Totempalen, watervallen en vanalle verrassingen onderweg naar Vancouver

Dag 79

We lieten de campground achter ons, keken nog vlug over onze schouder naar het meer en besloten verder af te zakken. Zoals altijd was voor 10u ons “zoek de beren” momentje ingepland 😅. En we hadden weer geluk…

We lazen gisteren in een brochure over Stewart & Hyder…. De route erheen is een 60km omweggetje en heet Glacier Highway. Je zou er garantie beren spotten… ha, klonk als iets voor ons… of we tot in Hyder konden geraken zonder Amerikaans visum was ons niet gans duidelijk, maar op z’n minst wilden we wel een kijkje nemen aan de meer dan 20 gletsjers die je op deze route tegen komt…

De mooiste en impossantste gletser kwam al meteen bij de start piepen: Bear Glacier.

We waren de route nog niet half of een schattige mama en cub kruisten ons pad. Yes, al 3 beren vandaag!

Stewart was een schattig dorpje. Prachtig zicht op de bergen en gletsjers & wat oude gebouwen. We deden de boardwalk, genoten van t zonnetje en gingen kei lekker eten in t enige restaurant van t dorp (de rest was failliet en te koop… net zoals het halve vastgoed van de “main street”.) De supermarkt daarentegen had verbazend grote voorraad. Wel alles handje contantje te betalen.

We informeerden in het visitor centre hoe t nu zat met t vervolg van de route . Om richting Hyder verder te kunnen rijden, was helemaal geen USA visum nodig. Hyder ligt immers op een doodlopend stukje weg. Je passeert enkel de Canadese customs op de terugweg. Dus ArriveCan moest wel owv Covid. Ze wisten wel te zeggen dat ook hier de zalmen nog niet toegekomen zijn (mid augustus pas) dus de bear viewing tour in Fish Creek was dan vermoedelijk ook wat minder spannend… Maar, we wilden eigenlijk wel graag gaan. Je kan immers niet altijd een spookstadje bezoeken. En Hyder is bovendien ook de toegangspoort tot nog een nieuwe gletsjer, Salmon Glacier, die met de auto te bereiken is… de laatste 5km tot Hyder en de grensovergang waren maar een formaliteit… dachten we. 🤨

Terwijl we in het restaurant op de gratis wifi onze ArriveCan probeerden in te vullen, kwamen we erachter waarom we dagelijks een mail krijgen. Volgens de Canadese overheid zou Noah nu in quarantaine moeten zitten en willen ze dagelijkse updates over zijn gezondheid… Lang verhaal kort, met Noah die zogezegd in quarantaine zit, mochten we niet de grens over als gezelschap. De optie was niet eens in t systeem vindbaar… wat is dat nu weer, kinderen onder 12j moeten niet eens in quarantaine 🙄 

En ook wel een mop…. Max 2x in de week vinden we eens een paar minuten gratis wifi ofzo dus we kunnen helemaal niet dagelijks zijn gezondheid doorbellen of invullen. De enige vraag die ze stellen is trouwens of hij snot heeft. 🙈

Je kon dan wel t risico nemen om naar Hyder te rijden, maar wat als we niet terug door Customs Canada binnen mochten? Ons visum voor Amerika hebben we al terug ingeleverd dus technisch gezien mochten we niet in de USA zijn en je wilt ook niet vastzitten in een land waar je niet bent en er geen andere uitweg is. En gezien er ook geen wifi en mobiele data in Hyder is, zouden we zelfs geen ambassade hulplijn kunnen inroepen als t niet lukte met onze franke teut of puppy eyes.

Bovendien raden ze aan om met een mobilhome niet verder te rijden dan het bear viewing gedeelte rond Fish Creek… ongeveer 15km voor de gletsjertong van Salmon Glacier. De vraag was enkel of dat dat een suggestie of afdwingbaar gegeven was 😝 Soit, het universum was precies echt wel tegen dus we dropen af en reden dezelfde route terug mits nog een paar fotostops.

Maar echt een aanraden voor wie deze richting eens uitkomt. Check de self guided auto tour van Salmon Glacier & Highway 37A op http://www.districtofstewart.com

Een paar uur later stonden we dus terug aan de junction en gingen we op zoek naar de Meziadin fish ladder (die we dus vergeten op te zoeken waren op wifi en niet in guru stond, bijgevolg niet vonden). We namen een kijkje op de Meziadin Lake campground. Die camping was wel een echte aanrader: aan het water en omdat de zalmen hier eitjes leggen in t meer en de kreken (slechts 3 zo een plaatsen in Canada) is de kans op beren groot… Helaas we moesten verder…

We besloten vandaag nog een paar extra dingen mee te pikken en onze dag een 100tal kilometer in te korten. We zitten hier immers in een echt interessant native cultuur stuk van British Columbia.

We gingen op zoek naar de totempalen van Gitanyow (vroeger Kitwancool). De natives die we ondertussen tegen kwamen, staken allemaal hun hand in een peace teken op, zo van… “cool dat jullie naar ons dorp komen”. Prachtige totempalen… we staan echt versteld van hoe rijk de “aboriginal” cultuur eigenlijk is.

We hadden ons tevoren niet ingelezen over dit stuk Canada, t was immers enkel de route terug richting Vancouver, maar we zijn aangenaam verbaasd over al wat er te vinden is!

Na een berenpup zonder moeder in de buurt 😔, sloten we de dag af aan t stadje ietsje verderop. T was bijna bedtijd maar we deden snel nog de korte wandeling rond Gitwangak battle hill. Daar stond vroeger een versterkte vestiging waaruit de krijgsheld Nekt aanvallen coördineerde tegen naburige stammen voor eten, slaven en heerschappij over de handelsroutes. Bij aanvallen rolden ze boomstammen vanop de top van de heuvel naar beneden… we genoten van de nakende zonsondergang…

Dat is trouwens welgekomen, na Alaska met amper 3u nacht zitten we nu al dagen terug met het gevoel “dat het s avonds donker wordt”. Het lukt ook beter om de kids te slapen te leggen zo… 

We reden naar het Centennial park van Kitwanga dat er voor gekend is dat je er gratis mag kamperen. Camphost Archie troffen we er niet, maar de meisjes knutselden een kunstwerk voor hem dat we achterlieten als bedankje. 

We roosterden onze laatste hotdogs en marshmallows en gingen slapen… het geluid van de houtzagerij, die blijkbaar s nachts ook doorwerkt, namen we erbij. En buiten ne flauwe plezante die na zijne shift eens kwam boenken op onze mobilhome (en mij een hartaanval bezorgde van de schrik) stonden we daar goed.

Overnachting: Kitwanga centennial park. We stonden er met een 8 tal andere kampeerders. Vuurkringen, sanitair en gratis hout.

Dag 80

Tijd om verder af te zakken naar t zuiden. We vertrokken onder licht protest van de kroost (die echt wel kamphost Archie wilden ontmoeten en teleurgesteld was dat die mens zijn kunstwerk nog niet opgehaald had vannacht). 

Rond ongeveer 9.30 kwamen we aan on The Hazeltons. De autostrade grenst aan New Hazelton en daar sprongen we het visitor centre binnen in de hoop meer info te verzamelen over de route van de komende dagen. T was weer van “daar staan alle brochures” maar… we konden er wel ook gratis dumpen en water aanvullen. Dus top!

We vonden een brochure over de regio en besloten al meteen een detour te maken langs de Hagwilget suspension brug en Kispiox, een dorpje met ongeveer 16 totempalen van wel meer dan 150j oud. Ahja, en ook een vosje dat kwam piepen…

We vervolgden de route en 70km verderop was t opnieuw tijd voor een zijsprongetje naar de Twin Falls en een gletjser. De wandeling was super kort en uiteindelijk duurde het hele pamper verversen/draagdoek stoppen/wandelschoenen aandoen verhaal weer 3x langer dan de daadwerkelijke wandeling 🤪.

Next, richting Smithers. Ondertussen was t al vrij laat en sprongen we de Mc Donalds binnen…. De meisjes hun ogen glunderden nogal.

Nadien was het tijd om kilometers te vreten. Buiten hier en daar een tankstation of een foto stopje voor een brug of standbeeld dat Christoph ongetwijfeld weer op google gaat loggen, viel er weinig te beleven. Lia deed een dutje en Ava luisterde verder met de koptelefoon naar een nieuwe lading luisterverhalen.

S avonds wilden we halt houden in Prince George, maar er was geen goede camping. Blijkbaar slapen de meesten op de parking van Wallmart, maar dat vonden we maar niets. Het RV park net buiten t stad is “adults only” dus ook niet bepaald een stekje voor ons… we reden daarom 15km door naar Buckhorn. We hadden immers een camping in de app gespot met goede reviews.

De camping op zich was minder idyllisch dan de beschrijving & de douches en sanitair werden gerenoveerd, maar we bleven toch gezien we de mobilhome nadien toch konden bijvullen/legen. Het “verwarmde” zwembad werd meteen uitgetest… Vader ging voelen en zou de zware avondtaak van het diner op zich nemen terwijl mama en de meisjes een uurtje mochten gaan plonzen… na een kwartier waren we terug met blauwe lippen. Verwarmd, my ass! Nuja, rond 20.30 is de zon ook niet meer bepaald van de partij 🤪

Overnachting: Bee Lazee RV park & Campground (34 CAD). Beetje verouderd maar bij goed weer heb je dus wel een zwembad! 

Dag 81

In dat zwembad zagen ze ons ‘s ochtends niet meer terug. Het werd een warme douche en de mobilhome in richting onze eerste tussenstop.

Quesnel little people stond er in onze reis voorbereiding. Ik had al schrik dat Christoph één of ander dubieus dorp gevonden had met dwergen, maar het bleek iets veel coolers. In Quesnel hebben ze een paar jaar geleden een streetart project op poten gezet waar alle brandweerkranen veranderd zijn in een mannetje. Er zijn er 23 en tijdens onze zoektocht stopten we bij 17 ervan. De meisjes amuseerden zich rot in de zoektocht naar de krantenjongen, leerkracht, kapster, casino portier etc.

Www.downtownquesnel.com

Als beloning stopten we nadien in het waterpark achter het visitor centre waar we geparkeerd stonden. Opvallend trouwens, hier kan je vlot gratis parkeren in de meeste steden. In het park waren bovenop de speeltuin en het gratis waterpark ditmaal zelfs opnieuw picknicktafels & kampeer faciliteiten. De meisjes kwamen zeiknat mee terug naar de mobilhome. Afgekoeld en klaar voor de volgende 300km.

De stadjes die volgenden waren vooral een verzameling van oude roadhouses en antiekwinkeltjes. In “108 road house” hadden ze nog wel wat provinciale parken en een stadspark met spraypark in de aanbieding, maar de meisjes waren net flink verhalen aan t luisteren dus we besloten nog wat door te rijden.

Morgen moeten we immers die mobilhome ontdoen van z’n modderlaag & alles binnenin opfrissen en repareren alsof hij niet net 80 dagen afgeleefd werd door een bende wilde kinderen die sneeuw, zand, modder en doodgeklopte muggen achterlieten op elke cm2 van hun woonst 🤪

Ineens kwamen we een bordje “Marble Canyon” tegen en reden we terug naar een camping waar we – denken we toch – 4j geleden ook stonden. Er waren allemaal mensen in zwemgerief en we ontdekten Crown Lake. De meisjes trokken voor de 3e keer in de afgelopen 24u hun zwemkledij aan en gingen zwemmen… dat er ook nieuwsgierige eenden waren, deerde niet.

Er waren een pak families op de day use area, hier en daar wat vrienden met een vrolijke cigaret (cannabis is hier legaal dus kom je ook wel meer openlijk tegen)… Waar Ava maanden geleden nog huilde bij elke zwemles was ze nu vastbesloten over te zwemmen. Trots dat ze was dat ze verder durfde dan ze kon staan! En maar zwemmen… “kikker vliegtuig pijl” riep ze luid! Zwemjuf Tine was er dan wel niet om de vorderingen te zien, mama Tine stond trots op de oever 🤗

We dronken de laatste frisdrankjes en pintjes, sorteerden al wat vuile was, stookten t laatste hout op om te koken en begonnen al met wat opruim- en poetswerk. De meisjes waren teleurgesteld dat de Nederlandse kids naast ons niet kwamen spelen. Ava en Lia zochten telkens toenadering maar toen gingen die trienemiekes ineens rond 20u al slapen. Woeps, wij leven iets meer op t ritme van de wind en zon 😎

Overnachting: State campground Marble Canyon (18 CAD) – vuurkringen en picknicktafels, sanitair. Heel gezellig aan de rivier bij goed weer. Ook mogelijk als day use area.

Bye bye Yukon en hellow beren

Dag 76

Wij dachten dat we t slechtste stuk route achter ons hadden liggen. Tussen Chicken en Dawson City is er niks verhard en daarom rijden er velen met reservewielen voor zowel de auto als trailer boven/op/onder gebonden. Dat was dus hét stuk waar we tevoren het meeste zenuwen voor hadden (en jaja, zelfs een youtube filmpke over keken van mensen die al hun gehobbel online gezwierd hadden)

Maar, dat viel dus reuze mee. De weg was precies net geprepareerd. En t was alsof je als eerste van de dag een vers geprepareerde ribbeltjes skipiste afgleed… no problemo! Echt veeeeel beter dan de meeste wegen in de Yukon en Alaska.

Hangt vermoedelijk heel af van het weer de dagen voor je rijdt & van het verkeer dat er rond jouw periode op rijdt… geen sporen waarin je kon vastzitten en amper modder bij ons ondanks de regen.

Maar vandaag… ha, de wegenwerken net buiten Dawson City hadden de hele route in 1 groot modderbad veranderd. Nochtans zou heel de route verhard moeten zijn… maar nee hoor. Als ze een weg een meter ophogen tegen de overstromingen, zit je uiteraard gewoon in t zand tussen de bulldozers en pletwalsen. Onze mobilhome moest hard werken! 

We glibberden, gleden en waren blij dat we er zonder kleerscheuren weer uit kwamen. En… t is niet dat ge een andere keus hebt hoor… 1 weg, that’s it… niks omleiding mogelijk. Er is gewoon maar 1 route telkens hier in de afgelegen gebieden! 

We waren niet helemaal op ons gemak. En ik was stiekem blij dat Christoph reed zodat t al zeker niet mijn schuld kon zijn als we vast zaten…. Voordeel is anderzijds wel dat er bij van die wegenwerken dan op zn minst wel genoeg monstertrucks in de buurt zijn om u eruit te trekken als ge -ondanks de pilot car- toch een slippertje maakt ergens tussen modderpoel x en mulle zandstrook y…

We snapten ook meteen waarom er hier zoveel (mobilhome) carwashes zijn…. Onze lichte mobilhome was een donkerkleurig zandmonster geworden….

We deden iets van een 500km… best saai. Vooral toen we dan ook nog eens een giga onweer op onze kop kregen…

Onderweg wandelen aan “5 fingers rapids” lieten we dan ook vallen. We stopten enkel hier en daar voor wat foto’s en een stukje gebak (maar de marketing van Braeburn was weer beter dan t daadwerkelijk stuk bananencake… echt bakkers, rep je naar hier!)

We stopten in de visitor centre van Whitehorse voor wat extra brochures voor onze laatste trek naar beneden… van hieruit is t nog 2400km en we hebben nog een kleine week dus wilden tevoren weten wat eventueel goede tussenstops zijn. Vorige keer was Yukon vooral heel desolaat en sjeesden we erdoor zonder goed te weten wat of hoe. Dat wilden we nu proberen te vermijden. Bovendien is t “terugrijden” ook een hatelijk gevoel zonder tussentijdse doelen…

We kozen een echte campground zodat we nog eens konden dumpen en deftig douchen enzo. Het werd er eentje aan de Miles Canyon buiten Whitehorse. 

Overnachting: Pioneer RV park – in 1 van de RV sites bovenaan waar t rustigere is (37 CAD – incl 1gb internet en 2 shower tokens van 8min). Heeft ook deftige laundromat, carwash en klein winkeltje. Tanken is 0.03ct goedkoper voor kampeerders. Bon, toch 4 CAD bespaard 🙈

Dag 77 

De ochtend startte met een wandeling aan Miles Canyon. Suuuuper mooi! Helaas deden we niet de hele trek naar de oude stad. Maar alles rond Schwatzka lake en de canyon leek echt de moeite…. De rivier is helemaal appelblauwzeegroen, echt als in een sprookje.

Erna reden we naar SS Klondike waar we de boot gingen bezichtigen. De film in het visitor centre was heel leerrijk. Je kreeg een goed beeld over de goudrush en de rol van de overzetboten. De meisjes haalden een extra tag op voor hun ketting en speelden een folklore spel.

Daarna begonnen we aan de Millenium trail. Een lus van 5km lang de Yukon river. We wilden die wandeling snel doen en dan met de kids naar het zwembad. Maar bon, dat plan werkte niet helemaal zoals gedacht.

We wandelden langs graffiti kunstwerken, lazen alle gedenkplaatjes op de talrijke bankjes onderweg, vonden doodlestones, deden de fitometer, namen een kijkje aan de vistrappen. Het was veel te laat eer we terug aan de mobilhome kwamen en honger als een paard hadden 🤭. We besloten na het leegroven van de frigo te starten aan het eerste stukje van de terugweg in plaats van te gaan zwemmen.

Helaas zijn de hotsprings waarvoor Whitehorse zo gekend is van eigenaar veranderd en zijn de Takhini Hotsprings (onder de naam Eclipse hotsprings) nu een 18+ domein geworden… We konden dus enkel terecht het sportcentrum met gewoon zwembad. In 2023 zouden ze een familiezwembad openen aan de hotsprings, maar de bouw is nog niet eens gestart… 

We zagen na een uurtje rijden onze eerste beer. Amai dat was al weer super lang geleden! We kunnen ons zelf niet herinneren of we wel daadwerkelijk ergens een beer zagen in Alaska zelf… (onze tellijst zegt enkel door de verrijker aan de Harding Icefields… en tevoren maar zo een schrik aangepraat krijgen van die ganse hordes wilde Alaska beren 😜)

We reden tot in de buurt van Teslin lake en gingen kamperen op de Yukon state campground zodat we een kampvuurtje mochten maken. Het werd steak stroganoff op t vuur met een dessertje van crispy marshmallows!

Overnachting: Teslin Lake – Yukon state campground 20CAD via gratuity enveloppe. We blijven er over verbaasd hoe proper die campgrounds blijven ondanks de lage fee. Gratis brandhout is in Yukon heel normaal. Je moet alleen zelf klieven 🤟🏻

Dag 78

Tijd om te starten aan het vervolg van de terugrit. De eerste 200km die we nu moeten doen, reden we al eens…. Je rijdt hier ongeveer 80-90 km/u dus rond de middag hoopten we opnieuw in Watson Lake aan te komen waar we iets minder dan een maand geleden ook waren.

We lachen er wel eens mee dat we altijd veel beren zien voor 10u s morgens en zo ook weer vandaag… eerst een eenzame beer waar we niet voor konden remmen… (no worries niet dat we hem platreden ofzo, gewoon dus geen foto’s)

En dan… jackpot een mama en 2 mini’s aan de overkant van de “autostrade” net op een rustige plaats. Onze telelenscamera klikte en klikte. En de meisjes konden achterin meegenieten!

We reden terug door gebied rond Teslin dat een maand geleden overstromingsgebied was. Nu zagen we hen de dijken van zandzakjes weer afbreken. Enkel de kapotte auto’s/ trucks die langs de iets hogere bermen geparkeerd stonden & de aangespoelde bomen, die her en der gesprokkeld lagen, herinnerden aan de waterellende… 

We draaiden vlak voor Dawson Lake de Stewart Cassiar Highway op. Zo rijden we niet 2x dezelfde Alaska Highway route naar het zuiden. We wilden tanken maar t was een raar gedoe en bon, we besloten nog 100km verder te gaan en bij t volgende dorpje te tanken… Good Lake Hope… dat klonk goed! 

En je kan t al raden… dat was een tankstation op onze kaart, maar in t dorp woonde amper 28man. Tankstation enkel een paar uurtjes open op maandag middag, woensdagochtend en donderdagmiddag… 3x raden wanneer wij daar aangetuft kwamen met een naftbak die wel een tankbeurt kon gebruiken… juist ja, woensdag middag… we moesten kiezen. Ofwel 100km terug ofwel nog 140km verder… Ik was ineens jaloers op de mensen die we onderweg tegengekomen waren die een kratje naft uit hun koffer tevoorschijn toverden. We waren ze nog bij geen enkel tankstation tegengekomen, maar ineens zagen we op de route wel 2 auto’s die bijvulden met iets wat op een groot wijnvatje leek… slimme mensen dus 🤪

Wel, t waren spannende 140km. Deed me effe denken aan die keer dat we in Zuid Afrika een uur reden en dan aankwamen aan een tankstation zonder naft. Ik had al een heel plan verzonnen hoe Christoph ging moeten liften (maar wel de berenspray mee kreeg) 🤪. Maar, die 140km lukte en t naftbakske dronk gulzig 380€ leeg aan de pomp… dan weet ge dat dat rood knipperend alarm lichtje niet veraf was🤓

Daese Lake kreeg tot 3x toe bezoek van Christoph in de supermarkt, maar bon. We hebben weer melk en ineens ook 2 lichtgevende tandenborstels die aangeven hoe lang er gepoetst moet worden. 

We voelden ons fris genoeg om nog een stukje verder te rijden en sjeesden langs prachtige meren, een eland in een meertje, wat “wilde” paarden en een camioneur die wel heel scheef langs de weg stond naar Kinaskan Lake. Opnieuw plaats zat op de campground… 

We kookten eindelijk onze rode zalm die we kregen op t strand in Kenai…Njomnjom!En we klonken op het verbreken van ons dagrecord beren spotten… yes, 7 zwarte beren vandaag!

Overnachting: Kinaskan Lake Provincial campground – betalen aan de camp host – 20 CAD

Aanrader ondeweg is ook Boya Lake. Super leuke camping mer klein speeltuintje en kajaks (20 CAD – 2u – gratuity enveloppe). Maar voor ons te vroeg op de dag en midden in de zoektocht naar naft dus niet echt op ontdekking gegaan

Terug naar de Canadese Yukon

Dag 73

De eindspurt is ingezet. Vanaf vandaag zijn we mentaal “aan het terugrijden”. Alaska zit er bijna op… en dan is t rijden om de mobilhome tijdig in te leveren… vreemd wel, want anderzijds zijn we wel nog een maand van huis…

Ik weet niet of t daarom was, maar vandaag was zo een beetje een beu-dagje. We sliepen uit, douchten met z’n allen en begonnen dan aan de uittocht van Glennalen naar Tok. Onderweg was er niet veel om te stoppen. De meisjes jengelden wat achterin (de verveling begint soms de overhand te halen ondanks nieuwe luisterverhalen of snel verzonnen knutselactiviteiten)

In Tok wipten we snel de liquor store binnen en gingen we op zoek naar brood. Gezien het al na 14u was “lunchten” we in de mobilhome ipv nog eens een bezoekje aan Snelle Eddy z’n restaurant. Verveeld dat de wifi van t visitor centre niet werkte voor een foto backup, werd er een middagdutje ingezet.

Vol frisse energie startten we Daarna opdracht “zoek de schaar”: onze missie om een kapper te vinden voor Christoph (die er bijna als vader Abraham uitziet). Google gaf 2 opties… We reden eerst naar optie 1… Helaas voor Christoph kluste kapster CJ ook bij als hondenkapper en blijkbaar was ze net bezig met een poedel. Ze kon Christoph er niet tussen nemen. Hij vond t niet eens zo erg na een blik in haar kapperszaak.

Kapper 2 was niet open… wie weet wat hadden we daar getroffen…Bon, niet dat we t niet geprobeerd hebben hem terug toonbaar te maken eh 😝.

We besloten een beetje verveeld om dan maar meteen naar Chicken door te rijden. Zodra we Tok uitreden viel ook het gsm signaal weg… gezellig. Tot zo ver ons plan om de “ArriveCan” grensformulieren in te vullen met de laatste 0,5GB die ons restte op onze Alaska simkaart. Je moet van de Canadese douane immers het uur opgeven dat je de grens over gaat… en dat weet je met deze wegen gewoon niet in te schatten! Dus we rekenden wel stiekem op ontvangst…

De weg was onverhard en slecht, hier en daar zelfs gewoon spleten van het vriesweer die hele barsten gemaakt hadden. Dus we reden rustig en stopten af en toe langs de viewpoints voor de infoborden om de weg wat te breken…

Chicken was werkelijk slechts 3 gebouwen en 2 RV parks groot. Er woont daar amper 15man. Ooit gestart door een vrijgevochten vrouw en haar 8 kids… en t ging ze voor we wind. Sue is nu vooral gekend als eigenaar van zowat alles in town en beroemd voor haar taarten! Maar je moet het ze nageven, de merchandising is hip, de naftprijs aanvaardbaar voor een afgelegen gehucht (6,09$/gallon) en vooral… t saloon is tof gedaan zo met alle petjes tegen t plafond. En t is nu niet dat er verder veel te beleven valt… dus de meesten stoppen wel eens voor een pintje.

Maar dus, ons lumineuze idee om daar in t visitor centre nog eens na te vragen of het vervolg van de weg vlot te doen was voor mobilhomes… haha….wat een mop! Er was geen visitor centre en eveneens geen gsm ontvangst of wifi in t dorp… alle daar bij die 3 gebouwtjes 🤪

We bezochten eerst even de camping en de bijhorende dredge, maar besloten toch om niet in t RV park te overnachten. Dat was gewoon een parkeerstrook vol mobilhomes. We reden naar t saloon waar je blijkbaar gratis mag staan… duidelijk the place 2 be voor de hippere kampeerders die nog een pintje willen… We aten… kip… passend toch 🤪

Overnachting: Chicken Saloon – in principe moet je even melden in t saloon dat je er staat, maar we zetten ons gewoon mee in t rijtje. Het cafe serveert Sue haar beroemde eten, maar breng zeker een volle portemonnee mee! Wij kochten smorgens een take away koffie, flesje Minute Maid en stuk kersentaart en waren 18€ kwijt. Een simpel ontbijtje startte aan 20$ per persoon voor 2 eitjes… 

Dag 74

Vandaag op ons programma: Top of the world highway. Een afgelegen route die enkel in de zomer open gaat en een deel met een gratis ferry af te leggen is.

Het regende dus de wandeling net buiten Chicken skipten we. Die goud dregde zoeken we dan wel eens op op t internet 🙈. 1,5u in de regen zagen we geen van beiden zitten met zeurende kids, maar vooral… hoe slechter t weer, hoe modderiger de route en we wilden nu ook geen risicos nemen en terug 100den kilometers moeten omrijden omdat de mobilhome niet doorkon …

15 mijl verderop de route stond de 3e en laatste dredge, maar die moet ofwel helemaal overwoekerd zijn door planten ofwel toch helemaal niet dicht bij milepost 86 staan, want we vonden niks.

We reden in colonne met 4 andere mobilhomes, maar toen die allemaal aan de kant gingen, sjeesden wij als eersten naar de Canadese grens

De mevrouw was super aardig en we mochten op de gratis wifi onze formulieren invullen. Oef, daar hadden we wel wat op gerekend! Ze ging zelfs speciaal het systeem resetten zodat we konden inloggen. Enkel ons pas gekochte brandhout moesten we achterlaten. Jammer, maar bon… Christoph mocht zijn Alaskaans bier houden, ook al iets zeker 🤣

We reden verder richting Dawson City de Yukon in. We hielden halt op de camping voor het stadje. Daar is immers een ferry kerkhof dat we wel eens wilden zien.

Tijdens de hoogdagen waren hier tal van ferry’s die de overzetten aanboden, toen eenmaal de brug en trein in Yukon arriveerden werd de route een pak minder gebruikt. Op zn outbacks hebben ze toen die tientallen overzetboten gewoon in het water gelaten en te pletter laten varen… tja, dat is wel typisch van hier. Alles dat niet meer gebruikt wordt, laat je verkrotten en verroesten. Of het nu een tankstation is (dat wij zouden saneren) of een oud restaurant… het staat hier vol met “urbex” locaties… of wrakken van trailers, mobilhomes, mijntoestellen, auto’s. Het hoort erbij!

We besloten op de staatscamping in te checken en kaapten t plaatsje naast de speeltuin weg. We deden eerst de totaal overgroeide wandeling op zoek naar de scheepswrakken. Die begon reuze avontuurlijk (zie foto) maar was nogal overwoekerd dus we moesten goed zingen om eventuele beren of elanden niet tegen te komen.

Erna speelden we op de camping. Mama en Lia knutselden terwijl papa en Ava vuur maakten… Christoph en ik genoten tot kot van de nacht van ons vuurtje… kunnen we dan aub een grote tuin met vuurkring en voorbijkabbelende rivier aan onze wishlist toevoegen 🤭

En de zonsondergang na 23.30… die had hier zelfs een gouden randje!

Overnachting: State campground Yukon River aan de overkant van Dawson City – 20CAD via gratuity enveloppe

De gratis 6min ferry kan je ook te voet nemen. Hij gaat 24/7 (Behalve vrijdag 5-7). Dus je kan evengoed toch nog t centrum in. Op zaterdag was t bovendien farmer’s market tot 16u… wij troffen zondag vooral gesloten dingen, maar er is vast meer leven in de brouwerij op andere dagen! Wij wisten alleen niet dat t zaterdag Parks Canada day was geweest en vermoedelijk veel mensen daarom op zondag effe wilden uitrusten

Dag 75

Oef, het water was niet te ver gestegen en de ferry boot bracht ons netjes op 5min naar Dawson City… en daar hadden we een strak plan! Goud pannen! 

We hebben de afgelopen jaren enorm veel National Geographic gekeken… gold rush, gold diver, extreme gold miners … en we dachten… dat kunnen wij ook. Dus aan t visitor centre vroegen we een gratis goudpan op, we keken de bijhorende youtube tutorial en wij naar claim nr 6! Dat is een stukje land aan de kreek waar je recreationeel mag goud zoeken… en de gold fever had ons al meteen te pakken want Ava maakte wilde plannen voor een gouden standbeeld en wilde weten hoe we al die klompjes zouden vervoeren 🤪. Lia zocht in de voorraadkast de grootste plastic zak uit (en verstopte blijkbaar een giga steen met gouden schitter voor de boeven in mn kleerkast, maar dat is een ander verhaal)

We probeerden en probeerden maar bleken talent noch geduld te hebben. We aten hotdogs op de picknicktafels, legden ons oor te luister bij de buren, maar noppes…

Iets voor 15u vertrokken we snel terug naar Dredge nr 4 waar we een ranger tour geboekt hadden (30CAD- wij betaalden braaf tevoren maar mensen die toekwamen om 15u mochten ook mee en werden gewoon gevraagd achteraf eerlijk te gaan betalen, ik verwed er een goudklompke om dat die 2 auto’s dat NIET deden 🤨).

De meisjes waren ongeduldig om binnen te mogen en lieten de Engelstalige uitleg over hoe zo een dredge werkt aan zich voorbij gaan. Ava mopperde luid dat ze t stom vond en wilde vertrekken… Christoph zn ingenieurshart maakte sprongetjes en had nog uren kunnen luisteren en rondkijken. Tjah, t kind heeft maar half zijn genen eh 🤭.

We hingen nog wat rond in de “goud straat” en stopten nog een paar keer voor de vogelhuisjes die we overal vonden. Blijkbaar voelt een bepaalde mijner zich wat schuldig dat ze om te kunnen mijnen alle bomen moeten vellen (en soms in brand steken zodra t begint te vriezen zodat de grond bewerkbaar blijft). Jim plaatst nadien nestkastjes om de vogels toch weer een thuis te geven… 

We reden terug naar Dawson City met onze goudpannen en besloten een restaurantje te zoeken. Op zondagavond leek t daar wel verlaten en we eindigden in zowat de enige optie “Fish n Chips”. Christoph bestelde een steak die op een croque kwam (?) en de meisje vulden hun buik met melk en fruitsap en konden nadien hun kabeljauw niet meer op omdat het zoooooooo lang had geduurd (dixit Ava).

De kids wilden nog een ijsje, maar met 15 wachtenden voor ons, dropen we t af… T werd een mobilhome diepvries ijsje!

Nadien reden we Dawson City uit, want we  opteerden ipv de ongezellige stadscamping voor de state campground 11km verder.

Overnachting: State Campground – Klondike River – 20 CAD gratuity enveloppe (Telkens 2 CAD goedkoper als je online boekt maar we hebben geen Canadese simkaart en free wifi hangt hier niet aan de bomen)

Met de mobilhome naar Amerika

Dag 3 begon voor de gejetlagde kids al rond 2u. Dat vonden we iiiiiietske te vroeg om op te staan. Dus tijd voor een actieplan! Christoph werd uitgezonden naar de slaapkamer van de 2 tamboerende bengels en ging ertussen liggen in een poging hen stil te krijgen. Rond 7u ging de wekker dan echt… net toen die 3 weer in een diepe slaap verzeild waren, kendet?

De chef kok bakte omeletjes en toastte brood voor wat extra energie. Op t programma stond immers diezelfde wandeling als bij aankomst in Vancouver… 🙈 Nog even bedden aftrekken, opruimen en dubbel checken of alles er weer Instagramwaardig bijlag in ons appartementje en we konden vertrekken.

Bij daglicht was de wandeling gelukkig een pak minder ver 🫣 en kwamen we een heleboel bussen tegen (die we niet namen, zo wrokkig en stoer zijn we wel). We gingen voor een optimalisatie in t sleurproces en fabriceerden een valiezentrein & probeerden de meisjes af te leiden en hun stappersbeentjes te trainen 😁

Prachtig op tijd -na 40min zeulen- arriveerden we op t dichtstbijzijnde metrostation en na amper 3 minuten konden we de Skytrain al op richting luchthaven. Wij boekten namelijk de transfer naar ons verhuurkantoor in Abbotsford. Maar die pickup bleek enkel in dure airport hotels (700€ of meer voor 2 nachtjes) of de luchthaven zelf (en je mag als toerist helemaal nog niet huren de dag dat je aankomt na een internationale vlucht….) Op de halte Templeton (YVR parking) stond al een tof Nederlands koppel te wachten dus we waren gerustgesteld dat we juist zaten. Even later kwam onze bus… voertaal Nederlands, we reden dan ook naar een mobilhome pickup kantoor 🤣

Ik was een beetje teleurgesteld dat t best onpersoonlijk was. Vorige keer bij Ambassador RV was t echt een heel hartelijk ontvangst, stonden er knuffeltjes te wachten op de meisjes, werd schattige Lia platgeknuffeld en kregen we gratis add-ons zoals een gps, stond er een weggeef-spullenhoek waaruit we berenspray, folie, kruiden, kinderspeelgoed konden mee nemen. Maar hier helemaal niets…. Wachten en veel papieren aftekenen over verantwoordelijkheid voor dit en dat… soit, voor 3maand en de rib uit ons lijf die we hiervoor ophoesten, hadden ze wel wat meer mogen doen dan de slappe koffie voor Christoph 😂

Het eerste probleem dook meteen op! Lia kreeg een baby autostoel tot 18kg (waar ze toch al wel enige tijd ver boven zit 🙈). Dus ik greep in en ze toverden een groter spiksplinternieuw exemplaar boven. Lia was meer geïnteresseerd in de grote doos dan de stoel – stiekem heel jaloers dat Ava geen autostoel meer hoeft hier. Ava haar verhoogzitje zat ook nog in de verpakking. Oef, toch een veilig gevoel wetende dat die stoelen niet mogelijks al t een en t ander hebben meegemaakt (Tip: nooit forum verhalen lezen over verhuur van autostoelen 😵‍💫)

Even nog wat uitleg over het afvalwater dumpen, de zonnepanelen, generator en hups we konden vertrekken… Alleen, het gordelsysteem en de autostoelen wilden niet meewerken. Het verhuurbedrijf liet ons papieren aftekenen dat zij niet aansprakelijk zijn voor eventuele foutieve installatie en t was een “tirez votre plan” momentje. Maar, gelukkig konden we toch een medewerker strikken die even wilde meekijken met mijne ingenieur… 1,5u later… ready to go!

Ondertussen was t al late middag en hadden wij nog niet geluncht…. Honger, zagende moeder, tijd voor iets lekkers. We sprongen er bijgevolg na amper een kilometer al weer uit voor een welverdiende frietjesstop… de eerste Mc Donalds is een feit!

Ons plan was zo snel mogelijk de grens over te steken naar Amerika zodat we aan reisbegeleider Christoph’s reisbundel van 150blz konden starten. 😆

In Abbotsford zit je praktisch aan de grens… we zagen dan ook snel de “Welcome in America” borden. De norse agent aan t grenslokket begon instant te mopperen en kreunen bij de aanblik van onze paspoorten. We kregen van Mr Knorpot de melding om binnen naar t kantoortje te gaan met ons fluogeel papier “NO ESTA”.

Ik had de website van de doune tevoren goed uitgeplozen en wist dat we voor 6$ pp de grens overland over konden mits t invullen van het I-94 formulier. Ze hebben stiekem graag dat ze lui hun spelletje patience kunnen afwerken en jij thuis al het papierwerk via de app regelt, alleen, daar heb je dus een ESTA (electronisch visum) voor nodig net zoals iedereen die vliegt naar de USA… en dat grapje was iets van een 30$ pp dus reken keertje uit… die formulieren aan de grens pas invullen bespaarde ons lekker veel geld…

Binnen in t kantoor stond al een nieuwe knorpot klaar die wilde weten waarom we dan niet rechtstreeks op de USA vlogen, of we van onze baas wel zo lang verlof kregen, en waarom we in hemelsnsam geen ESTA genomen hadden… Na zijn moeilijke vragen-rondje nam ie mopperend 5 formulieren uit de schuif en riep zuur dat ie me succes wenste met een uurtje invulwerk… ha, uitdaging aanvaard… Robot Tine in actie en op een minder dan een half uurtje had ik 120$ verdiend 😎

We reden nog even verder en besloten de nacht door te brengen op een autostrade rustplek van de Park4Night app (die we deze zomer ook vaak gebruikten in Zweden om gratis overnachtingsplaatsen te vinden). Totaal niet scenic en misschien iets te veel snelweg lawaai op de achtergrond maar we waren moe en de kids waren om 17u al als een blok in slaap gevallen… dus goed genoeg met een mobilhome.

Overnachting: Smokey Point Rest Area – sanitair, snoepautomaten, picnicbanken, bbq, dumpstation, afvalcontainers

Hallo Vancouver

Voila we zijn er!

Eigenlijk zijn we serieus met ons gat in de boter gevallen. Amaaaaai dat zijn nogal flinke kids geweest! Noah sliep super flink en weende amper, de meisjes zeurden enkel wat toen de 5u wachttijd op Heatrow pokkesaai werd & den grote Bauwens scheurde uit zn broek maar mopperde enkel maar toen ik de luchthaven moest doorspurten voor een zak die hij (ja niet ik!) achterliet in de babyruimte. 😂

Hoe die dag er dan uitzag?

5.30 opstaan – oké mss werd er net 10min te lang gesnoozed om ook nog de was op te hangen, afwasmachine leeg te maken en t huis netjes achter te laten voor onze housesitters

6.45 klaar voor vertrek. Nog even de lieve buurman Jean bedanken die onze autoruiten al ging opdrogen voor dag en dauw. En zijn vrouw Frida die onze kids even in t oog hield terwijl wij als een kip zonder kop nog t laatste aan t wegmoffelen waren. Want kent ge dat, ineens toch niet vertrekken met bergbotinnen of toch nog nen oplader extra zoeken…

8.44 eindelijk parkeerplaats op Zaventem… dit was denk ik t meest stressy deel van de ganse dag… P2 stond boemvol en auto’s werden gewoon al achtergelaten bij geïmproviseerde parkeerplekken, maar bon… 25min later hadden wij er ook eentje. Met de buit uit onze koffer (1 buggy incl maxicosi, 1 reistas op wieltjes, 1 flightbag met popup babytent en reistas, 2 trekkersrugzakken, 1 handbagage trolley en 1 dagrugzak) konden we gepakt en gezakt aan t avontuur starten. Inchecken – security – naar de gate… de 2,5u extra die we nog over hadden na dat parkeerfiasco smolt als sneeuw voor de zon…

11.20 vertrek naar Heathrow amper een klein uurtje vliegen… maar toch genoeg voor die Britten om ons een “mini middagmaal” te serveren, nl een zakje zoute chips met flesje water. En content dat die kids waren!

11.15 (+1) aankomst in terminal 5 van waar we ook weer vertrokken. Uiteraard eerst weer door de paspoortcontrole en douane… Gezien de kids hun bodyscan niet lukte omdat hun spreidstand yogapose net te spastisch bleek voor de machine, kregen zij de oldschool “betasten en drugsswap” check. Nadien werd onze zak er uiteraard uit gepikt voor een extra test… bleken de dobble spelkaarten in het metalen opbergdoosje de boosdoener. En zo vinden ze telkens wat in onze zak… maar altijd braaf in ons recht 🤭

Heathrow is echt een wirwar van roltrappen, metro, gangen, liften en was gewoonweg suuuuper druk. Elk restaurant zat boemvol dus die beloofde frietjes (niks van fastfoodketen te vinden) moesten we vervangen door de 5£ deal van “driehoek sandwich met drankje énnnnn weeral verplichte chips” uit de dagbladhandel. We kozen ons een rustige gate in afwachting van info over de onze en speelden wat dobble en uno om de tijd te doden. We whatsapp-belden ook eventjes met nichtje Nore en zelfs oma moest even gestoord worden met een laatste update. Tegen dat onze gate op t scherm kwam was t weer spurten door de luchthaven maar gelukkig mochten deze buggylozen als eerste t vliegtuig op…. Rust!

17.15 (+1) vertrokken we dan voor 9u op vliegtuig 2. Lia sliep al voor we in de lucht hingen… het in flight entertainment had niets Nederlandstalig dus Ava keek wat ipad en entertainde de rijen rondom met onbewust meezingen met Like Me liedjes, maar al bij al ging dat wel weer heel vlot… na het eten sliep de volledige kroost zelfs even gelijktijdig… chilllll. Nu hopen dat Noah niet te hard groeit zodat hij op de terugrit nog in dat babybedje past 🙈

En het prachtige zicht op Groenland kregen we er onderweg gratis bij!

19.10 (+9) aankomst in Vancouver. Het duurde een hele tijd voor we doorheen de douane konden. Er moest immers eerst een computer onze paspoorten screenen (en een niet nader genoemde Bauwens dacht dat de onze niet werkten terwijl hij ze in werkelijkheid gewoon ondersteboven scande) daarna ons ETA (electronisch visum) controleren. Zelfs de gebruikelijke grensvragen stellen gebeurt tegenwoordig ook gewoon op t touchscreen en een toegangsfoto nemen doet zo een kiosk nu uiteraard ook al… douanier is duidelijk een uitstervend beroep.

Van een familie-wachtrij hadden ze nog nooit gehoord op t stuk dat daarna nog stond tussen ons en de uitgang van de luchthaven. Maar een pitske in Noah zn billen deed wonderen. (Nee, niet echt 🤭) We werden uit de rij gehaald en mochten meteen door zonder extra controle van onze covid formulieren… Dus al dat registreren thuis in allerlei apps deed dan toch zn werk… aan ons printticket en regenboog (kind)mondmaskers konden ze zien dat wij duidelijk doodbrave mensen waren… Dus next, op zoek naar de bagage en buggy (die ze in Heathrow reeds hadden doorgestuurd en in Canada mysterieus genoeg naar de oversized bagageband gestuurd was ipv bij t uitstappen klaar te staan zoals beloofd werd)

20.20 (+9) Eindelijk de luchthaven uit en naar t AirBnb appartementje! De buggy werd volgeladen, trekkersrugzakken op de rug, wat gevloek op een kleuter die aan t metrostation ineens toch nog terug nr de wc in de luchthaven moest, bijkomend gevloek op doodmoe-kleuter die trolley achterliet en doorhuppelde met haar zak snoep… haha, met ons bioritme op “nachtje door” wisten we op voorhand dat dit stukje voor uitdagingen ging zorgen 🙈

Waar we echter geen rekening mee hielden, was dat de bus nooit zou opdagen 🙈Dus na onze rit met de Skytrain werd t 2,1km stappen met slenterende kleuters & elk iets van een 20-30kg bagage versleuren door de miezerregen … allee jah, beetje afzien. Er zijn dan ook geen foto’s van dat laatste gedeelte “fitness” doorheen t donkere Vancouver… laat ons gewoon zeggen dat we enorm blij waren toen we de rode deur van onze AirBnb uiteindelijk zagen… t duurde niet lang voor iedereen zich in zn bedje nestelde… rond 23u was t muisstil!

Over dag 2 kunnen we kort zijn. We kregen s nachts een paar keer een kleuter op bezoek maar stonden pas echt op rond 8u lokale tijd… Ava en Christoph wandelden naar de supermarkt, we deden een wasje met alles dat stonk naar “vliegtuig”, we regelden via onze gastvrouw haar gsm de mobilhome pickup, de kids tekenden en knutselden en we deden een dutje (en iedereen was zo diep weg dat we rond 18u pas wakker schoten)… dus de regenachtige dag in Vancouver was gepasseerd voor we t wisten… woeps! Totaal tegen de regeltjes van t jetlag-verteren, maar dat t verdorie deugd deed!

Overnachting: appartementje van Monica en Samuel via AirBnb. Niet goedkoop, maar veruit een van de goedkopere opties in Vancouver. Bovendien herinnerde ik me van vorige keer hoe zalig een wasmachine is na een lange vlucht en hoe tof t is om kot van de nacht te kunnen koken met kids die jetlag hebben… (en dus reuze honger)

Transport: leve wireless visa/mastercard. Terwijl we de compass card probeerden uit te dokteren (mobiele data kost 10€/MB en is dus geen optie hier, Christoph betaalt zelfs 15€/MB) kreeg ik in t snotje dat er sinds 2018 een optie bijkwam om de Skytrain rechtstreeks te betalen met visa/mastercard. En gezien de compass card precies nog steeeeeds niet te koop is bij de luchthaven automaten, gingen we voor de iets duurdere ritjes met de wireless bankkaart. Leuke bonus was anderzijds wel dat kids onder 12j gratis meemogen tegenwoordig. Dus met een wireless visa en mastercard had t hele gezin ineens een “vervoersbewijs”… en moest de bus gekomen zijn, t ticket is steeds 90min geldig vanaf de eerste scan dus we hadden perfect kunnen overstappen met dezelfde betaling.

Wilde reisplannen

Zwangerschapsverlof is om uit te rusten, nietwaar? Euhm… insert een krijsende baby, verdacht veel pedagogische studiedagen, leuke babyborrel bezoekjes, eerste voorzichtige uitstapjes als gezin van 5, grieperige kids gevolgd door een episode van de windpokken-thuisblijfkids… Conclusie, veel is er hier eigenlijk nog niet gerust… bovendien dwaalden elk vrij moment (en die waren dus echt schaars zoals je wel begreep uit bovenstaand lijstje ) onze gedachten af naar onze sabbatical aka “once in a lifetime” roadtrip #slapendoenwewelopdevlieger 😂

Naar waar? Wel, dat was een zware bevalling… Het Transsiberische spoorlijn verhaal werd omwille van Poetin z’n rare uitspattingen tot nader order uitgesteld. Hoewel Mongolië prachtig moet zijn, leek t ons niet bepaald slim daar in de buurt te vertoeven. Droombestemming Australië deed dan wel weer ein-de-lijk z’n grenzen open maar helaas zijn onze kids nog net te klein voor sommige Westkust avonturen (4×4 rijden met een maxi cosi is blijkbaar not done 🫣) Mexico stond ook een tijdje hoog op de wishlist (maar helaas toch ook wel lastige chartervlucht zonder bedje voor Noah, wilde verhalen over drugskartels en het orkaanseizoen in de zomer… soit. we hebben dan wel een uitgestippelde reis klaar voor ooit…) Oman bleek te warm, Costa Rica te stormachtig en nat… Pfffff keuzestress.

We gingen uiteindelijk voor een British Airways vlucht naar Vancouver omdat we zo ons “Corona krediet van 2020” konden opsouperen. Nog een kleine opleg voor die extra gezinstelg en hupsakee met z’n 5’jes naar Canada. Daar bleken op t eerste zicht de mobilhomes namelijk ook betaalbaarder versus USA. Bovendien, we know the drill 🤪

Remember deze op Vancouver Airport (08/2018)?

De effectieve reisroute? Wel euhm, dat is een ander paar mouwen… mei blijkt te vroeg voor sommige nationale parken die nog ontoegankelijk zijn owv sneeuw of winterschade, anderen zijn meteen volgeboekt zodra 6maand tevoren t online boeking systeem van de campings opent… zucht, spontaan reizen (en zeker lastminute ingevingen) is duidelijk pre-covid 😬 Ik geloof dat Christoph ondertussen aan versie 8 ofzo zit van onze reis excel waar alles al een paar keer grondig door elkaar geschud werd… #missievanechternach

Hoe we reizen? Wel, wij konden dankzij vreeeeee veel sjans nog een mobilhome vinden via CU CAMPER voor t eerste stuk van onze reis. Wij vinden mobilhome-trippen voor onze kids nog altijd t leukste. Elke avond hetzelfde bed enkel een ander uitzicht… Alleen, je moet dat dus eigenlijk echt ruim een jaar tevoren boeken… Bijgevolg was t haast een onmogelijke opgave om nog iets te vinden met bovendien mogelijkheid tot 3 autostoelen. Wie gaat er nu ook zo lang weg met kleine kids? 🙈 De laatste 18 mobilhome-loze dagen bleven nog weken wazig… auto huren? Overpriced kleinere mobilhome toezeggen? Op de privemarkt huren bij particulieren iets verderweg? Elders heenvliegen? Een echt luxe probleem… Onlangs hakten we dan toch maar die spreekwoordelijke knoop door en boekten we via Sunny Cars een monovolume busje (ahja want 3 kids, buggy en bagage passen niet zomaar in een normale huurauto) en enkele hotel/motel/air bnb overnachtingen op Vancouver Island.

Heel benieuwd trouwens hoe dat gaat zijn na maanden in een mobilhome… om één of andere reden lacht Christoph mij nu al een ganse tijd uit omdat ik steeds “een wasmachine” optie wilde 🤫 Maar ik kan u zeggen, deze dame heeft graag op tijd en stond een proper onderbroekske zeker na zo weken buiten de bewoonde wereld. Bovendien lijkt de optie om onze kids eens te week te leggen in een warm hotel-badje na weken douche-gevecht met een te kleine boiler hemels & eens iets koken met een oven in onze studio na 3 maanden Christoph’s beroemde 1pansgerechten…. feest!

Terwijl de basics zoals vervoer en overnachting gefixt worden, moet je blijkbaar de dag van vandaag ook meedingen naar permits voor hikes, lotterijtickets om bepaalde canyons of Navajo domeinen te bezoeken, etc. T is echt te zot voor woorden… Eigenlijk heel jammer want wij dachten net dat we door de ruime 3 maanden on the road de luxe gingen hebben om “spontaan” rond ons plan te breien en te freewheelen… NOT

Verder is t in casa Bauwens een bijna eindeloos todolijstje dat afgewerkt wordt aan (i) pasfoto’s, (ii) internationale paspoorten (spannend, Lia en Noah zijn beiden 8weken oud op hun pasfoto’s 🤪 in principe mogen ze Lia niet weigeren want nog een dik jaar geldig maar ik peins toch dat ze daar aan de grens eens gaan lachen als ze de reus zien die we meebrachten 😎), (iii) internationale rijbewijzen (kan dan iemand t internet updaten zodat de mensheid weet of ge dat nog echt van doen hebt 🥺), (iv) housesitter zoeken voor de post en de moestuin (v) het volzetten van google drive met bookings, makkelijke recepten voor onderweg, voorleesboeken voor de kids (vi) het uitzoeken van ontdubbelde spotify accounts voor muziek, het gebruiken van 2 bluetooth koptelefoons op hetzelfde device (anyone een idee?), educatieve ipad spelletjes voor de kids, leuke mini gezelschapspelletjes voor onderweg (uno en dobble here we come!), etc

Lijstjes madam check! Zo ben ik dus ook non stop in mn gsm aan t noteren zodat we een kickass winkellijst hebben voor onze eerste WallMart hamster trip & een uitgekiende – zij t wel eindeloze – “inpaklijst” 🙈. Gelukkig had deze planner nog t overzicht van wat we vorige keer meenamen én kladbladje vanop t vliegtuig met wat we teveel en te weinig meezeulden… Nu enkel nog onszelf beloven ons daar dan ook daadwerkelijk aan te houden #rugzakvolstoempgedrag 😝

Ondertussen werd er ook geïnvesteerd in nieuwe bergbotinnen voor 3/4 van de stappers, stapsandalen voor de kids, nieuwe regenjassen en windstoppers, merino onderkleding, softshell kinderbroeken, warme fleeces, stapsokken, een nieuwe degelijke dagrugzak… de visa draait overuren 🤫

Maar… over 2 weken zitten we dan op de vlieger eh! De laatste werkdag van Christoph zit erop, onze Canadese visums zijn goedgekeurd, Noah moet nog 1x spuitjes krijgen (en van die vervelende windpokken af geraken) en dan…hiehaaaaaa…. Avontuur tegemoet!

Leuk dat jullie weer meelezen…

Als je dit leest…

Staan wij op Canadese bodem! Woehoew, 9u vliegen overleefd!

Wel, ik kan u zeggen, t was een belevenis!

2u40 naar Schiphol bleek uiteindelijk iets ingewikkelder. Een stress-pipi-pauze voor mama en papa; een “ik sta echt gewoon stil” file waar zelfs Waze geen blijf mee wist; een kakpamper ontploffing in diezelfde file gevolgd door snelle borstvoeding on the go na een “mijn oren gaan tuten van t geblijt” scene; en dan een geboekte valet parking die toch precies niet vlak aan de luchthaven was.. nuja, dan was er gelukkig die 3u op voorhand die dus 2u op voorhand werd…

Maar geen nood, met kindjes krijg je toch ooooveral voorrang. NIET DUS! Die 2u zijn omgevlooooogen. We hadden nog net een kwartiertje aan de gate… mental note, op tijd gaan is absoluuuut nodig!

Valiezen inchecken ging nog redelijk en gelukkig waren de kids super braaf en was t vooral mama die naar haar voeten kreeg voor (i) het herschikken van de bagage op een “niet daarvoor voorziene plaats in de rij onderweg nr security” OF (ii) niet snel genoeg zijn bij het terug verzamelen van al de gescreende spullen na het (weeral 🙄) afnemen van de drugstest op onze trolley (toen ik de pamperwipes bovenhaalde en allemaal pampers liet zien zuchtte die douane man al van “lap” verkeerde uitgekozen voor onze steekproef)

De laatste keer dat ik samen met Christoph op Schiphol stond had 1 van ons geen boarding pass wegens overboeking en bleek in Lima de vlucht waarop we doorgeboekt waren niet te bestaan. Nu was het enige dat misliep de kindermaaltijd die ondanks de vele telefoontjes met KLM dan toch niet voorzien was voor Ava. Nuja, van een stukske pizza of tiramisu is nog nooit ne peuter neergevallen eh 😝 en de stewards voelden zich zo ambetant dat Maestro Bauwens van extra rode wijn en “ne straffe” bij de koffie voorzien werd…

Nee, so far so good! We hadden ons vooral een beetje mispakt aan het slaapgedrag van onze kroost. Nu moet ge weten dat Lia een mega goeie slaper is. Overdag hoort ge haar bijna nooit. Eten, rustig spelen en dan gezapig knorrend slapen… echt overal. Behalve dus in vliegtuigbedjes 🙄 of op de schoot van mama en papa. En iedereen weet wat er gebeurt met babies die niet slapen… blijtconcert om in slaap te geraken. Niks aan te doen.

En Ava? Wel buiten t uurtje dat ze ineens indommelde en de mama naast haar vastgreep (hihi, ik zat er een rij achter) was ze meer geinteresseerd in wandelingetjes en een eeuwig spelletje “mama schoot” papa schoot”… Slapen of filmpjes kijken dat is blijkbaar verleden tijd voor ons 😯

Ohnee en dan? Wel, Lia sliep zodra we de luchthaven uit kwamen. Voor haar bioritme was t dan toch ook al 4u s nachts. En Ava, wel die sliep een kwartiertje voor we in onze studio aankwamen… de nachtbraker 😝

Jetlag here we come!

Sh*t just got real

Hupsakee we zitten in de auto onderweg nr Schiphol!

Effe hectisch zo last minute met bagage herpakken, nog een nieuwe lading paprika’s en tomaten invriezen (dat doet toch iedereen de nacht tevoren?), frigo leeg vreten, etc. Maar voila, we zijn gestart… met 2 mini’s op de achterbank, een auto vol spullen die ik ongetwijfeld ga vervloeken zodra ik ze zelf moet dragen en een zakske vol verse koffiekoeken (want zeg nu zelf pistolekes met ei dat murft toch gewoon kei hard in uwe trekkersrugzak)!

Ciaokes baaikes, CU later alligator!