Vroeg opstaan en met een paar uur slaap naar de luchthaven sjeezen is niet alles, maar ik kan u zeggen… een ochtend tijd doden is ook niet meteen dé topformule….
We deden van
* herpakken (want was vertrekken in short nu wel een goed plan & yes dat laatste Regatta bestellingske kwam net op de valreep toe dus rap alles wisselen in de vacuumzakken die uiteraard vanonder ingepakt zaten!)
* alles blijven nawegen (3 valiezen van exact 19.8kg #yeswecan)
* handbagage zakken hershuffelen (Wizzair heeft echt kleine gratis handbagage afmetingen maar staat wel 10kg toe…. Wij gingen dus voor de challenge van t puzzelen waar je die zware inpakspullen best in propt. #tetrisvoorgevorderden #frigotaspastperfect)
Rond de middag kregen we een mededeling van een uur vertraging…. Gevolg? Nog verder rondhangen thuis…en nog maar eens afscheid nemen van de buren/housesitters/kippenfluisteraars. Mogen we dan eindelijk vertrekken?
Er was best veel file dus we sjeesden gans binnendoor naar onze FastPark net buiten Charleroi waar de auto op logement gaat. Het manneke deed niet eens lastig over 2 extra kids in de shuttle en vroeg gelukkig ook niet bij te betalen! Leve de charmes van onze bende ongeregeld!
Daarna was t effe lastig op de luchthaven want de signalisatie voor mensen met bagage en vertraagde vluchten liet te wensen over 😂. Maar oef, ook de luchthavenweegschaal gaf 20kg aan en we geraakten na opnieuw lang aanschuiven tot aan de douane. Niemand keek zelfs naar onze handbagage 💪🏻
Gek genoeg moesten we voor t eerst effe ooit al onze tablets, powerbanken, drone, camera, lenzen, telefonen etc etaleren aan de metaaldetector. Daar ging onze handbagage-Tetris… maar ditmaal alvast geen in beslag genomen schaar of hoefijzer 😂.
Na een rondje Burger King waren we gelukkig op t juiste moment door de border controle en een kwartiertje tevoren aan de gate. T is blijkbaar niet omdat de vlucht met vertraging vertrekt dat boarding uitgesteld wordt… #ookweerietsgeleerd.
Vluchten boeken en een paar weken later in de media horen dat Georgië “het nieuwe Oekraine” wordt genoemd…. Spannend right?
Toyota jeep met daktenten willen boeken en dan te horen krijgen dat ze geen boekingen aannemen omdat men niet weet hoe het land er over een half jaar uitziet… Scary right?
En dan denkt ge maanden later… ok, alles is gaan liggen, niets staat onze prachtige reis nog in de weg, en dan….
Dan denkt Noah 2 dagen voor vertrek: “Als ik nu es trampoline spring op de zetel vanavond en dan stagedive naar beneden?”
Gevolg: De luidste boenk ever, giga gebrul, veel gejammer en paniek. Nope, dat was geen strak plan!
Dus tja, wij konden nog een rondje spoed doen ipv in te pakken. De strakke planning gans door elkaar geklutst.
Het verdict viel al bij al reuze goed mee! Vermoedelijk geen hersenschudding (maar toch elk uur wekken- slapen is overrated bij de familie Bauwens) & “enkel” een twijgbreuk op z’n rechterarm.
Gelukkig dankzij een overtuigend praatje (mama) en puppy eyes (grote zus Lia) en traantjes (Noah) besloot de spoedarts even naar pediatrie te joggen voor een kinderbrace en konden we gipsen en hergipsen in Georgië vermijden…
Maar zei ik dus al dat t best een spannende aanloop was dit jaar? Nu hopen dat alle laatste werk-todo’s af geraken, de valiezen ingepakt en vooral… de kids elkaar niet uitmoorden nu ze bij 40graden thuis moeten bakken en braden (ipv nog enkele dagen speelpleinwerking mee te pikken zodat mama in alle rust het huis kon oprommelen en debateren over wat nu wel of niet mee op reis mag….)
Sneeuwraketjes voor de kids, waterproof gaiters om over onze wandelbroeken te klikken tegen de diepsneeuw, geleende skipakken en sneeuwbotjes, gloednieuwe skisokken van maat 23 tot 43. T lag allemaal klaar…Alleen, euhm, pakt dat er weinig tot geen sneeuw ligt op onze bestemming.
Van waar dat knotsgek sneeuw idee komt? Zwanger van Noah moesten we onze Lapland-reis annuleren. Je gaat nu eenmaal niet hondensleeën met een pasgeborene en keizersnede-revalidatie. Het idee van met onze kids naar de sneeuw te trekken voor minstens enkele sneeuwbalgevechten en sneeuwengels, verdween wel nooit helemaal van de radar. Wie ons kent weet dat wij meer reisplannen hebben dan verlofdagen 😇.
Afgelopen winter deed @simpelweg met haar gezinnetje een wandeling in de Zwitserse Jura en sindsdien stond sneeuwraketwandelen hoog op onze reis-wishlist! Die foto’s waren namelijk machtig! Wandelen met al je spullen op een slee gebonden, een houten blokhut in de sneeuw en een weekendje off the grid… what’s not to love!
Toen ik dat wilde plan opperde aan Nathalie bleek de chalet van haar familie eigenlijk de ideale uitvalsbasis in de Jura. Bovendien had ze ervaring met pulka trektochten van toen haar eigen bengels nog in zo een trekslee pasten… lang verhaal kort, voor we t wisten hadden we onszelf geïnviteerd in Zwitserland. Dat de sneeuw erof op eronder kon zijn, namen we erbij. Wandelen in de natuur blijft machtig, nietwaar? Christoph was alvast zot genoeg om mee te gaan in mn wilde plan 😇
Hoe dichter de paasvakantie naderde, hoe duidelijker t werd dat we die pulka op onze buik konden schrijven. Dus, afgelopen weekend reden we alvast naar de caravan onze Osprey kinddrager op te halen voor Noah. Nu wacht ons enkel nog de uitdaging om onze 2daagse bagage voor 5 (incl slaapzakken) verder te verdelen over 1x 55l trekkersrugzak (mama) en 2x 28l rugzakken (Ava en Lia). Hoe dat avontuur afloopt lees je over een paar dagen 😅
Ik zag Christoph al slepen 😇
Maar dus, Lac de Joux, here we come!
De auto werd volgepropt met alles gaande van paaseieren, gloednieuwe stapschoenen (want uiteraard dit weekend ontdekt dat Lia haar stapschoenen echt te klein waren, leve donderdagavond last minute shoppingspree), kleren voor alle temperaturen, spelletjes en een pak eten om de Zwitserse sluitingsdagen te overbruggen (en hun peperdure prijzen te omzeilen…)
Dus als je een zwarte elektrische Mercedes met dakkoffer ziet rijden met afbakbroodjes en trossen bananen tot aan t dak gestapeld, zwaai dan eens! It’s us! 🤣
Zwangerschapsverlof is om uit te rusten, nietwaar? Euhm… insert een krijsende baby, verdacht veel pedagogische studiedagen, leuke babyborrel bezoekjes, eerste voorzichtige uitstapjes als gezin van 5, grieperige kids gevolgd door een episode van de windpokken-thuisblijfkids… Conclusie, veel is er hier eigenlijk nog niet gerust… bovendien dwaalden elk vrij moment (en die waren dus echt schaars zoals je wel begreep uit bovenstaand lijstje ) onze gedachten af naar onze sabbatical aka “once in a lifetime” roadtrip #slapendoenwewelopdevlieger 😂
Naar waar? Wel, dat was een zware bevalling… Het Transsiberische spoorlijn verhaal werd omwille van Poetin z’n rare uitspattingen tot nader order uitgesteld. Hoewel Mongolië prachtig moet zijn, leek t ons niet bepaald slim daar in de buurt te vertoeven. Droombestemming Australië deed dan wel weer ein-de-lijk z’n grenzen open maar helaas zijn onze kids nog net te klein voor sommige Westkust avonturen (4×4 rijden met een maxi cosi is blijkbaar not done 🫣) Mexico stond ook een tijdje hoog op de wishlist (maar helaas toch ook wel lastige chartervlucht zonder bedje voor Noah, wilde verhalen over drugskartels en het orkaanseizoen in de zomer… soit. we hebben dan wel een uitgestippelde reis klaar voor ooit…) Oman bleek te warm, Costa Rica te stormachtig en nat… Pfffff keuzestress.
We gingen uiteindelijk voor een British Airways vlucht naar Vancouver omdat we zo ons “Corona krediet van 2020” konden opsouperen. Nog een kleine opleg voor die extra gezinstelg en hupsakee met z’n 5’jes naar Canada. Daar bleken op t eerste zicht de mobilhomes namelijk ook betaalbaarder versus USA. Bovendien, we know the drill 🤪
Remember deze op Vancouver Airport (08/2018)?
De effectieve reisroute? Wel euhm, dat is een ander paar mouwen… mei blijkt te vroeg voor sommige nationale parken die nog ontoegankelijk zijn owv sneeuw of winterschade, anderen zijn meteen volgeboekt zodra 6maand tevoren t online boeking systeem van de campings opent… zucht, spontaan reizen (en zeker lastminute ingevingen) is duidelijk pre-covid 😬 Ik geloof dat Christoph ondertussen aan versie 8 ofzo zit van onze reis excel waar alles al een paar keer grondig door elkaar geschud werd… #missievanechternach
Hoe we reizen? Wel, wij konden dankzij vreeeeee veel sjans nog een mobilhome vinden via CU CAMPER voor t eerste stuk van onze reis. Wij vinden mobilhome-trippen voor onze kids nog altijd t leukste. Elke avond hetzelfde bed enkel een ander uitzicht… Alleen, je moet dat dus eigenlijk echt ruim een jaar tevoren boeken… Bijgevolg was t haast een onmogelijke opgave om nog iets te vinden met bovendien mogelijkheid tot 3 autostoelen. Wie gaat er nu ook zo lang weg met kleine kids? 🙈 De laatste 18 mobilhome-loze dagen bleven nog weken wazig… auto huren? Overpriced kleinere mobilhome toezeggen? Op de privemarkt huren bij particulieren iets verderweg? Elders heenvliegen? Een echt luxe probleem… Onlangs hakten we dan toch maar die spreekwoordelijke knoop door en boekten we via Sunny Cars een monovolume busje (ahja want 3 kids, buggy en bagage passen niet zomaar in een normale huurauto) en enkele hotel/motel/air bnb overnachtingen op Vancouver Island.
Heel benieuwd trouwens hoe dat gaat zijn na maanden in een mobilhome… om één of andere reden lacht Christoph mij nu al een ganse tijd uit omdat ik steeds “een wasmachine” optie wilde 🤫 Maar ik kan u zeggen, deze dame heeft graag op tijd en stond een proper onderbroekske zeker na zo weken buiten de bewoonde wereld. Bovendien lijkt de optie om onze kids eens te week te leggen in een warm hotel-badje na weken douche-gevecht met een te kleine boiler hemels & eens iets koken met een oven in onze studio na 3 maanden Christoph’s beroemde 1pansgerechten…. feest!
Terwijl de basics zoals vervoer en overnachting gefixt worden, moet je blijkbaar de dag van vandaag ook meedingen naar permits voor hikes, lotterijtickets om bepaalde canyons of Navajo domeinen te bezoeken, etc. T is echt te zot voor woorden… Eigenlijk heel jammer want wij dachten net dat we door de ruime 3 maanden on the road de luxe gingen hebben om “spontaan” rond ons plan te breien en te freewheelen… NOT
Verder is t in casa Bauwens een bijna eindeloos todolijstje dat afgewerkt wordt aan (i) pasfoto’s, (ii) internationale paspoorten (spannend, Lia en Noah zijn beiden 8weken oud op hun pasfoto’s 🤪 in principe mogen ze Lia niet weigeren want nog een dik jaar geldig maar ik peins toch dat ze daar aan de grens eens gaan lachen als ze de reus zien die we meebrachten 😎), (iii) internationale rijbewijzen (kan dan iemand t internet updaten zodat de mensheid weet of ge dat nog echt van doen hebt 🥺), (iv) housesitter zoeken voor de post en de moestuin (v) het volzetten van google drive met bookings, makkelijke recepten voor onderweg, voorleesboeken voor de kids (vi) het uitzoeken van ontdubbelde spotify accounts voor muziek, het gebruiken van 2 bluetooth koptelefoons op hetzelfde device (anyone een idee?), educatieve ipad spelletjes voor de kids, leuke mini gezelschapspelletjes voor onderweg (uno en dobble here we come!), etc
Lijstjes madam check! Zo ben ik dus ook non stop in mn gsm aan t noteren zodat we een kickass winkellijst hebben voor onze eerste WallMart hamster trip & een uitgekiende – zij t wel eindeloze – “inpaklijst” 🙈. Gelukkig had deze planner nog t overzicht van wat we vorige keer meenamen én kladbladje vanop t vliegtuig met wat we teveel en te weinig meezeulden… Nu enkel nog onszelf beloven ons daar dan ook daadwerkelijk aan te houden #rugzakvolstoempgedrag 😝
Ondertussen werd er ook geïnvesteerd in nieuwe bergbotinnen voor 3/4 van de stappers, stapsandalen voor de kids, nieuwe regenjassen en windstoppers, merino onderkleding, softshell kinderbroeken, warme fleeces, stapsokken, een nieuwe degelijke dagrugzak… de visa draait overuren 🤫
Maar… over 2 weken zitten we dan op de vlieger eh! De laatste werkdag van Christoph zit erop, onze Canadese visums zijn goedgekeurd, Noah moet nog 1x spuitjes krijgen (en van die vervelende windpokken af geraken) en dan…hiehaaaaaa…. Avontuur tegemoet!
Vandaag was ik heer en meester over het kinderdorp, soms een nar of muilezel. De gevaarlijke draak ‘HOGENT’ had Tine gekaapt. Om haar uit de ivoren lestoren te krijgen moest ridder Christoph met zijn twee schildknapen op pad. Naar heinde en ver, hoog en laag, om de meest vervaarlijke opdrachten te vervullen.
Terwijl schildknaap Lia nog nachtvlinders aan het vangen was, meldde schildknaap Ava zich voor de dienst. Niet veel later waren we druk in de weer met het maken van papieren kerstballen. Toen even later de ochtendstond Lia inhaalde was het dringend tijd om het huis van de kerstman te bouwen. Gelukkig had ridder Christoph het houten kratje wijn dat hiervoor moest dienen reeds vroeger soldaat gemaakt. Een klei-uurtje later om meubeltjes te maken voor de Kerstman was het tijd. Tijd voor schildknaap Ava om haar stalen ros boven te halen en te fietsen naar haar behendigheidsopleiding tot ridder (=turnles). Ridder Christop had zijn start-to-run sloefjes aan en genoot van een halfuurtje puffen en blazen in het gevecht tegen de Corona-kilo’s.
Toen ridder Christoph met een halve centimeter minder dikke schoenzool thuis kwam, bood schildknaap Lia onomwonden haar hulp aan om schildknaap Ava te gaan ophalen. De kleine lettertjes even later uitgeklaard, betrof het hier een aanbod met een hand-geduwde buggykoets. Terwijl schildknaap Lia zich Riksja-gewijs liet rondrijden in de wereld-mijn dorp-Beveren-Leie, sloeg de vermoeidheid toe op de benen van schildknaap Ava…
Het strategisch brein van ridder Christoph schoot in werking en deed overuren… “We nemen schildknaap Ava op de schouders, leggen haar fiets in de buggykoets en sturen schildknaap Lia vooruit om het goede nieuws van onze intocht aan te kondigen…. “
Maar wat als iedereen dan op je schouder wilt…. Dan beloof je pannenkoeken!
Hupsakee we zitten in de auto onderweg nr Schiphol!
Effe hectisch zo last minute met bagage herpakken, nog een nieuwe lading paprika’s en tomaten invriezen (dat doet toch iedereen de nacht tevoren?), frigo leeg vreten, etc. Maar voila, we zijn gestart… met 2 mini’s op de achterbank, een auto vol spullen die ik ongetwijfeld ga vervloeken zodra ik ze zelf moet dragen en een zakske vol verse koffiekoeken (want zeg nu zelf pistolekes met ei dat murft toch gewoon kei hard in uwe trekkersrugzak)!
Ik ben een planner, altijd geweest. Mijn lief niet zo. Daar waar ik het aanrecht vol leg met todolijstjes of google docs update met inpakstuff, gaat hij doodleuk voor de kast staan en smijt hij wat dingen in de trekkersrugzak. 🤭
Nu hebben we pre-kids veel gereisd en stond ik als “ex-reisbegeleidster” altijd in voor het boeken van de overnachtingen of uitdokteren van een handig reisschema. Iets waar ik dan nadien met veel plezier over kon fantaseren tijdens t aftellen.
En dan baaaaam… het leven met kids.
Het plannen liet ik sinds vorig jaar aan Meneer over. Gevolg, ik weet “ongeveer” wat we gaan doen, maar er is “de kaft” waar een halve boom aan geprinte wandelingen en routes inzitten. De Lonely Planets die rondslingeren sinds we vorig jaar besloten “dat we eens naar Canada wilden” liggen nog krakelig wit te wachten op aantekeningen en fluostiften. Dingen die ik allemaal ging doe ik mn bevallingsverlof (maar al die onuitgevoerde plannen dat is een gans ander verhaal)
De bagage is dan weer volledig mijn domein… gevolg 10keer zoveel als zou moeten. Of om Kato te quoten “Tine, ge gaat op reis niet verhuizen”. Na de spreekwoordelijke sjot onder mijn kont is de helft ongeveer thuisgebleven, maar nog steeds heb ik als een bezorgde mama met hamsterneigingen de volksverhuizing voorbereid. (Ja, ik heb echt effe overwogen om die wipper voor Lia mee te nemen & Ava’s baby bjorn pop wacht momenteel nog een lastminute reisvisa af)
Maar soit, ooit komt er een einde aan al dit schikken, herschikken, twijfelen en inpakken. Soms is t gewoon goed proppen en hopen dat uw lief het aantal outfits niet telt 😂
En, gewoon omdat ik een planner ben heb ik een lijstje gemaakt (versie 5 ofzo nu) van wat we wél meehebben, dan kan ik dat op reis meteen updaten en hupsakee een volgende keer klaar op 123 😜.
En beloofd volgende keer gaan we niet nog minder dan 48u tevoren schoenen of een nieuwe verrekijker kopen (bedankt aan de vriendelijke man van de As Adventure voor t geduld). En 🤞🏻dat die spiksplinternieuwe Tula Toddler Ava’s favo zitplekje wordt!
Awaytodayblog 