Dag 3 was er eentje met guur weer en veel te veel regen. Ondanks dat we eerst richting Wiido Gliss avonturenpark bolden, besloten we toch ons plan bij te sturen. Veel te veel wind die hagel in je gezicht blies, no way dat we daar een dagpas-lengte activiteit van konden maken.
We kozen dan maar richting Colmar te trekken. Iemand wilde immers heeeeeel graag Flammkuchen eten en had die stad op nr 1 van de todos gezet in onze reisplanningsfile.
Effe spannend toen we de bergpas over moesten en de locals allen stopten om hun sneeuwkettingen op te leggen, maar bon 1,5u later stonden we geparkeerd en konden we onze veel te warme skikleren uitzwieren.
Colmar blijkt de inspiratiebron geweest te zijn voor Belle en het Beest. En inderdaad, tussen een paar regenbuitjes door, konden we een schattig stadje ontdekken. Ze hadden duidelijk ook iets met knuffelberen en kerstversiering. Petit Venise met de bruggen vol hartjesslotjes is ingetwijfeld iets dat onze kids herinneren. Al die vragen over de sleutels op de bodem van de rivier & wat je moest doen als dat dat ineens niet meer je lief is…
Bij thuiskomst besloten we nog eventjes aan het skistation van Ventron te stoppen. De liften zijn sinds corona gesloten, maar dat kon ons niet deren… prachtig hellingtje om tot aan de volgende mini sneeuwbui effe te sliden.
De avond was er eentje van overschotjes uit de frigo boeffen & entertainment van de meisjes. Net zoals Wim hadden ze een professioneel gebeamde Canva quiz met weet-doe-liedjes rondes! Geen foto’s van, want blijkbaar moesten we onze gsms afgeven zodat we zeker niet konden valsspelen…. Lol
We werden wakker in Ventron met een mini laagje sneeuw EN een kersverse 10jarige. Na onze eerste nacht met iets te weinig slaap en kinderen die voor dag en dauw wakker waren & kattevals verjaardagsgezang bij heerlijk verse croissants/baguettes, besloten we de sneeuw in La Bresse op te zoeken. Ongeveer een dikke 20min rijden van ons vakantiehuisje.
Gelukkig nam de gendarmerie de rol van parkeerwachter op, want de parkings waren uiteraard al helemaal vol toen onze 3 gezinnen ingepakt met thermisch ondergoed en skipakken aan de start verschenen… dan maar parkeren op de berm van de hoofdweg. Op zn minst de garantie dat we géén boete gingen overhouden aan dit avontuur gezien de politie zelf ons daar neerplantte.
De kids (en papa’s) waren een paar uur zoet met de eerste helling van de slee-piste. Decathlon poepsleetjes bleken ongeleide projectielen maar wel dolle fun! Er werd in de file gestaan voor de Persyn slee die aan een rotvaart nr beneden sjeesde mits de nodige techniek om goed mee te leunen in de bochten.
We aten onze lunchpakketten op aan het restaurant bij t begin van de skipistes. Enkel de après-ski muziek moesten we erbij fantaseren. Verder had het echt de druk skistation-vibe zoals ik t me herinner uit mn jeugd.
Ook onze namiddag was goed gevuld: ons eerste BOBslee avontuur gaf ons een inieminie beetje “winterspelen voor beginners” gevoel. Zo leuk dat we onder licht gezaag van de kids 2 rondjes deden! We informeerden nog voor ski initiatie lesjes, maar gezien er enkel plaats was rond 19u, besloten we te passen.
We sloten de avond af met vol au vent en puree & Wim zijn blinde mol quiz. Nog nooit zo competitief geblinddoekt ingredienten “gevoeld”, logo’s en vlaggen gegokt of gelachen met de AI fotoronde! Dikke pluim voor de organisator. Hij mag nog es mee 🙏🏻
En uiteraard toen de kids in bed lagen moest er nog eens gegamed worden. Ditmaal Hitster, een tof muzikaal spel voor wie zn klassiekers kent en goed titels/uitvoerders/jaartallen kan thuisbrengen! Veel te laat kropen we in ons bedje!
Zaterdagochtend bij t krieken van de dag vertrokken 3 volgestompte auto’s richting Ventron.
Op een zot weekendje ergens in september had Maarten immers aangekondigd een huisje geboekt te hebben voor ons bendeke uit Beveren-Leie. Een strategisch ingezette ene HOGENT verlofdag maakte dat we er een 5daagse konden uitpersen dus… off we went!
De nodige inpak-tetris met diepvries, collect and go bestelling en skikleren maakte dat familie Bauwens zonder dakkoffer op zwier kon. Een laadpaalbeurt minder! Yes. De auto werd meermaals vervloekt want uiteindelijk gingen we toch 3x paalhangen op een kleine 600km om niet met een gans platte batterij toe te komen. Heb ik al gezegd dat ik electrisch rijden haat?
8u sjezen & 2u later dan de Persyntjes die hun electrische wagen hadden gewisseld met vrienden, arriveerden wij in ons chaletje met roze blavetuurkes.
Gezien er in t dorpje geen vlokje sneeuw te bekennen was, besloten we de “Mr Valentin” van de cultuurkalender een kans te geven. Gratis beignets voor verkleedde kids…Insert pyjama onesies en badpakken over onze kleren 😜.
Uiteindelijk bleek het vooral een optocht te zijn (door het dorpje van een scheet groot) onderweg richting een “open vlakte” waar we een groot kartonnen hartje in brand staken net achter een waarschuwingsbord dat kampvuurtje verboden waren. Beetje gek evenement naar Belgische carnavalsnormen maar hej, kids die allen een gratis drankje en beignets kregen… ons hoorde je niet klagen. Wij steunden de lokale organisatie die zich nu vast en zeker afvraagd volgend jaar waarom ze ineens een dip in de Leffe verkoop opmerken 😜
De avond werd afgesloten met spaghetti à la Wim en een spelletje “Time’s up” terwijl de kids op de beamer een filmpje meepikten. Wie er gewonnen is, is niet relevant. Maar pakt dat Lore een veelgevraagd teamlid is sindsdien 😜
Mtsketha bezochten we niet echt. T was namelijk tijd voor een stockup in de Magniti supermarkt en dan vaart nemen. Met een auto vol kip, patatjes, frisdrank, drinkyoghurts, fruit, waterbidons, houtskool en andere lekkere kampeerspulletjes trokken we vol verwachtingen richting de Military Highway.
We wisten dat dat een drukke toeristische route zou zijn, maar man… t was echt ROT RIJDEN. Ik zou ze totaaaaaaal niet aanraden. Je hangt gewoon achter Russische of Armeens camions (die gebruiken de route om tot Rusland te rijden) & zotten die kamikazegewijs elke witte lijn negeren om toch maar een paar vrachtwagens te kunnen schuren, tegenligger of niet, ze gaan ervoor met een nonchalent sigaretje uit hun bakkes en arm uit t raam!
Bovendien konden de toeristiche stops ons niet echt bekoren. Overdreven toeristisch en een beetje overroepen. Even overviel ons zo een teleurgesteld gevoel van “waar zitten we hier toch”.
We waren misschien te verwend vorig jaar in t ongerepte en machtige Kirgizië? We gebruiken nochtans opnieuw een boek van Ountravela en de bijhorende gpx routes om een beetje off the beaten track gevoel op te wekken. Maar so far minder wauw dus!
Gelukkig keerde het tij toen we na nog wat extra file het drukke verkeer konden achterlaten en 4×4 gewijs de natuur in reden ter hoogte van de Kobi Gudauri kabelbaan (Ountravela route 1).
We reden tussen de schapen en volgden de rivier hobbelend en shakend tot aan de travertijnen van Truso. We probeerden met de drone de prachtige natuur vast te leggen, maar helaas hadden we hem blijkbaar thuis nog es moeten updaten en lukte hoogte nemen niet. Opnieuw humeur effe onder nul bij Bauwens Senior want drone testen was zoiets dat op de todolijst gestaan had maar t niet gehaald had in de inpakrush. We moesten de verschillende kleuren water en natuur dan maar gewoon proberen fotograferen….
Het laatste punt dat onze gpx route aangaf, was helaas niet toegankelijk. De brug was afgebroken en de vervangbrug niet stevig genoeg voor onze Toyota monsters. Bummer.
We keerden terug maar toen bleek dat het echte rotte pechmoment van de dag nog moest volgen….Maarten liet via de walkietalkies weten dat zijn servo-stuurbekrachtiging ineens foetsjie was!
Er zat niets anders op dan halt te houden en de motorkap open te zwieren. We dokterden uit dat het stuurolie-reservoir leeg was. Maar natuurlijk niemand die ons kruiste met een fles “steering fluid” en leg dat maar eens in Georgische gebarentaal uit. We besloten aan Zura te vragen of we met een medicijn pipet een deel van de Bauwens vloeistof in de Persyn wagen mochten overtappen.
Na veel Whatsapp video bellen besloot hij zn zoon George te sturen met een fles vloeibaar goud. Alleen dat ging 3u duren. We konden dus niet anders dan ons kamp opstellen en daar ter plekke kamperen. Nuja, uitzichtgewijs mochten we niet klagen. We vonden zelfs een stukje dat er minder hard uit zag voor de slaapmatjes. En buiten een paar wandelaars en zwerfhonden kwam je werkelijk niemand tegen. Dus not too bad!
We maakten een vuurtje en voor het eerst konden we onze daktenten en grondtenten eens testen. Tenminste dat dachten we. Wat bleek?
De Persyns zaten met een lek die ter plekke niet opgelost geraakte & hun auto met daktent moest meegenomen worden. Die arme George was er t hart van in dat ie ons niet verder kon helpen & zelf in t pikdonker zonder servo de 4×4 huiswaarts moest rijden met t risico de auto helemaal verder stuk te maken. Want ductape kan veel maar er zijn grenzen eh. Ipv slapen in de daktent werd het voor hen, slapen op de grond & in de koffer van de vervangwagen.
De tenten bleken kleine zomertentjes te zijn met laag isolatiegehalte. En 1 tentpaal van de Bauwens was duidelijk van een andere tent dus ze stond een beetje asymmetrisch kaduul. 🫣 Maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Bbq, afwasje in de rivier, marshmallows… klaar voor beddenland!
Overnachting: op Ountravela route 1, vlak voor de travertijnen in de rivierbedding. Breng eigen brandhout mee moest je hetzelfde plan hebben. GPS: N42° 35’ 03.4”, E44° 25’ 44.8”
Na een ijskoude nacht (de hoogte!) vertrokken we uit onze kampeerplek.
Iedereen had stiekem slecht geslapen: Maarten en Suzan in de onpraktische koffer van de vervangauto; Tine, Noah en Lia op vooroorlogse harde mattekes in grondtent1 die vast en zeker niet waterdicht is; Boris, Stefanie en Martha in grondtent2 van even bedenkelijke makelij & de luxepaardjes Ava en Christoph in de enige overblijvende daktent hadden het ondanks hun echte matras en kopkussens toch ook koud gehad met 4 slaapzakken vr 2 personen 🥴.
We kwamen bijgevolg ijsblokjesgewijs wat trager op gang, maar al snel kwamen de zon erdoor en konden we beginnen aan de tetris in de koffer. Die giga grote hoge koffer waar ik zo naar uitkeek is helaas ook nogal onpraktisch want je moet er telkens gans inkruipen… maar bon, dat is dan een excuus om weer een keertje alles te herpakken en herbedenken.
We reden meteen naar Gergeti Trinity Church, de beroemde kerk die staat te pronken tussen een paar met sneeuw bedekte bergtoppen in Stepantsminda.
Effe werd t spannend toen de Bauwens-jeep een brommer immitatie deed telkens de kilometer teller >50km/u aangaf maar gelukkig konden we dat probleempje wél zelf oplossen.
De kerk stond – wederom – in de verbouw steigers maar we konden wel een kort bezoekje doen. Vooral de weien vol koeien en paarden er naartoe was impressionant en sommigen voelden de sound of music-zang vibes opborrelen.
Na de kerk kregen we al bericht van Zura dat de jeep van de Persyns hersteld was (efficiënt wel die garages hier!), dus splitsen we op. Zij reden meteen de military highway weer af, wij hadden tijd voor een extra bezoekje aan Sno.
In Sno staat een vervallen fort (eentje zonder zelfverklaarde parkeerwachter die je een paar gel afpingelt om je auto op de reguliere parking te “bewaken”), een kerk in de – je raadt t al – verbouwingen en dan ook een gekke collectie beelden.
Er is namelijk een autodidactische gekke beeldhouwer die besloten heeft 500 giga rotsblokken om te toveren in een outdoor kunstgalerij. We namen een kijkje en sponsorden alvast 10gel voor zijn hobby.
Een korte stop in de winkel (lunch werd fruit wegens geen brood te vinden) en dan reden we door naar de kabelliften van Kobi. Waar onze eerdere 4×4 route lag, vertrok immers de langste kabelbaan van Georgië. We besloten tot het hoogste station de shuttlen (35gel volwassenen/25gel per kind >6j). Het was een schot in de roos bij de kids die ondertussen dromen van een ski -en snowboardvakantie.
Sneeuwballen gevecht, glibberen, uitglijden, we kunnen t allemaal afvinken.
Nadien tijd om onze vrienden te gaan vervoegen iets verder in de regio. Het is al lang duidelijk dat niet alles op onze planning haalbaar zal zijn, dus keuzes worden gemaakt… de hele military highway naar beneden stonden we in de file en op een gegeven moment zelfs stil tussen de camions. En telkens wel ne zot die dan toch dacht van “gek dat hier 50 man geparkeerd staat, ik steek nog effe voorbij “ 🥴
Ananauri en Jinvani bleken niet veel soeps dus we wilden een wildkampeerplek aan het water reservoir vinden. Dat bleek niet super makkelijk. Euvel 1 kapotte brug, euvel 2 geen baantje tot aan het water te bespeuren aan de overkant van het meer. Maar uiteindelijk troffen we een idyllische setting, uitpakken, houtsprokkelen, kampvuurtje dabei.
Een visser kwam t effe verbrodden met verhalen over slangen, maar we grilden rustig onze kipfiletjes en patatjes verder. We susten ons met het feit dat ie vast en zeker pissig was dat onze kids de vissen wegjoegen met hun steentje-smijt. Maar zijn woorden waren nog niet koud en we spotten verdorie toch wel niet zo een glibberig lang beest.
De fun om te kamperen op t strand was er meteen af. De Persyns waren snel ingepakt en bolden het op zoek naar een nieuwe kampeerplek. Wij grilden onze kip nog verder terwijl de meisjes elk geritsel monitorden & reden met een pot hete patatjes en geroosterde kippenfilets op de schoot de Persyns achterna richting het adventure camp waar ze een camping spot boekten!
De slang werd nadien geïdentificeerd als een dobbelsteenslang, totaal onschadelijk beestje dat vooral vis eet, maar bon… better safe than sorry!
Overnachting:Adenture Camp Agravi. Uitgeruste camping met overdekt terras, speeltuin, trampoline, kinderfiets, deftig sanitair kortom, ideaal om tr bekomen van de slangen (die laat ons realistisch zijn, vermoedelijk ook wel tot daar konden glibberen) 🙈
Vroeg opstaan en met een paar uur slaap naar de luchthaven sjeezen is niet alles, maar ik kan u zeggen… een ochtend tijd doden is ook niet meteen dé topformule….
We deden van
* herpakken (want was vertrekken in short nu wel een goed plan & yes dat laatste Regatta bestellingske kwam net op de valreep toe dus rap alles wisselen in de vacuumzakken die uiteraard vanonder ingepakt zaten!)
* alles blijven nawegen (3 valiezen van exact 19.8kg #yeswecan)
* handbagage zakken hershuffelen (Wizzair heeft echt kleine gratis handbagage afmetingen maar staat wel 10kg toe…. Wij gingen dus voor de challenge van t puzzelen waar je die zware inpakspullen best in propt. #tetrisvoorgevorderden #frigotaspastperfect)
Rond de middag kregen we een mededeling van een uur vertraging…. Gevolg? Nog verder rondhangen thuis…en nog maar eens afscheid nemen van de buren/housesitters/kippenfluisteraars. Mogen we dan eindelijk vertrekken?
Er was best veel file dus we sjeesden gans binnendoor naar onze FastPark net buiten Charleroi waar de auto op logement gaat. Het manneke deed niet eens lastig over 2 extra kids in de shuttle en vroeg gelukkig ook niet bij te betalen! Leve de charmes van onze bende ongeregeld!
Daarna was t effe lastig op de luchthaven want de signalisatie voor mensen met bagage en vertraagde vluchten liet te wensen over 😂. Maar oef, ook de luchthavenweegschaal gaf 20kg aan en we geraakten na opnieuw lang aanschuiven tot aan de douane. Niemand keek zelfs naar onze handbagage 💪🏻
Gek genoeg moesten we voor t eerst effe ooit al onze tablets, powerbanken, drone, camera, lenzen, telefonen etc etaleren aan de metaaldetector. Daar ging onze handbagage-Tetris… maar ditmaal alvast geen in beslag genomen schaar of hoefijzer 😂.
Na een rondje Burger King waren we gelukkig op t juiste moment door de border controle en een kwartiertje tevoren aan de gate. T is blijkbaar niet omdat de vlucht met vertraging vertrekt dat boarding uitgesteld wordt… #ookweerietsgeleerd.
Vluchten boeken en een paar weken later in de media horen dat Georgië “het nieuwe Oekraine” wordt genoemd…. Spannend right?
Toyota jeep met daktenten willen boeken en dan te horen krijgen dat ze geen boekingen aannemen omdat men niet weet hoe het land er over een half jaar uitziet… Scary right?
En dan denkt ge maanden later… ok, alles is gaan liggen, niets staat onze prachtige reis nog in de weg, en dan….
Dan denkt Noah 2 dagen voor vertrek: “Als ik nu es trampoline spring op de zetel vanavond en dan stagedive naar beneden?”
Gevolg: De luidste boenk ever, giga gebrul, veel gejammer en paniek. Nope, dat was geen strak plan!
Dus tja, wij konden nog een rondje spoed doen ipv in te pakken. De strakke planning gans door elkaar geklutst.
Het verdict viel al bij al reuze goed mee! Vermoedelijk geen hersenschudding (maar toch elk uur wekken- slapen is overrated bij de familie Bauwens) & “enkel” een twijgbreuk op z’n rechterarm.
Gelukkig dankzij een overtuigend praatje (mama) en puppy eyes (grote zus Lia) en traantjes (Noah) besloot de spoedarts even naar pediatrie te joggen voor een kinderbrace en konden we gipsen en hergipsen in Georgië vermijden…
Maar zei ik dus al dat t best een spannende aanloop was dit jaar? Nu hopen dat alle laatste werk-todo’s af geraken, de valiezen ingepakt en vooral… de kids elkaar niet uitmoorden nu ze bij 40graden thuis moeten bakken en braden (ipv nog enkele dagen speelpleinwerking mee te pikken zodat mama in alle rust het huis kon oprommelen en debateren over wat nu wel of niet mee op reis mag….)
Tijd om Samarkand vaarwel te zeggen en door te reizen. Nog snel effe voetballen met de buurkindjes en dan een Yandex taxi zoeken.
Easypeasy opnieuw om het taximanneke tot bij ons te krijgen, maar bagage stapelen en proppen in de kleine koffer bleek weer de échte uitdaging! Maar mits buggy op schoot op de achterbank en een extra trekkersrugzak tussen de benen vooraan, kunnen wij overal geraken in de kleine Chevrolet Lacettitjes 😅
Het is amper 2 u treinen vanuit Samarkand naar onze nieuwe bestemming. Opnieuw super vlot de weg gevonden en onze plaatsjes op de trein. Eigenlijk doen alle kids dat mega flink. En t moet gezegd zijn, de Oezbeken helpen ook wel buggy heffen/ valies binnenstompen of kind de trap op zeulen. Ondanks dat onze trekkersrugzakken weer veel te zwaar zijn (en dan staat er al 40kg warmere kleren en kampeergerief in Almaty) overleefde de relatie ook die treinrit. Mogelijks moet er wel vanalles weggegooid worden om de rest van de reis als koppel te halen 🥵. Kan iemand mij de volgende keer gewoon eraan herinneren dat een trekkersrugzak maar 3/4 vol mag zitten?
In Bucchara was t opnieuw broeiend heet en stonden overal taximannekes die schreeuwden om onze aandacht. Wij zijn ondertussen al ervaren Yandex gebruikers dus bedankten vriendelijk voor een echte taxi en gingen elk apart naar onze overnachtingsplaats. Voor t eerst hadden we niet 1 groot huis of hetzelfde hotel, maar 2 aparte locaties waar elk gezin zou overnachten.
We deden kop/munt en familie Bauwens kreeg de Rumi hostel toegewezen met familiekamer. Bij aankomst was er net een electriciteitspanne dus geen airco, geen gsms opladen & er zat dus niets anders op dan de kroost te proberen overtuigen van een dutje. Het was gewoon té heet om het stadje in te trekken voor lunch. We smikkelden bijgevolg de laatste Pringles en koekjes op en probeerden hen te paaien met knutselgerief en spelletjes (als ge u afvraagt wat zoveel weegt, mogelijks zijn we (allé ik) daar wat overboard gegaan 😅)
Na 16u vonden we de moed om onze stappersbeentjes in te smeren en het stadje in te trekken. Het was meteen verdwalen in zanderige steegjes, kleine ongeasfalteerde weggetjes vol putten (Tashkent wint met buggy onvriendelijke trappen, Bucchara definitely voor potholes 😂) en al snel stonden we in t centrum.
We slenterden met mopperende kids en besloten halt te houden aan Giotto. Een ijssalon met airco. Het werd alleen maar beter toen we de menukaart openden! Brusselse wafels met Lotus ijs, say whaaaaaat! Dat moest getest worden!
Met wat extra suikers (voor iedereen buiten Lia die maar een mini stukje wafel had willen eten) wandelden we verder nr de oude stadsmuur en de gekende minaret van Kalon.
Om de kids af te leiden vertelde ik een heel verhaal over 2 straatkindjes Timur en Azimi (ondertussen ook al vrienden Ayesha en Josja, Rodin). Opnieuw jackpot. 2 flinke stappers ipv 2 mopperaars.
Rond 20u besloten we op zoek te gaan naar eten en eindigden we uiteindelijk in het Garden Restaurant, waar Lia prompt in slaap viel in Noahs buggy terwijl we voor Ava de eet-code kraakten en eindelijk iets vonden dat ze met heeeeeel veel smaak opat: beef shish kebab, een grote vleesspies die ze op kleine houtskool vuurtjes klaarmaken. Christoph at firebird wat het best te vergelijken was met een kipfilet met saus op een bordje van puree. De lokale plov viel wat tegen.
Toen we uiteraard weer veel te laat huiswaarts keerden, bleek t nog een ganse belevenis om de weg terug te vinden. Ondertussen was t duidelijk dat Lia koorts had en bleek de weg zoeken toch wel wat ingewikkelder. We kantelden in 1 van de putten met onze buggy en bij aankomst in de hostel bleek dat we vermoedelijk toen dus ook 1 van Noahs sandalen kwijtraakten. Gelukkig bood de mevrouw van de hostel aan mee te gaan zoeken met een lampje en kon ik de weg reconstrueren. Eind goed al goed!
Het Oezbeeks ontbijt van de hostel bleek niks vr ons. Eerst was de kokkin vermist en vervolgens verscheen er voor ieder van ons een kom vanille havermoutpap. We deden een poging maar de chef kok van dienst begon prompt nog een omelet te toveren en charcuterie en vers fruit. Oef, toch iets gesmikkeld! Al was t bij Lia weer maar poverkes…
Ons plan? Meteen de stad in nr de l trekpleister “Chor Minor” waar we met de anderen afgesproken hadden.
Alleen, t leek eerst eeuwen te duren voor we klaar waren. Zonnecrème hier, ruziende zussen daar, nog een winkeltje voor water en appelsap. En t was echt al broeiend heet toen we er aan kwamen. Eigenlijk te heet. En eerlijk, t was ook “maar gewoon” een toren. Volgens sommigen een omgekeerd stoel. Eentje zonder kindproof valbeveiliging op t dak dus ons bezoekje was van korte duur. We stapten nog even de souvenierwinkel binnen, maar dat bleek een antiekwinkel met een vooral zeer overpriced nummerplaat dus t zal dit jaar geen Oezbeeks addendum zijn in de carport!
We besloten te gaan lunchen aan t water en bestelden wat samsa en pizza. De kids verblijden de wc-madam met tal van bezoekjes, de venten tankten pintjes bij, Noah en Boris huppelden wat rond tot groot jolijt van de locals die uiteraard weer verliefd staarden naar onze (hoog)blonde goden. Uiteindelijk besloten we de hitte te gaan uitzitten in onze hostels. De Persyntjes hadden een wasmachine dus die kregen de taak om te zorgen dat we de komende dagen weer allemaal properkes voor de dag kunnen komen.
Gaan rusten lukte iedereen buiten Ava. Ik “strafte” haar met een boek lezen op Fundels.
Toen de hitte wat ging liggen, trokken we opnieuw t stadje in.
We slenterden een pak straatjes door, kwamen weer voorbij dezelfde speeltuin als de dag tevoren en stapten maar de Abdulloxon madras.
Vervolgens vonden we het Samonids park met een oud Sovjet attractiepark. Je merkte meteen dat t begon af te koelen want de locals kwamen op straat. Heel leuk om te zien hoe net buiten t stadspark de avondmarkt op gang kwam. We kochten wat fruit en genoten van t schouwspel van meloen-smijten en koopwaren uitstallen.
Nog even langs de Bolo Hauz moskee met waterfontein en dan rechtdoor naar de lichtshow aan de Kolan moskee.
We troffen daar onze vrienden en sloten de avond – geheel tegen onze gewoontes – af in hetzelfde Garden resto als de avond tevoren. Alleen nu zonder dansende russen of liveshow met dj. Allemaal samen veel te laat ons bedje in…
Onze laatste dag in Bucchara was nog effe een laatste ochtend verdwalen (gelukkig hadden we de baggage in onze hostel kunnen stockeren). Nog wat souvenier-winkeltjes kijken en dan … afsluiten waarmee we begonnen waren in Bucchara: Brusselse wafels!
Vervolgens opnieuw met onze Yandex naar het treinstation en richting Tashkent voor een laatste avondje voor we richting Kazachstan vliegen en starten aan onze roadtrip.
En bijna moesten we alleen verder, want de Persyns zaten vast in de straat van hun verblijf waar het vrijdagsgebed midden op straat gehouden werd en er geen doorkomen aan was. Net op t nippertje waren we weer met 10.
De rit met de trein verliep echt super vlot en de weg vinden aan het station lukte ook best aardig. Chanceke want we vertrokken 15/7 en dat was nu net dé dag dat de hogesnelheidstreinen voor t eerst van station veranderden. Gelukkig hadden we dat nog op tijd gelezen op een reisforum en eveneens via ons hotelmanneke vernomen die voor de zekerheid wat rondbelde naar wat andere mannekes… mannekes gonna manneke you know. Uzbekistan railways had daar zelf niet over gecommuniceerd…hup weer een lesvoorbeeld over customer centric communicatiebeleid!
We bestelden bij aankomst in Samarkand meteen een yandex taxi. De app is gans in het engels en wijst zichzelf uit. (Zolang je maar installeert na je Oesbeekse simkaart te installeren / niet mogelijk met e-sims). Je ziet ook meteen een richtprijs wat super handig is voor toeristen. Enige nadeel is dat de meeste autos hier een LPG tank in de koffer hebben en allemaal eerder van de koekendozenmini-soort zijn, maar bon. We waagden t erop!
Te weten dat we vanochtend 40$ betaalden voor 3 taxis richting station en het eigenlijk maar een paar euro had mogen kosten… dat wringt toch een beetje…
Al snel begon t avontuur, we zochten de eerste taxi op basis van de nummerplaat ( t zijn immers allemaal witte chevrolets 😅), woven de Persyntjes uit en dan bleek je geen nieuwe rit te kunnen boeken zolang de vorige nog liep. Klein probleempje dus want daar stonden we dan aan t station. We trotseerden de giga hitte en vroegen wat rond. Een vriendelijke vrouw gebaarde dat we bus 20 moesten nemen, aan het ticket office (aka de koffieshop) werd het bus 74 en uiteindelijk riepen ze er een marshrutka chauffeur bij. Dat is een soort mini busje waar je opspringt en gewoon gilt als je eruit wilt. Amper 1000 som per persoon (= 0.07€) en dus het favoriete transportmiddel van de Oezbeken. Je moet weten dat een taxichauffeur ongeveer een half uur rondrijdt voor amper 3€ het doet je beseffen dat de mensen vast en zeker moeten rondkomen met een pak minder. 30% van de bevolking leeft hier blijkbaar onder de armoedegrens, al is dat aardig goed verstopt in de grote steden die wij bezoeken.
Familie Bauwens charterde een nieuw buske en al snel werd t staand gevuld met meer en meer mensen. Hoe verder we reden, hoe meer mensen opgepropt werden. En net op t moment dat je denkt… nu kan er niemand meer bij en beide kids al op schoot zaten van een oud vrouwtje, persten er zich nog een paar familietjes bij. Hallucinant, maar wel een belevenis. Al gauw riep de chauffeur dat we eruit moesten en was t een tetris oefening om de bagage en buggy er weer uit te krijgen 🫣.
We moesten nog amper een paar honderd meter stappen en dan op zoek naar het goed verborgen huisje. Gelukkig bracht de “live location” van iphone raad en konden we de yandex taxi-crew terugvinden. Een zalig huisje met airco, 4 slaapkamers, een ingerichte keuken, wc, badkamer. Meer moet dat niet zijn!
We besloten eerst allemaal effe dutjes te doen en de hitte uit te zitten na een portie pasta en aiki noodles. De kids laadden hun batterijtjes op terwijl die van hun schermpjes plat gingen. Nuja, dat moet ook eens kunnen.
S avonds trokken we richting Registan: de toeristische trekpleister! We betaalden snel inkomgeld (alles is echt een fractie van de Europese prijzen en vaak kinderen (of kids -7j) gratis) en konden verdwalen op het plein en de 3 madrassa’s errond. De naam Registan betekent “Plaatsvan zand”, omdat dit ooit een zanderig marktplein was, nu allemaal aangelegd en voorzien op toeristen. De 3 gebouwen waren telkens prachtig! De ene uit de 15e eeuw vol astronomie tekens, de andere vol verboden afbeeldingen van tijgers en mensen, veel bladgoud, prachtige mozaieken, speciale grote toegangspoorten. Eigenlijk tijd te kort als je op tempo van je avontuurlijke kids er mee door walst…
Rond zonsondergang sloten wij ons bezoekje af en dankzij een vertragend pipi-accidentje zagen we ineens toch nog de lichtjes aanspringen. Moe maar voldaan konden we naar het restaurantje in de buurt dat Lonely Planet aanraadde. T is hier namelijk een kunst om toch ergens een eetgelegenheid te vinden waar ze alcohol serveren. En wederom zag t eten er te lekker uit en vielen we aan zonder eerst foto’s te nemen.
Een poging tot uitslapen lukte semi voor sommigen. Voor anderen had t gerust nog een paar uur kunnen duren. We aten vers brood met nutella en lotus speculoospasta. Met lange tanden voor de ene, vol smaak voor de andere. Lia onze goede eter van thuis krijgt bij momenten niets binnen. We weten van Ava 2j geleden dat dat een soort van controle ding is als alles rondom verandert en oncontroleerbaar is als kind. Maar toch beetje stressy telkens elke maaltijd, t is hier immers snikheet en dan kom je met enkel water niet ver…
We stapten moedig de stad door naar Bibi Khanum. Ditmaal een 15e eeuwse moskee die tijdens de Sovjet periode gans heropgebouwd werd. Op den duur treedt er wel een beetje gewenning op bij al die prachtige gebouwen.
Na een helse zoektocht naar openbare toiletten -en misschien wegens hoogdringendheid ook wat wildplassen- gingen we nog even fruit, gedroogde vruchten, water en verse thee scoren in de Siob bazaar. Eigenlijk lukt t vrij aardig om te communiceren via rekenmachines, handgebaren en af en toe een woordje Russisch van Stefanie.
We slenterden steeds verder de stad door richting hét highlight van Samarkand. Tenminste volgens de vriendelijke Nederlanders van gisteren. Het Shah-i-zinda complex was inderdaad prachtig! Ze hadden niet gelogen! Ik trok veel te weinig foto’s, te druk met kids achtervolgen, geïmproviseerd tetradoek-rok rechttrekken en ogen uitkijken op elk centimeterke schaduw…
Weggesmolten tussen al dat prachtigs was het dringend tijd om eten te zoeken. Best naar links, toch beter helemaal terug naar van waar we komen? We kwamen er bijna niet uit. Uiteindelijk hadden we een mega sjanske, een restaurant in de schaduw waar ze maar 1 ding serveerden (allee toch aan ons)… heerlijke plov. En zowaar bier (alles is hier 4%!) en cola te scoren ook!
Plov is een nationaal rijstgerecht en wordt voor tal van porties in 1 grote pan klaargemaakt. De Bauwens kids aten vooral komkommers of vlees. De Persyns smikkelden flink hun buikje vol. En we konden t restaurantje t bijna vergeven dat ze op t einde van de rit een dikke 10€ bijkletsten. De pauze/schaduw/lunch was gewoon zo welkom geweest!
We wandelden nog even verder naar een 18m lange tombe van t graf van profeet Daniel. Op zich iets minder te zien vond ik persoonlijk, maar dat kan ook liggen aan de lange hitte, broeierige hitte en het gewenningseffect na al dat andere prachtigs van eerder.
Onze vrienden besloten nadien een Yandex taxi terug te nemen naar het huisje. Wijzelf wandelden langs het Afrosiab museum en de route van ‘s ochtends terug. Uiteraard waren de meisjes boos en moe en begrepen ze niet waarom we weeral moesten wandelen. We besloten opnieuw verhalen te vertellen. Dat werkt echt, omkopen met een ijsje halfweg by the way ook! We gingen overstag en besloten toch toe te geven aan een softijsje die we eerst offlimits verklaard hadden uit schrik voor een immodium kuurtje 😅
We pikten onderweg nog even een drinkfontein met de locals mee & een Uzbeekse trouw fotoshoot. De mozaiek streetart was ook weer prachtig en voor we t wisten waren we weer terug aan ons huisje. Gepakt en gezakt met nog wat watermeloen, frisdrank en ander lekkers.
Gezien iedereen nog volle buikjes had van de plov, besloten we de overschot van de pasta en noodles te serveren & de kids speelden van filmavond. Terwijl babysit Stefanie van dienst was, gingen Maarten en Christoph en ikzelf nog op avondwandeling naar het Gur Emir Mausoleum. En opnieuw, zonder het te weten, misten we de lichtshow aan Registan. Misserke, blijkbaar moet er toch meer zijn dan de lichtjes die wij zagen. En afhankelijk van de bron ergens tussen 20u en 21u. Nochtans waren we dan telkens in de buurt… doeme e! Maar bon, ge kunt niet alles hebben zeker?
Next? Morgen met de trein naar Bucchara
Overnachting: Chehra Guest House. Shohruh Mirzo ko’chasi проезд 1 дом 10, Samarqand, 140100, Узбекистан. We betaalden voor 2 overnachtingen met 10 pers 142€ via booking.com. Zeker een aanrader alleen wel een beetje spooky dat er binnen 2 camera’s hingen… nuja, we deden niks dat we thuis niet zouden doen maar toch beetje raar gevoel bij.
Awaytodayblog 