Op de zoutvlakte in Nevada, bisons spotten op Antilope Island en in de mijn in Utah

Dag 11

Opgestaan op de parking bij de truckers naast t casino, bakske snel volgetankt en dan toch maar eens gaan kijken op de Salmon Creek Rest Area of we veel gemist hadden door vroegtijdig af te haken op onze laatavond slaapplaats speurtocht… Een pak stiller en in de natuur, maar…geen free wifi.. dus stiekem toch ook wel een beetje blij dat onze 1000den fotos nu in de cloud staan, de rekeningen betaald zijn en onze mailtjes beantwoord zijn… 🫣 alleen dat vervelend geluid van de generators van zo een koelvrachtwagen, we waren rats vergeten hoe on-slaapverwekkend dat is🙄 dus volgende keer, absoluut volmondig de natuurplek!

We zetten koers richting de Bonneville Zoutvlakte. De kids kregen de bluetooth muziek box en konden zo achteraan in de mobilhome luisteren naar Mega Mindy & Nachtwacht luisterverhalen die ik thuis op Spotify gedownload had. Ze keken die tv programma’s nog nooit maar luisterden wel geboeid! Yes, missie geslaagd! En t voordeel is dat zo niet de hele mobilhome hoeft mee te luisteren. Want door t gekletter en gerammel van onze halve camion moet t anders vooraan veel te luid staan voor de kids achteraan iets horen…. Dus die box, 14$ meer dan waard!

Om een of andere reden vloog de tijd weer (en in principe was t oversteken van de tijdsgrens naar Pacific Time zelfs in ons voordeel 🙃) en we hielden ‘s middags even halt in West-Wendover voor “de frituur met de gele M van mama”. Dolblije kids!

Ondertussen is t hier broeiheet… echt om weg te smelten. Dus niet meteen weten waar naartoe bij t uitrijden van t stadje, een echtelijke discussie over t reisschema na een klein co-piloot errorke… I blame it on the heat. Oververhit-modus on 🥵

We wilden op de zoutvlakte foto’s met gezichtsbedrog maken zoals we ook op de Salar de Uyuni deden in Bolivië. Alleen, dat was buiten onze kroost gerekend. (I) Lia snapte niks van de orders, ze riep alleen maar dat ze niet opgegeten wilde worden… (II) Ava wilde zelf fotograferen, maar moeder maakte tijdens t liggen voor de shoot venijnige zoutvlekken op haar spiksplinternieuwe en laatste propere broek en wilde ten alle koste vermijden dat Ava haar mooie lievelingskleedje hetzelfde lot zou toebedelen… Ondertussen smolt vader van de hitte, lag broer in z’n schone fotoshoot kleren te maffen… allee, t was dus een beetje anders dan gepland 🫠

Er zijn op de zoutvlakte 2 plaatsen waar je ze kan bewonderen. Wij opteerden voor de racebaan (no worries, wij waagden ons niet met de mobilhome op de vlakte… we willen dit beestje immers nog tot in Alaska krijgen). Achteraf bekeken super keuze want het “rest area viewpoint” langs de autoroute stelde echt niets voor! En eenmaal je daar bent kan je niet meer rechtsomkeer maken…

Op deze zoutvlakte wordt elk jaar in augustus geracet, je mag er niet aan denken bij welke temperaturen dat dan is. Het snelheidsrecord op land is blijkbaar hier genoteerd, maar wij zagen vandaag vooral een paar wannabes (die nu veel werk hebben om dat vervelende zout weer van hun auto te krijgen!) 😝

Half weggesmolten genoten we van een heerlijk waterijsje uit onze diepvries terwijl we nog wat mensen staarden. Tijd om door te rijden…. Onderweg passeerden we nog de beroemde “Tree of Utah”… oftewel kunst met een grote K. Deed me een beetje denken aan Australië waar de afstanden ook zo groot zijn en ze daarom onderweg grote standbeelden maakten om de mensen een bezigheid te geven tijdens t roadtrippen…

De kids luisterden muziek, deden een dutje en wij zochten de beste manier om naar Stansbury Island te geraken. Christoph had op google gelezen dat er een roos zoutmeer zou zijn, wij dus op zoek. Er was 1 publieke weg op t eiland, de rest is privé eigendom en werd begraazd door zwarte koeien OF stond vol met mijnbouw machines. Hier en daar eens een achtergelaten overblijfsel van een ex-mijn site, maar verder prachtige natuur. De onverharde weg stretchte onze mobilhome en stalen zenuwen een beetje, maar we reden gans tot t einde naar t viewpoint. Links van ons Stansbury Bay, rechts van ons Salt Lake. Voor, achter en zijlings van ons vervelende kleine snertmuggen. Van t grote roze meer… geen spoor 🤪 Of toch? Allee… ik noem dat een roze plas…

Het bewonderen van de prachtige kleuren van de zonsondergang deden we vanuit de mobilhome, in ons ondergoed half wegsmeltend terwijl we kookten. Heel af en toe stopte er eens een auto voor foto’s, maar het gros van de tijd hadden we de plek voor ons alleen. En zeker na zonsondergang… ideale wildkampeerplek!

Overnachting: viewpoint area Stansbury Island. Halfweg de route kom je ook een plek tegen waar mobilhomes zich durven neerzwieren en er zelfs sommigen hun tentje opzetten ergens aan de bergwand tussen t vee… gezien er ook borden over “shooters” waren en wij geen al te grote fan zijn van koeien die onze mobilhome verkennen, bleven wij mooi op de route en plaatsten we ons op de view point parking

Dag 12

Toch nog naar Antilope Island! Yes. Sinds ik er over las intrigeerde het mij… een eiland tussen de bergen en zoutvlaktes waar er antilopes en bizons leven…

Eerst even onze dirtroad weer afrijden, korte pauze aan een gebouw dat uit de film van Alladin weggelopen leek, vervolgens een stuk 6baanvaks autostrade richting Salt Lake City en dan het eiland op. We waren al gauw weer een voormiddag kwijt, te meer omdat onze mobilhome aangaf een sanitaire checkup nodig te hebben (waarvoor we 10$ betaalden en dan constateerden dat t een sensor foutje moest geweest zijn – uiteraard rest van de dag gratis dumps tegengekomen nadien…)

Onze meisjes zagen t vandaag wel zitten zo in hunne zomertenu (uiteraard hebben we allemaal een snotvalling van sneeuw tot +30gr in een paar dagen tijd). Ava had 2dagen vlechten gewild en liep nu rond met haar golvende bekjes giechelend dat ze Emma1 was (haar kapster) of Camille van Like Me (omdat ik haar de tiedie pet in WallMart verkocht had als “kijk zo cool dat is van Like Me” ) 🤩

Fotomodellen klaar voor actie! Eerste stop bij t visitor centre waar we leerden over de dieren.

Zo weten we nu dat (i) een bison 40mph kan lopen (dus 60km per uur) en een antilope 110km per uur. (ii) een bison 1000kg weegt eenmaal volwassen, maar toch betrekkelijk hoog kan springen. (iii) Een antilope als eerste baby een eenling krijgt maar nadien steeds bevalt van tweelingetjes. (iv) De soort die hier leeft de enige ter wereld is die hun gewei jaarlijks afgooit. (V) Het water hier te zout is voor de dieren om van te drinken (er kan trouwens maar 1 soort mug/garnaal in overleven) en zij daarom hun vocht halen uit de plantjes. Een bison eet daarom wel 20kg gras per dag! Amaikes! (Vi) Bisons hier geen natuurlijke vijanden hebben (er werden er 12 geïntroduceerd in 1893 en sindsdien moet er af en toe gejaagd worden om de kudde ondertussen honderden te managen)

Aan het visitor centre besloten we om toch een nachtje te boeken op t eiland en we gingen snel 15$ bijbetalen bovenop de 15$ entrance fee van t eiland. Ondertussen was t ergens tussen de 30 en 35graden en leek t ons niet opportuun om te gaan wandelen met onze kroost. Zwemmen in t zoute water vonden we dan weer iets te zomers… We reden daarom de enige route van t eiland af richting Unicorn Point. Het ene prachtige uitzicht na t andere volgde elkaar op. En al snel zagen we een paar mannetjes bizons eenzaam grazen. We stelden ons enkel de vraag waarom ze t hier Antilope Island noemen aangezien t toch vooral gekend is voor de gigantische kudde bizons die hier leven…

Een van de gekende stops onderweg naar Unicorn Point is een oude boerderij. Daar stond een hele kudde! We gingen even kijken aangezien ik op visitor centre een gesprek had gehoord over uilen die er daar woonden. Lia en Noah waren aan t dutten dus Christoph ging eerst, daarna mijn beurt… ik vond ze (het helpt als ge de mensen met grote telelenzen en verrekijkers volgt 😂). Draaaaaaama want Lia was ondertussen wakker en wilde ze ook zien. Alle hup, hele kroost ne frisco en samen die broeiende hitte in op zoek naar de uilen. Dikke pluim voor Christoph die duidelijk super allergisch is voor berkenpollen die hier in pakken op de grond bijeengepakt lagen. Hij paste daarom wel voor een tweede maal door t hoge gras tot bij de bizons… En de meisjes die eerst schrik hadden opgegeten te worden door bizons, waren nu niet meer weg te slaan aan het hek waar we ze gingen bezichtigen… vonden ze veel impressionanter dan de 2 baby uiltjes…

Op de boerderij kon je veel oude gebouwen en werk stallen bezoeken. Wegens weinig interesse van de kleuters hielden we t op leren lasso werpen. Insert huilende Ava want “Lia staat dichter” “Lia heeft hulp gehad van mama”. Als ze afgetroefd wordt door haar jongere zus, is t drame nationale zenne 😂

Terug naar de mobilhome en de luisterverhalen. Onze meisjes zijn ondertussen helemaal in de ban en doen enthousiast mee of zitten met fonkelende pretoogjes te luisteren naar de grappen en grollen… Voor wie nog lange autoritten op t programma heeft deze zomer, check spotify. De favorieten hier zijn: de reeks van Ridder Muis, de geluidskluis (gratis verhalen van Geluidshuis, momenteel Kabouter Korsakov in de metro), Studio 100 luisterverhalen (Mega Mindy doet t vooral goed), Kaatje luisterverhalen. Maar tips over andere leuke altijd welkom, wij zijn immers helemaal bleukes in de podcast wereld 😂

Ons plan om naar Unicorn Point te rijden, mislukte. Op de baan stond namelijk een groot bord na de boerderij dat mobilhomes verboden waren verderop. Grrrrrr hadden ze wel eens mogen vertellen. Om niet een hele middag op dezelfde 4km heen en weer te rijden, deden we nog een paar kleine lusjes en gingen we extra vroeg naar de camping. Voor wandelen was t echt veeeeel te warm…

De meisjes kleurden en werkten wat in hun boekjes, ik waste wat onderbroekjes en body’s uit. En… we genoten van de vreselijk irritante snertmuggetjes (die ze hier “jezietzenietjes” noemen). Onwetend hadden we Noah buiten in de schaduw wat laten spelen. T arm kind stond binnen de kortste keren vol. Snel zn Deryan tentje in! Ideaal zo een babytentje met muggengaas… helaas is een goed muggenproduct voor kids niet simpel te vinden, want Deet is toch niet bepaald gezond en helaas wel t enige dat écht helpt hier…

We kookten lekkere spinaziepuree met een vleugje mug voor extra proteïnen, een lekker warme douche met een optie van mosquito-scrub en hupsakee ons bedje in na t doodmeppen van een paar extra prikbeestjes die binnengeglipt waren!

Overnachting: Bridge Bay Campground – elke site heeft een overdekt prieeltje met picknickbank en een extra tafel aan de BBQ-put. Onze site nr 1 keek uit op t strand (en op die ene grote steen die verdacht veel op een bizon lijkt 😂). Proper sanitair en helemaal niet druk toen wij er waren, in t hoogseizoen als ook de dagjesmensen komen douchen vermoedelijk lange wachtrijen…

Dag 13 

Naar vandaag had Christoph vooral uitgekeken… de Bingham Canyon Mine. 

Lia leek t weinig te kunnen deren, die stond pas op nadat Ava en ik al een ganse ochtendwandeling naar t sanitair gedaan hadden (en heel enthousiast gillend over de bizon dichtbij kwamen vertellen). 

Tijd om Antilope Island te verlaten en de bewoonde wereld in te trekken… de kids hun luisterverhalen draaiden weer overuren en na een stopje op de personeelsparking van de mijn, hadden we t visitor centre dan eindelijk gevonden. Snel even tickets fixen (worden in principe enkel online verkocht, maar een glimlach doet wonderen) en voor 18$ mocht ons gezin de bus op hoppen… Grappig detail… onze magere pannelatten pasten wel 6x in de “Amerikaanse blubberbuik formaat” gordels.

Over de mijn zou Christoph ongetwijfeld nog wel een uur kunnen namijmeren. Ik onthield alleen 4 verdiepen diep, 119 camions die non stop elk uur van de dag elke dag van t jaar ontgonnen grond afvoerden… De mijn staat vooral gekend om koper (20% van Amerikaanse productie), maar ook goud en zilver werden gewonnen… en één van de grootste werkgevers in de regio die historisch ook veel koolmijn-winning had… 

Na een uurtje toestellen kijken voor papa & filmpjes voor de vriendjes opnemen voor Ava en Lia, namen we de bus terug en hopten we nog eventjes de souvenirwinkel binnen. Die vrouw was zooooo content na 2jaar weer volk te zien dat ze onze meisjes gratis een penny liet draaien voor hun collectie. Lia zelfs 2x want de eerste kwam eruit met de foute figuur … we kochten uit dankbaarheid nog 2 kleurboeken (1$ voor een stil kind.. zeg nu zelf… die 2$ was very well spent!) 

Daarna reden we opnieuw richting bewoonde wereld. Ik mijmerde over alle soorten fastfood ketens die wij niet kennen en Christoph wilde mij een plezier doen door de Taco Bell op te draaien in t stadje… Alleen, ineens vloog de keukenkast open en werd onze kroost getrakteerd op een oorverdovend geluid van borden, glazen en soepkommen die de dieperik in vlogen. We zitten nu officieel zonder wijnglazen 🤭. Eventjes mobilhome opkuisen en schade opmeten en hupsakee wij die Taco Bell binnen… de meisjes vonden t maar niks, enkel de nacho frietjes een inieminiebeetje… dus moeder offerde zich op om ook nog extra kip enchilladas te boeffen. Soit, gaan ze toch nog moeten leren eten hoor als ze ooit met mama en papa naar Mexico meewillen 😎.

Na de scherven van geluk – lunch trokken we naar de Nebo Scenic Route… haarspeldbochten, smalle baantjes en dan na 40min een bareel midden op de weg met “Road Closed”… Sympathiek 😮. Een visser vertelde ons later dat er daar geen sneeuw geruimd wordt en dat de sneeuw dit jaar gewoon nog niet gesmolten was op de trail.. jammer! 

We besloten dan maar om onze route wat aan te passen en te proberen nog een 2e stuk scenic route mee te pikken onderweg naar Huntington. We kwamen opnieuw op een route vol bergpassen en prachtige sneeuw terecht. Beetje absurd zo met uw shortje en t shirt zonder mouwen in de mobilhome. We stopten eventjes op Black Point. Zot trouwens hoe op amper 2 rijden we opnieuw van “wegsmelten bij 35graden” naar “sneeuwballen gevecht in de smeltende diepsneeuw” gingen.

Huntington hebben we niet gehaald, daarvoor was de canyon te prachtig… we besloten wild te kamperen met zicht op de rotsen… tussen de hertjes. Beetje later dan verwacht maakten we nog snel ravioli voor de uitgehongerde kids… tijd voor ons bedje! Morgen vroeg dag!

Overnachting: zelfverzonnen kampeerplek net na Manti-La Sal National Forest, niet zo ver van Little Bear Creek Campground… 20$ voor een kampeerplek zonder charme… niks voor ons. Super veel plekjes trouwens die we passeerden doorheen het bos… de Huntington canyon was iets verderop en iets dichter bij ons einddoel…maar een volgende keer sowieso in t National Forest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s