Tijd om Samarkand vaarwel te zeggen en door te reizen. Nog snel effe voetballen met de buurkindjes en dan een Yandex taxi zoeken.
Easypeasy opnieuw om het taximanneke tot bij ons te krijgen, maar bagage stapelen en proppen in de kleine koffer bleek weer de échte uitdaging! Maar mits buggy op schoot op de achterbank en een extra trekkersrugzak tussen de benen vooraan, kunnen wij overal geraken in de kleine Chevrolet Lacettitjes 😅
Het is amper 2 u treinen vanuit Samarkand naar onze nieuwe bestemming. Opnieuw super vlot de weg gevonden en onze plaatsjes op de trein. Eigenlijk doen alle kids dat mega flink. En t moet gezegd zijn, de Oezbeken helpen ook wel buggy heffen/ valies binnenstompen of kind de trap op zeulen. Ondanks dat onze trekkersrugzakken weer veel te zwaar zijn (en dan staat er al 40kg warmere kleren en kampeergerief in Almaty) overleefde de relatie ook die treinrit. Mogelijks moet er wel vanalles weggegooid worden om de rest van de reis als koppel te halen 🥵. Kan iemand mij de volgende keer gewoon eraan herinneren dat een trekkersrugzak maar 3/4 vol mag zitten?
In Bucchara was t opnieuw broeiend heet en stonden overal taximannekes die schreeuwden om onze aandacht. Wij zijn ondertussen al ervaren Yandex gebruikers dus bedankten vriendelijk voor een echte taxi en gingen elk apart naar onze overnachtingsplaats. Voor t eerst hadden we niet 1 groot huis of hetzelfde hotel, maar 2 aparte locaties waar elk gezin zou overnachten.
We deden kop/munt en familie Bauwens kreeg de Rumi hostel toegewezen met familiekamer. Bij aankomst was er net een electriciteitspanne dus geen airco, geen gsms opladen & er zat dus niets anders op dan de kroost te proberen overtuigen van een dutje. Het was gewoon té heet om het stadje in te trekken voor lunch. We smikkelden bijgevolg de laatste Pringles en koekjes op en probeerden hen te paaien met knutselgerief en spelletjes (als ge u afvraagt wat zoveel weegt, mogelijks zijn we (allé ik) daar wat overboard gegaan 😅)
Na 16u vonden we de moed om onze stappersbeentjes in te smeren en het stadje in te trekken. Het was meteen verdwalen in zanderige steegjes, kleine ongeasfalteerde weggetjes vol putten (Tashkent wint met buggy onvriendelijke trappen, Bucchara definitely voor potholes 😂) en al snel stonden we in t centrum.
We slenterden met mopperende kids en besloten halt te houden aan Giotto. Een ijssalon met airco. Het werd alleen maar beter toen we de menukaart openden! Brusselse wafels met Lotus ijs, say whaaaaaat! Dat moest getest worden!
Met wat extra suikers (voor iedereen buiten Lia die maar een mini stukje wafel had willen eten) wandelden we verder nr de oude stadsmuur en de gekende minaret van Kalon.
Om de kids af te leiden vertelde ik een heel verhaal over 2 straatkindjes Timur en Azimi (ondertussen ook al vrienden Ayesha en Josja, Rodin). Opnieuw jackpot. 2 flinke stappers ipv 2 mopperaars.
Rond 20u besloten we op zoek te gaan naar eten en eindigden we uiteindelijk in het Garden Restaurant, waar Lia prompt in slaap viel in Noahs buggy terwijl we voor Ava de eet-code kraakten en eindelijk iets vonden dat ze met heeeeeel veel smaak opat: beef shish kebab, een grote vleesspies die ze op kleine houtskool vuurtjes klaarmaken. Christoph at firebird wat het best te vergelijken was met een kipfilet met saus op een bordje van puree. De lokale plov viel wat tegen.
Toen we uiteraard weer veel te laat huiswaarts keerden, bleek t nog een ganse belevenis om de weg terug te vinden. Ondertussen was t duidelijk dat Lia koorts had en bleek de weg zoeken toch wel wat ingewikkelder. We kantelden in 1 van de putten met onze buggy en bij aankomst in de hostel bleek dat we vermoedelijk toen dus ook 1 van Noahs sandalen kwijtraakten. Gelukkig bood de mevrouw van de hostel aan mee te gaan zoeken met een lampje en kon ik de weg reconstrueren. Eind goed al goed!
Het Oezbeeks ontbijt van de hostel bleek niks vr ons. Eerst was de kokkin vermist en vervolgens verscheen er voor ieder van ons een kom vanille havermoutpap. We deden een poging maar de chef kok van dienst begon prompt nog een omelet te toveren en charcuterie en vers fruit. Oef, toch iets gesmikkeld! Al was t bij Lia weer maar poverkes…
Ons plan? Meteen de stad in nr de l trekpleister “Chor Minor” waar we met de anderen afgesproken hadden.
Alleen, t leek eerst eeuwen te duren voor we klaar waren. Zonnecrème hier, ruziende zussen daar, nog een winkeltje voor water en appelsap. En t was echt al broeiend heet toen we er aan kwamen. Eigenlijk te heet. En eerlijk, t was ook “maar gewoon” een toren. Volgens sommigen een omgekeerd stoel. Eentje zonder kindproof valbeveiliging op t dak dus ons bezoekje was van korte duur. We stapten nog even de souvenierwinkel binnen, maar dat bleek een antiekwinkel met een vooral zeer overpriced nummerplaat dus t zal dit jaar geen Oezbeeks addendum zijn in de carport!
We besloten te gaan lunchen aan t water en bestelden wat samsa en pizza. De kids verblijden de wc-madam met tal van bezoekjes, de venten tankten pintjes bij, Noah en Boris huppelden wat rond tot groot jolijt van de locals die uiteraard weer verliefd staarden naar onze (hoog)blonde goden. Uiteindelijk besloten we de hitte te gaan uitzitten in onze hostels. De Persyntjes hadden een wasmachine dus die kregen de taak om te zorgen dat we de komende dagen weer allemaal properkes voor de dag kunnen komen.
Gaan rusten lukte iedereen buiten Ava. Ik “strafte” haar met een boek lezen op Fundels.
Toen de hitte wat ging liggen, trokken we opnieuw t stadje in.
We slenterden een pak straatjes door, kwamen weer voorbij dezelfde speeltuin als de dag tevoren en stapten maar de Abdulloxon madras.
Vervolgens vonden we het Samonids park met een oud Sovjet attractiepark. Je merkte meteen dat t begon af te koelen want de locals kwamen op straat. Heel leuk om te zien hoe net buiten t stadspark de avondmarkt op gang kwam. We kochten wat fruit en genoten van t schouwspel van meloen-smijten en koopwaren uitstallen.
Nog even langs de Bolo Hauz moskee met waterfontein en dan rechtdoor naar de lichtshow aan de Kolan moskee.
We troffen daar onze vrienden en sloten de avond – geheel tegen onze gewoontes – af in hetzelfde Garden resto als de avond tevoren. Alleen nu zonder dansende russen of liveshow met dj. Allemaal samen veel te laat ons bedje in…
Onze laatste dag in Bucchara was nog effe een laatste ochtend verdwalen (gelukkig hadden we de baggage in onze hostel kunnen stockeren). Nog wat souvenier-winkeltjes kijken en dan … afsluiten waarmee we begonnen waren in Bucchara: Brusselse wafels!
Vervolgens opnieuw met onze Yandex naar het treinstation en richting Tashkent voor een laatste avondje voor we richting Kazachstan vliegen en starten aan onze roadtrip.
En bijna moesten we alleen verder, want de Persyns zaten vast in de straat van hun verblijf waar het vrijdagsgebed midden op straat gehouden werd en er geen doorkomen aan was. Net op t nippertje waren we weer met 10.
Awaytodayblog 