Natuurdomeinen – Pagina 2

wo 11 nov. 2020 – door papa Christoph

https://www.west-vlaanderen.be/domeinen/bergelen

Speelbos met open plekken met speelhutten en een doolhof met levende wilgentakken
Avontuurlijke speelterreinen voor kinderen en voor kleuters
Wandelen, vissen en vogels observeren

Vandaag op aanraden van richting Gullegem gereden, naar Bergelen. Het provinciaal domein bereikten we via de Hemelhofweg waar op het eind een recent aangelegde waterdoorlatende parking ligt. Dit is ook de beste locatie om de lokale Brasserie Bergelen te bezoeken. Met Covid-19 was deze weliswaar nu gesloten. Het domein omvat een visvijver/natuurvijver waar rond gewandeld kan worden, de bergelenwandeling (2,3km). Wij deden de iets langere en minder uitgeruste Mountainbikeroute/ aardeweg kwestie van de kinderen in het bad te kunnen steken :-).

Om een betere start te maken dan ons hou je de Brasserie Bergelen aan je rechterzijde en verdwijn je zo snel als de wind de natuur in. Dit om het mooie en aanlokkelijke speelterrein voor je kinderen af te schermen aan het begin van je wandeling.

Op het parcours passeerden we een brugje waarvan de structuur nader onderzoek vroeg en ook de omegabeugels werden beproefd op hun speelwaarde. In de voorbereidende fase van onze wandeling was het inpakken van laarsjes aangewezen geweest. We passeerden een paardenwei met bijhorende droomhoeve en kwamen uiteindelijk aan bij een depressie in het landschap, alwaar een kleine gids in spee aanstalten maakte om aan haar uitleg te beginnen.

Althans gidsen dat dachten we. Veel uitleg over de wadi en het ponton kregen we niet. Het ponton werd een speeleiland, het wandelpad een danszaal en de vijveroevers een behendigheidsparcour.

Tot we bij een meerstammige wilg kwamen. Het kabouterhuisje in papa’s hoofd, de boomhut in mama’s hoofd, een oneindige speeltuin in de kinderen hun gedachten…of hoe engeltjes, bengeltjes worden.

Het lumineuze idee om een fotoshoot te doen in de boom, een prachtige locatie, bleek achteraf niet zo’n goed idee gezien de kinderen weigerden, ik vertel goed, weigerden de boom te verlaten. Uithalen en doorstappen werd door de kinderen begrepen als het startsignaal van een huilconcert en een zitstaking op de weg. Als ouder leer je op zo’n moment dat je meer kans hebt om de steen naast je kind te doen bewegen dat je kind zelf.

Plan B. van Bauwens ==> op de schouders laden en afleiding zoeken. Die vonden we in de rust van het vogelspottershuisje en even later op de uitgebreide speeltuin waar de kinderen zich uitleefden tot het tijd was om naar huis te gaan. Het speelbos waar we de eerste wilgengangen van zagen konden we niet meer doen en zijn een uitnodiging om later nog eens terug te komen naar Bergelen en zijn 60 hectare natuur met speelelementen.

12 september 2020 – natuurgebied – zeer groot

De Ijzerboomgaard in Diksmuide, die moet je eens bezoeken! Daar begon het allemaal mee. Volgens googlemaps is het vanaf ‘je locatie’ een uurtje rijden, wat het natuurlijk weer te motiveren maakt om in de auto te springen. Diksmuide opzoeken in Google leverde prachtige foto’s van de ijzertoren en de dodengang. En Tine was vroeger nog naar iets geweest daar in de buurt met een collega van de fotografieles, De Blankaart. Genoeg inspiratie om er een dagje van te maken en op weg waren we…

Met de ijzertoren in het vizier begint het te dagen, de dodengang, oorlogsmuseum en ijzertoren gaan druk zijn. Misschien eerst eens gaan zien naar ‘De Ijzerboomgaard’ die er net naast ligt? Even allemaal uit de auto… prachtige grote speeltuin, maar misschien wel iets voor vanmiddag, niet? Voor als de kinderen al wat moeier zijn van te gaan wandelen. Eventjes nog allemaal terug in de auto … ‘De Blankaart’ here we come!

Een verhaal van houtsculpturen, een kasteel, lepelaars, een vijver, het belang van voorbereiding en planning, buggyproof wandelen en lekker eten.

We startten de wandeling aan het bezoekerscentrum dat zich in het Blankaartkasteel bevindt. Houten sculpturen, op zoek naar eekhoorns, de expo ‘het terug uitzetten van de otter’ en een kleinschalige waterzuivering. Wat wil een mens nog meer.

Na het kasteel kwamen we aan bij de vijver. Het open water is onderdeel van een moerasgebied waarop heel veel vogels zaten. Via de kijkhutten, de pontons en de paden hadden we een prachtig zicht.

Doorheen het Blankaartmoeras en langs de Blankaartvijver kan je volgens de website kindvriendelijk wandelen op plankenpaden en in alle rust de dieren en talrijke vogels, waaronder lepelaars, bekijken zonder deze te storen.

Achteraf lazen we op de website dat de paden niet altijd buggyproof waren….uit ervaring zelfs een beetje niet kidsproof 😉

En terwijl papa de buggy door De Blankaart loodste, zagen de kinderen dat het goed was.

De blankaart is een gezond natuurgebied (lees een grote verscheidenheid aan champignons die ons championnetje aanduidt)

Even later veranderde het pad in een hindernissenparcours enkel voor de geoefende buggyrijders en begon het klimparcour voor de kinderen.

Een uitgestrekt gebied en dan moeten we nog gaan piepen bij de buren.

En dan moesten de echt hoge torens nog komen….

Na het moeras, de vijver, de weidegronden sloten we de Blankaart af in het bos en tikten zo de daar aanwezige volledige natuurkaart af.

Uit nieuwsgierigheid reden we na de Blankaart nog eventjes terug naar de ijzerboomgaard. Maar toen was al duidelijk dat we hier duidelijk nog een dagje vertoeven konden. We besloten te gaan eten in de Burgerij, een steakhouse op het schoolplein van Diksmuide alvorens we richting Nieuwpoort trokken voor onze overnachting.