Vroeg opstaan en met een paar uur slaap naar de luchthaven sjeezen is niet alles, maar ik kan u zeggen… een ochtend tijd doden is ook niet meteen dé topformule….
We deden van
* herpakken (want was vertrekken in short nu wel een goed plan & yes dat laatste Regatta bestellingske kwam net op de valreep toe dus rap alles wisselen in de vacuumzakken die uiteraard vanonder ingepakt zaten!)
* alles blijven nawegen (3 valiezen van exact 19.8kg #yeswecan)
* handbagage zakken hershuffelen (Wizzair heeft echt kleine gratis handbagage afmetingen maar staat wel 10kg toe…. Wij gingen dus voor de challenge van t puzzelen waar je die zware inpakspullen best in propt. #tetrisvoorgevorderden #frigotaspastperfect)
Rond de middag kregen we een mededeling van een uur vertraging…. Gevolg? Nog verder rondhangen thuis…en nog maar eens afscheid nemen van de buren/housesitters/kippenfluisteraars. Mogen we dan eindelijk vertrekken?
Er was best veel file dus we sjeesden gans binnendoor naar onze FastPark net buiten Charleroi waar de auto op logement gaat. Het manneke deed niet eens lastig over 2 extra kids in de shuttle en vroeg gelukkig ook niet bij te betalen! Leve de charmes van onze bende ongeregeld!
Daarna was t effe lastig op de luchthaven want de signalisatie voor mensen met bagage en vertraagde vluchten liet te wensen over 😂. Maar oef, ook de luchthavenweegschaal gaf 20kg aan en we geraakten na opnieuw lang aanschuiven tot aan de douane. Niemand keek zelfs naar onze handbagage 💪🏻
Gek genoeg moesten we voor t eerst effe ooit al onze tablets, powerbanken, drone, camera, lenzen, telefonen etc etaleren aan de metaaldetector. Daar ging onze handbagage-Tetris… maar ditmaal alvast geen in beslag genomen schaar of hoefijzer 😂.
Na een rondje Burger King waren we gelukkig op t juiste moment door de border controle en een kwartiertje tevoren aan de gate. T is blijkbaar niet omdat de vlucht met vertraging vertrekt dat boarding uitgesteld wordt… #ookweerietsgeleerd.
Na ons verblijf in de boerderij trokken we meer westwaarts door Kirgizië. We volgen daarbij deels de toeristische 4×4 routes van Ountravela en anderzijds den “bijbel” van 150 blz die Christoph heeft uitgewerkt voor deze reis.
Eerste stop van de dag: Barskoon watervallen. Het boek zei dat er te plekke 2 moeilijke en 1 gemakkelijke wandeling naartoe zijn. 3x raden op welke wij uiteraard zaten. We zagen eerst 2 andere watervallen terwijl we ons steil naar boven werkten. Kids mopperden en zeurden effe maar overal deden ze t toch maar weer!
De waterval was niet de spectaculairste ever ofzo, maar zo tenmidden van de bergen en het bos heeft het wel wat. Overal rond de rivier zijn er yurtkampen te vinden en je merkt wel dat een toeristischere activiteit is.
Na de watervallen begonnen wij aan route 7. Het was een beetje kiezen welk deeltje van de route we zouden nemen. We kronkelden de 35 haarspeldbochten naar boven (elke buiten en binnenbocht was genummerd!).
Daarna kozen we aan de weather station de optie rechtdoor. Echt tijd voor een picknick was er niet want het begon net te regenen. We aten de boerderij broodjes dus in de auto op.
We spotten enkele gekke cavia achtige dieren, hier en daar een herder met vee maar verder waren we vrij alleen op de route.
Onze vrienden kruisten ons en hielden de route voor bekeken om sneller aan t Issyk Kul meer te kunnen gaan zwemmen, maar wij wilden heel graag nog verder doorsteken en een lus maken. Dat was tot we aan de rivier kwamen en een graafmachine moeizaam naar boven zagen klimmen. Dat zagen we onze sisi 4×4 niet meteen doen.
We maakten ook rechtsomkeer en besloten te proberen op t gletsjerijs te geraken dat we eerder tegengekomen waren. Eerst wilden we onze auto langs de kant van de weg laten staan en wandelen. Vrij wel meteen kwam de schapenherder met zn hond langs. Ik had schrik weggejaagd te worden maar hij gebaarde dat we met de auto verder konden over t hobbelig steppe terrein. We probeerden een route te vinden en parkeerden ons toch een paar km verder met de gletsjertong in zicht. Vanaf toen was t rivierspringen, klauteren en rechtendoortocht. Helaas begon t net toen ook net weer te miezeren. Het ijs leek zo dichtbij dus we zetten door. En het lukte 🫶🏻. ijzig koud maar de kids waren super trots op zichzelf. Bijna 4000m hoog zaten we!
Tevreden van onze dag baanden we ons langs dezelfde route een weg terug en vervolgens door de zoveelste wegenwerken een weg richting Bokonbaevo. Je ziet hier overal gastarbeiders megalomane 5-baansvak autostrades aanleggen. Alleen zijn ze nog niet aan elkaar geschakeld en is t dus doorperen/afremmen/doorrijden.
Rond 19u kwamen we aan in Tong, een beetje buiten Bokonbaevo. Er was een mixup met booking want de 4 persoonskamers die we boekten bestonden niet, maar elke familie kreeg een yurt. En die waren zeer ok. We mochten met onze voetjes aanschuiven aan t avondmaal (plov met paardenvlees). De gastvrouw deed extra moeite en de kids kregen zelfs een ijsje!
S morgens snel ontbijten, wasje insteken (niet dat t hier echt proper wordt, maar dan ruikt t al fijner)
En dan start van ons drukke programma. Eerste op de planning: Mars Canyon. Alleen, daar staken die befaamde wegenwerken een stokje voor. We geraakten gewoon niet van de hoofdbaan aan t juiste weggetje er naartoe. Verdorie
Dan maar meteen door naar Skazka canyon, ook wel de fairytale canyon genoemd. Het was er werkelijk prachtig wandelen en verdwalen tussen de prachtige rotsen. Moesten we meer water meegenomen hebben uit de auto, we liepen er nog rond!
Terug aan de auto was het een mierennest van mensen, dubbel geparkeerde auto’s en echt voor t eerst onaangenaam toeristisch.
We besloten te gaan lunchen in Tosor en volgenden onze vrienden die een “huisrestaurantje” gevonden hadden. We bestelden een beetje van vanalles en t ene was al lekkerder dan t andere maar opnieuw een echte ervaring te midden van de mensen hun moestuin.
Nadien gingen wij op 4×4 route op zoek naar enkele viewpoints die opnieuw niet aangegeven waren en onvindbaar. De route zelf was er zo eentje om je banden op kapot te rijden, maar we geraakten er en eindigden in Bokonbaevo.
Een hele speurtocht maar helaas, geen gasflesjses te vinden. Blijkbaar zijn er 2 winkels die echt kampeergerief verkopen maar dat is in Bishkek of Karakol. Zijn we weinig mee want Bishkek is t einde van onze reis.. en Karakol zijn wel al gepasseerd… Dan op zoek naar een barber en enkel kappers te vinden en zelfs de geldautomaat had geen briefjes. Lastig dropen we af.
Christoph wilde nog eventjes terug naar Mars Canyon voor een laatste poging op de kleine baantjes. Zonder succes. Met een barshock die nog lager hangt en extra getrainde bekkenbodemspieren keerden we terug naar de yurts… Voetjes onder tafel deed deugd! Nog het tweede deel van de was werd ingestoken en we deden een poging om de kids iets vroeger in hun bed te krijgen..
Na t ontbijt was t tijd om de was weg te bergen en uit te checken. De Persyns gingen meteen aan t dagprogramma starten, maar Christoph kon Mars canyon niet uit zn hoofd zetten dus wij gingen nog een laatste poging doen.
De route langs het resort en dan parallel met de grote baan lukte. Oef zeg, of t had meneertje Brompot geweest. We vlogen de drone door de rode rotsen en deden een korte wandeling. Er was zelfs een vervallen kasteelachtig iets wat we ook kort verkenden. Je merkt hier echt dat de regio vroeger ontwikkeld was en dan alles ineengestuikt is vermoedelijk bij het onafhankelijk worden van t land. Zoveel verlaten gebouwen/hotels etc.
Onze 2e stop ging ook verder in de Urbex trend: Aalam Ordo een vervallen resort. Ooit gestart met het doel 365 yurts te zetten in een gigantisch resort. Maar het geld ging uiteindelijk naar een casino en alles wat ooit al prachtig opgetrokken werd, staat nu aan de natuurelementen overgeleverd.
We vonden een poort en mochten binnen van een local die we daar troffen en verdwaalden een uur lang in het resort van weleer. In Europa zouden ze al lang inkom vragen, wij kregen t gratis en voor niets!
Nog even langs Bokonbaevo voor eten en geld en nadien startten we aan een volgende route uit het Ountravela boek.
Op naar “Canyon of the forgotten rivers”. We hadden s ochtends een berichtje van de anderen gekregen dat t een pittige maar prachtige wandeling was en dat was niet gelogen. Maar werkelijk adembenemend landschap. En de route er naartoe was echt gewoon door een rivierbedding. Uiteraard maakten we meerdere drone filmpjes (en thank god dat we de drone die aan de top naar beneden viel nog konden bereiken).
T was al gauw veel te laat en we moesten een deel van ons dagprogramma skippen. We konden er enkel nog een stukje RedCanyon in proppen, maar voelden dat de canyon-gewenning wat optrad dus maakten zelfs amper foto’s 🫣.
Wij hadden te weinig tijd voor de rest van de route maar de anderen deden nog een zoutmeer en een plonske met modderscrub. Zag er kei leuk uit!
We checkten bijna gelijktijdig in ons guesthouse in in Kochkor. Snel opnieuw wat natte zwemkleren en ondergoed wassen (voor ons laatste wasmachine in lange tijd) en op zoek naar eten. En manman, het eerste resto was toe en bij t tweede glipten we binnen 10 min voor sluitingstijd maar werkelijk een super lekker resto met pizzas, zalige pasta bolognese maar hetgeen echt de kroon spande was een lokaal soort van wok met kip/beef die echt BY FAR het lekkerste was wat ik deze reis al at. Kids in bed, en wij nog even van pintjes avond in t portaaltje. Wederom een heel geslaagde dag!
OvernachtingTong: Booking.com onbestaande 4pers kamers Ailuu – yurts was zeker ok. Ontbijt en avondmaal, wasmachines en dat allemaal voor 6135 som voor 2 nachten met ons gezin
OvernachtingKochkor: Center Guesthouse – goede recos op booking en CBT had nooit gereageerd dus heel tevreden dat we iets vonden op een uurtje van de paardentocht. 7500 som voor 10. Wasmachine, ontbijt inclusief. 4 goed uitgeruste kamers in een apart gedeelte van het huis
Opstaan op de boerderij was heerlijk. Onze gastvrouw Elina maakt de heerlijkste warme broodjes ever!
Ons plan voor dag 1 was naar Jety Oguz waar waar er rode rotsen genaamd de “7 bulls” het landschap sieren. Je merkt meteen wanneer je aangekomen bent. Auto’s krioelen overal, kinderen te paard die je een ritje aanbieden, tal van yurts, een etno village. Maar overall, nog altijd een pak minder volk dan op de dijk aan zee bij mooi weer 😅.
We wandelden bergop naar het viewpoint. Pittig voor wie nog altijd wat stijf was van de vorige hikes en weer een kind moest zeulen 🙈.
Blijkbaar zijn er nog een pak meer viewpoints en zelfs watervallen waar je met de auto heen kan, maar om één of andere reden vergaten we dat in al ons enthousiasme en gingen we al meteen door naar het Russisch sanatorium van het dorpje.
Ik had persoonlijk niet goed opgelet bij Christoph’s parlee en een urbex gebouw verwacht, maar het sanatorium is nog in gebruik. Het liep er rond met bommatjes, dames in witte apothekersschorten die je massages aanboden, kinderen die de pingpongtafels dankbaar gebruikten in de inkom etc. Op de deuren van de zwembaden telkens een andere Chemische formule en vermelding hoeveel minuten maximum je in het “helende water” mocht ondergedompeld worden.
De lunch lonkte dus wij vertrokken verder naar de start van de GPX route nr 9 die we kochten van Ountravela. Dat is een Frans koppel die een boek uitbracht met sightseeing 4×4 routes doorheen Kirgizië.
Onze picknickplek was super idyllisch in een wei met uitzicht op de “Red Cliffs”.
De route hobbelde verder langs de rivier en al snel zaten we in een boslandschap dat wat leek op de Oostenrijkse bergen ofzo. Hier en daar een yurt, een honingboer, een stacaravan (aka de yurt upgrade), kamperende locals die de schaduw van de bomen opzochten, vee op en rond de hobbelroute. Gammele brugjes en putten regen zich achter elkaar tot aan de hotsprings.
Eigenlijk wilden we daar nog verder op de route tot het einde waar er een zipline is over de rivier en je een mooie wandeling kon maken. Vanaan de hotsprings wordt de route echter “level 3” en het eerste deel lukte nog maar aan het eerste van 3 rotsige gedeeltes gaven we forfait. We moesten een grote steen verleggen om te kunnen keren en dropen teleurgesteld af.
Onze vrienden hadden al meteen het zwemgerief bovengetoverd aan de hotsprings dus we gingen snel met hen mee in de wachtrij staan.
Na de Amerikaanse en Canadese natuur hotsprings was t wel effe verwachtingen bijstellen. De hotsprings zelf waren mini zwembadjes die precies de laatste 20j geen kuisvrouw en vloerder hadden gezien. Maar als je eenmaal over dat “aftands Sovjet aandoend” uiterlijk kon kijken, was dat warme water best zalig! De kids amuseerden zich rot en springen zelfs in t ijskoud bad.
Kostprijs van de hotsprings = ong 14€ voor ons alle 10 (want Boris/Noah gratis/ volwassenen 250T en kids 100T)
We hobbelden terug naar onze boerderij, zochten onderweg nog een winkel voor drankjes en begonnen aan ons kookavontuur (wortels, kip en patat in 1 pot). De kids vonden t heerlijk, de volwassenen hadden een gebakken kiekske en zout/peper mss wel geapprecieerd.
S avonds leerden we de boerderijkindjes macramé armbandjes maken, mochten we helpen met het melken van de koeien en overliepen we de plannen voor de komende dag terwijl de boer ging ronken in de living en wij het palletsalon buiten in palmden.
De tweede ochtend begon nog beter. Niet alleen warme broodjes maar ook pannenkoeken! Alles was in een wip op dus we vroegen de boerin om een extra portie. T was wel effe wachten (hoe ze dat deed met een baby van 20dagen, eentje van 9 maanden en dan alle boerderij klusjes… beats me) maar de kids smikkelden naar hartelust!
Rond 8u werd er luid getoeterd in de straat! De melk-ophaal man was er. Overal kwamen er emmertjes melk tevoorschijn. Een boer krijgt hier in de zomer 25som (0.25€) per liter melk. S winters kan het oplopen tot 35som. De melkophaler krijgt er in de fabriek 5som extra voor. Als je dan weet hoeveel uren de boer en de boerin staan te melken…
We hadden daags tevoren besloten dat zondag-rustdag van toepassing was en we de beestenmarkt in Karakol zouden skippen. Die stopte immers al om 10u en dat betekende echt vroeg opstaan hetgeen we de kids wilden besparen.
We kwamen dus traag op gang en reden naar Karakol waar we een paar dingen bezochten (en Christoph nog een pak extra keren de auto uit holde voor foto’s).
We deden ook effe een stop in de supermarkt, gingen op zoek naar nog 2 extra simkaarten van een andere provider (5€ ongelimiteerde data voor een maand) en een extra powerbank (19€ wat thuis meer dan het dubbele kost) & zigzagden onze weg terug richting het meer vlak bij onze boerderij. Ondertussen stopten we nog een paar keer om de landbouwers hun noeste arbeid te bewonderen. Oranje zakken VOL lookbollen, wagens vol hooi. Kinderen en ouders op het veld… het is hier echt 60j terug de tijd in.
De kids genoten van een zalige plonspartij aan het zandstrand! Het water was lekker verkoelend na zo een warme dag.
Veel te laat reden we weer terug naar de boerderij en daar was t van kids douchen, kliekjesavond en ons amuseren met de boerderijkids. Ditmaal leerden we ze cluster spelen en trakteerden we hen op een aperitiefjesavond. De kids deelden een chipje 💔. We voelden ons bijna decadent met al onze frisdrank, bier en chips…
Overnachting: Farmer’s Pond House. 18.000 som voor 10 pers 3 nachten (ong 180€). Geboekt via booking.com en al het ontbijt inclusief. Wij betaalden 300som extra omdat we heb vroegen om extra broodjes te bakken om mee te nemen als lunch.
De familie is echt vriendelijk. De mama sprak Russisch met Stefanie maar met de boer kon je zeer goed in Engels converseren en de kids begrepen het ook een beetje. Ze hebben 3 dochters (16/8/9m) en een pasgeboren geadopteerd zoontje van 3 weken. Volgens mij sliepen wij gewoonweg in hun slaapruimtes en kropen ze allemaal samen in 1 andere kamer. Mirlan houdt van karaoke zingen met zn telefoon wat zorgde voor hilarische taferelen 😅
Na Saty reden we de prachtig mooie Kegen Pas richting grensdorp Kegen. Je kan moeilijk beschrijven hoe je dan in elke bocht weer iets nieuws ziet.
Honingboeren die hun marchandise verkopen, yurts in de vrije natuur met prachtig uitzicht, paarden die in de schaduw van de afkalvende zandbermen staan, vee dat onder de brug van de rivier schuilt voor de hitte, kleine nederzettingskes van yurts met de upgrade stacaravan waar vermoedelijk enkele families samenhokken.
Kegen was een relatief grote stad waar we wilde eten. Alleen, doordat de guesthouse in Saty er met al ons Kazachs geld vandoor was, zochten we eerst cash. Ik kan u zeggen missie van Echternach. Wat de app aangaf was onvindbaar, niks herkenden we, meermaals gevraagd waar ze geen Engels konden. Super frustrerend en tijdrovend! Uiteindelijk met aanwijzingen van een meneer in de bib vonden we iets maar helemaal niet daar waar hij een gps pinnetje gezet had 😜.
Tanken ✅ (helft goedkoper dan Kirgizië), cash geld ✅, inkopen ✅ en uiteindelijk een snelle supermarkt hap op straat ipv uit eten. We wilden immers absoluut tijdig de grens over en hadden al bijna 1,5u verloren.
De grens was op zn minst gezegd speciaal te noemen. Ik denk dat er 2 drugshonden snuffelden, onze paspoorten 8 keer gecontroleerd zijn en Christoph als chauffeur kreeg er dan nog een apart spervuur aan vragen bovenop. But hey, we made it to Kirgizië.
Prioriteit was Kirgizisch geld afhalen en een simkaart vinden zodat we vlot gps kunnen gebruiken en met onze vrienden kunnen communiceren.
In het eerste dorpje lukte geld, maar simkaarten waren nergens te vinden. Uiteindelijk vond ik er in Tyn in de supermarkt naast t busstation.
Alleen, toen begon t… ik zweer u meer dan een uur heeft t geduurd en is zowat elke winkelbediende die iets met mij kon praten opgeroepen. Onze telefoons moesten in t Russisch, ze moesten vanalles activeren… ik kwam er zot van. Uiteindelijk Christoph in de auto gaan roepen want zijn telefoon kreeg ik niet ingesteld. Gooi dan nog 3 doodmoe kids in de mix, eentje die pipi moet doen… niet ons beste moment 😬
Maar bon, uiteindelijk konden we verder en bereikten we 2u later in het donker de boerderij waar we 3 nachtjes logeren. We schoven dankbaar onze voetjes onder tafel voor de pasta die Maarten en Stefanie gekookt hadden met een geleend kookvuurtje…
Overnachting: Farmers Pond House, Lipenka (40m van Karakol maar de moeite als je t echte boerderijleven wilt leren kennen)
Sneeuwraketjes voor de kids, waterproof gaiters om over onze wandelbroeken te klikken tegen de diepsneeuw, geleende skipakken en sneeuwbotjes, gloednieuwe skisokken van maat 23 tot 43. T lag allemaal klaar…Alleen, euhm, pakt dat er weinig tot geen sneeuw ligt op onze bestemming.
Van waar dat knotsgek sneeuw idee komt? Zwanger van Noah moesten we onze Lapland-reis annuleren. Je gaat nu eenmaal niet hondensleeën met een pasgeborene en keizersnede-revalidatie. Het idee van met onze kids naar de sneeuw te trekken voor minstens enkele sneeuwbalgevechten en sneeuwengels, verdween wel nooit helemaal van de radar. Wie ons kent weet dat wij meer reisplannen hebben dan verlofdagen 😇.
Afgelopen winter deed @simpelweg met haar gezinnetje een wandeling in de Zwitserse Jura en sindsdien stond sneeuwraketwandelen hoog op onze reis-wishlist! Die foto’s waren namelijk machtig! Wandelen met al je spullen op een slee gebonden, een houten blokhut in de sneeuw en een weekendje off the grid… what’s not to love!
Toen ik dat wilde plan opperde aan Nathalie bleek de chalet van haar familie eigenlijk de ideale uitvalsbasis in de Jura. Bovendien had ze ervaring met pulka trektochten van toen haar eigen bengels nog in zo een trekslee pasten… lang verhaal kort, voor we t wisten hadden we onszelf geïnviteerd in Zwitserland. Dat de sneeuw erof op eronder kon zijn, namen we erbij. Wandelen in de natuur blijft machtig, nietwaar? Christoph was alvast zot genoeg om mee te gaan in mn wilde plan 😇
Hoe dichter de paasvakantie naderde, hoe duidelijker t werd dat we die pulka op onze buik konden schrijven. Dus, afgelopen weekend reden we alvast naar de caravan onze Osprey kinddrager op te halen voor Noah. Nu wacht ons enkel nog de uitdaging om onze 2daagse bagage voor 5 (incl slaapzakken) verder te verdelen over 1x 55l trekkersrugzak (mama) en 2x 28l rugzakken (Ava en Lia). Hoe dat avontuur afloopt lees je over een paar dagen 😅
Ik zag Christoph al slepen 😇
Maar dus, Lac de Joux, here we come!
De auto werd volgepropt met alles gaande van paaseieren, gloednieuwe stapschoenen (want uiteraard dit weekend ontdekt dat Lia haar stapschoenen echt te klein waren, leve donderdagavond last minute shoppingspree), kleren voor alle temperaturen, spelletjes en een pak eten om de Zwitserse sluitingsdagen te overbruggen (en hun peperdure prijzen te omzeilen…)
Dus als je een zwarte elektrische Mercedes met dakkoffer ziet rijden met afbakbroodjes en trossen bananen tot aan t dak gestapeld, zwaai dan eens! It’s us! 🤣
We hadden de meisjes bij t slapen gaan beloofd dat als t meteen muisstil was, zij vanochtend mochten kiezen wat ze op hun pannenkoeken wilde. De suiker was immers op. Ava ging voor gummybeertjes topping en Lia voor een bol vanille ijs… de rotverwende scheetjes!
Snel alles inpakken… alle ja, “snel”. Ongelooflijk hoeveel spullen er op die 3 dagen weer in de stacaravan verzameld waren. De eerste zaken van eten en kapotte kleren/schoenen werden weggegooid… t zit er bijna op eh.
We besloten voor de laatste keer deze reis toch nog eens te proberen die beroemde springende zalmen te zien en reden terug naar de Quinsam Fish Hatchery. Voor t geval we die beer nog eens zouden zien, liepen we rond met Noah in de draagzak.
Gelukt! Hoog sprongen ze niet, maar we zagen er 100den!
Weggesmolten reden we terug naar Campbell River op zoek naar de Willow Point waterspeeltuin! De meisjes amuseerden zich rot. En misschien werden mama en papa ook wel wat nat.
Nadien reden we door naar ons laatste adresje op Vancouver Island: de trailer van Tim en Kerry in Qualicum Beach. Deze boekten we pas tijdens onze reis en als je onder de 200€/nacht wilde blijven was er echt amper keuze. Maar hej, wij zijn mobilhomes gewend dus komt vast helemaal goed 🤗
Eigenlijk wilden we nog op resto gaan voor onze laatste avond en het zandsculpturenfestival in Parksville meepikken op 10min van ons adresje. Maar, mama met migraineaanval besliste er anders over. Het werden pizzabroodjes in de tuin van onze airbnb eigenaars. Bij gebrek aan de conserven die we al achterlieten… lekker krokant in de microgolf want de gas kregen we ook niet uitgedokterd 😕. En t was gewoon te warm om er veel energie in te steken…
Overnachting: Airbnb – trailer in Qualicum beach, maar wel landinwaarts dus veel strand zie je niet. Wel Tim zn schrijnwerkers atelier in de brouse rond hun huis. Genoeg privacy, maar de trailer verduistert niet goed dus meer dan 1 nachtje zou ik niet doen… de kids hingen t twee uur uit voor we ze effectief in slaap kregen… 🙁
Dag 99
Een rustig laatste volledig dagje om af ge sluiten. Om 9u moesten we weg zijn uit de trailer om tijdig bij de overzetboot in Nanaimo te geraken. We deden van kattewasje en snelsnel aankleden.
Onderweg stopten we nog even in de Safe-on-foods supermarkt voor pistolets. De kids kregen een gratis kinderbanaantje zelfs!
En om 10u stonden we zo braaf in de rij voor de boot. Alle braaf, op de achterbank weer serieus gemopperd dat de pistolets niks waard waren en ze die van thuis willen. Onze fijnproevers 😅
Op de boot ontdekten we dat kids een gratis kleurboek met wasco’s en zelfs chocolade munten krijgen. Alle bon, zelfs op overzet 4 kan ne mens nog bijleren. 🙈
De meisjes praatten met een Nederlandse mevrouw die toevallig voor ons zat. Christoph ging even kijken of hij de walvissen kon zien & de tijd passeerde snel. Mede dankzij de hulp van babysit ipad 😂.
Erna reden we meteen door naar ons motel waar we om 15u mochten inchecken. En guess what, door corona bieden ze geen continentaal ontbijt meer aan in ruil krijgen we een voucher voor Tim Hortons aan de overkant. Maar, ondanks alle verwachtingen is t zwembad met hot pool wel terug open. Of we dat erg vonden? Nee zenne, donuts gaan eten smorgens vroeg en zwemmen zijn echt geen straf😎
Dus zo geschiedde. We gingen die donuts al es pre-screenen en testten het zwembad a volonté uit!
De glijbaan bleek zo snel dat Ava een half zwembad binnen hapte en maar 1x durfde maar Lia en Christoph waren onstopbaar. Mama verkoos de hotpool!
S avonds kozen we gemakkelijkheidshalve voor t restaurant naast de deur. En voor die ene keer dat we dan maar eens een aperitiefje bestellen, blijkt die portie zoooo groot dat we voor ons hoofdmenu nog amper plaats hadden.
Tevreden kropen we onze comfy bedjes in. Laatste nacht hier in Canada, nog 1 nachtje op t vliegtuig en dan in ons eigen bed. T zal raar doen voor de meisjes om weer elk in hun eigen bedje te liggen en niet verstrengeld op/boven elkaar 🙈
Overnachting: Super 8 by Wyndham in Abbotsford. Betaalbaarder dan regio Vancouver en zo kunnen morgen nog op een klein avontuur (Of nog es zwemmen!)
Na ons jeudgherbergavontuur maakten we ons klaar voor een ritje naar onze volgende stek in Black River verder noordwaarts op het eiland.
We passeerden eerst nog langs het Stamp River Provincial Park. De beroemde petrogliefen van de regio lieten we links liggen. De locals gaven eerlijk toe dat het de beste waren hier in de buurt, maar in het niets verzonk met wat we eerder onze op reis zagen in Utah. Die springende zalmen in t park, die wilden we wél nog een kans geven… maar helaas, ondanks de 5 soorten vissen die hierlangs zwemmen rond deze periode zagen we amper 2 vissen effe boven water komen.
Tijd om die lege buikjes te vullen met een lunch waarvan we wisten dat die in goede aarde ging vallen. De airco was ook welgekomen! Dus wij de Mc Donalds binnen. T is vakantie voor iets eh 😎
Op de gratis wifi haalden we de kaart binnen van de driftwood sculptures. Een soort van zoektocht op het eiland naar kunstwerken gemaakt met drijfhout. We zagen er eerder al rond Malahat en blijkbaar staat er niet ver van Victoria in het dorpje Colwood een gigantische mammoet (Maaike als je dit leest, zeker eens doen met Bas!). Sommige kunstenaars gebruiken enkel het hout zoals ze het vinden, anderen moffelen er al eens een vijs of wat houtlijm tussen maar hoe dan ook… impressionant. Alleen, niet makkelijk te vinden met de vage beschrijving en zonder 4G.
Soit, we vonden er een paar en reden op tijd naar onze nieuwe stek: de stacaravan van Catherine.
Ava droomde al maanden van rode kool. Die vonden we enkel in de eerste supermarkt in USA 2 maand geleden dus sindsdien werd elke pot rode bieten smachtend aangekeken maar hadden we nooit succes. Tot dus hier op t eiland. We reden al enkele dagen met die pot rood goud rond en vandaag was hét moment! Een zelfgekookte maaltijd met rode kool.
Terwijl papa varkenskoteletten en patatjes prepareerde & mama broer eten gaf en combineerde met wasmachines draaien, genoten de meisjes van een avondje liggen in de zetel voor een echte tv. De rode kool smaakte en de zachte bedden deden deugd!
Overnachting: 3 nachten in de stacaravan van Catherine in Black Creek. Zonder zwans de beste value for money van deze autoreis. 2 deftige kamers, een badkamer met wasmachine en droogkast (welgekomen want de onderbroeken waren weeral op), een grote living met open keuken. Overal airco… en rustig in de tuin zonder inkijk van het huis. Je deelt alleen de oprit en t zicht met een trailer die blijkbaar ook verhuurd wordt. Maar dus veeeeel groter dan de stacaravans die wij kennen en echt heel netjes ingericht!
Dag 96
Onze dagen in de stacaravan waren eigenlijk zeer huiselijk. We startten de dag telkens met een pannenkoeken ontbijt. We moeten die Ava weer wat vetmesten eh 🤨. Man wat kijken onze beide kids uit naar gewone boterhammen met tweekleuren choco.
We lieten Noah eerst nog een goeie dut doen in zn popup tentje en vertrokken pas rond de middag.
Eerste stop was een wandeling in Oyster River. In een parkje van een scheet groot moest een driftwood vos standbeeldje verstopt zijn. T beestje, Fergus genaamd, was al verschillende keren gestolen en geen enkele van de locals die we aanklampten, wist überhaupt iets over dat kunstwerk. Maar, een oude meneer op wandel wist iets veel beters… een mama beer met 2 kleintjes uit drijfhout iets verderop langs de kustlijn. Yes, dat hadden we op internet ook tegengekomen, maar de locatie werd niet gedeeld… dolgelukkig dat we die reuze grote sculpturen toch konden zien gingen we op pad.
Even later liep die oude man ons weer achterna om te melden dat er een echte beer gezien was op t wandelpad, of we dat al wisten?
Ik kan u zeggen… we liepen en liepen en liepen. 2u in de vlakke zon, wegsmeltend en we zagen gene beer! Gene echt maar ook niet die kunstwerken en we vroegen t echt aan IEDEREEN. De allerlaatste vrouw op de laatste meters toen t pad doodliep, zei dat ze die beren vroeger wel eens gezien had op een stukje privegrond en dankzij die tip… konden we ze alsnog traceren. Al zullen ze nooit publiek toegeven dat we misschien stiekem een poort opendeden en een wei door holden naar een stukje prive kampvuurkring waar de dieren ondertussen stonden 🙈. Maar die vos, nope die vonden we niet. We beloonden onszelf met heerlijke ijsjes.
Onze zoektocht bracht ons wel verder richting Campbell river langs een zeehond, cougar, dino, beer, mini beer en een prachtig all-in-one masterpiece met muurschildering en drijfhout zalmen.
We reden weer langs de supermarkt en besloten een heerlijke maaltijd te maken in onze keuken. Ons initiatiële plan was om naar het jaarlijks Salmon Festival te gaan. Er was daar s middags ook een wedstrijd waar ze van die Highland games deden en de strijd uitgevochten werd om de titel van beste kettingzaag kunstenaar. Hard te geloven, maar mensen kunnen hier leven als professionele kettingzaag bricoleur…
Maar, zij die ons kennen weten dat Christoph niet houdt van drukke plaatsen en al helemaal niet als het warm is, als we honger hebben en vooral niet als we niet goed weten waar we heen moeten. En hier zijn ze meer van “vage affiches” en “ongedetailleerde festival websites”
Dus, we reden terug en kwamen in een belachelijke file terecht met een brullende Noah die zn maxi cosi spuugzat was. De kip met rijst smaakte eens zo hard erna! Eindelijk “thuis”.
Dag 97
Ook na onze 2e nacht werden de meisjes gewekt met heerlijke pannenkoekjes. We besloten terug te rijden naar Campbell River. Misschien zelfs wat te zwemmen op een strandje?
We stopten terug langs t native kerkhof om nog eens van dichterbij te kijken naar de graven met totempalen en kunstwerken. Je ziet ook steeds meer aangepaste verkeersborden en anderstalige verwijzingen in t straatbeeld.
Erna gingen we nog een laatste keer op zoek naar drijfhout vosje Fergus dankzij een tip van de artiest vonden we hem uiteindelijk dan toch nog. Hij wordt sinds diefstal zoveel bewaakt in t visitor centre. Beetje saai 🙈
Ons echte doel van de dag was het Elk Falls Provincial Park. Hier gingen we bijna 3u wandelen naar watervallen, de suspension brug, een paar viewpoints. Niet dat de wandeling super lang was hoor… er waren ook 5 (!) pipi stops en tal van foto’s en gespeel daar in de schaduw… ik moet dan kiezen of de meisjes een paard zijn of een kitten. En dan melk uitdelen of worteltjes. Fictieve hoeven krabben ofzo. Bekijks hebben we zo wel met hinnikende kinderen.😂
Nadien stopten we even in Wallmart voor een late lunch. Opnieuw de missie van Echternach maar iets dat voor een stokbrood moest doorgaan, bananen en chocolade muffins verdwenen in de winkelkar. We aten alles buiten op in de paar m2 schaduw die toevallig onder t raam van de Mc Donalds take out was #kinderenpesten2.0 😅
We reden na de ruim late lunch nog even naar de Quinsam fish hatchery. Helaas bleek die na 15.30 gesloten. Bijgevolg moesten we op straat parkeren en t laatste stukje wandelen zodat we niet opgesloten raakten. Helaas kon je ook echt niets zien zo na sluitingstijd. Dus we wandelden met de buggy terug langs t water. Ineens dook een beer met zn vis de rivier in en zwom hij snel naar de overkant (waarvoor dank!). We piepten door het struikgewas, trokken een paar heeeeel verre foto’s met onze gsm en gingen dan luid zingend verder op de hindernissentocht met de buggy…
Terug in de stacaravan genoten de meisjes opnieuw van een halfuurtje Engelse tv terwijl ik de frisgewassen kleren wegmoffelde en kapotte/versleten alvast met pijn in hart deed verdwijnen. De spaghetti smaakte… en de meiden gingen flink zonder tambouren slapen.
We gingen er deze reis foutief vanuit dat we onderweg nog konden voorbereiden. Maar slecht mobiel ontvangst en wifi schaarste bleken toch wel echt de boosdoener de afgelopen maanden. En nu zitten we hier op Vancouver Island in motels/hotels met dagelijks wifi, maar is t laf of snikheet en moeten we ook nog huiselijke dingen doen zoals bedden dekken of afwasmachines uitladen, extra overnachtingsplaatsen zoeken, telkens in/uitpakken en schiet dat voorbereiden er precies ook een beetje bij in 😬. Maar bij die hitte kunt ge gewoon niet anders dan wegsmelten en rondhangen 🫣
Wat Port Alberni te bieden had, wisten we niet echt… wat we wel wisten, is dat het Pacific Rim National Park verderop ligt en dat dat een must see is. We gingen dus meteen na ons eerste nachtje hostel richting Tofino.
Bij t boeken van onze overnachtingen waren we van een kale zoektocht teruggekomen. Het park is zoooo populair dat je er niets meer kon vinden om te logeren, hence Port Alberni een uurtje verderop als uitvalsbasis. Gelukkig rijden wij graag en heeft onze auto ongelimiteerde kilometers.
De dag startte in de jeugdherberg met ons gratis ontbijt (achteraf bleek dat we toch ontbijtwafels van onze buren aten 🤪). Daarna hadden de meisjes nog eventjes een whatsapp date met nichtje Nore. Nore kreeg een rondleiding over t stapelbed, de encyclopedie uit het boekenrek en onze avonturen in kamertje 2. Geweldig toch hoe kleuters willen bellen met elkaar maar dan eigenlijk niks zinnigs te vertellen hebben 🤪.
Onderweg naar Tofino stopten we nog effe voor een korte wandeling naar grote cedar bomen. T pad was gans overgroeid en een beetje zoeken. En ja, de bomen waren groot. Beetje verwend als we zijn, vonden we die wandeling maar zozo na al dat moois van de afgelopen maanden…. Vermoedelijk wilden ze gewoon dat de mensen genoeg stopten en verzonnen ze een “highlight” 😂
Het Pacific Rim National Park visitorcentre was een must stop wegens totaal onvoorbereid (ahja en ook een kind dat pipi moest doen…. Man, wat was de mobilhome handig!)
Christoph vond een wandelboekje en ik probeerde de kids in hun explorer boekje te laten werken zonder heel de boel op stelten te zetten. Vader des huizes is niet zo een strandmens, hij haat ook warm weer… en nu waren we hier in een hittegolf in een park vol stranden. Meneer ging op zoek ging naar iets totaal anders dan het dagprogramma van de meeste dagjes toeristen…
Hij toverde een urbex wandeling naar 2 leuke sites uit zn hoed. Het was effe spannend want het wandelboekje deed zo precies alsof t kweetniehoegevaarlijk was, maar google stond vol met recente reviews en vertelde een heel ander verhaal. We waagden het er dus toch op. We konden nog altijd terugkeren als t niets werd. Later kwam uit dat Parks Canada niet mega pro is omdat mensen de natuur naar de sites vernielen in een poging de modder te mijden. En er ook iets te vaak mensen gerescued moesten worden die de weg niet vonden. Maar het was helemaal zoals google beloofde, een nieuw pas aangelegd plankenpad, verhoogd dus zonder modder en meteen dus ook zonder risico op verloren lopen. Wedden dat deze route aan Radar Hill vanaf volgend jaar mee in de brochures staat!
We kwamen eerst uit bij een verlaten radiostation… vol grafitti en Lia die al meteen riep dat ze nergens mocht aankomen. Die preek over tetanus spuitjes is bijgebleven 🤣. Een prachtige locatie voor fotoshoots. Moest dit in België zijn, er zouden nogal communiefoto’s genomen worden!
Even verderop werd t zo mogelijk nog spectaculairder. 10 feb 1945 vloog een canso bomber te pletter in de bossen rond Tofino. Snelle actie van de piloot zorgde ervoor dat alle 12 inzittenden overleefden en de 400kilo aan explosieven netjes aan boord bleef zonder vuurwerkshow. Ze maakten tenten uit parachutes en konden 11u later gered worden. Het leger kwam de explosieven ophalen, zette de gedumpte brandstof in brand maar had gezien WOII wel andere brandjes te blussen en liet het wrak achter.
De crash creëerde een modderige krater waarin het vliegtuig sindsdien ligt te verkrotten… ook hier weer een pak “i was here “ grafitti op deze 2e urbex locatie. Helaas ook zotten die erin kruipen en “aandenkens” meenemen… wij besloten de stevigheid van het wrak niet uit te testen (wat Ava en Lia saaaaai vonden van ons) maar namen wel een paar foto’s aan de buitenkant en deden moeite om de andere wandelaars uit beeld te houden. T was ineens toch wel wat druk, zelfs een bikini fotomodel shoot vond er plaats…
Na onze wandeling en een extra portie double chocolate muffins trokken we Tofino stad in waar we de speeltuin onveilig maakten en uit de paar food options de pizzeria selecteerden.
Het eten viel wat tegen en na nog een rondje speeltuin waar Christoph en een andere papa eerst effe de deathride herstelden, konden we tevreden terug jeugherbergwaarts trekken.
Alleen, ik wilde nog t strand zien. Logisch toch?!? We stopten voor een paar foto’s aan Long Beach… en laat ons zeggen dat het pootjebaden wat uitliep en we als een dief in de nacht met 2 spruitjes in pyjama + een zak vol natte kleren in t pikdonker weer naar Port Alberni sjeesden… net voor de road closure van 23u gingen we door de wegenwerken… luid geronk op de achterbank!
Dag 94
Na de stranden vandaag een dagtrip naar de andere kant van het nationaal park, namelijk de kliffen in Ucluelet.
We kwamen wat traag op gang. En dat lijkt wel een constante versus de mobilhomereis. Maarja, er wordt dan ook weer een pak meer gedoucht en ontbijten is niet meer on the go 🤣. Lia was snachts uit bed gevallen en Noah wel 10.000 keer wakker geweest dus mama kon wat uitslapen dn hangen gebruiken.
We reden terug door de wegenwerken en file naar Ucluelet. Daar een klein supermarkt drama want er was weer niets lekkers. We kozen weer katsjoe koffiekoeken en appelflappen wetende dat t amper binnen ging gaan… helaas geen stokbrood of pistolets ofzo.
We picknickten en startten erna de Wandeling naar de rocky bluffs. 6km, maar het zicht werd niet meer wauw dan bij de start. We zijn duidelijk te verwend geweest met al die prachtige wandelingen die dan totaal niet in een gekend park liggen 😅.
We sloten de dag af met nog een korte lus aan de vuurtoren. Geen wildlife te zien… jammer want dolfijnen en walvissen staan hier vaak op de menu 😎
Op zoek nr eten concludeerden we al snel dat we echt geen 40min op de wachtlijst wilden staan en dan nog eens 30min wachten op ons eten. Alles zat afgeladen vol dus we reden dan maar terug nr Port Alberni. Daar was het uiteindelijk te laat om meer te smikkelen dan ons fruit en de pizza leftovers… doodmoe kropen we weer voor de laatste keer in ons stapelbedje (en Lia veiligheidshalve meteen maar op de matras van broer op de grond)
Awaytodayblog 