Afgelopen week was t van veel inpakken. Weer de helft weg leggen, extra dingen verzamelen en proppen proppen proppen.
Maar vandaag was t dan zo ver. Eindelijk nr de Stans, dat deden we met 40kg warme kleren en kampeergerief (no kidding, zelf mega van verschoten), veel te veel handbagage (iets met knutsel en speelgerief waar we de ganse luchthaven mee kunnen entertainen terwijl ze vermoedelijk toch enkel de ipad vragen), 2 trekkersrugzakken en een trolley die met ons nr Oezbekistan doorreizen, 3 klaarwakkere kids die maar een half nachtje dutten maar te opgewonden waren, 5 vrienden die we zo zot kregen om mee te gaan, een reisboek vol plannen en veel goesting om de Belgische regen vaarwel te zeggen (al hoeft die 40graden van Oezbekistan nu ook weer niet meteen #pufpuf)
Op t dagprogramma:
1) een nachtelijke rit naar Schiphol waar onze elektrische auto een maand gaat kamperen op een hangarterrein. Vlotjes kunnen volladen, geen file onderweg en oef geen miserie gehad met het kind extra in de shuttle 😇. (T feit dat we een papfles vol ongetwijfeld gistende groeimelk in de autodeur vergaten is dan een probleem voor over een dikke maand 🧐)
2) een eerste vlucht naar Atyrau. Helaas konden de bagages niet doorgecheckt worden dus moeten we 3x van muilezel doen deze reisroute. Maar manman, Air Astana was wel super gastvrij, kleurtjes en kleurplaten, een hospitality setje, super vaak eten en drinken. De 5u van de eerste vlucht passeerden gauw eenmaal Noah het beu was om de voorbuurvrouw van rugmassage te voorzien en zich erbij neerlegde dat hij moest dutten. De meisjes konden de onbeperkte schermtijd wel pruimen! Het vliegtuig zat totaal niet vol en daardoor konden we makkelijk van stoelen wisselen en toch allemaal samen 1 rij inpalmen.
3) een 4u durende stop in Atyrau. Luchthaven was niet meer dan een hangar waar ze gepoogd hadden wat zitruimte te creëren. Ondanks t feit dat t bijna tegen middernacht aan liep waren de “winkeltjes” open, maar meer dan een gekke pizza met dubieuze salami werd t niet. De kids dansten/kleurden/hingen met speelgoedauto’s rond. Soit, zonder kleerscheuren doorgekomen.
4) vlucht numero dos richting Almaty! In Almaty hadden we 8u tijd te doden. Het was absoluut cruciaal dat de kids eindelijk wat zouden slapen, dus we bouwden een constructie om u tegen te zeggen 🤩
Iedereen buiten Maarten en Stefanie konden toch wel effe een uiltje knappen. En rond 6.10 lokale tijd was het dan hét moment om een Vlaamse uit haar bed te gaan zetten en ons kampeergerief, drone en warme kleren te gaan stockeren… we vaardigden Stefanie en Christoph af om dat uber-achtige avontuur aan te vatten. Effe spannend omdat de Yandex chauffeur, Alexander, hen niet vond. Maar zeg nu zelf een chauffeur die een uur mee onderweg is voor 4800 KZS (Ong. 10€ incl fooi) EN dan ook nog eens valiezen mee naar verdiep 4 draagt (geen lift 🤨). Goeie deal!
Daarna werd t effe spannend toen onze vlucht maar niet op t scherm zat en we met onze slaapkop toch bedachten dat we een rookie foutje maakten en in de domestic terminal zaten…. dus rap de troepen verzameld en naar terminal 2. Vervolgens bleken de Persyns niet mee te mogen omdat hun voor en achternaam op het vliegtuigticket gewisseld was, kwestie van t extra spannend te maken. Soit, beetje bureaucratie later gelukkig zonder meerkost toch allemaal klaar voor het – uiteraard – vertraagde 3e vliegtuig in 24u!
Eigenlijk zijn we serieus met ons gat in de boter gevallen. Amaaaaai dat zijn nogal flinke kids geweest! Noah sliep super flink en weende amper, de meisjes zeurden enkel wat toen de 5u wachttijd op Heatrow pokkesaai werd & den grote Bauwens scheurde uit zn broek maar mopperde enkel maar toen ik de luchthaven moest doorspurten voor een zak die hij (ja niet ik!) achterliet in de babyruimte. 😂
Hoe die dag er dan uitzag?
5.30 opstaan – oké mss werd er net 10min te lang gesnoozed om ook nog de was op te hangen, afwasmachine leeg te maken en t huis netjes achter te laten voor onze housesitters
6.45 klaar voor vertrek. Nog even de lieve buurman Jean bedanken die onze autoruiten al ging opdrogen voor dag en dauw. En zijn vrouw Frida die onze kids even in t oog hield terwijl wij als een kip zonder kop nog t laatste aan t wegmoffelen waren. Want kent ge dat, ineens toch niet vertrekken met bergbotinnen of toch nog nen oplader extra zoeken…
8.44 eindelijk parkeerplaats op Zaventem… dit was denk ik t meest stressy deel van de ganse dag… P2 stond boemvol en auto’s werden gewoon al achtergelaten bij geïmproviseerde parkeerplekken, maar bon… 25min later hadden wij er ook eentje. Met de buit uit onze koffer (1 buggy incl maxicosi, 1 reistas op wieltjes, 1 flightbag met popup babytent en reistas, 2 trekkersrugzakken, 1 handbagage trolley en 1 dagrugzak) konden we gepakt en gezakt aan t avontuur starten. Inchecken – security – naar de gate… de 2,5u extra die we nog over hadden na dat parkeerfiasco smolt als sneeuw voor de zon…
11.20 vertrek naar Heathrow amper een klein uurtje vliegen… maar toch genoeg voor die Britten om ons een “mini middagmaal” te serveren, nl een zakje zoute chips met flesje water. En content dat die kids waren!
11.15 (+1) aankomst in terminal 5 van waar we ook weer vertrokken. Uiteraard eerst weer door de paspoortcontrole en douane… Gezien de kids hun bodyscan niet lukte omdat hun spreidstand yogapose net te spastisch bleek voor de machine, kregen zij de oldschool “betasten en drugsswap” check. Nadien werd onze zak er uiteraard uit gepikt voor een extra test… bleken de dobble spelkaarten in het metalen opbergdoosje de boosdoener. En zo vinden ze telkens wat in onze zak… maar altijd braaf in ons recht 🤭
Heathrow is echt een wirwar van roltrappen, metro, gangen, liften en was gewoonweg suuuuper druk. Elk restaurant zat boemvol dus die beloofde frietjes (niks van fastfoodketen te vinden) moesten we vervangen door de 5£ deal van “driehoek sandwich met drankje énnnnn weeral verplichte chips” uit de dagbladhandel. We kozen ons een rustige gate in afwachting van info over de onze en speelden wat dobble en uno om de tijd te doden. We whatsapp-belden ook eventjes met nichtje Nore en zelfs oma moest even gestoord worden met een laatste update. Tegen dat onze gate op t scherm kwam was t weer spurten door de luchthaven maar gelukkig mochten deze buggylozen als eerste t vliegtuig op…. Rust!
17.15 (+1) vertrokken we dan voor 9u op vliegtuig 2. Lia sliep al voor we in de lucht hingen… het in flight entertainment had niets Nederlandstalig dus Ava keek wat ipad en entertainde de rijen rondom met onbewust meezingen met Like Me liedjes, maar al bij al ging dat wel weer heel vlot… na het eten sliep de volledige kroost zelfs even gelijktijdig… chilllll. Nu hopen dat Noah niet te hard groeit zodat hij op de terugrit nog in dat babybedje past 🙈
En het prachtige zicht op Groenland kregen we er onderweg gratis bij!
19.10 (+9) aankomst in Vancouver. Het duurde een hele tijd voor we doorheen de douane konden. Er moest immers eerst een computer onze paspoorten screenen (en een niet nader genoemde Bauwens dacht dat de onze niet werkten terwijl hij ze in werkelijkheid gewoon ondersteboven scande) daarna ons ETA (electronisch visum) controleren. Zelfs de gebruikelijke grensvragen stellen gebeurt tegenwoordig ook gewoon op t touchscreen en een toegangsfoto nemen doet zo een kiosk nu uiteraard ook al… douanier is duidelijk een uitstervend beroep.
Van een familie-wachtrij hadden ze nog nooit gehoord op t stuk dat daarna nog stond tussen ons en de uitgang van de luchthaven. Maar een pitske in Noah zn billen deed wonderen. (Nee, niet echt 🤭) We werden uit de rij gehaald en mochten meteen door zonder extra controle van onze covid formulieren… Dus al dat registreren thuis in allerlei apps deed dan toch zn werk… aan ons printticket en regenboog (kind)mondmaskers konden ze zien dat wij duidelijk doodbrave mensen waren… Dus next, op zoek naar de bagage en buggy (die ze in Heathrow reeds hadden doorgestuurd en in Canada mysterieus genoeg naar de oversized bagageband gestuurd was ipv bij t uitstappen klaar te staan zoals beloofd werd)
20.20 (+9) Eindelijk de luchthaven uit en naar t AirBnb appartementje! De buggy werd volgeladen, trekkersrugzakken op de rug, wat gevloek op een kleuter die aan t metrostation ineens toch nog terug nr de wc in de luchthaven moest, bijkomend gevloek op doodmoe-kleuter die trolley achterliet en doorhuppelde met haar zak snoep… haha, met ons bioritme op “nachtje door” wisten we op voorhand dat dit stukje voor uitdagingen ging zorgen 🙈
Waar we echter geen rekening mee hielden, was dat de bus nooit zou opdagen 🙈Dus na onze rit met de Skytrain werd t 2,1km stappen met slenterende kleuters & elk iets van een 20-30kg bagage versleuren door de miezerregen … allee jah, beetje afzien. Er zijn dan ook geen foto’s van dat laatste gedeelte “fitness” doorheen t donkere Vancouver… laat ons gewoon zeggen dat we enorm blij waren toen we de rode deur van onze AirBnb uiteindelijk zagen… t duurde niet lang voor iedereen zich in zn bedje nestelde… rond 23u was t muisstil!
Over dag 2 kunnen we kort zijn. We kregen s nachts een paar keer een kleuter op bezoek maar stonden pas echt op rond 8u lokale tijd… Ava en Christoph wandelden naar de supermarkt, we deden een wasje met alles dat stonk naar “vliegtuig”, we regelden via onze gastvrouw haar gsm de mobilhome pickup, de kids tekenden en knutselden en we deden een dutje (en iedereen was zo diep weg dat we rond 18u pas wakker schoten)… dus de regenachtige dag in Vancouver was gepasseerd voor we t wisten… woeps! Totaal tegen de regeltjes van t jetlag-verteren, maar dat t verdorie deugd deed!
Overnachting: appartementje van Monica en Samuel via AirBnb. Niet goedkoop, maar veruit een van de goedkopere opties in Vancouver. Bovendien herinnerde ik me van vorige keer hoe zalig een wasmachine is na een lange vlucht en hoe tof t is om kot van de nacht te kunnen koken met kids die jetlag hebben… (en dus reuze honger)
Transport: leve wireless visa/mastercard. Terwijl we de compass card probeerden uit te dokteren (mobiele data kost 10€/MB en is dus geen optie hier, Christoph betaalt zelfs 15€/MB) kreeg ik in t snotje dat er sinds 2018 een optie bijkwam om de Skytrain rechtstreeks te betalen met visa/mastercard. En gezien de compass card precies nog steeeeeds niet te koop is bij de luchthaven automaten, gingen we voor de iets duurdere ritjes met de wireless bankkaart. Leuke bonus was anderzijds wel dat kids onder 12j gratis meemogen tegenwoordig. Dus met een wireless visa en mastercard had t hele gezin ineens een “vervoersbewijs”… en moest de bus gekomen zijn, t ticket is steeds 90min geldig vanaf de eerste scan dus we hadden perfect kunnen overstappen met dezelfde betaling.
Eindelijk op weg… een spuit, een neuswisser en uren inpakplezier om de collect&go en veel te veel spullen in de mobilhome te proppen maar we zijn op verlof. Op een echt verlof eh, zo eentje dat 2j geleden gewoon evident was en nu extra appjes, papierwerk en testlabo’s nodig heeft.
Om 5u propten we de laatste spullen en sloten koffie in ons gevaarte en hup tegen 7u zaten we op de autostrade, om dan tegen 7u10 rechtsomkeer te maken want “waar zijn die boorddocumenten?” Uiteindelijk hadden we ze al gevonden voor we weer thuis stonden maar bon, we namen dus heel grondig afscheid van Waregem.
De kids vonden zo een rijdende WC wel spannend en nieuw dus tegen Eindhoven was er al meermaals gebruik van gemaakt en leek het alsof we alleen maar parkings moesten zoeken voor wc pauzes.
En ook daarna ging de tijd precies traag. Ava vroeg om de haverklap in welke straat we waren en toen ik al 10x Duitsland geantwoord had, werd ze boos & probeerde ze zich er van te overtuigen dat ik haar fopte… tegenvallerke hoor.
5u en 350km later even een lunchpauze en dan vol goede moed ons traject door Duitslans herbegonnen… alleen, files, wegenwerken, files, wegenwerken. En ubervoorzienend als de Duitsers zijn maken ze een linker rijvak van 2m voor auto’s en ben je dus als klassebak van 2,6m breed veroordeeld tot de camionstrook….
Eindelijk rond 19u mochten we aan de Deense grens dan eindelijk eens wapperen met onze reispas en covid testresultaten en hupsakee eindbestemming voor vandaag. T is nog 4u verder naar de brug tussen Kopenhagen en Malmö (gezien we pas heel laat besloten naar waar we op reis zouden gaan, bespaarden we ons de moeite van ferry’s te boeken, nu kunnen we helemaal doen wat we willen).
Om de kids te belonen dat ze een hele dag flink op die autostoel doorbrachten, laatste eindspurtje naar Mc Donalds waar we nog eens mochten pronken met onze testresultaten. Heel aburd gevoel… geen mondmaskers hier maar overal laten testen (van horen zeggen gratis voor toeristen eenmaal je t land binnen bent)
Ineens viel ook mijne frank… op de terugweg moeten wij vermoedelijk dus ook nog eens een coronatest laten doen… 125€ pp zei de eerste Zweedse website die ik tegenkwam… ja wadde. Ik was zo gefocused op “mogen” vertrekken dat ik dat effe vergeten was te bedenken zeg 🧐Nuja, wie weet hoe is de situatie over een maand!
Soit, wij slapen hier langs de kant van de weg in Øster Løgum voor t eerst in onze home on wheels…
Awaytodayblog 