Categorie: UK roadtrip

Buttermere wandeling gekozen vandaag. Wel de normale, voor iedereen toegankelijke wandeling van een paar uur, hoewel het kriebelde om die bergtoppen te gaan verkennen!

T beginpunt zoeken was weer effe ambetant, maar we parkeerden ons langs de straat en spaarden zo weer een ticketje uit. De schapen bewaakten de auto 😝.

Ava zette stevige tred maar wilde constant schapen kijken en klom dan op de omheiningen (gelukkig hier geen elektriciteit op de draden) dus na een tijdje hebben we ze dan maar opgesloten in de tula draagzak om toch ook geen uren te doen over de hike. We hadden immers nog een paar mooie korte wandelingetjes in de map zitten…

Bergflanken, hier en daar een riviertje met watervalletje en veel volk. En wat we allemaal zagen! Een man die zn hond droeg (zo type grote zware loebas); een papa die de buggy moest meezeulen (type grote zware buggy, waarom hij hem liever droeg dan te duwen, no clue); een indiaas uitziende mevrouw die met een grote indiscrete pispot onderweg was maar geen kind in de buurt; en dan die engelsen met hun verschillende haarkleuren!!! Paars, roos, blauw, groen, regenboogkuif… Je komt het hier allemaal tegen! Jong, ouder, gepensioneerd (mogelijks ex-hippie?) ze zijn creatief hier in de haarsalons 🤣

Na t wandelen begonnen de eerste regendruppels te vallen toen we de kids in de auto stopten. Lia sliep meteen in. We moesten haar boven op de Honister Pass wakker maken om mee iets te gaan eten (nadeel van nog steeds geen supermarkt gedaan te hebben). De soep, paninis en koffie vielen in de smaak, de kindjes konden verschoond worden, en Christoph bekeek de steengroeve in het Ski Hi cafetje. Daarna richting wandeling 2… Bowder stone. deze zou ik totaal niet aanraden. Is een wandeling naar een stomme grote rotsblok met een trap. Je kan er boulderen (klimmen zonder touwen) maar dat is dan ook alles… we probeerden een mooie foto van Ava en Lia te maken maar laat ons zeggen dat ze niet zo poseren-minded waren… Ava slaagde er dan wel weer in een chocolade koekje van een andere mama af te luizen… je moet het ze nageven. Op momenten dat ge ze achter t behang kunt plakken, komt ze soms schattig uit den hoek 🙃

Nadien regende het te hard en kon ik de Cat Bells wandeling op mn buik schrijven. De enige wandeling die ik eigenlijk écht wilde doen!

Het ligt waarschijnlijk echt aan ons mindere voorbereiding en ons veel te late beslissing om naar hier te komen, maar we hebben echt moeite om alles hier te vinden. De gps kent bijna geen enkel dorp, maar als we dan eens 3G hebben kan google ons ook niet verder helpen met sommige toeristische plaatsen… en dit hele park zijn ongeveer 4 stafkaarten dus dat doe je dan toch ook niet zonder te weten waar je wilt gaan wandelen… we hebben ons echt wat mispakt aan het “national park” label. Je kan t meer vergelijk met bij ons een provincie waar ze in Sint Truiden ook niks over Hasselt weten te vertellen… jammer, want ik heb zo een beetje een onvoldaan knagend gevoel dat we er niet alles uithalen wat we kunnen zien en doen. Op de terugweg nog een keertje over Keswick op zoek nr een supermarkt, maar we stonden voor gesloten deuren. Op zondag maar open tot 16u. Het werd dus videe met rijst op de camping uit de bak met potten eten van thuis… 21u kids in bed! Nog effe voortent opruimen en de zakken uitsorteren en ook ons bedje in

Overnachting: zelfde camping die we nog 2 nachten bijboekten. Idealiter hadden we iets dichter bij de volgende wandelingen maar opkramen en opnieuw opzetten duurt ook enkele uren dus we kozen ervoor om dan toch maar wat verder te rijden naar de wandelingen… (Dus daarom dat een mobilhome toch handiger is)

Misschien waren Ava en ik om 6u s ochtends vandaag in onze pyjama op de speeltuin iets verder in t straat in de hoop niet de ganse camping te wekken… misschien eh.

Na het opkramen — wat een olympische discipline is met peuter 1 die alles in vraag stelt & een peuter 2 die oftewel het ander eind van de camping verkend, oftewel tamboert terwijl ze in haar Ikea stoel opgesloten is — vertrokken we met een stralend zonnetje (te heet zelfs) naar de bovenhoek van het Yorkshiredale National Park: Op de planning een wandeling in Orton.

De kids sliepen de ganse autorit dus we konden eindelijk een genieten van onze eigen muziek en het landschap!

Orton was welgeteld een scheet groot (had wel een chocolate factory) maar toch stormden we de enige eetgelegenheid binnen die het dorpje rijk was: George Inn. Verrassend goeie normale kost. Lia schrok een gans bord fishsticks, puree en erwtjes binnen. Ava had ietswat meer moeite met haar bord, al was de puree een serieuze hit.

Ook ons eten was super lekker, al hadden we de capitale fout gemaakt om als voorgerecht cheesy nachos te nemen terwijl de kids aten en kregen we ons hoofdgerecht bijgevolg niet op. Een dessertje kwam er ook niet van want ineens had Ava een ongelukje. Eerder plaste ze bij aankomst al zoveel dat haar autostoel door de pamper door zompig was (iemand had dus stiekem tijdens de autorit van de camelbag gedronken) en tijdens ons restaurant bezoek riep ze ineens “kaka gedaan”. En zo stond ik dus luttele seconde later een kind te strippen, half te wassen en een wc kotteke terug toonbaar te maken terwijl zij schouderophalend zuchtte “dat kan gebeuren”… en ik kan u verzekeren, ik vergaste zowat toen ik daarna probeerde haar kleren te wassen in de pompbak en heel nochalant met een kind met enkel een pamper en t shirt aan het restaurant weer binnen wandelde onderweg nr de autosleutels en tenu 3 van de dag!

Gezien t ineens al laat was, lieten we de wandeling voor wat ze was en reden we het laatste stukje meteen door naar de Lake District. Het bijna aanpalende nationaal park. Eindbestemming Keswick werd het niet. Het krioelde daar van de toeristenbussen en auto’s die zich overal door probeerden te murwen. Mijn goesting was boenk over. Op goed geluk reden we wat verder rond maar nergens een camping…

Na een korte stop in Whinlatter bij het toeristisch kantoor, hadden we 2 adresjes (die de gps weer niet kende). Het ene vol en het andere (Lanefoot farm) kon ons nog wel herbergen maar daar waren we als sardientjes geeindigd dus we bedankten vriendelijk en reden nog verder rond richting Buttermere ditmaal. De pas er naartoe was prachtig maar de kids werden lastig, ik begon hangry trekken te vertonen en echt nergens campsite bordjes. Dus laat ons zeggen dat ik er niet meteen kon van genieten. Ondertussen al ver na 19u en dus ruim laat om iets te zoeken hier… de redding kwam uiteindelijk in Stonethwaite. Iets mega basics en best ook wel druk maar eindelijk slaapplaats! We betaalden een eerste nachtje.

Vervolgens volgde er een poging om pannenkoeken te bakken in een wokpan (@mama, volgende keer ik u tijdens t inpakken vraag welke pan ik moet meepakken, zeg dan altijd… de gewone 😆) en probeerden we de kids op een acceptabel uur in de tent te krijgen. Het lukt steeds beter en beter. Lia eerst in haar tentje laten indutten en dan Ava te slapen leggen en er naast blijven liggen…

Omdat er op de vorige camping voorleesboekjes waren, wilde ze ook vanavond weer een verhaaltje… creatief als ik was las ik een stadsplanneke voor 😝

Overnachting: Chapel House Farm Campsite (£12 per nacht, £6 per volwassene, kids onder 5j gratis). Niet zo heel ver van Stonethwaite. Heel basic, enkel een wei met een aanpalende stal met daarin sanitair, douches zijn 50p voor 4min warm water maar dat betekent dus ook geen warm water om af te wassen tenzij je het zelf eerst kookt. Nergens elektriciteit, geen gsm ontvangst.

Een tip – vermijd weekends als je niet op voorhand geboekt hebt. Wij deden enkele campsites die vol zaten in de minder toeristische stukjes zelfs.

Extra aanrader: in Whinlatter is een hoogteparcours in de bomen dat er leuk uit zag (Go Ape – vanaf 6j m). Er worden ook dingen zoals Family Forest Day georganiseerd die volgens ons een leuke daguitstap zijn als je in de regio verblijft.

Wat je moet weten: het is niet zoals in bijvoorbeeld Amerika dat de nationale parken aangegeven staan. Je komt niet zon een poort of hek tegen met “welkom in…”, de toeristische kantoren kennen ook enkel hun eigen dorp en er is dus best wat meer voorbereidingstijd nodig om thuis uit te pluizen wat je wilt doen…

Wij hebben bijna nergens gsm en 3g ontvangst. Gezien de auto gps niet veel kent hier en onze kaart niet genoeg detail heeft is t soms lastig de weg goed te vinden. We zouden extra kaarten kopen, alleen… die ook nog nergens gezien 😂

Persoonlijk zie ik wel de handigheid van een wandelgps (maar dat is dan weer iets om op de laden tijdens de autoritten) of een paar extra stafkaarten…

Zalig wakker geworden op de camping. De zon broeide een beetje op de tent, maar de kids hadden de nacht doorgeslapen en in de verte hoorde je enkel wat spelende kids (van ouders die iets minder gelukkig waren omtrent het opstaan-uur) & blaffende honden of mekkerende schapen. Het is hier ongeloofelijk stil. Het enige wat je af en toe hoort is een auto over de “cattle grid” (zo van die ijzen balken op de grond waar de beesten niet durven overstappen.

Vandaag stond Ribblehead viaduct wandeling op de planning. Uit alle hikes in onze map, was deze eentje waarvan ik zeker wist dat meneer de bouwkundig ingenieur ze wel zou weten te pruimen.

We besloten de camping nog een nachtje bij te boeken en reden een uurtje naar het startpunt van de wandeling. Dat uurtje rijden is niet zozeer omdat het super ver is in km maar vooral omdat je hier om de 5 voet moet stoppen en opzij gaan voor een tegenligger. De baantjes zijn echt maar gemaakt voor 1 auto en hier en daar is t dan ook spannend als er nog een fietser of camionette de weg opeist.

Ribblehead Viaduct is een hoog viaduct (zonder water) waar om de 20min ongeveer een trein over passeert. Heel veel toeristen lopen gewoon vanaan de parking naar het viaduct. Alleen, den Bauwens wilde effe t sanitair gebruiken dus wij moesten eerst op cafe 😎. Na de koffiestop en wat fruit voor de kids konden we er aan starten. Tot aan het viaduct zelf is echt peanuts. Het is pas daarna dat er een wirwar aan baantjes door de velden, langs poortjes in de schapenweien en dwars over stenen muurtjes start. Maar de meesten gaan dus zover niet. Officieel een kleine 10kilometer maar ik kan nu zeggen, met Lia op je rug, een osprey kinddrager met water, regenjasjes en babyspullen zoals pampers en doekjes was t soms een ganse uitdaging bergop. Ik ben zeker dat dat 16kg aan gewicht was 💪🏻. Christoph nam eventjes over het stukje dat Ava zelf stapte. Oef. Mijn schouder is toch nog niet datte. Niets speciaals ofzo, maar van die val een paar dagen geleden toch wat stijf en er duiken blauwe plekken op op de raarste plaatsen. Mijn heup ziet nu zo zwart als indertijd mijn kont tijdens een snowboardvakantie 🙊.

Ava vond de wandeling leuk. Ze zegt dat dan ook zo heel schattig. De treinen in het begin waren een grote hit, maar het leukste vanal was de poortjes die ze hier en daar zelf mocht opendoen, over klauteren en vooral… de mini riviertjes die ze mocht over springen van steen tot steen. Al snel vroeg ze bij elke plas “mag ik hier?” Leve de waterdichte stapschoenen die ik toch nog snel in As Adventure gekocht had!

Toen ik eigenlijk dacht dat we er al bijna waren en we nog niet eens halfweg bleken te zijn, zei 1 van de tegenliggende stappers “there is an icecream van out there”. Amai, instant energie!

De commercieel aangelegde verkoper kende zn prijzen natuurlijk maar echt iedereen stopte. Hij had zn ijskar dan ook strategisch gezet op t knooppunt van verschillende wandelingen.

De meeste wandelaars komen naar deze regio voor de “3 peak challenge”. Iets wat begonnen is al eens zot idee om de 3 omliggende toppen snel te beklimmen is ondertussen uitgegroeid als een ganse wandelhype.

Na het wandelen doken we wederom het cafetje van s morgens in voor een welverdiende cola en legden we de ganse weg nr de camping weer af. Onderweg vonden we geen supermarktje, dus uiteindelijk reden we nog 10km verder naar een winkel die mijn iphone wist te vinden. En beeld je niks groots in hoor… we hebben hier enkel nog maar buurtwinkeltjes gevonden die naar Belgische normen een living formaat hebben. Maar, ze hadden fris bier, spek voor bij de eieren die we kochten onderweg, kip voor ons avondmaal en allerlei koekjes en snoep. Gelukkig hebben we pampers en melkpoeder mee van thuis want dat zijn we hier nog niet tegengekomen.

Adresjes: Station Inn aan Ribblehead Viaduct. Ze serveren ook eten, al hebben wij dat niet uitgetest…

Overnachting: Kettlewell campground voor een 2e nachtje

Vandaag waren we bijna weer huiswaarts gekeerd. De dag startte geradbraakt, we werden immers gewekt door een gillende Ava met hoge koorts.

De meeste ouders zouden misschien niet meteen panikeren & 2j geleden zijn we ook gewoon met Ava op vakantie vertrokken en een lokaal Noors ziekenhuis binnengewandeld na een paar dagen, maar nu was dat genoeg voor zowel Christoph als mezelf om de optie naar huis gaan te overwegen. Per slot van rekening staat haar longarts-pediater erop om steeds gespecialiseerde hulp te zoeken aangezien haar longontstekingen niet hoorbaar zijn en enkel op foto te zien. En sinds haar medicatie afgebouwd is vorige week, heeft ze een vies hoestje… zo eentje waar ik in combinatie met hoge koorts meteen van denk… lap t zal toch niet waar zijn.

Bovendien gaat het de komende 2 weken verder regenen en beseften we ineens dat we met de auto dan super beperkt zijn. Stiekem missen we beiden een mobilhome waar het handig thuiskomen is voor de kids en je toch ook even een plensbui kan uitzitten ipv opgepropt in de autostoel of in de zoveelste bruine kroeg te moeten wachten.

En daarbovenop kwam op datzelfde moment een berichtje van ons mama “weten jullie wel van de overstromingen in North Yorkshire?” Blijkbaar zijn er de afgelopen dagen bruggen en straten weggespoeld doordat op 1 dag meer regen viel dan op een normale maand… yep, in de regio waar wij heen willen…

kakmomentje!

Terwijl we in de hostel inpakten, wisten we zo niet goed of t nu was om meteen nr huis te gaan (als in – ik prop en wie zien thuis wel) of eerder de inpakorde gerespecteerd moest worden (lees, pyjamas en toiletzakken bij elkaar, vuile was apart). Toen we merkten dat de Neurofen aardig zn werk begon te doen, besloten we het er toch op te wagen. Per slot van rekening staan we nog steeds op 10u rijden thuis. En daar blijft t ook maar 3 dagen goed weer…

Na een korte stop in Mc Donalds om de batterijtjes op te laden, Lia te verschonen, een snelle hap waarbij Ava zichzelf genezen verklaarde bij frietjes en kipnuggets met verse melk (wij blij, frisse lekkere melk en belangrijker, geen koorts meer…) en Lia een uur zoet was met haar 3 fishsticks uit t vuistje, wisten we dat we de juiste keuze gemaakt hadden… Stralende zon! Yes!

We waren onderweg naar de Malham Tarn Estate, een gebiedje in Yorkdale National Park. Onderweg passeerden we alleen maar weien met stenen muurtjes. Ze moeten hier nogal metsen en stenen stapelen! Echt elke schapenwei is afgezet met muurtje en poortjes… zalig wandelen wel want de meeste paden gaan er gewoon door. Zo ook onze wandeling rond het meer.

We wandelden ongeveer een 2tal uur in stralende zon! Ava vond het daarom nodig om haar zonnebril te showen aan alle schapen en koeien onderweg. Ondertussen kent ze reeds goed t verschil tussen konijnenkeutels, schapenstront en koeienvlaaien 🤣 Echt alles wordt becommentarieerd. Een wandeling gaat ongeveer als “was daaaat” “kijk mama schaaaap” “meeeeeiiiiii” => entertainment verzekerd. Met een beetje geluk zingt ze nog een liedje in de draagzak ook.

Deze vakantie zijn liedjes echt in. Elk stukje autorit vraagt ze achter de ipad of iphone om liedjes te luisteren waarbij ze uiteraard zelf wilt deejee’n. En zo komt t dat wij “papegaai is ziek” of “broeder jacob” met zn allen uit volle borst meezingen in de kleine baantjes! Morgen haal ik de bluetooth kinderkoptelefoon uit, dan kunnen we eens zelf de muziek bepalen terwijl zij op de achterbank Kapitein Winokio of kinderkoortjes luistert!

Na de leuke wandeling, besloten we richting Kettlewell te rijden. In de facebook group “Our Tribe Travels” (over reizen met kinderen) die ik volg, werd de camping daar aangeraden. En ze hadden gelijk!

Niet al te groot, proper sanitair, afwasruimte met frigos, helemaal ommuurd zodat je kids niet kunnen ontsnappen, een speeltuin begin van t straat, gratis te ontlenen voorleesboeken. En schappelijk ook. £21 voor een staanplaats zonder electriciteit. De kids kamperen gratis!

Ava had al meteen vriendjes gemaakt. Namelikk George die samen met zn papa en grote zussen aan het voetballen was. Al werd die na een tijdje ingeruild voor Eliza die een telefoon met Peppa Pig had… dat iedereen Engels spreekt, lijkt haar niet echt af te schrikken.

Terwijl was Lia zoet met een boterhammeke smeerkaas en kon ik eindelijk de auto weer wat herschikken terwijl Christoph de tent rechtzette.

Extra aanrader: Onderweg passeerden we Settle, een dorpje dat zich deze zomer omdoopte tot “the flowerpot people” op elke straathoek en vergeten stukske tuin hadden mensen kunstwerken gemaakt met plastic bloempotjes. Een giraf, olifant, vogelverschrikker, traktor. Echt leuk. Ik had er fotos van genomen, moest de gsm op dat moment niet gijgezeld zijn door Ava die liedjes voorzag. 🙊 best een stop waard. Het kan bijna niet anders dan dat dorpje daar een jaarlijkse traditie van maakt.

Overnachting: Kettlewell Campground, Conistone road, Kettlewell (staat aangegeven) – alleen tenten en vans geen mobilhomes of caravans

Als het pijpenstelen regent dan….

• Kruip je lekker terug in bed
• Ga je naar de indoor speeltuin
• Ga je toch gewoon wandelen?

3x raden….

Het verhaal van dag 5:

Starring: een peuter en mini meisje in regenkledij, 2 draagzakken & een moeder en vader in regentenu. Want, I quote den Bauwens “zo hard regent dat toch niet!” Dus wij naar de CWM IDWAL wandeling (geen flauw idee wat dat betekent)

Het uitzicht: euhm nogal mistig en bewolkt laat ons zeggen…

Het gezelschap:

Onder luide aanmoedigingen van de locals:

Verder niet veel soeps beleefd. Van pure miserie vanmiddag in een spoorwegrestaurant taverne beland zonder veel sfeer en met matig eten. De kids smulden van de toast met omelet ( zo een voordeel van de UK op alle momenten van de dag geroosterde boterhammekes en omelet te krijgen, samen met bananen en appels iets waar je onze kids steeds blij mee maakt)

Nadien een super lang dutje in de jeugdherberg, zodat papa weer wat energie kon opdoen voor het autorijden morgen, mama haar knie en heup kon verzorgen (ja want domweg gevallen met Ava in de draagzak en om de val te breken voor haar zelf nogal spastisch neergekomen… Maar buiten wat blauwe plekken voor mama niets want een mini-marske niet kon oplossen) voor een laatste keer t stad in seffens…

En dan op naar nieuwe regenachtige oorden. Normaal trekken we naar Yorksdale National Park op 2,5u rijden maar wie weet steken we al sneller door richting Schotland waar we ook iets meer roadtrips met viewpoints kunnen doen want t weer ziet er niet geweldig uit de komende weken…

Dus we zullen zien van waaruit de volgende blogposts komen. Vermoedelijk iets minder goede wifi de komende dagen, dus niet ongerust zijn bij tijdelijke radiostilte!

Vandaag stond er wandelen in de bergen op onze planning. Alleen, blijkbaar zijn de wandelingen echt moeilijk te vinden. 😯

We startten de dag nochtans vol goede moed en stopten onderweg heel toevallig bij een outdoor center (Moel Siabod, Capel Curig) voor koffie en ontbijt. Hadden we geweten wat ging volgen, hadden we daar uiteraard stafkaarten gekocht. 😬

De wentelteefjes waren niet veel soeps. Net alsof ze die in t frietvet gesopt hadden. En Christoph’s ei zwom in de bonen met tomatensaus dus dat was ook iets minder wauw dan we in gedachten hadden. Maar soit, we hadden eten, koffie, thee en appelsap voor Ava die nog steeds geen melk lust hier (ze wil enkel de alpro soya groeimelk met de giraf van thuis, zucht 🙃)

We reden rondjes, parkeerden een paar keer op de foute plaats, en sjeesden dan na een paar uur gezucht, gevloek en gemompel terug naar het toeristisch kantoor… (na ikea kasten in elkaar steken kan dit ook tellen als relatietest), we konden het gewoon niet vinden en de prints van de wandelingen die we hadden van thuis hadden geen gps coordinaten en wij geen gsm ontvangst om op 3G extra info te zoeken…

De ervaring in t toeristisch kantoor was op zn minst bizar te noemen. De ietswat oudere dame rolde met haar ogen toen ik onze plannen uitlegde. Ze vond dat we genoegen moesten nemen met t bos rond t stadje. Maar, wat mevrouw niet wist is dat wij NIET GANS T KANAAL OVERSTEKEN OM TE WANDELEN IN EEN KLEIN BOSJE als hier bergen en watervallen zijn overal!! Ze vertelde ook dat we zeker niet Mount Snowdon gingen opkunnen en verder raadde ze elke wandeling af door onze kinderdraagzakken want de wandelingen zijn niet gemarkeerd 😔 Euhm, stom wicht met negatieve vibes! Die was duidelijk met t verkeerde been uit bed gestapt want toen ik dan vroeg naar t weerbericht (de betrouwbaarste app is “BBC weather” maar die is blijkbaar niet te downloaden voor toeristen… 🥴) en haar collega vlot de details van t weer begon te citeren, vond ze het oooooh zo nodig om hem de huid vol te schelden in t Welsh. Amai, dat was echt te zot voor woorden. Die man is t op den duur gewoon afgedropen en zij zat daar parmantig op hare stoel… echt een rare bomma die totaaaal ongeschikt is voor haar job als er dan toch echt geen lachske afkan naar klanten.

Soit, we kochten uiteindelijk een wandelingenboekje, deden een pipi stop, eindigden in een theehuisje met scones en brownies & deden vervolgens een volgende poging voor de wandeling…

Terug de ganse weg afgereden en de parking op waar we eerder de dag ook al waren. T was dan wel een andere waterval maar bon….regenjasjes gezocht, omgekleed, parking betaald en dan dit (zie video)!…

Uiteindelijk bleek ook 1 van de passagiers al een vestimentair issue te hebben met haar regenbroek (I blame it on the heerlijke cheesecake dessertjes) en zo stonden we uiteindelijk veel vroeger dan gedacht terug in de hostel.

Daar was t tijd voor dutjes, een verkwikkend doucheke en een portie ipad spelletjes… rara wie wat deed!

En dan nog maar eens naar t stad. Eerst langs het tankstation, want ge raadt t nooit…. een motorolie lichtje brandt 🙃

(Voor diegenen die ons al langer kennen, wij zijn krak in autopech onderweg… kapotte versnellingsbak en repatriering uit Corsica, getakeld worden met de camper door een steentje in de remmen in Nieuw Zeeland, ontplofte runflat band in een tunnel in Noorwegen, steeninslag in de mobilhome in Canada ergens rijdens de wegenwerken rond Glacier National Park etc)

Voor de nieuwsgierigen, er zat nog genoeg motorolie in dus geen idee waarom dat lichtje aanging. We hebben een beetje bijgevuld en houden t in t oog

En dan de rest van onze culinaire avond… –opgepast zie dat ge gegeten hebt voor je verder leest, want wij aten hier zo mogelijk nog lekkerder dan lekker — Vergeet wat we zeiden gisteren, dit was het food walhalla! Al stoemelings wandelden we ergens binnen en belandden we blijkbaar in t restaurant dat vorig jaar verkozen werd tot beste authentieke Welsh eten. En echt alles was top. Vriendelijke mensen, geen rare blikken als onze kids effe wat luider riepen of giechelden van pure opwinding. Waterflesjes werden zonder morren aangevuld, we kregen gratis tomatenbrood voor Lia, toffee cakejes bij betalen voor de kids bij, kortom… super!

Heerlijke amusekes (Welsh rarebit (wat dat dan ook mag zijn & zalmmousse)

Lekkere gezonde champignon/selder soep voor Ava die ze ruim voor ons eten brachten zodat we zelf wat rustiger konden dineren. En extra lief, de kok had ze op kindertemperatuur gemaakt, attent!

Overheerlijk lam met pesto en ratatouille voor Tine

Varkensvlees met appeltjes, cider prei roomsaus voor Christoph

En uiteraard hadden we geen honger meer maar we moesten ook gewoon nog een dessertje nemen.

Alles op de menukaart trouwens zag er overheerlijk uit! En dan zwijg ik nog maar over de wijnkaart (super grappig er staan hier streepjes in de glazen 125ml, 175ml, 250ml en je koopt de wijn dan ook per volle fles of in ml)

Ik denk dat we de laatste jaren nooit goed hebben gegeten als hier. Meestal krijg je overal burgers en hier en daar pizza of pasta, maar hier is t zo gewoon dagelijkse kost en dat maakt t toch zoveel lekkerder. Christoph blijft maar herhalen dat dit is zoals t eten thuis zou moeten zijn 🤣. Die kookles, dat zal dus toch eens moeten 🤷🏼‍♀️

Activiteiten: verloren rijden

Adresjes:

koffiehuisje links van het toeristisch kantoor (parkeren doe je best in de parking achter Stableau aan de kerk waar het iets goedkoper en ruimer is dan op t pleintje aan het toeristisch kantoor)

Onderweg zagen we – meermaals – het theehuisje “ugly house” volgens ons okk het stoppen waard!

Eten moet je absoluut doen in Bistro Betws-y-Coed, Holyhead Road (=A5 dwars door t stadje) http://bistrobetws-y-coed.co.uk

Overnachting: opnieuw in Rhyd-Y-Creuau waar het vanavond ineens afgeladen vol zat en waar we ontdekten dat er toch een pak mooiere kamers dan de onze moeten bestaan…

Vanochtend stonden we bij t krieken van de dag op in een poging onze 2 uitgelaten vroege vogels koest te houden. Missie mislukt. Een fles kon de ene wel sussen maar Ava lust nog steeds geen enkele melk hier (we proberen nu met de laatste volle melk van thuis die we “oma” melk gedoopt hebben). Het duurde een tijdje voor we onze draai gevonden hadden zo na een eerste nacht op de camping op iets wat een harde ondergrond bleek. En zo met 4 op een rij slapen (met een kind dat s nachts probeert een holleke te maken en daarom op of onder iedereen kruipt) klinkt idyllischer dan t is 🤪

Na het opkramen trokken we naar onze eerste wandeling (van de 5 die Christoph uitgezocht had voor vandaag!) de panorama walk in Barmouth, of de Llwybr panorama in t Welsh. De weg er naartoe was prachtig langs de kustlijn. Alleen, in grote tegenstelling tot de andere landen waarin we reisden vinden de Engelsen viewpoints precies wat overbodig. Er is hier ook amper plaats voor 2 autos, laat staan een veilige stop langs de baan voor fotos… spijtig soms!

Aangekomen in Barmouth was het redelijk goed vindbaar, alleen, de start van de wandeling en parkeerplaatsen waren niet aangegeven en we dachten dat we nog wat hogerop moesten zijn. Fout dus, weer een ervaring smalle baantje rijden rijker. En als ne local de poort van de wei moet openzwieren om achteruit bergaf te rijden in een veld, dan weet ge genoeg eh… dat wordt trouwens symmoniseren als we terug zijn, verdomde braamstruiken overal 🙄 hier rijden met een mobilhome zou niks voor ons zijn!

De wandeling startte prachtig. Ava stapte het ganse stuk onder luid gezang en af en toe riep ze zelf “ik vind t bos leuk”. Missie geslaagd! Lia vocht tegen de slaap in de draagzak en wilde duidelijk niets missen van de fun. Hoe de wandeling gaat, kunnen we niet veel over vertellen. Na ongeveer een uurtje in de broeierige hitte kwam het pad terug uit bij de start en besloten we de 2 peuters toch maar te laten dutten terwijl wij verder reden in het nationale park en de inchecktijd (14-17u) van de hostel probeerden te halen. Idee was om nadien nog een wandeling aan de watervallen mee te pikken… je leest t al, het idee was…

We waren na wat gevloek op de gps omdat hij echt bijna geen enkel stadje kent (noch in Welsh, noch in Engels) ruim op tijd in de hostel, maar wat een tegenvaller!! Het is een soort van Velt/Natuurpunt centrum met prachtig botanisch en ecologisch werk en cursussen, egel-oversteekplaatsen, bijenhotels etc, maar laat ons zeggen dat wij niet komen voor de cursussen maar liever een properen grote kamer gehad hadden zoals de booking.com foto toonde online. De living blijkt ook “adult only” te zijn en daar sta je dan met de kids in een kleine kamer. Ook geen keuken aanwezig dus moest ik niet alles betaald hebben, ik bolde t weer af. Te meer omdat de voorspelde regen er voorlopig nog steeds niet is….Beetje van slag van de rip-off probeerden we er het beste van te maken en ons te installeren. Een picknickdeken en tentzeil en voila het vieze tapijt ribbedebie (Christoph’s allergie iets minder).

S avonds wandelden we nog richting centrum. Alleen bleek onze fietskar buggy iets te breed hier en daar voor t wandelpaadje dus besloten we gewoon over de golfbaan te gaan. Trouwens t was een ganse detour achteraf bekeken.

(Hondenbier uit Belgie… hier verkopen ze ook hondenijs enzo 👀)

Maar bon, een meeeeega goed resto gevonden in t stad aan een hotel… (Pont y Pair Inn — https://www.hotelbetwsycoed.co.uk) Zalige beef pie (een soort van stoofvlees met een krokant korstje over waar ons Pieter zn vingers van zou aflikken) en lekker gezonde groentjes, want geef toe toe die frietjes eten je kids toch op! Voor £39 aten we met zn 3tjes en omdat t zo lekker was en ik vergeten was dat ik een halve liter Kopparberg cider niet in 123 op krijg zoals tijdens mn Zweedse studententijd nog zaaaalige dessertjes gegeten. Personeel was super vriendelijk ook voor ons meisjes (de mevrouw presenteerde de groene soep als drakensoep en maakte er een gans verhaal bij).

Kortom, goede afsluiter alvorens we rond 21u terugwandelden met 2 vermoeide meisjes. Poging 3 om hen te laten slapen verliep iets vlotter. Ava sliep vlot in in t stapelbed en Lia morde wat in haar tentje tot we alle lichten uit deden en ook vroeg mee in bed kropen!

Overnachting: Rhyd-y-Creuau. The Drapers Field Centre, FSC Rhyd-y-Creuau Llanrwst Rd, Betws-y-coed, LL24 0HB (booking.com) maar wat een tegenvaller. Een aardig kostenplaatje (£204 – 3 nachten) en de bedden zijn wel ok, maar kamer piepklein, muf en tapijt is zo smerig dat de kids op t picknickdeken of tentgrondzeil moeten spelen. De gemeenschappelijke ruimte blijkt enkel voor volwassenen; een keuken is er niet. En 1 stopcontact per kamer is dan een tegenvaller als ge t idee hebt om eindelijk alles te kunnen opladen. Gelukkig is de wifi wel deftig! All in all, iets van vervlogen tijden en geen aanrader voor gezinnen!

Na een ontbijtje in de jeugdherberg met zicht op de wijngaard, de prachtige bloementuin en de speeltuin nog een verwikkend doucheke genomen en dan en route naar Snowdonia National Park!

De nacht was op zn minst hels te noemen met onze 2 blijters die liever bedden in en uit klauterden en t kot bijeen gilden van oververmoeidheid dan daadwerkelijk hun ogen toe te doen… maar gelukkig betekende dat vanochtend dat ze zodra de autostoel gespjes dicht gingen een tukkie besloten te doen. Yes, rust!

We maakten een eerste korte stop in Marlborough. Toen we het stadje links rijdend probeerden uit te geraken, liep het daar vol verklede mensen. Dat wekte natuurlijk onze interesse. Blijkbaar dit weekend het Marlborough Under Attack event waarin ze een dag uit de 10j durende civil war naspelen… echt zoals in de films, met kanonnen en geweren en akelig goed verklede mensen die zich echt in 1642 wanen…. beetje bizar toch ook wel. Dan heb ik toch iets liever dat Christoph een muziekfestival mee organiseert dan oorlogske speelt godganse dagen…

Tip: je bent dan eigenlijk super dicht in de buurt van Avebury (oude stenen cfr Stonehenge) wij waren niet goed aan t opletten en reden al stoemelings gewoonweg te ver…

Vanmiddag, met honger als een paard gestopt in het Brecon Beacons National Park. Het visitor centre is daar een grote berghut met speeltuin en zicht op de bergen. Eigenlijk wilden we daar een 2u durende wandeling maken maar we waren wat te moe en hadden toch nog een langer stuk route voor de boeg dus we chillaxten daar eventjes en Christoph ging voor de Engelse roastbeef met rode kool, erwtjes en veeeeeel gravy. Echt vakantie-eten right? Moeder moest t stellen met de overschot van de chickennuggets en frietjes. Blijkt dat Ava alleen frieten wilt eten met ketchup en de witte bonen in tomatensaus die erbij waren, vielen uiteraard niet echt in de smaak (echt, witte bonen op frieten 😩)

Activiteit: rijden rijden rijden. Wij deden onder andere Forge Road iets wat een scenic route moet zijn met viewpoints waar we toevallig op beland zijn.

T is best nog wel vermoeiend rijden zo links (leve de automatic wel!). T is niet zozeer het nadenken over kleine bocht nr linksb/grote bocht nr rechts maar die uiterst smalle straatjes. 2 asfalt rijstroken en langs weerskanten een 2m hoge haag die boven de hoogte van ongeveer een camion gewoon toch naar elkaar doorgroeit. Alsof je gewoon door de planten aan 90km/u mag sjeezen… ahja, t nadeel van je eigen auto is wel dat je constant moet hoofdrekenen op je kilometer teller om mijl naar km/u om te zetten. Er zijn ook meeeeeeega veel politiecontroles bovenop de trajectcontroles. Dus als je eens ergens geen haarspeldbocht op een te smalle straat doet, is t oppassen geblazen!

Vandaag leerden we ook dat onze Peugeot gps op geen flutten trekt hier in Engeland. Ook waze zette ons al enkele keren voor schut (letterlijk dan zo een oude beesten poort bij een prive domein of legerbasis). Dus leve de 3G en google maps van tijd tot tijd. Wat een verschil met vorig jaar in Canada waar ik na 5min whatsapp over mn maandlimiet ging en t noppes was buiten de gratis wifi in de restaurants en supermarkten.

Overnachting: op zoek naar een camping, passeerden we er een paar voor Aberfydi, eentje stond stampvol en was vies en stond op een supersmalle route waar we langs weerszijden geflankeerd door braamstruiken probeerden onze auto heelhuids weer beneden te krijgen, de volgende 2 reden we voorbij zonder mogelijkheid om vlot in te slagen laat staan een U turn te doen. En ineens stonden we in Tywyn iets verderop. Niet meer aan de kustlijn maar een grote camping voor tenten en caravans, proper nieuw sanitair met een ruim babyverschoonkamertje ideaal voor ons potjes en pamperkes madammetjes en rustig! En hej, voor £5 per volwassene per nacht hoor je ons niet klagen! Kids gratis 🤘🏻 // Adresje: Vaenol Caravan Park, Tywyn, Gwynedd, LL36 9HL – tel 01654 710232

Iemand tips trouwens om kids in slaap te krijgen in een tent als het niet donker is? Lia rolt van hot naar her alsof er een feestje bezig is en Ava weigert gewoon te gaan slapen als het nog licht is… #werkpuntje