We werden vroeg gewekt door de werkmannen die stipt om 7u begonnen in het huis naast Nicole en Joe. Het was dus niet te moeilijk om op tijd uit te checken ondanks t feit dat we weer veel te veel uitgepakt bleken te hebben 🤪.
Op de planning: Duncan totems. We kozen 1 van de sites met 3u gratis parkeren in het centrum uit en vonden gelukkig meteen een plaatsje. Het systeem is hier wel raar, geen parkeerschijf nodig maar je 3u gaat in vanaf dat je de auto achterlaat (oftewel volgens de locals wanneer de politieman de eerste keer passeert).
De totems vertelden allemaal mytische verhalen met een walvis, visarenden en beren. Steeds symbool voor bepaalde native stammen en belangrijke gebeurtenissen in het verleden. En t was niet moeilijk, je moest gewoon de gele voetjes op de voetpaden volgen en zo deed je een route door de hele stad langs de 40 palen van wel 4m hoog. Sommigen zo breed dat je je afvroeg waar ze die stokoude bomen toch vonden.
De meisjes vonden ons lunch adres de max: Ironworks creperie… je kon kiezen uit 4 soorten degen. Wij gingen voor original Belgian pancake mix. En dan die toppings… Het werd cream cheese met abrikoos, aardbei met slagroom, banaan met chocolade en ene gewoon met witte suiker. Maar we hadden evengoed voor gezouten pannenkoeken kunnen gaan met geitenkaas of vis/vlees. Zag er allemaal overheerlijk uit!
Netjes na 3u hadden we t wat gehad met de hitte en de totempalen & reden we in onze airco voiture naar ons volgende plekje!
Chemainus is een dorpje dat er als eerste in geslaagd is faam te vergaren owv muurschilderingen. Toen de houtindustrie op zn gat viel en na 120jaar de molen in Chemainus sloot, schakelde het stadje succesvol om naar toerisme. Dankzij de murals die in de jaren ‘80 op zowat elke beschikbare gevel gezet werden, verzekerde dit boerengat zich een internationale status als “mural town”. Heel veel verschillende stijlen verzamelden zich doorheen de jaren. Taferelen vooral over de geschiedenis van t stadje en de regio en minder als expressie van de kunstenaar. Maar hoe dan ook… de moeite om eens rond te lopen!
Toen het te warm werd en ijsjes niet voor genoeg verkoeling zorgden, doken we de zee in. Allee, het vrouwelijk gezelschap dan toch. De mannen vegeteerden terwijl in de schaduw. Christoph was een beetje moe van al die locals die maar praatjes wilden maken 🤪.
Rond 17.30 besloten we snel in te checken in ons motel. Dat was helaas ne dure tegenvaller. De 2 queensize tweepersoonsbedden waren aanwezig, maar verder moesten we t stellen met 2 handdoeken, 2 stoelen en ook maar 2 stuks bestek in onze “keuken” (tenzij ge kids met een slagersmes laat eten… want dat was er vreemd genoeg wel in onze kitchenette🤨) Achteraf bleek dat er ook maar warm water was voor 2 personen 🤪.
Gelukkig hadden wij geen plannen om zelf te koken. Er was net een Jazz optreden die avond en Ava had de hotdog en hamburgerstand van de plaatselijke Platsedoen gespot dus wij gingen sponsoren. De meisjes genoten en tijdens de pauze knepen we er tussenuit zodat de kroost toch niet te laat in hun bed zat… de gemiddelde leeftijd in t publiek piekte ineens weer 🤓.
Overnachting: Fuller Lake Chemainus Motel – geboekt via booking.com
Dag 92
We bleven geen seconde te lang in het motel en hopten terug Chemainus in. We deden het vervolg van de murals en namen een all day breakfast om de buikjes te vullen 🤪.
Onze volgende stek op Vancouver Island was Port Alberni. Daar reserveerden we een familiekamer in de jeugdherberg. Wel cool, want die is gevestigd in een oude kerk.
Het was wel eventjes rijden. Want we moesten 1,5u noordwaarts samen met – zo leek het wel – het halve eiland. Handig dat er zo maar 1 grote weg is telkens, maar dat maakt ook dat je wat last hebt van structurele files hier en daar…
Vlak voor het binnenrijden van Port Alberni stopten we nog even aan Cathedral Grove. Een super oud bos met bomen van wel 800jaar.
We deden 2 korte lusjes wandelingen die best toeristisch bleken. Ava slaagde er weer in om een bende Hollanders te vinden & een Canadees bompake dat Nederlandse ouders had… Content dat ze nog eens een babbeltje kon maken in “onze taal” 🤪
We checkten rond 18u in in de hostel en er werd meteen gevochten om de bovenste plaatsjes in de stapelbedden. Voor Noah lag er een grote matras op de grond. En om het feestje echt goed op gang te brengen, stond even later de brandweer aan de deur. De Nederlanders die in de suite naast ons verbleven, waren tijdens hun culinaire uitspattingen iets te wild gegaan onder de rookdetector. Wij trokken t stadje in voor een avondmaal.
Het grillresto op de pier had een heerlijke Thai dish voor Tine, een poutine waaronder de hamburger vermist was voor Christoph, een bord rijst met kip voor Lia & frietjes met kip voor Ava. Alleen, het strong Belgian beer bleek fruitig en met honing & de appel cider was werkelijk zo vies dat ik amper 3 slokken binnen kreeg…. Jammer.
We sloten de dag af met een optreden in de donut verkoopzaak. Er werd gefilmd en ongetwijfeld zijn wij in al ons enthousiasme op de lokale tv uitgezonden. Christoph smeet de meisjes dansend in de lucht en al snel stond er ook een klein jongetje met zn bomma aan t schuiven… die bomma liet ie staan, maar dat jongetje mocht ook van plezier kirren daar hoog in de lucht terwijl de rockmuziek uit de boxen galmde…
Overnachting: 3 nachtjes in Char’s landing hostel. Wij hadden kamer 2 met eigen sanitair maar er is ook een ganse suite waar je eigen wasmachine/keuken hebt en waar tot 10pers kunnen slapen. Die zag er netjes en nieuw uit! Geboekt via booking.com
Lia durfde uiteindelijk toch niet boven slapen en sliep onderaan. Nacht 1 ging dat goed, nacht 2 viel ze helaas uit bed en sindsdien was Noah zn vloermatrasje kwijt en mama bijgevolg ook haar halve matras🤪.
Na onze zalige avond in Victoria, wilden de meisjes meteen terug naar Maaike en Kelsey voor nog een dag plezier. Klein drama toen we vertelden dat die in Victoria blijven wonen en wij door moesten naar t huisje van Nicole en Joe.
We reden de scenic route langs de linkerkant van Vancouver eiland. Onderweg zouden we vooral stranden tegen komen en regenwoud bossen. T was dus kwestie van er ergens eentje te selecteren. Op goed geluk stopten we, maar t bleek een strand te zijn voor surfers en er was nog geen golf te bekennen alleen veeeeeeeel stenen.
Dus we bolden een beetje verder tot het Juan de Fuca Provincial Park. Het bordje China Beach Day Use Area trok onze aandacht en dankzij een reuze chanceke konden we meteen parkeren. Al was t met een klein hartje want er hingen meer borden van “thieves operate in this area” dan aanduidingen van de wandelroute tot het strand zelf.
Het pad was een deel van de 47km wandeltocht langs de kust waarbij je telkens onderweg op de strandcampings kan logeren.
Geladen met een rugzak vol picknick en onze tupperware pottekes bij wijze van improviste strandemmerkes begonnen we aan de wandeling. Steil door het bos, nog een hangbrug en dan afdalend tot op… een zandstrand! Yes eindelijk zand. We hesen de meisjes snel in hun badpakken en de pret kon beginnen!
Achteraf wandelden we dezelfde weg terug. Bekaf van onze dag, werd er niet meer veel gestopt onderweg naar Lake Cowichan. Zo lieten we bezienswaardigheid “eenzame grote boom” en unicum “mini bonsai boompje op een boomstronk te midden van een meer” aan ons voorbijgaan…
In Lake Cowichan was t reuze druk. Tubing is er enorm populair dus op de hele rivier dobberden zwembanden en zonnebadende vakantiegangers.
We wipten de supermarkt en alcoholwinkel binnen en gingen naar ons huisje. Eigenaar Joe verwelkomde ons en nog voor de mens was uitgepraat hadden de meisjes zich in de living geïnstalleerd met zowat al zijn gezelschapspelletjes…
We kookten spaghetti en probeerden tevergeefs de overactieve madammekes tijdig in hun bed te krijgen.
Dag 90
We ontbeten en bedachten hoe we de dag gingen aanpakken. Het beloofde weer een broeierig hete dag te worden. Om dan aan de rivier te vegeteren en constant een afdrijvend kind in een zwemband op te vissen, nope, dat was niet bepaald waar we zin in hadden.
We besloten naar de Kinsol Trestle te rijden (uiteraard een ideetje van de bouwkundige onder ons). Dat is een houten spoorwegbrug door de vallei waar ze nu een recreatiepad van gemaakt hebben. De weg er naartoe was al een belevenis op zich en met de mobilhome hadden we zeker gepanikeerd dat we fout zaten, maar onze wendbare 5deurs minivan sturen we overal door. Gelukkig bleek het effectief de juiste route en kwamen we netjes aan de parking uit. De wandeling was maar mini, maar dat vonden onze 2 paardjes niet erg. Ze gallopeerden en huppelden in draf langs de padjes terwijl papa zijn camera overuren draaide en mama paardentemmer speelde 🤣
Ons plan voor de middag werd afgevoerd zodra we in Duncan aankwamen. Zo buiten t bos overviel de warmte ons en t was echt niet gezellig zo wegsmeltend… We besloten naar Wall Mart te rijden, BBQ gerief te kopen en rustig terug te gaan naar het huisje met airco. De meisjes droomden al maanden van koekjes bakken, dus een koekjesmix werd in extremis aan de winkellijst toegevoegd.
We maakten waterbalonnen en speelden wat in de tuin, lazen in de koelte en deden dutjes. Terwijl de kok buiten stond te grillen, werden er binnen koekjes gefabriceerd. Iets minder dan de verpakking aangaf, want helaas zaten we met een deegpikkertje.
De ribbekes smaakten maar de Atlantische zalm bleek volgens de meiden de foute kleur en bijlange niet zo lekker als Maaike’s rode Sockeye zalm. En stiekem misten we wel een beetje de charme van onze houtvuurtjes met marshmallow dessertje.
Overnachting: 2 nachtjes via Airbnb. Joe en Nicole verhuurden de onderkant van hun huis via airbnb. Ergens in onze zoektocht naar overnachtingsplaatsen hadden we dan toch niet goed door gehad dat we dan Nicole rond 3u s nachts zouden horen doorspoelen of de Joe rond 6u zouden horen ontbijt maken 😅. De tuin die ze adverteerden bleek de voortuin te zijn dus je stond te midden van t kruispunt in uw badpak waterbalonnen te smijten bij wijze van spreken. Ze woonden wel heel rustig buiten dan de bouwwerf naast ons slaapkamerraam. Gelukkig werd er in t verlengd weekend niet gewerkt en was t dus enkel de uitcheckdag dat we vanaf 7u stipt meezing muziek hadden 😬
Onze eerste stop op Vancouver Island was Victoria. Ongeveer een klein halfuurtje rijden van de ferry stopplaats. We bleven 3 nachtjes logeren in een motel. Niks speciaals… je kent dat wel, zo een motel met tapijt in de gangen; liften die ruiken naar al het eten dat de mensen meesmokkelen naar de kamers; suites met netjes gedekte bedden maar gordijnen en kasten die een heel leven vertellen aan stiekeme scheuren, blutsen en builen; zeepjes en een badmuts om mee te smokkelen & zo een fake leren kaften boek met alle geplastificeerde foldertjes van bezienswaardigheden uit de buurt 🤣
Nu moet je weten dat wij nog nooit een hotel vakantie deden met de kids dus weinig ervaring hebben met hoe je “t meest efficiënt zonder heel uw hebben en houden, maar toch met genoeg spullen” incheckt.
Het werd uiteindelijk een zak per persoon in de minibus en dan telkens een transportzak met kleren voor de volgende dag over en weer.
En veel hebt ge hier niet nodig in een hittegolf. Trouwens ook niet veel waar we kunnen uit kiezen. Noah en ik hebben letterlijk 1 short mee & de meisjes hun t shirts die nog geen gaten of vlekken hebben zijn ook ver zoek. In onze rugzak zit nu standaard zwemgerief en een nieuwe set kleren voor Noah als ge hem weer es kunt uitwringen #zweterke
Op dag 1 reden we naar de Malahat Skywalk. Dat is een gloednieuwe toren die voor elk van t gezin wel wat bood. Niet goedkoop (kids onder 6j gratis gelukkig) Maar, de bouwkundig ingenieur keek zn ogen uit en voor de kids was er op t einde van de staptocht naar boven, een supersnelle glijbaan weer nr beneden!
Stiekem moest je 5j zijn voor de glijbaan, maar Lia was ruim groot genoeg. Alleen, t pateeke had niet goed vastgehouden en kwam zonder haar glijmat weer beneden aan. Dus die was wat onder de indruk en ging slechts 1x, Ava ging telkens op en af en uiteindelijk brachten we er bijna de dag door. Soms is er blijkbaar een wachttijd van 1,5u voor dat glijritje van amper 8seconden… maar wij gingen voor een dagje “waar voor je geld” en aten ook nog ijsjes en heerlijke worteltaart.
We sloten t park en reden naar Victoria zelf. We zochten een gratis parkeerplekje op aan de cruiseschepen en wandelden naar Fisherman’s Wharf waar er allemaal eethuisjes zijn. We kozen de pizzeria uit. Dat die toevallig ook een alcohol licentie had, was mooi meegenomen voor Christoph. Nadien wandelden we nog eventjes door t stadje langs de woonbootjes, wat streetart (letterlijk dan!) en een speeltuin… Uitgeteld ging de kroost slapen!
Onze 2e dag in Victoria gingen we op zoek naar het “Sooke Potholes Provincial Park”.
Het was een verlengd weekend (BC day… euhm wanneer krijgen wij es vrijaf voor Dag Van West-Vlaanderen 😂) en toen we aankwamen bijgevolg al aardig druk. We parkeerden iets verderaf waar het nog toegestaan was. Snel de zakken maken en dan eerst een wandelingetje naar een brug en waterval. Alleen, broeiende hitte en onder gemopper steil bergop…om dan te zien dat t zo warm was dat de waterval opgedroogd was. We baanden ons een weg terug naar de rivier. Onderweg kon je mensen al van de rotsen zien springen en in zwembanden zien dobberen.
We zochten een plaatsje waar we door konden waden zonder striptease (ik had immers in de rapte enkel voor de meisjes zwemgerief mee) en placeerden ons aan de overkant op een rustig steenstrand in de schaduw. De meisjes speelden met 2 stukken drijfhout, durfal Lia sprong erin als Ava gilde dat ze afdreef & Noah genoot van een picknick.
In de late middag keerden we terug. Onze auto stond er gelukkig nog zonder roos papierke ter waarde van 200€… amai, foutparkeren lachen ze hier niet mee!
We reden snel terug naar het hotel om onze mooiste kleren aan te doen. Rond 17u werden we immers bij Maaike, Kelsey en hun zoontje Bas verwacht. Maaike en ik zaten tot het 5e leerjaar samen in de klas en verloren elkaar ergens in t middelbaar uit t oog toen ik stopte met de Chiro en ook zij niet meer in Westerlo naar school ging… maar leve Facebook. En nu mochten wij dus gaan BBQen in hun huisje in Victoria.
De meisjes tekenden en knutselden en dankzij de hotellobby konden we zelfs een boek voor Bas “inpakken”. We kochten nog wat Belgische pintjes als bedankje en hup, we waren er klaar voor…
Het werd een heel leuke avons! Ava plakte als een kauwgum aan Maaike en genoot zooooo van het Nederlands spreken, de kleurtjes en stiften, het spelen met Bas in zn zandbak en zwembadje. Ava at voor 1x eens haar ganse bord leeg en vond Maaike’s zalm en patatjes de lekkerste van de wereld…Lia at wel 2 stukken van de vegan aardbei taart en riep dat t een perfect feestje was.
Maaike haalde een fotoalbum boven en we lachten met mn champignonkapsel en de toch wel dubieuze fashion tijdens onze lagere school carrière. Veel te laat lieten we de dames met de afwas achter. We lieten Maaike beloven zeker een seintje te geven als ze nog eens in België was!
Overnachting: 3 nachten in de Red Lion Inn and suites (Booking.com) – studio met 2 dubbele bedden en kitchenette. Er is ook een zwembad dat wij dus niet gebruikten 🤭
Onze citytrip in Vancouver was smelten bij meer dan 30 graden, dus elke dag volgde wat hetzelfde patroon: vertrekken in ons huisje vol plannen en bijsturen zodat we niet als een rode oververhitte kreeft eindigden.
We deden letterlijk niet meer dan telkens de bus nemen richting Stanley Park en dan op goed geluk onderweg eruit voor wat architectuur, muurschilderingen, terrasjes of ijsjes.
Vervolgens wegsmelten, onze kids in een waterspeeltuin laten afkoelen en verder tot de volgende waterspeeltuin 🥵.
Wel leuk trouwens, Vancouver is zo een groene stad vol parkjes, speeltuinen en fonteinen/waterhoekjes. Je kon echt verdwijnen tussen de bomen in t park of schaduw opzoeken in de woonwijken tussen de lanen vol hoge bomen! Helemaal geen grootstad gevoel!
De meisjes genoten van de vele ijsjes en af en toe sprongen we eens een community center binnen voor gratis fris water en een portie airco. Tijdens de hittegolf werd dat speciaal georganiseerd (en dus niet enkel voor de daklozen). Je kon ook zonder schroom in een bistro ijsblokjes vragen voor je camelbag of gratis drinkbussen laten vullen (ook al verkochten ze waterflesjes). In België is dat toch wel een beetje anders. Daar is t meer van “trekt uwe plan in die hitte”.
De Canadezen waren telkens heel bezorgd over Noahtje. Zodra er nog maar iemand (gaande van een oude bompa tot een Chinese mama) een streepje Noah in de zon zag piepen, maakten ze ons al attent op ons rossekopje.
Maar we werden evengoed aangesproken als Christoph te hard aan zijn muggenbeten krabte. Met nen hele uitleg over ontstekingen en mensen met het C-vaccin die meer infecties krijgen enzo 🙈
HOME SWEET HOME
We verbleven in een huisje in een Chinese wijk ongeveer 6km uit het centrum. Dat was zowat het enige betaalbare toen wij eindelijk uitgedokterd hadden hoe we onze laatste dagen zonder mobilhome gingen doorbrengen. Gelukkig had Mia’s huisje goede airco. We maakten dankbaar gebruik van de wasmachine en droogkast om onze valiezen weer vol “propere” (allee proper ruikende) spullen mee verder te nemen. En het bad… zalig om de kids af te koelen! Al werd er dankzij de blinden en torenhoge haag ook gewoon in onderbroek rondgelopen 🤭
Het deed deugd om eens allemaal in een andere kamer te kunnen zijn, een wc deur te kunnen sluiten zonder met uw knieën in de kleerkast te zitten, suuuuper snelle wifi te hebben om foto’s en blogs buiten te krijgen en gewoon kasten en schapkes in te richten en onze spullen te verspreiden.
De meisjes genoten van een Netflix avondje terwijl ik al onze bagage fixte en Christoph – net zoals thuis – een zetelslaapje placeerde en oogluikend toeliet dat ik precies met ons hele hebben en houden introk in dat huisje. 🤪
De keuken waarop ik al onze overnachtingsplaatsen gescreend had, werd niet echt gebruikt. Buiten 1 keer voor pannenkoeken en het uittesten van t brandalarm 🙈. We hingen de toerist uit. S morgens de supermarkt binnen voor echte krokante pistolets en donuts (contente kids!) & de rest van de dag alles on the go kopen omdat je toch niks fris kon houden en ne zweterige opgewarmde pistolet in plastic zak is eenmaal niet te vreten is volgens Lia.
De eerste avond sprongen we een echt Chinees resto binnen. Als de menukaart “vel van kip”, “levertjes” en allerlei andere delicatessen vermeldt die je niet kent, en de tafeltjes vol zitten met mensen die brabbelen in een taal die ge niet verstaat… dan weet je dat je aangekomen bent in iets echt lokaals! We kozen veilige dingen die we herkenden en genoten van een heerlijke maaltijd. Ava was vastbesloten te leren eten met stokjes en at toch wel een paar rijstkorrels 🤪
En eigenlijk was dat Chinees restaurant nog t beste van al. Het resto in Stanley park was wel OK maar niet meer dan dat, het bistrotje aan het spraypark had wel heeeeel kleine overpriced porties & het zogezegd beste hotdogkraam van Vancouver leverde een hysterische Ava op die een 2e losse voortand kwijtspeelde en nu geen hotdogs meer wilt aanraken….
4jaar geleden waren we ook 2x in Vancouver en hoewel deze keer heel anders was, konden we toch tevreden onze airbnb verlaten. Maar we kunnen dus perfect nog eens een week in Vancouver doorbrengen en weer heel andere wijken en dingen doen/zien.
EN NU?
Wel na Vancouver nemen we de overzet naar Vancouver island en touren we nog een kleine week rond in onze huurwagen.
Beste anders want ineens is dat valiesjes maken, in en uitchecken op bepaalde uren, geen frigo meer voor dingen zoals bakboter/frisdrank, geen wc on the go… maar ook wel altijd zachte handdoeken, grote bedden, een bad/douche om te “wellnessen” na maanden beperkt water…
DE ROMMEL VERDWIJNTRUC
We probeerden klein in te pakken, maar dat was een epic fail. We hadden immers al wat extra spullen verzameld en moesten inpakken in een manier die handig was in de huurwagen. We konden onze bagage gelukkig achterlaten in Vancouver en hoefden niet alles mee te zeulen om de auto te gaan ophalen (en Mia had zich maar een klein verschot zitten heffen om alles te stockeren in haar kelderke 🙈)
Na nog een voormiddagje murals gingen we op onze laatste dag met het openbaar vervoer terug naar de luchthaven om onze huurauto op te halen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ondanks alle online formulieren moesten we blijkbaar toch papierwerk doen gezien wij de voucher niet geprint meebrachten. En toen bleek dat de creditcard op naam van de hoofdchauffeur moest staan. En toch hadden wij met mijn kaart kunnen boeken en een auto gereserveerd met Christoph als enige chauffeur. En ik had mn Belgisch rijbewijs niet mee en kon geen hoofdchauffeur worden & daarna werkte de visa niet voor de waarborg die ze dan ineens toch nog wilden… maar de mop kwam pas toen we de auto zagen…in paniek holden we terug naar binnen om een grotere te eisen.
Maar bon, een minivan met 3 kids op de achterbank naast elkaar was een utopie. “De foto’s op internet zijn maar een voorbeeld mevrouw” ☹️
We bekeken wat modellen en gokten welke auto het beste zou zijn om onze vele zakken in weg te proppen. We hadden ook niet echt veel tijd over om nog te wachten tot ze een nieuwe auto gingen klaarmaken voor ons… We moesten immers tijdig bij de ferry inchecken en onze spullen stonden nog in Mia’s kelderkot.
Dus we besloten uiteindelijk om toch de toegewezen minivan te nemen. De zetels bleken helemaal onder de bodemplaat te kunnen verdwijnen en soit.. op hoop van zegen reden we terug Vancouver in voor een rondje puzzelen met bagage…
We stopten nog even in de Mc Donalds om de kids te trakteren en de buikjes te vullen. Met een ferry om 20u werd het te laat om in Victoria op zoek te gaan naar eten…
En onze valiezen en kinderen… die pasten perfect in de minibus 💪🏻 #oef #relatietestinhittegolf
Tot op t eiland!
Overnachting: Mia’s huisje via AirBnb
Activiteiten: app “Van Mural Fest” toont je de murals van de vorige edities van het festival dat telkens begin augustus gehouden wordt. Kan je tevens offline gebruiken wat wel handig is. Mount Pleasant is een goede start! Terwijl wij er waren, was er ook in English Bay een vuurwerkshow en airshow. Heel leuk, enkel het begon pas om 22u dus niet bepaald kindproof gezien we buiten t centrum logeerden… ons hotel van 4j geleden had ideaal geweest 🤭
Openbaar vervoer: dankzij de iphone maps vonden we altijd heel handig de juiste bussen en aansluitingen. Haltes worden afgeroepen of komen op t scherm dus schrik om niet te weten waar je eindigt zonder mobiele data om mee te volgen, hoeft niet.
Een wifi check later bleek dat je niet perse een compass card moet kopen, maar ook gewoon kan tappen met je visa/mastercard. Je hebt vervolgens 90min om over te stappen en te wisselen tussen tram/bus. Alleen, heel veel van die toestellen gaven een rood licht met onze kaarten… echt alle chauffeurs lieten ons zonder betalen door. En niet enkel ons. Als je een briefjekm i geld liet zien of riep dat je maar een paar haltes meewilde, deden ze hetzelfde. 1 chauffeur stopte zelfs aan de lichten om een ticket te printen “voor het geval er controle zou zijn”… chanceke! Dus tja… we reden veel gratis 😎
Wakker geworden in Marble Canyon en als eerste bolden we de camping af… Whistler here we come.
Ons ritje bracht ons langs de prachtige canyon, alleen mocht je nergens stoppen door lawine gevaar (jaja in de zomer evengoed stenen die op wandel gaan en die hele huizen, bomen en balustrades meenemen).
Iets verderop reden we door het Fountain reservaat. De meren en landbouwgronden van gisteren zijn nu vervangen door een dor stenig landschap. Over de rivier houten bruggen en dorpjes op de kam van de bergen. Idyllisch maar precies back in time. De mensen wonen oftewel in trailers en houten 1verdieps rechthoekige huisjes met een 5tak auto’s en half containerpark in de voortuin. Hier en daar een giga 2 verdiepskasteel met zicht op de rivier en vallei. Dat zijn dan ongetwijfeld de resorts net buiten de reservaatsgrenzen voor toeristen …
Lillooet lieten we rechts liggen (al denk ik dat we daar vorige keer bij Artisan Bakery een heerlijk ontbijt hadden) en we reden langs highway 99 (de scenic route richting Vancouver) verder. We konden nog eens genieten van goedkope tankbeurt in t volgende reservaat en bolden verder.
Haarspeldbochten, een motor die grommelde, grizzly beren op de verkeersborden… ineens zaten we in Zwitserland (met dan extra beren eh 🤪). Hoge naaldbomen, besneeuwde bergtoppen… op 2 uur rijden al super veel verschillende landschappen.
We hielden halt aan Duffey lake, een meer dat we vorige keer ook ruimschoots op camera vastlegden. De lokale native naam voor het meer betekent “vaststekende bomen” en inderdaad, het einde van het meer ligt vol drijfhout en je ziet door het glasheldere water ook allemaal boomstronken op de bodem. Mensen zwommen en waren aan t suppen met hun hond. Wij deden even onze evenwichtsoefeningen van de dag 💪🏻.
Daarna reden we verder Whistler in. Een ski resort in de winter en al even druk in de zomer. Wij wilden niet graag in de stad tussen alle toeristen liggen smelten van de hitte. Daarom kozen we een urbex wandeling buiten in het bos… in 1956 ontspoorde er een trein iets buiten de stad. 7/12 wagons waren niet meer te redden en liggen in het bos verspreid.
Ondertussen wordt de site vooral gebruikt door mountainbikers die er gevaarlijke touren uithalen & graffiti artiesten die het bos opvrolijken. Helaas ook wel op de bomen (al geloofde Ava toch effe dat er daar wifi was op de hotspot boom 🤭)
De meisjes wilden niet meer vertrekken want de wagons worden nu vooral ook gebruikt als klimparadijs voor jong en oud… Lia vroeg meteen of we nog zo een wandelingetje konden doen. En voor oma die al effe bedenkelijke ogen trekt als ze dit weer leest… No worries we waren zo voorzichtig dat Ava ons saai vond 😂. Een extra tetanusspuit was niet van doen 🤓
Na Whistler werd t steeds drukker en drukker. Vanaf Squamish zelfs file rijden tot in Vancouver. Reststops stonden vol, campings waren onhaalbaar wegens al maanden volboekt, stranden liepen vol dagtoeristen, wildkampeerplekken onvindbaar. De tijd tikte weg en we werden wat moedeloos. Die mobilhome moest immers nog ingepakt en opgeruimd worden.
Een carwash hadden we wel al gevonden. De mobilhome poetsen is een onmogelijke opgave zonder deftig materiaal en was in principe ook niet nodig, dus we beperkten ons tot het grootste slijk en stof afspuiten… de zetels met smosvlekken, het bestofte dashboard, den entree met platgetrapte cheerios of m&m kruimels in spleten hier en daar. Pfffff… het lijkt wel alsof we varkens zijn, maar heel de reis werd er dagelijks gekeerd en met dettol spray en natte doekjes gepoetst 🤪 #isditnulater
We hielden halt aan Stanley Park in Vancouver. Ons plan? Eerst de buikjes vullen en al wat inpakken, daarna verder op zoek naar slaapplaats. Noah vond het maar niks en brulde het kot bij elkaar. Echt tieren, roepen… en laaaaaaaang… niets hielp en wij zijn na de eerste weken toch al wel experts in ons manneke troosten.
Ondertussen was t al 20u en stonden we nog nergens met inpakken. Het park sluit om 23u dus we haastten en haastten en deels ingepakt, deels met nog meer rommel verlieten we Vancouver. In het pikdonker (dat is weken geleden) slopen we het park uit en we parkeerden ons uiteindelijk in een woonwijk op 1 straat van onze air bnb. in Vancouver zelf mag dat niet, maar in de buitenwijken wisten we niet zeker…Gelukkig kwam niemand ons storen….
Over de sfeer tijdens het nachtelijk opruimen & kuisen met halverwege denken “foert, we zien wel” zullen we t maar niet hebben zeker 🫣
Overnachting: Batton street aan de school.
Dag 83
Wakker worden van een gsm-alert dat er geschoten werd in de naburige wijk van Vancouver, panikeren dat ons plan niet haalbaar was. Pffff t was me wel een ochtendje.
Ik zou Christoph met de bagage en meisjes in een park met speeltuin achterlaten en de mobilhome samen met Noah gaan inleveren. Alleen we hadden nog meer bagage dan gedacht (door al dat geprop en snel snel voortdoen werd er nog niet veel weggegooid. Deze Van Gaelen houdt graag alles bij 😝). Bovendien moest er nog gedumpt en gepoetst worden, zochten we nog een vuilbak voor alles wat nog in de diepvries vegeteerde… ijsjes voor ontbijt, anyone? 😋
Ik besloot mn stoute schoenen aan te trekken en ging op zoek naar de conciërge van de school waar we geparkeerd stonden. Nu, de mens sprak amper Engels en werkte niet mee aan m’n “stockeer je bagage gratis”masterplan. Tweede slachtoffer was een man die om 7.30 zn planten stond te sproeien. Hij wist geen storage voor onze bagage maar had na 5min door dat zijn padje rond het huis de ideale opslag was voor autostoelen, een doos pampers, overschot van eten, valiezen vol propere en vuile kleren, etc. Yes, dat was waarop ik gehoopt had. De 4 zakken waar ik hem voor warm maakte werden er 7 maar bon… all good, we mochten onze bagage achterlaten en ‘s avonds weer ophalen. Liever zeulen van 1 straat ver dan half Vancouver door op metro/bus. Nu hopen dat Joe niet ineens een uitverkoop houdt met onze spullen en we na t inchecken in onze AirBnB alles netjes terugvinden in zn outdoor luggage storage room… en hopen dat de plaatselijke weerman zn zonnige voorspelling klopt en niet alles nat is straks 😅
We reden naar Abbotsford en vonden de rest area dichtbij waar we t laatste poetswerk en de dump konden doen.
Dan naar de verhuur maatschappij. Dan wordt t altijd effe spannend…
Net geen 20.000 km gereden op 80dagen. Ze zeiden niets van onze vastgetapte buitendouche of de zweet / zwarte pollekes vlekken die we niet uit de stoffen zetels hadden gekregen. Het halve ontbrekende servies gaven we netjes toe… en de gigantisch piepende deur nuja daar kon je niet omheen. Maar oef, we moesten niets bijbetalen!
Gelukkig deed de meneer de controle grondig want met wenende Noah was ik alle electro en de belangrijke spullen voor de dagrugzak in onze kleerkast vergeten… hadden we schoon gestaan zonder paspoorten, geld, etc.
Voila, de mobilhomereis zit erop. Nu een paar dagen in Vancouver en dan halen we onze huurwagen op voor Vancouver island… en die rijden we netjes de luchthaven binnen op t einde van de trip…
Leuk dat jullie meelazen tot hier. Stay tuned voor meer zou ik zeggen 😎
En voor de aandachtige lezer die nu denkt van “wat geen brokken”… jep, de vloek is doorbroken. Na getakeld worden aan een ravijn in Corsica, een steen door de ruit in Canada, een ontplofte runflat band in Noorwegen, een steen in de rem in Nieuw-Zeeland en veel blinkende ad blu of andere lampkes zijn we deze reis met voertuig 1 alvast gespaard gebleven van fratsen. Duimen voor de huurauto 🫣
We lieten de campground achter ons, keken nog vlug over onze schouder naar het meer en besloten verder af te zakken. Zoals altijd was voor 10u ons “zoek de beren” momentje ingepland 😅. En we hadden weer geluk…
We lazen gisteren in een brochure over Stewart & Hyder…. De route erheen is een 60km omweggetje en heet Glacier Highway. Je zou er garantie beren spotten… ha, klonk als iets voor ons… of we tot in Hyder konden geraken zonder Amerikaans visum was ons niet gans duidelijk, maar op z’n minst wilden we wel een kijkje nemen aan de meer dan 20 gletsjers die je op deze route tegen komt…
De mooiste en impossantste gletser kwam al meteen bij de start piepen: Bear Glacier.
We waren de route nog niet half of een schattige mama en cub kruisten ons pad. Yes, al 3 beren vandaag!
Stewart was een schattig dorpje. Prachtig zicht op de bergen en gletsjers & wat oude gebouwen. We deden de boardwalk, genoten van t zonnetje en gingen kei lekker eten in t enige restaurant van t dorp (de rest was failliet en te koop… net zoals het halve vastgoed van de “main street”.) De supermarkt daarentegen had verbazend grote voorraad. Wel alles handje contantje te betalen.
We informeerden in het visitor centre hoe t nu zat met t vervolg van de route . Om richting Hyder verder te kunnen rijden, was helemaal geen USA visum nodig. Hyder ligt immers op een doodlopend stukje weg. Je passeert enkel de Canadese customs op de terugweg. Dus ArriveCan moest wel owv Covid. Ze wisten wel te zeggen dat ook hier de zalmen nog niet toegekomen zijn (mid augustus pas) dus de bear viewing tour in Fish Creek was dan vermoedelijk ook wat minder spannend… Maar, we wilden eigenlijk wel graag gaan. Je kan immers niet altijd een spookstadje bezoeken. En Hyder is bovendien ook de toegangspoort tot nog een nieuwe gletsjer, Salmon Glacier, die met de auto te bereiken is… de laatste 5km tot Hyder en de grensovergang waren maar een formaliteit… dachten we. 🤨
Terwijl we in het restaurant op de gratis wifi onze ArriveCan probeerden in te vullen, kwamen we erachter waarom we dagelijks een mail krijgen. Volgens de Canadese overheid zou Noah nu in quarantaine moeten zitten en willen ze dagelijkse updates over zijn gezondheid… Lang verhaal kort, met Noah die zogezegd in quarantaine zit, mochten we niet de grens over als gezelschap. De optie was niet eens in t systeem vindbaar… wat is dat nu weer, kinderen onder 12j moeten niet eens in quarantaine 🙄
En ook wel een mop…. Max 2x in de week vinden we eens een paar minuten gratis wifi ofzo dus we kunnen helemaal niet dagelijks zijn gezondheid doorbellen of invullen. De enige vraag die ze stellen is trouwens of hij snot heeft. 🙈
Je kon dan wel t risico nemen om naar Hyder te rijden, maar wat als we niet terug door Customs Canada binnen mochten? Ons visum voor Amerika hebben we al terug ingeleverd dus technisch gezien mochten we niet in de USA zijn en je wilt ook niet vastzitten in een land waar je niet bent en er geen andere uitweg is. En gezien er ook geen wifi en mobiele data in Hyder is, zouden we zelfs geen ambassade hulplijn kunnen inroepen als t niet lukte met onze franke teut of puppy eyes.
Bovendien raden ze aan om met een mobilhome niet verder te rijden dan het bear viewing gedeelte rond Fish Creek… ongeveer 15km voor de gletsjertong van Salmon Glacier. De vraag was enkel of dat dat een suggestie of afdwingbaar gegeven was 😝 Soit, het universum was precies echt wel tegen dus we dropen af en reden dezelfde route terug mits nog een paar fotostops.
Maar echt een aanraden voor wie deze richting eens uitkomt. Check de self guided auto tour van Salmon Glacier & Highway 37A op http://www.districtofstewart.com
Een paar uur later stonden we dus terug aan de junction en gingen we op zoek naar de Meziadin fish ladder (die we dus vergeten op te zoeken waren op wifi en niet in guru stond, bijgevolg niet vonden). We namen een kijkje op de Meziadin Lake campground. Die camping was wel een echte aanrader: aan het water en omdat de zalmen hier eitjes leggen in t meer en de kreken (slechts 3 zo een plaatsen in Canada) is de kans op beren groot… Helaas we moesten verder…
We besloten vandaag nog een paar extra dingen mee te pikken en onze dag een 100tal kilometer in te korten. We zitten hier immers in een echt interessant native cultuur stuk van British Columbia.
We gingen op zoek naar de totempalen van Gitanyow (vroeger Kitwancool). De natives die we ondertussen tegen kwamen, staken allemaal hun hand in een peace teken op, zo van… “cool dat jullie naar ons dorp komen”. Prachtige totempalen… we staan echt versteld van hoe rijk de “aboriginal” cultuur eigenlijk is.
We hadden ons tevoren niet ingelezen over dit stuk Canada, t was immers enkel de route terug richting Vancouver, maar we zijn aangenaam verbaasd over al wat er te vinden is!
Na een berenpup zonder moeder in de buurt 😔, sloten we de dag af aan t stadje ietsje verderop. T was bijna bedtijd maar we deden snel nog de korte wandeling rond Gitwangak battle hill. Daar stond vroeger een versterkte vestiging waaruit de krijgsheld Nekt aanvallen coördineerde tegen naburige stammen voor eten, slaven en heerschappij over de handelsroutes. Bij aanvallen rolden ze boomstammen vanop de top van de heuvel naar beneden… we genoten van de nakende zonsondergang…
Dat is trouwens welgekomen, na Alaska met amper 3u nacht zitten we nu al dagen terug met het gevoel “dat het s avonds donker wordt”. Het lukt ook beter om de kids te slapen te leggen zo…
We reden naar het Centennial park van Kitwanga dat er voor gekend is dat je er gratis mag kamperen. Camphost Archie troffen we er niet, maar de meisjes knutselden een kunstwerk voor hem dat we achterlieten als bedankje.
We roosterden onze laatste hotdogs en marshmallows en gingen slapen… het geluid van de houtzagerij, die blijkbaar s nachts ook doorwerkt, namen we erbij. En buiten ne flauwe plezante die na zijne shift eens kwam boenken op onze mobilhome (en mij een hartaanval bezorgde van de schrik) stonden we daar goed.
Overnachting: Kitwanga centennial park. We stonden er met een 8 tal andere kampeerders. Vuurkringen, sanitair en gratis hout.
Dag 80
Tijd om verder af te zakken naar t zuiden. We vertrokken onder licht protest van de kroost (die echt wel kamphost Archie wilden ontmoeten en teleurgesteld was dat die mens zijn kunstwerk nog niet opgehaald had vannacht).
Rond ongeveer 9.30 kwamen we aan on The Hazeltons. De autostrade grenst aan New Hazelton en daar sprongen we het visitor centre binnen in de hoop meer info te verzamelen over de route van de komende dagen. T was weer van “daar staan alle brochures” maar… we konden er wel ook gratis dumpen en water aanvullen. Dus top!
We vonden een brochure over de regio en besloten al meteen een detour te maken langs de Hagwilget suspension brug en Kispiox, een dorpje met ongeveer 16 totempalen van wel meer dan 150j oud. Ahja, en ook een vosje dat kwam piepen…
We vervolgden de route en 70km verderop was t opnieuw tijd voor een zijsprongetje naar de Twin Falls en een gletjser. De wandeling was super kort en uiteindelijk duurde het hele pamper verversen/draagdoek stoppen/wandelschoenen aandoen verhaal weer 3x langer dan de daadwerkelijke wandeling 🤪.
Next, richting Smithers. Ondertussen was t al vrij laat en sprongen we de Mc Donalds binnen…. De meisjes hun ogen glunderden nogal.
Nadien was het tijd om kilometers te vreten. Buiten hier en daar een tankstation of een foto stopje voor een brug of standbeeld dat Christoph ongetwijfeld weer op google gaat loggen, viel er weinig te beleven. Lia deed een dutje en Ava luisterde verder met de koptelefoon naar een nieuwe lading luisterverhalen.
S avonds wilden we halt houden in PrinceGeorge, maar er was geen goede camping. Blijkbaar slapen de meesten op de parking van Wallmart, maar dat vonden we maar niets. Het RV park net buiten t stad is “adults only” dus ook niet bepaald een stekje voor ons… we reden daarom 15km door naar Buckhorn. We hadden immers een camping in de app gespot met goede reviews.
De camping op zich was minder idyllisch dan de beschrijving & de douches en sanitair werden gerenoveerd, maar we bleven toch gezien we de mobilhome nadien toch konden bijvullen/legen. Het “verwarmde” zwembad werd meteen uitgetest… Vader ging voelen en zou de zware avondtaak van het diner op zich nemen terwijl mama en de meisjes een uurtje mochten gaan plonzen… na een kwartier waren we terug met blauwe lippen. Verwarmd, my ass! Nuja, rond 20.30 is de zon ook niet meer bepaald van de partij 🤪
Overnachting: Bee Lazee RV park & Campground (34 CAD). Beetje verouderd maar bij goed weer heb je dus wel een zwembad!
Dag 81
In dat zwembad zagen ze ons ‘s ochtends niet meer terug. Het werd een warme douche en de mobilhome in richting onze eerste tussenstop.
Quesnel little people stond er in onze reis voorbereiding. Ik had al schrik dat Christoph één of ander dubieus dorp gevonden had met dwergen, maar het bleek iets veel coolers. In Quesnel hebben ze een paar jaar geleden een streetart project op poten gezet waar alle brandweerkranen veranderd zijn in een mannetje. Er zijn er 23 en tijdens onze zoektocht stopten we bij 17 ervan. De meisjes amuseerden zich rot in de zoektocht naar de krantenjongen, leerkracht, kapster, casino portier etc.
Www.downtownquesnel.com
Als beloning stopten we nadien in het waterpark achter het visitor centre waar we geparkeerd stonden. Opvallend trouwens, hier kan je vlot gratis parkeren in de meeste steden. In het park waren bovenop de speeltuin en het gratis waterpark ditmaal zelfs opnieuw picknicktafels & kampeer faciliteiten. De meisjes kwamen zeiknat mee terug naar de mobilhome. Afgekoeld en klaar voor de volgende 300km.
De stadjes die volgenden waren vooral een verzameling van oude roadhouses en antiekwinkeltjes. In “108 road house” hadden ze nog wel wat provinciale parken en een stadspark met spraypark in de aanbieding, maar de meisjes waren net flink verhalen aan t luisteren dus we besloten nog wat door te rijden.
Morgen moeten we immers die mobilhome ontdoen van z’n modderlaag & alles binnenin opfrissen en repareren alsof hij niet net 80 dagen afgeleefd werd door een bende wilde kinderen die sneeuw, zand, modder en doodgeklopte muggen achterlieten op elke cm2 van hun woonst 🤪
Ineens kwamen we een bordje “Marble Canyon” tegen en reden we terug naar een camping waar we – denken we toch – 4j geleden ook stonden. Er waren allemaal mensen in zwemgerief en we ontdekten Crown Lake. De meisjes trokken voor de 3e keer in de afgelopen 24u hun zwemkledij aan en gingen zwemmen… dat er ook nieuwsgierige eenden waren, deerde niet.
Er waren een pak families op de day use area, hier en daar wat vrienden met een vrolijke cigaret (cannabis is hier legaal dus kom je ook wel meer openlijk tegen)… Waar Ava maanden geleden nog huilde bij elke zwemles was ze nu vastbesloten over te zwemmen. Trots dat ze was dat ze verder durfde dan ze kon staan! En maar zwemmen… “kikker vliegtuig pijl” riep ze luid! Zwemjuf Tine was er dan wel niet om de vorderingen te zien, mama Tine stond trots op de oever 🤗
We dronken de laatste frisdrankjes en pintjes, sorteerden al wat vuile was, stookten t laatste hout op om te koken en begonnen al met wat opruim- en poetswerk. De meisjes waren teleurgesteld dat de Nederlandse kids naast ons niet kwamen spelen. Ava en Lia zochten telkens toenadering maar toen gingen die trienemiekes ineens rond 20u al slapen. Woeps, wij leven iets meer op t ritme van de wind en zon 😎
Overnachting: State campground Marble Canyon (18 CAD) – vuurkringen en picknicktafels, sanitair. Heel gezellig aan de rivier bij goed weer. Ook mogelijk als day use area.
Wij dachten dat we t slechtste stuk route achter ons hadden liggen. Tussen Chicken en Dawson City is er niks verhard en daarom rijden er velen met reservewielen voor zowel de auto als trailer boven/op/onder gebonden. Dat was dus hét stuk waar we tevoren het meeste zenuwen voor hadden (en jaja, zelfs een youtube filmpke over keken van mensen die al hun gehobbel online gezwierd hadden)
Maar, dat viel dus reuze mee. De weg was precies net geprepareerd. En t was alsof je als eerste van de dag een vers geprepareerde ribbeltjes skipiste afgleed… no problemo! Echt veeeeel beter dan de meeste wegen in de Yukon en Alaska.
Hangt vermoedelijk heel af van het weer de dagen voor je rijdt & van het verkeer dat er rond jouw periode op rijdt… geen sporen waarin je kon vastzitten en amper modder bij ons ondanks de regen.
Maar vandaag… ha, de wegenwerken net buiten Dawson City hadden de hele route in 1 groot modderbad veranderd. Nochtans zou heel de route verhard moeten zijn… maar nee hoor. Als ze een weg een meter ophogen tegen de overstromingen, zit je uiteraard gewoon in t zand tussen de bulldozers en pletwalsen. Onze mobilhome moest hard werken!
We glibberden, gleden en waren blij dat we er zonder kleerscheuren weer uit kwamen. En… t is niet dat ge een andere keus hebt hoor… 1 weg, that’s it… niks omleiding mogelijk. Er is gewoon maar 1 route telkens hier in de afgelegen gebieden!
We waren niet helemaal op ons gemak. En ik was stiekem blij dat Christoph reed zodat t al zeker niet mijn schuld kon zijn als we vast zaten…. Voordeel is anderzijds wel dat er bij van die wegenwerken dan op zn minst wel genoeg monstertrucks in de buurt zijn om u eruit te trekken als ge -ondanks de pilot car- toch een slippertje maakt ergens tussen modderpoel x en mulle zandstrook y…
We snapten ook meteen waarom er hier zoveel (mobilhome) carwashes zijn…. Onze lichte mobilhome was een donkerkleurig zandmonster geworden….
We deden iets van een 500km… best saai. Vooral toen we dan ook nog eens een giga onweer op onze kop kregen…
Onderweg wandelen aan “5 fingers rapids” lieten we dan ook vallen. We stopten enkel hier en daar voor wat foto’s en een stukje gebak (maar de marketing van Braeburn was weer beter dan t daadwerkelijk stuk bananencake… echt bakkers, rep je naar hier!)
We stopten in de visitor centre van Whitehorse voor wat extra brochures voor onze laatste trek naar beneden… van hieruit is t nog 2400km en we hebben nog een kleine week dus wilden tevoren weten wat eventueel goede tussenstops zijn. Vorige keer was Yukon vooral heel desolaat en sjeesden we erdoor zonder goed te weten wat of hoe. Dat wilden we nu proberen te vermijden. Bovendien is t “terugrijden” ook een hatelijk gevoel zonder tussentijdse doelen…
We kozen een echte campground zodat we nog eens konden dumpen en deftig douchen enzo. Het werd er eentje aan de Miles Canyon buiten Whitehorse.
Overnachting: Pioneer RV park – in 1 van de RV sites bovenaan waar t rustigere is (37 CAD – incl 1gb internet en 2 shower tokens van 8min). Heeft ook deftige laundromat, carwash en klein winkeltje. Tanken is 0.03ct goedkoper voor kampeerders. Bon, toch 4 CAD bespaard 🙈
Dag 77
De ochtend startte met een wandeling aan Miles Canyon. Suuuuper mooi! Helaas deden we niet de hele trek naar de oude stad. Maar alles rond Schwatzka lake en de canyon leek echt de moeite…. De rivier is helemaal appelblauwzeegroen, echt als in een sprookje.
Erna reden we naar SS Klondike waar we de boot gingen bezichtigen. De film in het visitor centre was heel leerrijk. Je kreeg een goed beeld over de goudrush en de rol van de overzetboten. De meisjes haalden een extra tag op voor hun ketting en speelden een folklore spel.
Daarna begonnen we aan de Millenium trail. Een lus van 5km lang de Yukon river. We wilden die wandeling snel doen en dan met de kids naar het zwembad. Maar bon, dat plan werkte niet helemaal zoals gedacht.
We wandelden langs graffiti kunstwerken, lazen alle gedenkplaatjes op de talrijke bankjes onderweg, vonden doodlestones, deden de fitometer, namen een kijkje aan de vistrappen. Het was veel te laat eer we terug aan de mobilhome kwamen en honger als een paard hadden 🤭. We besloten na het leegroven van de frigo te starten aan het eerste stukje van de terugweg in plaats van te gaan zwemmen.
Helaas zijn de hotsprings waarvoor Whitehorse zo gekend is van eigenaar veranderd en zijn de Takhini Hotsprings (onder de naam Eclipse hotsprings) nu een 18+ domein geworden… We konden dus enkel terecht het sportcentrum met gewoon zwembad. In 2023 zouden ze een familiezwembad openen aan de hotsprings, maar de bouw is nog niet eens gestart…
We zagen na een uurtje rijden onze eerste beer. Amai dat was al weer super lang geleden! We kunnen ons zelf niet herinneren of we wel daadwerkelijk ergens een beer zagen in Alaska zelf… (onze tellijst zegt enkel door de verrijker aan de Harding Icefields… en tevoren maar zo een schrik aangepraat krijgen van die ganse hordes wilde Alaska beren 😜)
We reden tot in de buurt van Teslinlake en gingen kamperen op de Yukon state campground zodat we een kampvuurtje mochten maken. Het werd steak stroganoff op t vuur met een dessertje van crispy marshmallows!
Overnachting: Teslin Lake – Yukon state campground 20CAD via gratuity enveloppe. We blijven er over verbaasd hoe proper die campgrounds blijven ondanks de lage fee. Gratis brandhout is in Yukon heel normaal. Je moet alleen zelf klieven 🤟🏻
Dag 78
Tijd om te starten aan het vervolg van de terugrit. De eerste 200km die we nu moeten doen, reden we al eens…. Je rijdt hier ongeveer 80-90 km/u dus rond de middag hoopten we opnieuw in Watson Lake aan te komen waar we iets minder dan een maand geleden ook waren.
We lachen er wel eens mee dat we altijd veel beren zien voor 10u s morgens en zo ook weer vandaag… eerst een eenzame beer waar we niet voor konden remmen… (no worries niet dat we hem platreden ofzo, gewoon dus geen foto’s)
En dan… jackpot een mama en 2 mini’s aan de overkant van de “autostrade” net op een rustige plaats. Onze telelenscamera klikte en klikte. En de meisjes konden achterin meegenieten!
We reden terug door gebied rond Teslin dat een maand geleden overstromingsgebied was. Nu zagen we hen de dijken van zandzakjes weer afbreken. Enkel de kapotte auto’s/ trucks die langs de iets hogere bermen geparkeerd stonden & de aangespoelde bomen, die her en der gesprokkeld lagen, herinnerden aan de waterellende…
We draaiden vlak voor Dawson Lake de Stewart Cassiar Highway op. Zo rijden we niet 2x dezelfde Alaska Highway route naar het zuiden. We wilden tanken maar t was een raar gedoe en bon, we besloten nog 100km verder te gaan en bij t volgende dorpje te tanken… Good Lake Hope… dat klonk goed!
En je kan t al raden… dat was een tankstation op onze kaart, maar in t dorp woonde amper 28man. Tankstation enkel een paar uurtjes open op maandag middag, woensdagochtend en donderdagmiddag… 3x raden wanneer wij daar aangetuft kwamen met een naftbak die wel een tankbeurt kon gebruiken… juist ja, woensdag middag… we moesten kiezen. Ofwel 100km terug ofwel nog 140km verder… Ik was ineens jaloers op de mensen die we onderweg tegengekomen waren die een kratje naft uit hun koffer tevoorschijn toverden. We waren ze nog bij geen enkel tankstation tegengekomen, maar ineens zagen we op de route wel 2 auto’s die bijvulden met iets wat op een groot wijnvatje leek… slimme mensen dus 🤪
Wel, t waren spannende 140km. Deed me effe denken aan die keer dat we in Zuid Afrika een uur reden en dan aankwamen aan een tankstation zonder naft. Ik had al een heel plan verzonnen hoe Christoph ging moeten liften (maar wel de berenspray mee kreeg) 🤪. Maar, die 140km lukte en t naftbakske dronk gulzig 380€ leeg aan de pomp… dan weet ge dat dat rood knipperend alarm lichtje niet veraf was🤓
Daese Lake kreeg tot 3x toe bezoek van Christoph in de supermarkt, maar bon. We hebben weer melk en ineens ook 2 lichtgevende tandenborstels die aangeven hoe lang er gepoetst moet worden.
We voelden ons fris genoeg om nog een stukje verder te rijden en sjeesden langs prachtige meren, een eland in een meertje, wat “wilde” paarden en een camioneur die wel heel scheef langs de weg stond naar Kinaskan Lake. Opnieuw plaats zat op de campground…
We kookten eindelijk onze rode zalm die we kregen op t strand in Kenai…Njomnjom!En we klonken op het verbreken van ons dagrecord beren spotten… yes, 7 zwarte beren vandaag!
Overnachting: Kinaskan Lake Provincial campground – betalen aan de camp host – 20 CAD
Aanrader ondeweg is ook Boya Lake. Super leuke camping mer klein speeltuintje en kajaks (20 CAD – 2u – gratuity enveloppe). Maar voor ons te vroeg op de dag en midden in de zoektocht naar naft dus niet echt op ontdekking gegaan
De eindspurt is ingezet. Vanaf vandaag zijn we mentaal “aan het terugrijden”. Alaska zit er bijna op… en dan is t rijden om de mobilhome tijdig in te leveren… vreemd wel, want anderzijds zijn we wel nog een maand van huis…
Ik weet niet of t daarom was, maar vandaag was zo een beetje een beu-dagje. We sliepen uit, douchten met z’n allen en begonnen dan aan de uittocht van Glennalen naar Tok. Onderweg was er niet veel om te stoppen. De meisjes jengelden wat achterin (de verveling begint soms de overhand te halen ondanks nieuwe luisterverhalen of snel verzonnen knutselactiviteiten)
In Tok wipten we snel de liquor store binnen en gingen we op zoek naar brood. Gezien het al na 14u was “lunchten” we in de mobilhome ipv nog eens een bezoekje aan Snelle Eddy z’n restaurant. Verveeld dat de wifi van t visitor centre niet werkte voor een foto backup, werd er een middagdutje ingezet.
Vol frisse energie startten we Daarna opdracht “zoek de schaar”: onze missie om een kapper te vinden voor Christoph (die er bijna als vader Abraham uitziet). Google gaf 2 opties… We reden eerst naar optie 1… Helaas voor Christoph kluste kapster CJ ook bij als hondenkapper en blijkbaar was ze net bezig met een poedel. Ze kon Christoph er niet tussen nemen. Hij vond t niet eens zo erg na een blik in haar kapperszaak.
Kapper 2 was niet open… wie weet wat hadden we daar getroffen…Bon, niet dat we t niet geprobeerd hebben hem terug toonbaar te maken eh 😝.
We besloten een beetje verveeld om dan maar meteen naar Chicken door te rijden. Zodra we Tok uitreden viel ook het gsm signaal weg… gezellig. Tot zo ver ons plan om de “ArriveCan” grensformulieren in te vullen met de laatste 0,5GB die ons restte op onze Alaska simkaart. Je moet van de Canadese douane immers het uur opgeven dat je de grens over gaat… en dat weet je met deze wegen gewoon niet in te schatten! Dus we rekenden wel stiekem op ontvangst…
De weg was onverhard en slecht, hier en daar zelfs gewoon spleten van het vriesweer die hele barsten gemaakt hadden. Dus we reden rustig en stopten af en toe langs de viewpoints voor de infoborden om de weg wat te breken…
Chicken was werkelijk slechts 3 gebouwen en 2 RV parks groot. Er woont daar amper 15man. Ooit gestart door een vrijgevochten vrouw en haar 8 kids… en t ging ze voor we wind. Sue is nu vooral gekend als eigenaar van zowat alles in town en beroemd voor haar taarten! Maar je moet het ze nageven, de merchandising is hip, de naftprijs aanvaardbaar voor een afgelegen gehucht (6,09$/gallon) en vooral… t saloon is tof gedaan zo met alle petjes tegen t plafond. En t is nu niet dat er verder veel te beleven valt… dus de meesten stoppen wel eens voor een pintje.
Maar dus, ons lumineuze idee om daar in t visitor centre nog eens na te vragen of het vervolg van de weg vlot te doen was voor mobilhomes… haha….wat een mop! Er was geen visitor centre en eveneens geen gsm ontvangst of wifi in t dorp… alle daar bij die 3 gebouwtjes 🤪
We bezochten eerst even de camping en de bijhorende dredge, maar besloten toch om niet in t RV park te overnachten. Dat was gewoon een parkeerstrook vol mobilhomes. We reden naar t saloon waar je blijkbaar gratis mag staan… duidelijk the place 2 be voor de hippere kampeerders die nog een pintje willen… We aten… kip… passend toch 🤪
Overnachting: Chicken Saloon – in principe moet je even melden in t saloon dat je er staat, maar we zetten ons gewoon mee in t rijtje. Het cafe serveert Sue haar beroemde eten, maar breng zeker een volle portemonnee mee! Wij kochten smorgens een take away koffie, flesje Minute Maid en stuk kersentaart en waren 18€ kwijt. Een simpel ontbijtje startte aan 20$ per persoon voor 2 eitjes…
Dag 74
Vandaag op ons programma: Top of the world highway. Een afgelegen route die enkel in de zomer open gaat en een deel met een gratis ferry af te leggen is.
Het regende dus de wandeling net buiten Chicken skipten we. Die goud dregde zoeken we dan wel eens op op t internet 🙈. 1,5u in de regen zagen we geen van beiden zitten met zeurende kids, maar vooral… hoe slechter t weer, hoe modderiger de route en we wilden nu ook geen risicos nemen en terug 100den kilometers moeten omrijden omdat de mobilhome niet doorkon …
15 mijl verderop de route stond de 3e en laatste dredge, maar die moet ofwel helemaal overwoekerd zijn door planten ofwel toch helemaal niet dicht bij milepost 86 staan, want we vonden niks.
We reden in colonne met 4 andere mobilhomes, maar toen die allemaal aan de kant gingen, sjeesden wij als eersten naar de Canadese grens.
De mevrouw was super aardig en we mochten op de gratis wifi onze formulieren invullen. Oef, daar hadden we wel wat op gerekend! Ze ging zelfs speciaal het systeem resetten zodat we konden inloggen. Enkel ons pas gekochte brandhout moesten we achterlaten. Jammer, maar bon… Christoph mocht zijn Alaskaans bier houden, ook al iets zeker 🤣
We reden verder richting Dawson City de Yukon in. We hielden halt op de camping voor het stadje. Daar is immers een ferry kerkhof dat we wel eens wilden zien.
Tijdens de hoogdagen waren hier tal van ferry’s die de overzetten aanboden, toen eenmaal de brug en trein in Yukon arriveerden werd de route een pak minder gebruikt. Op zn outbacks hebben ze toen die tientallen overzetboten gewoon in het water gelaten en te pletter laten varen… tja, dat is wel typisch van hier. Alles dat niet meer gebruikt wordt, laat je verkrotten en verroesten. Of het nu een tankstation is (dat wij zouden saneren) of een oud restaurant… het staat hier vol met “urbex” locaties… of wrakken van trailers, mobilhomes, mijntoestellen, auto’s. Het hoort erbij!
We besloten op de staatscamping in te checken en kaapten t plaatsje naast de speeltuin weg. We deden eerst de totaal overgroeide wandeling op zoek naar de scheepswrakken. Die begon reuze avontuurlijk (zie foto) maar was nogal overwoekerd dus we moesten goed zingen om eventuele beren of elanden niet tegen te komen.
Erna speelden we op de camping. Mama en Lia knutselden terwijl papa en Ava vuur maakten… Christoph en ik genoten tot kot van de nacht van ons vuurtje… kunnen we dan aub een grote tuin met vuurkring en voorbijkabbelende rivier aan onze wishlist toevoegen 🤭
En de zonsondergang na 23.30… die had hier zelfs een gouden randje!
Overnachting: State campground Yukon River aan de overkant van Dawson City – 20CAD via gratuity enveloppe
De gratis 6min ferry kan je ook te voet nemen. Hij gaat 24/7 (Behalve vrijdag 5-7). Dus je kan evengoed toch nog t centrum in. Op zaterdag was t bovendien farmer’s market tot 16u… wij troffen zondag vooral gesloten dingen, maar er is vast meer leven in de brouwerij op andere dagen! Wij wisten alleen niet dat t zaterdag Parks Canada day was geweest en vermoedelijk veel mensen daarom op zondag effe wilden uitrusten
Dag 75
Oef, het water was niet te ver gestegen en de ferry boot bracht ons netjes op 5min naar Dawson City… en daar hadden we een strak plan! Goud pannen!
We hebben de afgelopen jaren enorm veel National Geographic gekeken… gold rush, gold diver, extreme gold miners … en we dachten… dat kunnen wij ook. Dus aan t visitor centre vroegen we een gratis goudpan op, we keken de bijhorende youtube tutorial en wij naar claim nr 6! Dat is een stukje land aan de kreek waar je recreationeel mag goud zoeken… en de gold fever had ons al meteen te pakken want Ava maakte wilde plannen voor een gouden standbeeld en wilde weten hoe we al die klompjes zouden vervoeren 🤪. Lia zocht in de voorraadkast de grootste plastic zak uit (en verstopte blijkbaar een giga steen met gouden schitter voor de boeven in mn kleerkast, maar dat is een ander verhaal)
We probeerden en probeerden maar bleken talent noch geduld te hebben. We aten hotdogs op de picknicktafels, legden ons oor te luister bij de buren, maar noppes…
Iets voor 15u vertrokken we snel terug naar Dredge nr 4 waar we een ranger tour geboekt hadden (30CAD- wij betaalden braaf tevoren maar mensen die toekwamen om 15u mochten ook mee en werden gewoon gevraagd achteraf eerlijk te gaan betalen, ik verwed er een goudklompke om dat die 2 auto’s dat NIET deden 🤨).
De meisjes waren ongeduldig om binnen te mogen en lieten de Engelstalige uitleg over hoe zo een dredge werkt aan zich voorbij gaan. Ava mopperde luid dat ze t stom vond en wilde vertrekken… Christoph zn ingenieurshart maakte sprongetjes en had nog uren kunnen luisteren en rondkijken. Tjah, t kind heeft maar half zijn genen eh 🤭.
We hingen nog wat rond in de “goud straat” en stopten nog een paar keer voor de vogelhuisjes die we overal vonden. Blijkbaar voelt een bepaalde mijner zich wat schuldig dat ze om te kunnen mijnen alle bomen moeten vellen (en soms in brand steken zodra t begint te vriezen zodat de grond bewerkbaar blijft). Jim plaatst nadien nestkastjes om de vogels toch weer een thuis te geven…
We reden terug naar Dawson City met onze goudpannen en besloten een restaurantje te zoeken. Op zondagavond leek t daar wel verlaten en we eindigden in zowat de enige optie “Fish n Chips”. Christoph bestelde een steak die op een croque kwam (?) en de meisje vulden hun buik met melk en fruitsap en konden nadien hun kabeljauw niet meer op omdat het zoooooooo lang had geduurd (dixit Ava).
De kids wilden nog een ijsje, maar met 15 wachtenden voor ons, dropen we t af… T werd een mobilhome diepvries ijsje!
Nadien reden we Dawson City uit, want we opteerden ipv de ongezellige stadscamping voor de state campground 11km verder.
Overnachting: State Campground – Klondike River – 20 CAD gratuity enveloppe (Telkens 2 CAD goedkoper als je online boekt maar we hebben geen Canadese simkaart en free wifi hangt hier niet aan de bomen)
Awaytodayblog 