de straat open en vergezelden al snel enkele koeien onze zwem-en rivierafwascrew. Spanneeeeend 🤣
Nadien was t tijd om voor de allerlaatste keer onze daktent op te kramen, alle sporen van wildkampeervoetjes te wissen, op zoek te gaan naar verloren gewaande sokken & de slaapzakken en matjes terug allemaal in de juiste zakjes te proppen. Om erna opnieuw nat van t zweet de rivier in te jumpen voor een nu echt allerlaatste zwem/was/afwaspartijtje.
Tijd om echt op te vertrekken! Onze vrienden besloten toch nog Martvili Canyon te bezoeken en het korte rivier boottochtje uit te testen. Omdat Noah net niet groot genoeg is (kids onder 1m mogen niet mee) en we niet echt veel dachten te missen qua canyon, besloten wij terug te rijden naar de hotsprings.
En was me dat een zalige ochtend. We kwamen als 2e auto aan op de parking en waren zelfs zo vroeg dat de parkeerwachter nog niet eens aan het werk was om zn 2gel te claimen!
De kleine warmwaterbadjes hadden we bijna gans voor ons alleen, we konden in de rivierstroming tussen de raftboten afkoelen en waagden ons zelfs in het super hete gedeelte van de grot.
We bleven tot kort na de middag toen het iets drukker werd en we het strand moesten delen met een bus toeristen die ineens binnensijpelden op ons “prive-strand”!
Ons namiddag programma bestond uit nog 2 laatste toeristische tripjes die we wilden afvinken onderweg naar Kutaisi: grotten en urbex.
We stopten eerst voor een zeer westerse lunch bij een burger pub in Khoni zodat we niet persé voor het avondeten moesten thuis zijn 🤣.
De Prometeus Cave – ook wel eens het visitekaartje van Georgië genoemd- was uiteraard opnieuw toeristisch al viel de inkom nog mee (volwassene 25 gel, kids 6-18j 5,5 gel voor niet-inwoners. Wij namen het ultra korte boottochtje op het einde niet en gingen met het gratis busje terug naar de uitgang).
Van de tourguide verstond je niet veel als je zoals ons achterop de groep bengelde, maar alleen al wandelen door de 6 grotten was best indrukwekkend. Blij dat we ondergronds toch onze trui bij hadden en effe afkoeling vonden terwijl we onze crashcourse stalagmieten stalagtieten en stalagnieten refreshten!
Nadien nog 1 highlight waar vooral Christoph naar uitgekeken had. En eigenlijk had het gerust een ganse daguitstap kunnen zijn: Skaltubo!
Een stadje vol verlaten sanatoria. Het ene opgewaardeerd tot hotel, het andere overgelaten aan de natuurelementen of krakers. Een ware urbexdroom!
De gps deed wat raar dus wij maakten uiteindelijk een toertje langs Sanatorium Sakartvelo, het Medea Sanatorium (waar de Persyns ineens in de kamer van een televisiekijkende kraker stonden & een zwembad vol water vonden dat wij totaaaal misten), Sanatorium Metallurgist (we betaalden 10gel inkom aan de krakers/bewoners die ons ook wel wat aanwijzingen gaven) & Bathhouse 8.
We reden achteraf nog een halfuurtje tot onze eindbestemming Kutaisi waar Stefanie een huisje met 2 appartementjes geboekt had voor ons ganse gezelschap. Klonk als luxe na alle rivierwasjes en wildkampeerslaapplekjes!
We kookten wederom pasta ipv het gekochte brood/beleg (iets met de kids die hun neus ophalen voor alle broodsoorten hier) & deden al meteen een paar wasjes terwijl we tegen elkaar opstoeften over onze dag (zo kunnen we met propere kleren rechtstreeks door naar de Ardennen)
Restaurant Khoni: The Corner Pub en Restaurant! Daar waar we voor t eerst écht vlees kregen dat niet gewoon een stukje soepvlees was.
Overnachting: 2 nachtjes Apartment Soho Tabidze geboekt via booking.com / Adres: Titsian Tabidze Street 41, Kutaisi. Geboekt via booking. Elk appartmentje had 2 2pers kamers met elk een aparte badkamer en een gemeenschappelijke living en keuken. Wij betrokken de bovenste verdieping en die was qua layout nog net iets leuker vond ik. Bovendien gratis wasmachine, tuin waar we perfect onze auto konden opruimen/stallen. Wij betaalden 684 gel voor 2 nachtjes in 2 appartementjes. Niet het goedkoopste maar dankzij de airco elke cent waard!
We startten onze reis in Kutaisi in gietende regen en eindigden in een ondraaglijke hittegolf. Het enige voordeel, onze ganse gewassen inboedel was super snel droog.
De moed om onze airco appartementjes uit te komen was er echt niet. Bij het minste dat de deur open ging werd je overvallen door drukkende vochtigheid. Niet te doen.
Christoph ging als chinese vrijwilliger naar de carwash en stond na een uurtje nat in t zweet terug. Carwashes zijn hier spotgoedkoop. De Georgiers zijn er dan ook wat bezeten van. Hun auto’s missen soms stukken carrosserie en onderdelen, maar op een smerige auto ga je hen niet betrappen!
Zura zijn chauffeurs waren uiteindelijk meer dan een uurtje te vroeg, maar niks miserie van blutsen, achtergebleven modder, rammelende geluiden of andere klachten. Ze controleerden eigenlijk niet eens…. Yes! We gaven deel 2 van het geld af, betaalden onze extra dag huur + boete en hupsakee onze daktent-Toyota’s waren weer weg.
Uiteindelijk kwamen we enkel rond lunchtijd uit de appartementjes voor een bezoekje aan Mc Donalds. De volle 800m wandelen en echt iedereen was gewoon gans plakkerig en nat van t zweet. En niet gewoon okselvijvers eh, nee van de soort waar ge uw ondergoed kunt van uitwringen 🫣.
We besloten het rivier zwemmen & murals zoeken af te blazen en kondigden een ipad-cinema namiddag aan. Kids doodcontent te meer omdat Christoph nog 2 dozen ijs wist te scoren onderweg naar onze airco schuilplaatsen. Ik tevreden dat ik zo kon starten aan mijn inpak-vacuumzuig-avontuur zonder er mn nachtrust voor te laten (mikt zo maar eens op 3 zakken van exact 20kg zonder weegschaal 🙈)
Na 19u toen het terug iets draaglijker was na een kort warmte-onweer, wandelden we voor ons laatste avondmaal de stad in. We aten lekker, maar de karaoke fuifmuziek en de mensen die slapend neervielen naast hun vodkafles waren er toch wat over. Toen we voor een kapotgebeten glas dan ook nog eens een boete van 5% op ons eindbedrag gevraagd werden, bolden we het snel af. En nee, die boete hebben we niet betaald, de rekening voor 10 personen wél.
Elk gezin kroop terug in de airco cocon en deed een schietgebedje voor een frisse nacht!
Restaurant: Museum restaurant met karaoke vanaf 19u, u weze gewaarschuwd!
Op onze aller allerlaatste Georgische dag leek de temperatuur iets draaglijker dus we besloten toch nog kort te wandelen door de stad en een laatste paar murals en een verlatenaquapark mee te pikken (jammer, de glijbanen die er een jaar geleden allemaal nog stonden waren nu vernield) voor we rond lunchtijd naar de luchthaven moesten.
Na de wandeling volgde nog een laatste doucheke, zeulden we snel alles naar beneden en genoten we van de laatst free wifi om onze taxi te roepen. Gelukkig werkte dat want onze simkaarten waren ‘s nachts net vervallen!
T taximanneke reed eerst aan 10/15 km per uur en remde voor elke hobbel in het wegdek om dan een kwartier later met de luchthaven in zicht toeterend als ne zot wagens in te halen aan 120km/u. Soit, we made it safe and sound. Nog effe snel alles wegen op een lege incheckbalie, beetje reshuffelen en dan… zat t er echt op… Tot in Charlerloi! En merci om weer mee te lezen 🫶🏻
De dag begon met een uitdagende tweestrijd. Ons ene boek vermeldde dat je een border permit nodig had voor de uitverkoren wandeling, de Lonely Planet zei er niks van. Veiligheidshalve reden we toch naar de borderpolitie. Adres 1 gesloten, het backup plan “politiekantoor” gebaarde netelig dat we naar de “airport politie” moesten. En daar, iets buiten het centrum, snapten de mannen in uniform totaaaaal niet wat we kwamen doen & probeerden ze ons echt om te praten met hulp van een vrouw die moest tolken. Zogezegd mochten kids onder de 10j niet op de berg en ondanks onze deftige bergbotinnen zagen ze ons niet geschikt tot dergelijke wandelexpeditie. Uiteindelijk vonden we een compromis dat de hele groep tot de watervallen mocht & Tourguide Tine met Maarten en Christoph toestemming kregen om de Uschba gletsjer op te wandelen. Wederom waren we vertrokken voor wat bureaucratie. Eerst op zoek naar 3 balpennen, nadien de juiste schuif met papiertjes, alles invullen en tot slot het geschikte nietmachine om de papieren samen te houden en weer ergens in een andere kabinetschuif op te bergen. We know the drill 🤣
Toen we dan uit-ein-de-lijk dat felbegeerde toestemmingspapiertje verkregen hadden, besloten we toch liever met de hele groep op pad te gaan en kozen we de gemakkelijkere Chalaadi gletsjer uit.
De wandeling start met een zeer bedenkelijke brug over de rivier, maar is verder een mooie hike langs het water naar de gletsjertong. Op het einde wilden we graag toch nog iets hoger en deden we een poging om tot het ijs te geraken maar uiteindelijk moest ons gezinnetje toch forfait geven. Iets met te veel gekraak en vallende stenen… ge wilt nu eenmaal geen steenlawine op uwe kop of wegzakken in zo een crevasse-spleet!
We reden terug naar Mestia en gingen opnieuw een ijsjes eten. Daarna rustig op t gemakske in onze guesthouse een babbelke, was sorteren en kids die ruim profiteerden van schermtijd op de free wifi.
De Persyns deden een moedige poging om zelf macaroni te maken met de rare Georgische kaas en iets dat voor hesp moest doorgaan. Wij besloten toch op restaurant te gaan, al vroeg Noah last minute zijn annexatie bij de vrienden aan. Maar zo es op date met de 2 meisjes was ook leuk, eens ze zich er konden overzetten dat Noah misschien meer tv kon kijken door zn snood plan🙈.
We hadden de volgende ochtend vanuit Mestia nog een laatste uitdagende Ountravela route 19 op onze planning staan richting de Koruldi Lakes.
Alleen, het ging meteen steil door putten en nog geen half uur weg wilde onze Toyota de bergop gewoonweg niet nemen. Dat was zottenwerk te meer met andere auto’s die in uw gat rijden (of u kruisen nadat ze net zelf besloten forfait te geven). We bolden zigzaggend achterwaarts bergaf en oh boy…. Was ik blij daar ineens de auto van de Persyns te zien. Blijtend holde ik de auto uit terwijl Maarten en Stefanie Christoph instructies gaven om de auto te kunnen draaien op een mini plateau, OK deze route was NIET fijn en al zeker geen niveau 3 maar meteen een 4+. Ik zag ons al de krantenkoppen sieren als gezin dat naar beneden donderde en een shortcut richting de stad fabriceerde! Damned man, emoties all over the place van pure ontlading…
Het meeste rond Mestia hadden we wel wat gezien, de overgeslagen dingen gingen duidelijk ons petje te boven… dus hup naar Ushguli!
De route was vroeger een dagvullend programma en ook in ons boek stond ze nog als 4×4 route maar ondertussen is ze helemaal geasfalteerd en rij je vlot buiten op een paar passages waar er gewoon een rijvak weggespoeld is of ze herstellingen uitvoeren. Het vorderde vlot en ondanks dat we stopten bij de Tower of Love (5gel ons gezin, normaal 2 pp) stonden we in Ushguli voor we t wisten. Opnieuw een gehucht vol met de kenmerkende uitkijktorentjes.
Onze vrienden waren eerst nog het toerisme kantoor van Mestia binnengewandeld en info vergaard over waar je in de rivier kon zwemmen en wandelen. Dus in plaats van Mestia uit te vluchten, is de skilift naar boven nemen en naar beneden wandelen/mountainbiken eventueel ook een optie.
Bon soit, we maakten er een cafe namiddagske in Ushguli van en troffen daar een familie uit Vlamertinge die net met hun 3 studenten een 3daagse gewandeld hadden. amai ik kus mijn pollekes als onze kids later als twintigers nog met ons mee willen op avontuurlijke reizen (Ze deden vorig jaar toevallig ook Kirgizië).
Toen de andere auto West-Vlamingen dan eindelijk naar ook in Ushguli arriveerde en Maarten al bijna alle rotsen van de binnenstad vervloekt had in zijn plan om dicht bij ons cafetje te parkeren, konden we op zoek naar een wildkampeerplek aan de gletsjer.
Het was er gewoonweg prachtig! Eindelijk het Georgië waar ik voor kwam!!! Het zicht op de sneeuwtoppen was fenomenaal en ik vond het maar een inieminiebeetje erg het uitzicht te delen met een Franse camper.
Hout voor een kampvuur was een uitdaging, koppige zwerfhonden mijden een dingetje, dazen doodkloppen een constante taak maar maaaaaaan wat stonden we daar machtig!
We gingen – de koude anticiperend – slapen met al onze kleren/een merino laagje en onze kids voor een keertje eens IN alle slaapzakken in plaats van erop!
Overnachting: tal van plaatsjes voorbij de aangegeven wildkampeerplek op de route. Wij kozen aan een kleinere zijarm van de rivier die uiteraard even koud was maar wel toeliet dat we een beetje gingen pootje baden. Eigenlijk kan je de hele route tot aan het Doshdul Shkhara cafetje bij de start van de wandeling gebruiken en we kwamen zelfs moedige 4×4 rijders tegen die nóg verder gereden waren en de route naar het plateau boven de rivier opgesjeesd waren.
Toen we opstonden lagen de zwerfhonden nog steeds op dezelfde plaats onder onze auto en tafel als waar we ze de avond tevoren achterlieten. Die beesten vergezellen je letterlijk heel je wandeling naar de gletsjer en hebben geleerd dat dat een goede manier is om toch iets van brood of koeken te schooien bij de toeristen. Honden in Georgië zijn eigenlijk totaal niet intimiderend. Ze blaffen nooit (of af en toe eens naar elkaar als ze hun terrein afpissen) en ondanks dat je ze ook niet kan wegjagen, waren onze kids vrij rustig ongeacht het formaat dat opdook.
Ook wij reden richting de Shkharagletsjer en oef… de platte band van de Persyns was vals alarm. Stel je voor net de avond tevoren Zura lastig gevallen om onze auto een dag te verlengen en hem dan meteen terug moeten storen omdat we niet uitgedokterd kregen hoe het reservewiel van onder de auto eraf moest… dat had afgang geweest 🤣.
Onze wandeling begon met een valse start omdat we een afslag misten, maar dankzij de kampeerders van het plateau vonden we het dan toch (en kon ook de hele meute die ons was beginnen volgen naar de juiste hike doorschuiven). Het was uiteraard weer langer wandelen dan op de zeldzame wegwijzers stond maar wel een wandeling die met stip op nummer 1 van deze vakantie staat!
Christoph zorgde voor wat extra drama aan de gletsjertong door naar boven te klimmen en zijn gsm kwijt te spelen, maar oef, we vonden hem terug! En net voor ons laatste water op was (snoep was al een tijdje foetsjie) bereikten we de auto’s. Gezien we al noodgedwongen pasta als ontbijt gegeten hadden, reden de Persyns meteen door naar een restaurantje in Usghuli.
Wij bezochten nog even het bergcafetje voor een deugddoende frisse cola. De kids hun vieze neus wilde weer niks van de menukaart dus we reden door in de hoop een supermarktje te scoren onderweg (Ushguli was niet bepaald goed voorzien dus stockup in een grote supermarkt voor Mestia was vermoedelijk beter geweest).
We kwamen op Ountravela route 21 nu es totaaaaaal niets tegen. Hier en daar eens een mini market waar je wel een drankje of een pak pasta kon scoren maar niks om onze buikjes echt te vullen, dus we aten weer veel te veel koeken en snoep 🫣.
De eerste échte winkels kwamen we tegen in Lentekhi. Een Daily en Spar en we deden hem uiteraard beiden. Spaghettisaus scoren is altijd een queeste. Gezien wij voorstonden op de Persyns gingen we alvast op zoek naar een wildkampeerplek. We vonden iets aan een rivier maar eigenlijk was t schots en scheef staan en waren we al veel te moe. Toen de Persyns dan ook nog eens stuurden dat ze een half uur verderop een camping stonden, reden we hen achterna tot iets voorbij Tsageri.
We kookten wederom pasta (er is hier echt weinig te vinden), deden wederom de ontdekking dat de pot saus gewoon tomatenpassata was en verdronken ons saus-verdriet in bier en iets wat leek op Bacardi Breezer #nostalgie.
Overnachting: prachtig camping van een Georgische die ook genoeg Engels, maar ook Duits en Russisch spreekt. 20 gel per volwassene en 10gel per kind >6j, pintjes en ander lekkers uit haar frigo beschikbaar. Tal van hoekjes met hangmatten, salonnetjes, diepvries, frigo, keuken en wasmachine 8 gel.
Enige minpuntje was dat haar zonnenboiler de druk niet aankon en warm water langs het dak naar beneden stroomde terwijl je koud douchte. Maar eerlijk, bij deze temperaturen totaaaaal niet erg!
Een camping met keuken & een volle frigo dat is iets uitgebreider ontbijten. Nog rap een extra doucheke voor wie het zweet van zijn lijf voelde rollen van een simpele taak zoals de tent opkramen en auto inladen (en eerlijk na dat verbranden is het gewoon leuk om ijskoud water te voelen nu de plukken vel loskomen en we eruit beginnen zien als een schurftige reiziger die vast en zeker een huidarts-preek verdient ondanks de bussen aftersun die al ingemasseerd werd)
Op ons programma vandaag: 3 canyons!
Allereerst reden we naar Okatse canyon. tegenvallerke, kids onder 1m20 mochten niet mee. Gelukkig konden we met onze 4×4 zelf naar het beginpunt rijden en ontsnapten we aan de taxi-tourist trap. Echt, een groot bord met verboden voor auto’s en lag daar een asfalten baan die breder aangelegd was als menige zandhobbelweg in een standaard Georgisch dorp. Uiteindelijk bleef Stefanie bij de jongens terwijl de rest van onze groep de canyon wandeling in ging (20gel per volwassene / 5,5 gel per kind 6-18j)
Persoonlijk vond ik t niet echt de moeite. Niet alleen was de route een pak veiliger dan vele wandelingen die we al deden met Noah en Boris (die GEEN balustrades hadden of ontbrekende sporten op rivierbruggetjes), maar je had vooral het gevoel dat je op trappen in de bomen liep en de canyon moest je er een beetje bijdenken.
We reden erna naar Okatse waterfall, maar toen we het miezertje water zagen dat de bergwand naar beneden kwam, betaalden we zelfs al geen inkom meer en reden we terug naar het visitor centre waar we picknickten.
Op naar canyon 2: Martvili canyon.Maar daar zijn we letterlijk gevlucht. Het liep er vol met mensen die met afgeladen bussen toekwamen en de parkeerwachter legde ons uit dat het 150gel per persoon zou zijn. No way we gingen echt niet €50 de man betalen voor een mini boottochtje en een mini canyon waar je niet eens mag zwemmen.
Dan maar naar de minder gekende canyon, Balda Canyon waar we ook wilden kamperen. Alleen…. Er zijn plannen om Balda net zoals Martvili uit te baten, dus het lokale protestteam besloot ons niet toe te staan om over hun grond te wandelen richting de canyon. Miljaarde, van een gefaalde canyon-dag gesproken.
Wildkampeeropties langs de weg waren er ook echt niet dus uiteindelijk reden we naar de Nokalakevi hotsprings waar de Persyns al een namiddag gezwommen hadden… voordeel: we konden nadien toch samen met hen gaan kamperen, nadeel, wij kwamen er na 17u samen met een hoop locals die een afterwork zwemmeke gepland hadden…. Het was leuk zwemmen en de drukte namen we er met alle plezier bij.
Na ons wellness momentje was het amper een kwartiertje rijden naar de “live locatie” die we doorgestuurd kregen. Opnieuw een plek aan het water en terwijl de patatjes opstonden en de kip gegrild werd, doken de kids al wederom het water in. Het zijn echte waterratjes geworden!
Voor een kampvuur was het eigenlijk te warm, maar gezien het onze laatste avond wildkamperen werd, zetten we toch door en aten we marshmallows terwijl er een spontane zangstonde ontstond.
Overnachting: Wildkampeerplek rechts van de voetgangersbrug op gps coördinaten 42.3962238, 42.2329691 – ideaal rivierzwemmen want nergens super diep!
Nieuwe missie: Uitchecken en noordwaarts de kustlijn volgen naar Lazika, een stad die google niet kent, omdat…. ze eigenlijk indertijd nooit afgewerkt werd. Ik hoor je al denken… huh?
Wel, in 2011 droomde de Georgische president Mikheil Saakashvili van een nieuwe hoofdstad aan de Zwarte Zee. Het was een beetje een omstreden project waarbij hij hier en daar de kantjes afliep om zijn droom erdoor te duwen. Hij liet een giga boulevard aanleggen met palmbomen en een groot rondpunt, een prachtig stadhuis en 2 torens. Maar dan werd zijn partij niet meer herverkozen en het hele project gestaakt enkele maanden later…het staat daar nu net zoals vele andere onafgewerkte gebouwen in Georgië klaar voor wat urbex-fotografen en … de familie Bauwens!
Onderweg stopten we eerst nog in het natuurreservaat van Kobuleti. Een moerassig ecosysteem dat uniek is in de wereld. Je kan er een vondelpad lopen langs waterlelies, het witte moerasmos en normaliter ook veel vogels en moerasschildpadden spotten… wij vonden vooral grazende koeien, kikkers en een kapotte uitkijktoren.
Het park is amper 2km van de kustlijn dus we hielden op t strand halt voor een picknick. En eerlijk… Kobuleti was een veel mooier kustdorpje dan Gonio waar we net enkele dagen verbleven! Nog verder noorderlijk zelfs een prachtige camping tussen de bomen aan t strand dus moest ik nog eens komen, zou ik daar zeker halt houden ergens midweg tussen Kobuleti en Pinewood & verblijven in Gonio/Batumi schrikkelen.
We reden verder door naar Anaklia de stad die het dichtse ligt aan Lazika. Het viel meteen op dat de huizen een pak groter werden, maar we spotten ook opnieuw kunstwerkjes van smeedijzeren trappen en dakgoten, prachtig schrijnwerkerij aan ramen en buitenterras-balkonnetjes. Kortom pareltjes!
Aangekomen in Anaklia gingen we meteen op zoek naar Lazika Tower 1. Onze Toyota 4×4 met slurf kwam voor het eerst deze reis echt van pas, want we moesten een baantje met giga lange en best diepe plassen door.
Het Lazika stadhuis was helaas niet te bezoeken want zodra we voet zetten op het terrein werden we weggestuurd door een (bewakings?)agent. En sowieso wil je zo dicht hij de grens met omstreden/verboden gebied Abkhazia het nu ook niet gaan zoeken met mensen in uniform.
Na toren 1 keerden we terug naar Anaklia en gingen we over de prachtige vervallen voetgangersbrug naar toren 2 op het strand. Een put meer of minder, daar kijken ze hier echt niet naar. Ik zweer t u, Noah kon in sommigen verdwijnen… en te midden van die vervallen brug, een flitspaal. Huh?
Aan de overkant van de brug ligt ook een groot waterpretpark waar de Persyns halt hielden. Maar wij arriveerden pas rond 16u en oordeelden tevoren ook dat het glijbanencomplex nog iets te extreem was voor onze kroost die helaas nog geen zwemkampioenen zijn. Maarten bevestigde nadien dat er best ook wel een paar heftige tussen zaten die hij als papa al spannend vond, laat staan onze 7 en bijna 9jarige zwemmertjes.
Na hun zwemexpeditie en ons terrasje kozen we samen een wildkampeerplek op het strand met zicht op tower 1 (waar blijkbaar toch een deels geasfalteerde baan heen loopt 🙈)
We zwommen nog uren in de Zwarte Zee, kookten wederom pasta en genoten van ons kampvuur in the middle of nowhere.
Overnachting: ik vergat de gps coördinaten te noteren van onze wildkampeerplek, maar vlak voor tower 1 moet je een bruggetje over. Daar gingen wij meteen rechts het strand op omdat er aan de toren zelf al kampeerders waren.
We werden wakker van de brandende zon op onze tent (letterlijk deze reis door de hittegolf al meer op de slaapzak dan erin geslapen!).
Uiteraard moest er meteen gezwommen worden… en terwijl we aan het skinny dippen waren geloofden we onze ogen niet. We zagen ineens dolfijnen. Los van het feit dat we effe niet snapten hoe die in een binnenzee geraakten, haalden we de drone boven voor de onmogelijke opdracht om hen te zoeken en fotograferen…. Christoph klaarde de onmogelijke klus! Wauw! We telden er een 6tal aan de horizon!
Verder bestond de dag vooral uit rijden naar de gletsjers rond Mestia. En zoals steeds in Georgië gaat dat rond 60km/u, met hier en daar wat wegwerken etc. Ik had op google gezien dat we een dorpje Lia passeerden dus daar stopten we uiteraard voor een fotoshoot van onze Lia in Lia! En lekker brood en prachtige mozaieken!
Verder probeerden we nog eventjes de stuwdam op te geraken, maar mochten we er helaas toch niet over rijden. Foutje van onze vriend google! Jammer, gelukkig konden we onderweg ook nog effe pauzeren en opnieuw afkoelen aan een gletsjerwatervalletje. Ijskoud maar we did it!
In Mestia logeerden we in een complex van een slimme familie die telkens bleef bijbouwen in de tuin en zo verschillende toeristen kon huisvesten in slaapzalen/appartementjes en kamers. De kamerverdeling was challenging om aan ieders wensen tegemoet te komen. Het appartementje met stapelbedden ging na een democratische volksraadpleging naar Maarten/Stefanie en de 4 meisjes. De aparte kamer naar Tine/Christoph en de 2 jongens… We draaiden enkele eerste wasjes en gingen samen op restaurant. We sloten af met ijsjes voor de kids en pintjes-gebabbel voor de ouders.
Overnachting: 2 nachtjes geboekt op booking.com bij Guesthouse of Manoni Ratiani.
Restaurant: We aten bij Lushnu Qor Restaurant Beer Garden. Op zich wel ok maar het restaurantje een dag later was eigenlijk beter dus ik zou het gezellige kleinere restaurantje Nikala juist achter de hoek van onze accommodatie eerder aanraden!
Mustdo: Heerlijke ijsjes bij Svanilla, Seti square 6, dus pal in het centrum over het parkje! (5gel per bol maar tenminste geen halfgesmolten frisco uit een diepvries in de blakende zon waar ze gewoon een stuk karton opleggen ‘s nachts)
Ons ontbijt op de camping moet zo idyllisch geweest zijn dat de vrijwilligers die ze uitbaten ons kwamen interviewen en onze foto’s vroegen voor hun website 🤣. Nochtans, inwendig weinig rust… onze 2 sjieke zeezicht appartementjes in Batumi bleken booking.com oplichters te zijn dus t was van holderdebolder op zoek naar slaapplaats voor dezelfde dag net als ge uitgekeken had naar zachte bedjes en wat luxe (ok, het wasmachine dus e)
Effe werd t huwelijkscrisis-spannend toen we bij t opkramen een veer van de spanband van onze dakkoffer kwijt speelden, maar bon… off we went! Dat ding was mega onvindbaar in het gras, maar van ijzerdraad fabriceerde de campingman iets nieuws voor ons zodat de daktent toch toe bleef!
We stopten meteen bij t Shemokmedi Monastery achter de hoek. Vooral de begraafplaats was indrukwekkend. Wat we leerden vandaag? Georgiërs laten graag flessen alcohol achter op t graf van dierbaren & super veel mannen staan poserend met hun auto of glas wijn op een levensgrote fotogedenksteen. Gek naar onze normen… De kerk had mooie fresco’s maar helaas weer overgeleverd aan vochtschimmels….
Next? Op zoek naar murals in Ozurgeti. We hadden er een paar mooie gespot de avond tevoren toen we t crazy verkeer trotseerden op zoek naar de supermarkt, dus we speurden naar deftige foto opportuniteiten (want zo uit een autoraam hangend is uiteraard niet genoeg voor onze Bauwens die zijn google local guide status 9 hoog te houden heeft 🤣)
Google kende er een paar leuke onder t pseudoniem “NIKO STREETART”. Eerst dachten we dat Niko ne local was die nogal graag met spuitbussen op zwier ging, maar achteraf bleek NIKO de streetart movement organisatie van Georgië te zijn, die ervoor zorgt dat lokale ongekende artiesten een kans krijgen om muren om te toveren tot kunstwerkjes…
De wandeling leidde ons door de farmer’s market waar de stalletjes echt vanalles verkochten. We vonden zelfs een nieuwe veer voor onze spanband terwijl wel slenterden doorheen de veeeeel te hete stad.
Nadien reden we 1,5u richting Mtirala National Park. Daar stond een wandeling van 5km op t programma naar een waterval. Op zich dit jaar een pak minder kilometers (iets met zwaardere Noah die nu voornamelijk zelf moet stappen wegens geen kine in de buurt om ons op te lappen als we eindigen met draagzak-verschot, maar ook… pittige hoogtemeters hier telkens dus kilometers zijn maar “een indicatie” van hoe lang we MIA zullen zijn 🤣)
De 8km route in het nationaal park tot aan de parking was allesbehalve veelbelovend. We kwamen aan een schietstand aan met luide muziek en quads. Zaten we wel echt juist? En wat is dat toch met die Russen en gesluierde toeristen die Ak47 en ander zwaar geschut willen afvuren…In een nationaal park dan nog!
Zoals steeds nergens iets aangegeven en onze gps zei route aan de andere kant van t water waar ook een zipline parcours was. We namen tot groot jolijt van onze kids het betalende houten overzetbakje naar de andere kant van de rivier (bruggetjes doen ze hier bewust niet) en begon te wandelen wandelen wandelen tot ze daar eindelijk was…dé waterval.
Moeder was niet goed gebrieft OF las de reisvoorbereiding te weinig want zwemgerief en handdoeken was handig geweest 🙈.
Moe maar voldaan sjeesden we verder richting Batumi. Zura reserveerde voor ons ‘s ochtends een slaapplaats. Hij had zitten stoeffen met zijn eigen vakantiehotelletje en boekte voor ons aan een gunstige prijs de familiekamer, maar eerlijk…. Gonio, het gehucht dat zoveel mooier moest zijn dan Batumi Beach was 1 grote bouwwerf, parkeerissues waardoor hij ons verblijven buiten Batumi aanraadde waren daar evengoed en het steenstrand vol parasollen even druk als een zomerse hete dag op de Belgische kust! Pffffff dat was effe verwachtingen bijsturen.
We dumpten onze spullen snel binnen en gingen op zoek naar een restaurant. We maakten menugewijs niet de slimste keuze dus onze kids kregen nog een ijsje op iets wat voor “den dijk” moest doorgaan en we wandelden nog tot zonsondergang langs leegstaande flatgebouwen en achtergelaten hoogbouw in ons gekke kustdorpje Gonio.
Overnachting: 2 nachten in Hotel Captain, Gonio. Ik mocht de wasmachine van de eigenares gebruiken (gratis denk ik want ze sprak enkel Georgisch en Russisch). We betaalden door Zura 130gel vr de familiekamer per nacht. Maar de Persyns hadden de echte jackpot en nog goedkopere, properdere + beter uitgeruste kamer.
We stonden op in een algemene electriciteitspanne die uiteindelijk 4u ging duren…. Just our luck, op hotel werd dan eigenlijk toch kamperen maar dan met betere bedden 🤣.
Rond 10u negotiërden we een prijsje voor strandstoelen en een parasolletje en dan was het van vegeteren op “hetstrand”. De ene niet nader genoemde Ardennen mens met wat minder goesting dan de anderen maar bon… beachdays beloofd dus beachday it was! Noah – die nu helemaal geen schrik meer heeft van plonsen en kopje onder – amuseerde zich zo dat hij pompaf in slaap viel op zn strandstoeleke na onze strandpicknick.
Toen we rond 16u op de hotelkamer aankwamen, bleek roodverbrand een understatement. Zelfs hij die niet van onder zn parasolleke uitgekomen was… miljaarde! Dat wordt veeel Flamigel en aftersun 🥴
We reden naar Batumi en gokten dat parkeren wel zou lukken, de Persyns namen een Bolt taxi iets na ons. We hadden geluk en troffen juist parkeerplek aan een kei sjiek casino toen we arriveerden.
Op t programma stond wandelen langs murals en architecturale hoogstandjes (I mean reuzenrad in een appartementstoren). We lieten de kids het restaurant kiezen en eindigden in de traagste Mc Donalds ever… maar wel eentje waar de Persyns achter de hoek bij de Japanner zaten dus nadien konden we samen verder de stad ontdekken op zoek nr lichtshows, dansende standbeelden, Vegas vibe fonteinshows etc.
De wandeling naar de auto nadien duurde nog bijna een uur, maar we scoorden gelukkig nog een ijsje & nieuwe zonnecreme+aftersun (duuuur hier!) en rond 23u lag iedereen ingesmeerd in beddenland
Uiteindelijk bezochten we Akhalistsikhe niet echt meer de ochtend na ons verblijfje. We waren gebrand om te kunnen starten aan Ountravela route 15: de Zekari pass. Maar oh boy viel dat tegen!
De route was gewoon 1 grote bouwwerf van zigzagbochten waar ze ofwel brokstukken en bomen aan het ruimen waren, oftewel de baan een paar meter breder aan het trekken waren. Het was echt niet plezant rijden dus toen we dan ook nog eens aan de top alleen maar verwelkomd werden door bijen, hielden we t snel voor bekeken en besloten we niet nog verder richting Sairme te bollen, want het was sowieso diezelfde stomme baan terug.
De laatste dagen zijn we soms wel wat teleurgesteld in de routes. Over het algemeen minder wauw gevoelen versus de vorige reizen. I know onze lat ligt hoog en we zijn al verwend met een schoon palmares 🙈.
We picknickten aan de speeltuin in het dorpje Abastumani. Een kuuroord van de Tsaren vroeger dus een heel gek gevoel om daar te rijden tussen grote ommuurde villa’s en iets verderop de kleine huisjes te zien die ingesloten worden door grote (vakantie)flats/huizen die nu – net zoals overal in Georgië- als paddenstoelen uit de grond schieten. Het observatorium stelde niet veel voor (logisch, overdag sowieso geen sterren en duidelijk ook wel vergane glorie), de gondellift buiten gebruik. De Persyns die zelfs niet gestart waren aan de route eindigden in de lokale hotsprings. De speeltuin was wel aan aanrader met kids. Vrij groot, overal banken én heel gezellige hangmatten in de bomen overal.
We vertrokken verder na een picknickske in t stadspark/speeltuintje.
Onderweg woonden we nog ergens een lokale mis bij met prachtig gezang. Wel es een belevenis want de hele kerk stond in de verbouwstijgers (bij ons sowieso niet toegankelijk zonder helm en veiligheidsschoenen)! En vooral weer iets geleerd, wij betalen en steken een kaarsje aan. De Georgiers houden die waxkaarsen een hele viering vast zonder hun sjaal en rok in de fix te steken (Op zich al chapeau) tot ergens halfweg de mis geven ze een papiertje aan de misdienaar die het dan aan de priester bezorgt (geen idee of het een lijstje zondes is of een wishlist aan favo bijbel-passages om te citeren ofzo) maar pas dan mag hun kaarsje weg…
Ok, tijd om dan maar door te rijden richting route 17 wat opnieuw bijna 2u rijden was tot aan het beginpunt (het gaat hier altijd super traag!). De route begon veel te smal, met tegenliggers zonder fatsoen en een kind dat mottig werd in de bochten. Gelukkig konden we na een tijdje stoppen aan de houten moskee van Ghorjomi, want stiekem kneep ik hem echt wel daar op de achterbank. Onze auto valt best vaak stil op cruciale momenten en de belevenis hobbelend bergop was best onprettig vond ik.
Er kwam precies geen einde aan het laatste stukje route voor de wildkampeerplek. Was ik blij eindelijk de auto van de Persyns te zien ergens aan een stuk weide. Kon me zelfs niet schelen of er stenen in t gras lagen of ik moest slapen in een put of 2, ik was gewoon blij dat de auto-dag erop zat.
De wildkampeerplek van ons boek was ondertussen een bouwwerf voor een hippodroom (hoe gaan die ooit met hun paardentrailers hier geraken?) en touristen accommodaties, maar de werkmannen vonden het totaal geen probleem. We mochten zelfs het stromend water gebruiken en hun elektriciteit.
Als volleerde kok fabriceerde Maarten verschillende soorten pasta & pasta pesto. En dat ondanks het boycot plan van de kids om de slierten alvast wat te laten voorweken in een grote plas 😂. Voor t eerst deze reis at Lia als een vat zonder bodem… yes, code gekraakt!
We tafelden nog wat na, maar de muggen en het gekwaak van de kikkers deed ons uiteindelijk in onze tent kruipen ruim voor middernacht.
Overnachting: Ountravela wildkampeerplek 1 route 17. Helaas eentje die vermoedelijk snel verdwijnt. Verder op de route tot halfweg minder mogelijkheden wegens smalle weg (ook groot stuk al gebetonneerd dus die route verandert de komende jaren vast enorm)
S ochtends reden we na het ontbijt Route 17 verder af. Het eerste stuk begon een stuk beter dan de dag tevoren, maar ik kneep stiekem de autozetel zo plat hier en daar dat ik er een stijve pols aan over hield. Mooie uitzichten maar steil en hobbelig en veel te lang naar m’n goesting.
Ik was dan ook blij toen we Bakhmaro bereikten. Heel kunstmatig, opnieuw een dorp waar elk krot verdrongen wordt door een vakantiehuisje en je mensen zag genieten van een vakantie tussen de koeien op straat, vervallen en verloederde gebouwen, paardenritjes van een straat ver en een speeltuin naast de mega vervallen arena. Maar verder echt een stad in opbouw waar ik niet veel van snapte. Aan stedenbouwkundige planning doen ze niet echt precies en iedereen begint te bouwen overal (velen maken t niet af of hebben maar geld voor 1 verdiep en laten de overige dan in beton staan tot als hun kids er later komen wonen)
We kochten in t winkeltje wat brood, worstjes en koekjes en toverden onder het prieeltje van de lokale speeltuin hotdogs tevoorschijn. De honingkoekjes moesten we uiteindelijk uitdelen aan de lokale kids… bah, niet ons ding 🥴
Vervolgens moesten we weer een ferme rit doen tot aan route 18 waar we weer zuidwaarts langs een 4×4 route zouden doorsjeezen naar de kust. De Persyns stuurden dat ze de route gingen skippen en een toffe camping hadden gevonden in Gomi.
Wij passeerden Gomi en reden in de dichte mist met miezerregen de bergpas op. Gelukkig brede banen en geasfalteerd maar echt leuk rijden was het uiteraard niet naar Gomistma.
De wildkampeerplek aan de top van de pas lag eveneens in de dichte mist… aka je zag niks van het uitzicht waarvoor je kwam. En erger nog, was ingenomen door een stuk of 15 tenten van een groep luidruchtigr tieners. Nergens een struikske voor een bushtoilet en gewoon langs de drukke baan. Mmmm niet bepaald waarvoor we kwamen… en dan nog es KW-weer en dus ook niet leuk buiten koken zo.
Knopen moesten doorgehakt worden, nu terugkeren betekende automatisch Ountravela route 18 skippen. Maar wachten op een uitzicht dat misschien nooit uit de wolken kwam… vervelend!
Uiteindelijk reden we ook terug naar Dumbo eco camp. Maar eerst nog op zoek naar extra eten, want ondanks de 3 supermarktjes vandaag hadden we junk en pastaslierten, maar iets erbij had leuk geweest…
Ozurgeti bleek groot te zijn, dus ons geluk kon niet op, voor t eerst deze reis vonden we 3 kleine potjes echte pastasaus én gehakt!
De camping bleek een schot in de roos bij de kids, allemaal fijne hoekjes met hangmatten, een slackline, bankjes. Gewoon echt chill. Wij hadden geen tijd meer voor een rivierzwemmetje, maar t was zalig volgens de Persyns!
Overnachting: Dumbo Eco Camp, Gomio. (30gel per volwassene, kids gratis). Buitenkeuken, bbq, buitendouche en proper sanitair met wasmachine. Heel gezellig ingericht en indien gewenst kan je ook logeren in een iglo, tipi tent of houten chaletje.
Awaytodayblog 