Nationale parken, dan denk ik vaak “drukte”, veel bezoekers. In sommige parken in Amerika was t koppen lopen of vechten voor een parkeerplek. Wel, in Altyn Emel kwamen we amper 5 andere auto’s tegen op dag 1 en 3 op dag 2… straf e! In onze camping waren wij ook 10/15 aanwezige gasten 😜. Ongelooflijk!
4×4 rijden in t natuurpark dat is potholes mijden en eindeloos bergen staren 🥰. Tenminste als je eerst de permit-bureaucratie doorworstelde. De mannekes deden een gans interview, noteerden kweetniewatallemaal en gaven je dan een papierke met stempel op en deden van “ikhebgeenwisselgeld” met een vettige grijns op hun gezicht. Maar soit, wij konden gaan cruizen!
Het park is echt mooi, maar totaal nog niet voorzien op toerisme. Goed voor ons daar niet van! Maar vermoedelijk tref je hier over pakweg 5j wel een terrasje of viewpoint met glamping tenten of yurts. Misschien zelfs een bewegwijzerde wandelroute en officiële entreeprijzen. Er was gelukkig maar 1 weg, wat hielp om niet te verdwalen met de wagen 🤪. Bovendien had Christoph thuis een gpx file klaargezet op de drive met de hoogtepunten van t park en konden wij vrij zorgeloos rondrijden offline!
Stop 1 was in de Aktau Mountains waar we een wandeling van een 9km wilden doen. Alleen, die bleek onvindbaar. We startten dan maar aan een stukje van een wandeling in de canyon. Al bij al iets van een 3km maar echt bij temperaturen… niet te doen! We volgende de rivierbedding een stukje en klommen dan gans naar de top voor een beter uitzicht.
Stop 2 was bij de Katutau vulkaan. Een soort van rotsformaties die volgens sommigen op een maanlandschap lijken. De kids knorden in de auto en merkten er weinig van 🤪.
De derde stop van de dag was naar een 700j oude boom. Niks speciaals, maar dat kleine waterpoeltje erachter, dat interesseerde ons wel! Noah was niet te houden, en de meisjes smeerden zich in met modder en plonsten naar hartelust! En t beste van al, we hadden t gans voor ons alleen!
Dag 2 bezochten we de singing dunes. Duinen die je hoort “zingen” als de wind erdoor raast. Het was snikheet en wind waaide zand naar alle kanten en in elk spleetje of gaatje. Al gauw werd besloten om de +15kg ballast kinderen te ditchen in een poging de duin te overwinnen.
Ergens op die eindeloze kam van de duik besloten we dat het “de top was” en kwamen we als zonnecreme-zandmonstertjes weer beneden aan.
Het werd stilletjes tijd om Altyn Emel af te ronden en door te rijden naar onze volgende bestemming.
Onderweg weer een paar mooie begraafplaatsjes, kamelen, paarden/geiten en loslopend vee. Standbeelden op de rotsen die de lange route wat breken en veel potholes in de baan waardoor je altijd je kopke erbij moet houden.
Ons plan was om na Altyn Emel via E013 naar warmwaterbronnen te rijden. Maar eerst, op zoek naar naft! Onze autoverhuur man had ons gevraagd om zeker niet te tanken rond het park en enkel bepaalde merken tankstations te gebruiken… en dan begon t. Dorp 1 niks uit t lijstje. Geen wifi/4G en dus in t wilde weg wat rijden “in de richting van”. Gelukkig kregen we een telefoontje van Maarten & Stefanie. Zharkent was the place to be! Wij dus ook datzelfde kleine ommetoerke.
We besloten beiden dat we toch niet enkel op Pringels konden overleven en zochten in t stadje iets om te eten. Onze keuze was niet om over naar huis te schrijven maar bon.
Toen we de stad uitreden zagen we de locals in de rivier. Eigenlijk toch een gek idee om bij 35graden naar hotsprings te gaan? Insert nieuw plan! Mee gaan plonzen (minus dan het uwe auto in de rivier parkeren)! De kids amuseerden zich rot op een stukje waar de stroming minder sterk was. En wij genoten van een rondje mensen kijken 🙈
Na onze plonspartij werd t tijd om richting Charyn Canyon te bollen waar onze glamping tent wachtte. Alleen, dat was buiten de Kazachse huurwagen gerekend…
Daar sta je dan aan de kant van de weg met al je valiezen en kids in de berm geetaleerd. Hadden wij een chanceke dat die bouten eraf kwamen, want uiteraard weer net op een stuk waar geen ontvangst was. En t was nu niet dat er iemand stopte om te helpen. Leve Christoph die dat klusje snel klaarde daar op de autosnelweg!
Overnachting: Caravanserai camping, Basshi.
Het wordt uitgebaat door een soort van reisbureautje maar ter plekke gerund door Viktor, de concierge. Het moet gezegd zijn, ons huis is piekfijn in orde maar ook het sanitair van de mensen in in de yurts/monstertrucks/caravans slapen is echt gloednieuw en netjes! En het eten… mmm!
Voor zaterdagavond hadden we tevoren via whatsapp Plov besteld met salades. Ik denk dat er geen rijstkorrel overschoot behalve dan in de bordjes van Ava en Lia. Viktor zijn frigo met fris bier was ook welgekomen voor de papa’s!
We bestelden ook brood om mee te nemen voor de lunch. Viktor kwam wel 2x controleren of we echt droog brood bedoelden, dat was toch helemaal niet lekker?
Avond 2 kip met patatjes en een soort van ravioli nationaal gerecht. Ook het ontbijt ging vlot binnen! Echt een aanrader!
Awaytodayblog 