Als je dit leest…

Staan wij op Canadese bodem! Woehoew, 9u vliegen overleefd!

Wel, ik kan u zeggen, t was een belevenis!

2u40 naar Schiphol bleek uiteindelijk iets ingewikkelder. Een stress-pipi-pauze voor mama en papa; een “ik sta echt gewoon stil” file waar zelfs Waze geen blijf mee wist; een kakpamper ontploffing in diezelfde file gevolgd door snelle borstvoeding on the go na een “mijn oren gaan tuten van t geblijt” scene; en dan een geboekte valet parking die toch precies niet vlak aan de luchthaven was.. nuja, dan was er gelukkig die 3u op voorhand die dus 2u op voorhand werd…

Maar geen nood, met kindjes krijg je toch ooooveral voorrang. NIET DUS! Die 2u zijn omgevlooooogen. We hadden nog net een kwartiertje aan de gate… mental note, op tijd gaan is absoluuuut nodig!

Valiezen inchecken ging nog redelijk en gelukkig waren de kids super braaf en was t vooral mama die naar haar voeten kreeg voor (i) het herschikken van de bagage op een “niet daarvoor voorziene plaats in de rij onderweg nr security” OF (ii) niet snel genoeg zijn bij het terug verzamelen van al de gescreende spullen na het (weeral 🙄) afnemen van de drugstest op onze trolley (toen ik de pamperwipes bovenhaalde en allemaal pampers liet zien zuchtte die douane man al van “lap” verkeerde uitgekozen voor onze steekproef)

De laatste keer dat ik samen met Christoph op Schiphol stond had 1 van ons geen boarding pass wegens overboeking en bleek in Lima de vlucht waarop we doorgeboekt waren niet te bestaan. Nu was het enige dat misliep de kindermaaltijd die ondanks de vele telefoontjes met KLM dan toch niet voorzien was voor Ava. Nuja, van een stukske pizza of tiramisu is nog nooit ne peuter neergevallen eh 😝 en de stewards voelden zich zo ambetant dat Maestro Bauwens van extra rode wijn en “ne straffe” bij de koffie voorzien werd…

Nee, so far so good! We hadden ons vooral een beetje mispakt aan het slaapgedrag van onze kroost. Nu moet ge weten dat Lia een mega goeie slaper is. Overdag hoort ge haar bijna nooit. Eten, rustig spelen en dan gezapig knorrend slapen… echt overal. Behalve dus in vliegtuigbedjes 🙄 of op de schoot van mama en papa. En iedereen weet wat er gebeurt met babies die niet slapen… blijtconcert om in slaap te geraken. Niks aan te doen.

En Ava? Wel buiten t uurtje dat ze ineens indommelde en de mama naast haar vastgreep (hihi, ik zat er een rij achter) was ze meer geinteresseerd in wandelingetjes en een eeuwig spelletje “mama schoot” papa schoot”… Slapen of filmpjes kijken dat is blijkbaar verleden tijd voor ons 😯

Ohnee en dan? Wel, Lia sliep zodra we de luchthaven uit kwamen. Voor haar bioritme was t dan toch ook al 4u s nachts. En Ava, wel die sliep een kwartiertje voor we in onze studio aankwamen… de nachtbraker 😝

Jetlag here we come!

Sh*t just got real

Hupsakee we zitten in de auto onderweg nr Schiphol!

Effe hectisch zo last minute met bagage herpakken, nog een nieuwe lading paprika’s en tomaten invriezen (dat doet toch iedereen de nacht tevoren?), frigo leeg vreten, etc. Maar voila, we zijn gestart… met 2 mini’s op de achterbank, een auto vol spullen die ik ongetwijfeld ga vervloeken zodra ik ze zelf moet dragen en een zakske vol verse koffiekoeken (want zeg nu zelf pistolekes met ei dat murft toch gewoon kei hard in uwe trekkersrugzak)!

Ciaokes baaikes, CU later alligator!

Afbeelding

Lastminute wij? Nee echt?

Ik ben een planner, altijd geweest. Mijn lief niet zo. Daar waar ik het aanrecht vol leg met todolijstjes of google docs update met inpakstuff, gaat hij doodleuk voor de kast staan en smijt hij wat dingen in de trekkersrugzak. 🤭

Nu hebben we pre-kids veel gereisd en stond ik als “ex-reisbegeleidster” altijd in voor het boeken van de overnachtingen of uitdokteren van een handig reisschema. Iets waar ik dan nadien met veel plezier over kon fantaseren tijdens t aftellen.

En dan baaaaam… het leven met kids.

Het plannen liet ik sinds vorig jaar aan Meneer over. Gevolg, ik weet “ongeveer” wat we gaan doen, maar er is “de kaft” waar een halve boom aan geprinte wandelingen en routes inzitten. De Lonely Planets die rondslingeren sinds we vorig jaar besloten “dat we eens naar Canada wilden” liggen nog krakelig wit te wachten op aantekeningen en fluostiften. Dingen die ik allemaal ging doe ik mn bevallingsverlof (maar al die onuitgevoerde plannen dat is een gans ander verhaal)

De bagage is dan weer volledig mijn domein… gevolg 10keer zoveel als zou moeten. Of om Kato te quoten “Tine, ge gaat op reis niet verhuizen”. Na de spreekwoordelijke sjot onder mijn kont is de helft ongeveer thuisgebleven, maar nog steeds heb ik als een bezorgde mama met hamsterneigingen de volksverhuizing voorbereid. (Ja, ik heb echt effe overwogen om die wipper voor Lia mee te nemen & Ava’s baby bjorn pop wacht momenteel nog een lastminute reisvisa af)

Maar soit, ooit komt er een einde aan al dit schikken, herschikken, twijfelen en inpakken. Soms is t gewoon goed proppen en hopen dat uw lief het aantal outfits niet telt 😂

En, gewoon omdat ik een planner ben heb ik een lijstje gemaakt (versie 5 ofzo nu) van wat we wél meehebben, dan kan ik dat op reis meteen updaten en hupsakee een volgende keer klaar op 123 😜.

En beloofd volgende keer gaan we niet nog minder dan 48u tevoren schoenen of een nieuwe verrekijker kopen (bedankt aan de vriendelijke man van de As Adventure voor t geduld). En 🤞🏻dat die spiksplinternieuwe Tula Toddler Ava’s favo zitplekje wordt!

Inpakken ten huize Bauwens

Zoudedaweldoen?

ºº Geschreven in t kempisch, maar eender welk dialect toepasbaar ºº

Een greep uit het gamma…

  • Op reis met 2 kleine kindjes, gelle zijt zot! Die Lia gaat nog kei klein zijn.
  • Ge weet toch dat die kinnekes daar echt niks aan hebben?
  • Waaaaaat naar Canada, met de vlieger of wa? Durfde gellie dat? Da gaat tegenvallen zenne met zo nen actieve peuter op uwe schoot.
  • 5 weken? Da meende nie, in ne mobilhome of wa… lekker opgepropt en zonder deuren die ge dicht kunt smijten als mini 1 tiert omdat ze niet kan slapen, of mini 2 die van de nachtelijke jetlag constant wilt boeffen…

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. En toch gaan we! En toch gaan we! En toch GAAN WE. Ja toch, he lief?

Tuurlijk is dat scary met een dochter die in haar hele leven al meer dokters gezien heeft dan haar beide ouders samen (extra ziekte en annulatieverzekering ✅)

Tuurlijk is dat mega uitgekiend inpakken om dan propvolle trekkersrugzakken mee te zeulen met babystuff dat we misschien helemaal niet gaan nodig hebben (denk u er het gevloek al maar bij als blijkt dat we dat ene voorleesboekje toch echt wel hadden moeten meepakken 🤨).

Vanzelfsprekend zal dat sommige dagen tegenvallen als moppersmurf met jetlag de bovenhand haalt, het nog lang rijden is en de koekjes op zijn, de dieren niet op de foto willen of de kindjes net slapen op hét moment dat die uitgelezen social media foto opportuniteit voorbijkomt 📸.

Maar…  5 volle weken met zijn viertjes op 1 van de prachtigste plekken ter wereld, dat is waarom! 👶🏼👧🏼🧒🏻👦🏻

En dat we niet de enige zijn die daar zo over denken.. check dat filmpje!