Dag 26 – Rotstekeningen en vluchten voor een op hol geslagen schaap

De allereerste vraag toen ze wakker werden… “Mama, mag ik t dierenspel doen met mn vrienden?” En bij de oudste marmot “Mama, zijn mijn vrienden er nog voor Uno”

Onze kids hadden duidelijk een fijne avond gehad, want ze konden niet snel genoeg buiten goedemorgen gaan zeggen tegen de Nederlandse kids. Lia had zelfs t geduld niet om zich eerst nog aan te kleden!

Toen ze zagen dat Mare het haar van haar zus aan t invlechten was, stonden er al snel 2 nieuwe klanten aan t mobilhome-kapsalon. Ziet ze eens glunderen… en bonus voor ons. Onze kids zagen er de hele dag op de foto’s uit alsof we een persoonlijke styliste mee hadden op reis 😂

Helaas moesten we snel daarna al afscheid nemen en de kinderen teleurstellen dat een spelletjes ochtend geen optie was. De andere familie was nog maar net gestart aan hun reis en reed noordwaarts & voor ons werd t tijd om de rotstekeningen verder te bezoeken op weg naar t zuiden.

We reden eerst naar Vitlycke waar we helemaal bij de eersten op de parking ons galant in t midden neersmeten… (onthou dit goed…)

We startten in t gratis museum waar er best wel een leuk interactief deel was voor de kids over het leven in de Bronstijd en de handelsroutes of rituelen die vaak in de rotstekeningen voorkomen.

Nadien gingen we een bezoekje brengen aan de boerderij vlak achter t museum waar ze nabootsten hoe t leven er toen moet uitgezien hebben.

Al snel hoorden we een schaap boos mekkeren. Een jongen had haar wat overstuur gemaakt en ze bewaakte haar boerderij heel grondig. We lieten haar wat met rust maar om één of andere reden voelde t niet meer veilig en besloot ik met de kids rustig terug te stappen terwijl Christoph nog een laatste paar foto’s trok. Het schaap bleef naarstig alle kanten van t terrein afzoeken en bleiten. Lia wachtte ongeduldig aan de poort tot haar papa er was & Christoph sloot het hek zeer grondig. Ava liep al eventjes voort want die was wat bang. Maar toen… je houdt t niet voor mogelijk… nam dat boze schaap een aanloop en sprong dat pardoes de hoge omheining over om koers te zetten richting Ava. Onze meid zag t gebeuren en liep heeeeeel luid gillend en panikerend terug richting t museum. Alle omstaanders meteen alert want als Ava haar klep open zet dan zal je t geweten hebben… ocharme t kind, hysterische tranen met tuiten… maar wel de juiste reflexen en verdomd snelle benen! Ze had gelukkig niets en t schaap kon teruggebracht worden door een oudere Zweedse man. Ik ging meteen in t museum de balie verwittigen en ze beloofden de boer te bellen. Later zagen we in t bos een ganse kudde schapen en werd t duidelijk dat “ons” schaap gewoon mega in paniek zijn makkers was kwijtgespeeld.

We wandelden met een kind met buikpijn van haar spannend schapen-avontuur verder richting de rotstekeningen. De vraag of er schapen waren volgde toch nog wel een paar keer vandaag 🙁.

De rotsschilderingen kan je eigenlijk onmogelijk goed in beeld zetten. Op zo 1 rots is er ook zooooveeeeeel te zien.

Christoph en Lia bezochten ook nog 2 grafheuvels iets verder, maar ik keerde met Ava alvast een eindje terug (we misten denk ik eerlijk gezegd ergens een afslag tijdens ons gebabbel over schapen)

We besloten in t restaurantje iets te gaan eten. Christoph liep snel even naar de mobilhome voor centjes terwijl ik alvast zat te watertanden bij de “wilde zwijntjes stoofpot” en de “verse vissoep”.

Ineens een sms dat ik DRINGEND moest komen. Blijkbaar was op die 2u dat wij weg waren de parking veranderd in een mierennest en blokkeerde onze mobilhome echt wel bijna alle doorgang voor toeristen met weinig geduld… dus wij in een haastje kinderen vastgemaakt en snel in de file onze mobilhome proberen door de meute te wringen… stresske.

We aten dan maar sandwichekes op de parking van de volgende site: Aspeberget.

Om het voor de kids wat leuk te houden verzon ik dat ze stiften en tekengerief moesten meenemen om de tekeningen na te maken. Ze gingen meteen ijverig aan de slag terwijl Christoph de ganse wandeling alvast startte.

Later wandelden we Christoph achterna en kenden we een kort opvoedkundig moment waar de eerste les sexuele opvoeding volgde bij een tekening vol “papa’s en mama’s” 🤪

Vervolgens reden we door naar wat kleinere sites die de meesten overslagen. We pikten een stukje mee van een 5km wandeling die de lokale boeren hadden opgesteld om hun omliggende sites wat bekender te maken. We bezochten Lövåsen en Gerum

De meisjes genoten vooral van elkaar te plagen en te rennen langs/door de velden. Hier en daar een korte zitstaking maar gelukkig waren we nooit echt ver van onze mobilhome (en waren er geen schapen 🤪)

Nadien in de mobilhome smikkelden we onze buikjes vol met een vuuruurtje en op de Torsbo site lieten we Christoph eventjes alleen lopen… overdosis rotsen voor de kids en mama ofzoiets 🤪.

En gezien wildkamperen aan deze kant van Zweden toch echt minder geapprecieerd wordt, reden we tot een ongestoord plekje met plaats voor 2 mobilhomes bij een allerlaatste rotstekening site rond Immestad.

Ondertussen heeft de regen ons ingehaald en werden we op de weg er naartoe getrakteerd op een prachtige dubbele regenboog net boven ons!

Nog namijmerend over onze gemiste lunchmenu vol heerlijks, aten we het laatste blik ravioli (kids) en de laatste hamburgers met nachos (C en ik) terwijl de regen wild tekeer ging boven ons. Stiekem hoop ik toch dat t weer rond Göteborg en Malmö beter wordt dan t weerbericht doet vermoeden…

Overnachting: Backa Hällristningar parking. Niets om over naar huis te schrijven maar t is hier bijna overal verboden aan de kust of peperduur voor een asfalten parkeerplaats op een dok. Hier staan we tenminste rustig en met rust gelaten!

Dag 25 – Kilometers vreten tot in Tanumshede

Vandaag reden we vooral. We hadden vrij snel door dat onze reisplanning voor vandaag niet al te realistisch was. Het rijden bleef maar duren immers… Nochtans deden we maar een paar korte pipistops en 1 supermarktbezoekje. We stonden zelfs in een oldtimer file! Blijkbaar is er een grote bijeenkomst elk jaar rond week 31 in Rättvik. Wie weet had t daar wel mee te maken?

We besloten Sörknatten dan maar te skippen en meteen koers te zetten richting Tanumshede, liever vandaag een hele dag auto dan morgen weer opnieuw ver te moeten rijden en pas na de middag suf aan te komen met veeeeel te weinig tijd om te doen wat we eigenlijk echt willen…

Even twijfelden we nog of we het elandenpark konden meepikken in Ed, maar de laatste feeding was om 15u en dat zouden we niet halen… jammer want zag er heel leuk uit voor kindjes!

In Tanumshede willen we de rotstekeningen bekijken. Er zijn een 600tal panelen die momenteel al ontdekt zijn en dit gebied is dan ook Unesco erfgoed. De toeristische route heeft een 11 tal stops die wij willen doen.

We konden al 2 sites meepikken op zoek naar een van de enige wildkampeerplekjes die hier toegestaan zijn. Alle campings staan hier bijna vol met permanente caravannen las ik en zijn bovendien 2x zo duur versus wat we tot nu toe tegenkwamen zelfs in de meest toeristische plaatsen… dan is mijn goesting om de portemonnee boven te halen over hoor!

De eerste site waar we langsreden was Fossum. Lia sliep net en Ava bleef liever met de ipad in de mobilhome dus Christoph en ik liepen om de beurt…

Hier zag je zowel de gerestaureerde pannelen die ingekleurd werden als enkele rotsplaten waar je zelf moest ontdekken waar de boten/herten/krijgers verstopt zaten.

Daarna reden we door naar de kampeerplek aan de site van Litsleby.

De app vermeldde 3 parkeerplekken maar toen we aankwamen waren wij al nummer 8… en we sloten de avond af met ongeveer 12 mobilhomes denk ik. Heel druk en sociaal… maar… zo hadden we wel fijn kinderentertainment!

Ava en Lia speelden namelijk de hele avond met Brabantse Nederlandstalige kindjes die naast ons stonden. Eerst dobbel & dan leerden ze hen nog Uno en Rummikub met cijfers! Merci Lynn, Mare en Tuur!!! Papa kon een pintje drinken en moeder haar alcoholvrije Kopparberg perencider als beloning voor de afwas!

En je hoorde daar wat hoor tijdens hun spel, die Nederlanders strike toen Ava zei dat haar poep te smal was om op de omheining te zitten… Ava die vroeg of zij hun mobilhome altijd camper noemden, Lia die reclameerde dat t wel een bolletje was in plaats van een rondje, spraakverwarring over aardappels en patatten… zalig die taalverschillen!

Dag 24 – Fulufjället nationaal park

Wat een geweldige dag!

Sidenote: En dat zeg ik niet omdat ik vandaag eindelijk terug mobiele data heb en kan posten over de laatste dagen en instagram schade inhalen 🙂

Na een veel te korte nacht, maar zwaar nagenietend van t kampvuur bij Kim & Sandra, wisselden we vanochtend nog even tips uit over t park én thee (kwestie van dat ik niet weer enkel warm water uit een naar thee geurende mok moet drinken 🤪). We namen afscheid van Warre, Cisse, Josse en Berre & reden vol goede moed naar t nationaal park in de hoop dat er nog parkeerplaats ging zijn!

Onderweg richting Idre zagen we al snel rendieren. Nu niet de 100den waarover mn ex-collega verteld had, maar toch in totaal al meer dan de hele reis samengeteld. Joepie 👏🏻

Rond de middag kwamen we aan in het nationaal park. Overal langs de weg stonden al auto’s geparkeerd (bijna was onze natuurlijke reflex van “wegwezen hier”) maar het was zoals de Vlamingen gisteren verteld hadden… mobilhomes mochten door tot de parking op het einde vlak voor de ingang. Yes! Een prima plaatsje… we graaiden snel alles wat eetbaar was bij elkaar en fabriqueerden een – euhm creatieve – lunch met fruit, plattekaas en koekjes. Euhm, winkels waar zijn jullie?

Ondertussen had ik op instagram een berichtje gekregen van Laure en Ulrike (@2travelmoms) die vertelden dat wij vermoedelijk in elkaars buurt zaten en zij een huttentocht gingen doen in Fulufjället. Wat een toeval, hetzelfde park als wij net binnenreden! Maar ja, dat is super groot, heeft meerdere ingangen en aan de auto’s te zien 100den bezoekers… elkaar tegenkomen is bijna zoals op de lotto spelen!

Maar ge raadt t echt nooit… op t moment dat wij van de parking naar de ingang liepen, zag ik hen gewoon net ook lopen een tiental meter voor ons. Ik herkende de kids vanop hun prachtige reisfoto’s en hun vrienden vanop de zalige blogjes over hun kano 3daagse enkele dagen geleden. Dus ik m’n grote klep open en maar roepen 😂 Eh voila… nu hebben we elkaar eens ontmoet. Daar moet je dan bijna 7000km voor gereden hebben om een gezin uit Asse tegen te komen!

Voor wie hen nog niet kent, zeker eens checken op instagram. Dankzij hen verzamelden wij een topadresje in de Ardense sneeuw eerder dit jaar, maar even goed een pak tips toen we Canada aan t voorbereiden waren. En ze doen echt hele leuke trips en reizen met hun dochters Alice en Jeanne!

We lieten de kids even samen spelen en vertrokken dan richting Njupeskär. De langste waterval van Zweden!

Er waren verschillende wandelingen. Wij kozen voor oranje (Jaktfalsleden 6km). Het eerste stuk liep samen met de mega toeristische gele route (Njupeskärsleden 4km). Dus tot aan de waterval was het relatief druk en kruisten we af en toe andere wandelaars of kwam de geur van versgebakken hotdogs ons tegemoet op de picknickplaatsen.

We hielden een relatief lange rustpauze aan de waterval zelf waar t een beetje nevelde en we wat konden afkoelen. Ondertussen is t 20gr en we waren toch veiligheidshalve maar met trui vertrokken 🥵 maar dankzij de bergop totaaaaaaal overbodig 🤪.

Na de waterval was t tijd om de “gele route” mensen te ditchen en op de avontuurlijkere route verder te gaan. We lieten meteen vrijwel de hele meute achter en waren echt bijna alleen met t prachtige uitzicht.

Het was best pittig bij momenten, maar ooooo zoooo mooi. Absoluut in mn top3 van deze reis!

Lia vloog meteen in de draagzak. Die is volgens mij ineens uit al haar schoenen gegroeid. Haar voeten doen steeds pijn en eentje heeft al een wonde op de hiel, dus ik kan me indenken dat stenen opklauteren dan minder leuk is! Maar dit was nu eenmaal echt geen dag waar ze Ava haar laarzen of stapschoenen kon inpikken… bovendien hadden wij een korte nacht gehad en had ik weinig zin om constant peptalk te verzinnen of Indiaan zittend gat weer recht te trekken 🤪

Bijna boven de waterval waren Ava en ik na een fotoshoot aan een riviertje eventjes het pad (en de wederhelft) kwijt. We moesten echt klauteren over grote rotsen van de waterval. Niet super gevaarlijk ofzo – en ze is al mega getraind in de juiste niet wiebelende stenen uitkiezen – maar ik was toch blij toen we bovenaan Ulrike opnieuw tegenkwamen en ik wist dat Christoph verderop stond te wachten aan de brug op de top! Yes, dan hoefde ik niet het gewone pad terug bergafwaarts om hem te zoeken 😎. Sjanske!

We wandelden naar beneden en zagen t laatste uur heel treiterachtig het naturum en de parking liggen meters onder ons. Het was toch ook nog wel verdacht veel bergop en korte stukjes steil naar beneden. Ava sukkelde een paar keer op haar poep (we waren ook al weer enkele uren op weg) maar dankzij de belofte van een ijsje in t resto beneden, kon ze uit haar onderste energiereserves putten (de OLE koek van mama en de smarties deden mogelijks ook wonderen).

Om 16.58 stonden we terug aan t startpunt met een hoofd vol prachtherinneringen. We hadden de kids een beetje gepusht omdat we onthouden hadden dat dat resto met ijsjes sloot om 17u, maar gelukkig bleek het 19u!

We bestelden rendierburgers en pannenkoeken (de onze zijn toch lekkerder hoor 😝!) en trakteerden de kids nog op het beloofde ijsje terwijl wij onze suikers aanvulden met een lättöl van 2,2% (zat gaat ge hier niet worden van dat bier 😝) en een echte pepsi!

Ons vermoeden dat de bengels wel doodmoe in slaap gingen sukkelen tijdens t laatste stukje “kilometers pakken” bleek onterecht. Ze zongen uit volle borst en speelden de gekste rollenspelen. Je hoort daar soms wat hoor, die fantasie! 🤩

Rond 21u vonden we dan EINDELIJK een dumpplaats voor onze overvolle WC (oef!) en ons afvalwater. We besloten gezien t uur halt te houden aan de rivier net achter de parking. Niet super idyllisch maar ‘t geluid van de rivier doet je vergeten dat je eigenlijk maar een 50tal meter van de “autostrade” staat.

En we waren t rijden eigenlijk ook gewoon beu. De kids vlogen na een verhaaltje van Lotte en Pieter meteen in hun bedje en lagen 10min later al diep te ronken!

Overnachting: N 60° 53′ 57″ E 13° 23′ 13″. De prachtig nieuw aangelegde parking met zwembad verderop ( N 60° 54′ 18″ E 13° 22′ 8”) aan de afvalwaterdump is eigenlijk veel toffer, maar wij hadden geen zin om te betalen en je had bovendien weer een Zweeds rijksregisternummer nodig op eerste zicht op je op de computer te registreren…

Dag 23 – Beren spotten in Sånfjällets nationaal park

Als de beren niet naar ons komen, dan gaan wij wel naar de beren! Op naar Sånfjällets nationaal park.

We smikkelden eerst nog lekkere ontbijtpannenkoekjes en begonnen dan aan de rit richting t park. Gaandeweg door de dag steeg de temperatuur gelukkig nog 10graden en konden we onze “naar kampvuur ruikende” fleece truien en lange broeken uitzwieren. 😂

Halfweg de route zagen we een outlet winkel voor outdoorkleren aan 1 van de skigebieden die we passeerden. Uiteraard moesten we daar even stoppen. Helaas wilden de meisjes wel alles hebben (Lia bij voorkeur een pluche hond van 13€) en zat t er voor ons niet meteen in om eens rustig te grasduinen tussen t trekkersgerief, de donsjasjes en windstoppers. We gingen naar huis met voor elk kind 1 item en je raadt t al… voor ons helemaal niets. 😯 Nuja, de baby heeft dan toch t allerschattigste fleece onesie jasje als hij geboren wordt deze winter! Ik ben helemaal fan! En Ava, die deed haar nieuwe handschoenen van de rest van de dag niet meer uit… bij 20graden 🤣

Het laatste stukje richting t park dacht Christoph dat ik een poging aan t doen was om de mobilhome carrosserie om zeep te helpen op t hobbelpad…. De weg lag er inderdaad maar wat begaaid bij… maar je moet iets over hebben om te gaan wandelen tussen de grootste populatie beren van Zweden!

We deden de familjeslingan van 2,5km. Een heel gemakkelijke wandeling waar we GEEN dieren zagen. Ook niet de bergkoeien en geiten van de locals die in het park grazen. Toen ik daar teleurgesteld over mopperde, zei Ava met de grootste serieux. “Maar jawel mama, ik zag al mieren, muggen en een vlinder!” Kinderen, heerlijk eerlijk! Dus, wij zagen vandaag niet de big 5 van Zweden maar de small 5 want even later volgden ook nog een bijtje en een kevertje. 🤪

En eigenlijk hadden we t kunnen weten, waar Ava en Lia in Canada braaf in de draagzak lagen te slapen met een tutje, konden de beren ons nu natuurlijk al van mijlen ver horen aankomen dankzij miss Groot Lawijt haar gezang en miss Klein Lawijt haar enthousiast geschaterlach.

En misschien maar goed ook, want bij nader inzien moet ik toegeven dat we in Canada bijna in ons broek pisten van de schrik toen we verse berenkak op ons wandelpad tegenkwamen 😂

Lia was wél vastbesloten beren te zien (en te aaien, die houdt zoooo van dieren) dus elke mierenhoop werd duchtig geïnspecteerd op sporen. Wist je trouwens dat t voor een beer veel makkelijker is om het gewicht van een eland aan mieren te eten per dag dan om effectief een eland te verorberen? En ze eten ook wel 6 emmers bessen per dag vertelde de interactieve wandeling ons.

Dolblije kids toen aan de parking de koeien net weer uit de bergen thuiskwamen & zelfs een mama geit met baby ons pad kruisten. De beren waren al lang vergeten!

Op het einde van de dag reden we door naar Fulufjället Nationaal Park, een park op de grens met Noorwegen. We hielden halt bij een wildkampeerplek waarvan de beschrijving van onze app vermeldde dat er hopen rendieren waren… het eerste wat we zagen, was een andere Vanomobil mobilhome van een gezin met 4 kids met zalig sappig Kempisch accentje.

Onze buren bleken een handige papa te hebben om onze nieuwe gasfles aan te sluiten. En we sloten de avond veeeel te laat af met onze voorraad Belgische pintjes aan t kampvuur!

Overnachting: N 62° 6′ 21″ E 12° 58′ 57 aan de rivier, maar dat bootje varen lieten we over aan de andere familie!

Dag 22 – Vildmarksvägen (deel 2)

De wekker ging om 5u. Net zoals in Canada hadden we immers t lumieuze plan opgevat om beren te zien als ze ‘s morgens besjes gingen zoeken of aan de waterpoelen gingen vissen vangen. Na 2x snoozen en een korte gezinsraad concludeerden we dat die beren in t hoge Noorden helemaal geen schemering moment hebben zo ‘s morgens vroeg (de zon gaat nu eenmaal al op om 2.30) en ze vast en zeker hoger in de bergen zaten te spelen in t zonnetje…dus… slotconclusie: we sliepen nog even verder… 😎

Met een volle wc (wederom excellente timing van de familie Bauwens) gisteren toegekomen dus prioriteit 1 van de dag was wel degelijk ergens sanitair vinden vóór die mobilhome-wc echt overliep. Verder hadden we enkele dingen aangeduid op het tweede deel van de wildernisroute die ons wel interessant leken.

Maar, t moet gezegd zijn. Hoewel het antiklokwijzersin mooier rijden is (met het water iets vaker zichtbaar aan de chauffeurskant), je hebt wel – naar onze bescheiden mening – alle hoogtepunten eigenlijk al op dag 1 gehad. Tenzij je natuurlijk ook veel wilde dieren kan spotten, maar buiten 2 fazanten zagen we vandaag helemaal niks noppes nada! ☹️

Gaustafallet sloegen we over, vooral omdat we t bordje veel te laat zagen en t ook niet meteen vlot parkeren was daar. We hielden wel iets verderop halt bij een wc’tje. Kwestie van prioriteiten eh, ik wilde geen waterval in mn badkamertje 🤭

De Korallgrottan leken ons wel leuk maar een doodmoe Zweeds koppel had net een uur heen & een uur terug gewandeld en vertelde heel teleurgesteld dat ze eigenlijk weinig gezien hadden. Dus dat schrapten we dan ook maar van de dagplanning. Later vandaag leerden we in t toeristenkantoor van Gäddede wel dat je daar een gans grottenstelsel kan bezoeken, maar dat mocht vast niet zonder gids susten we onszelf 🤭

In Stor Blåsjön hielden we snel halt om eventjes op de camping ons sanitair te fixen (sjuut niet doorvertellen was eigelijk enkel voor camping gasten of tegen betaling). Christoph kreeg die ondankbare taak terwijl ik met de kids de eerste deftige supermarkt van de route ging plunderen. 2 kinderkarretjes vol lekkers gingen mee naar huis. En op de parking deelden we onze minuutpasta’s en zakjes trekkerseten nog uit aan 2 gasten uit Kiruna die kwamen hiken en zelf met een lading uit de winkel kwamen. Dankbaar namen zij aan wat Christoph niet te vreten vond (nochtans vergeet hij dat we er pre-kids reizen op leefden 🤭) en zo hadden wij weer meer plaats in onze keukenkastjes!

Nadien deden we de ganse rit richting Gäddede. T is te zeggen we kwamen er zelfs 2x. Initieel wilden we de tip gebruiken die het ‘grotkoppel’ ons gaf om naar de namiddag waterval te rijden via een iets andere route. Maar na 14km viel onze frank dat we met onze naftbak vermoedelijk niet tot t volgende tankstation op t einde van de route gingen geraken. We reden dus terug naar Gäddede waar de naft al 1€ per liter duurder stond dan de rest van de reis en tankten schoorvoetend dan toch maar 15l om t eindpunt te halen. Gierig als we zijn gingen we ons niet laten vangen aan die woekerprijzen en met een volle naftbak vertrekken 😜.

Gäddede had ook een mooie recente speeltuin waar de meisjes zich even konden uitleven tijdens onze picknick (en Christoph trok veel foto’s van de houten speeltuigen dus stad Waregem be ready voor wat nieuwe inspiratie 🤪)

En er vlak naast deed t Naturum zelfs speciaal tijdens de middagsluiting open om hysterisch wenende Lia met volle blaas een Wc-momentje te gunnen! t Was er trouwens heel mooi en informatief met een nagebouwde grot-tunnel voor de kindjes!

Alleen, ze mogen zich wel wat inwerken in de toeristenroute. Ik dubbelcheckte even of de info van t ‘grotkoppel’ correct was en de 3 koffiekletsende dames van t kantoor en de aanpalende bib verzekerden ons dat we toch echt wel beter de officiële route konden nemen. We luisterden braaf.

Even leek t weer alsof we samen in Zuid-Afrika rond sjeesden. Potholes en opvliegende kiezels langs alle kanten! Dat werd een lange 24km naar de langste waterval van Zweden (met een val van 42m…)

Hållingsåfallet was duidelijk druk bezocht maar gelukkig vertrok een Nederlander met caravan net en konden we een parkeerplek bemachtigen. We deden de korte wandeling tot aan de waterval. Ditmaal niet avontuurlijk maar overal omheind en zelfs stukken rolstoeltoegankelijk. Overal picknickbanken en gratis brandhout, dat verklaarde waarschijnlijk ook de meute. Net op t einde zagen we nog een prachtige regenboog onderaan in de kloof!

Ondanks de raadgevers van t toeristen kantoor waagden we t erop om via de weg naar Bågede terug te rijden. Erger dan wat we al deden, kon helemaal niet. Én t was korter… Nadat we door een wegenwerk-bulldozer eventjes gans in de greppel moesten slalommen – spannend momentje – kwamen we aan op een prima weg. Zonder putten en steentjes… het ‘grotkoppel’ had dus echt gelijk!

Strömsund, het eindpunt van de wildernisroute, was nog wel een uurtje verder en Lia dommelde al gauw in. Ava mocht eventjes ipad kijken terwijl we verder zuidwaarts reden. We hebben immers wel nog wat kilometers voor de boeg de laatste week…

We hielden halt op een wildkampeerplek tussen Häggenås en Lit. Heel de avond lang zagen we campers en mobilhomes passeren die hetzelfde idee hadden. Enkel een Duitse familie met 3 (!) busjes en een ander koppel kwamen jaloers meegenieten van ons uitzicht. Maar echt last hadden we van hen niet, want die kwamen zelfs niet eens uit hun busje!

De chefkok toverde een heerlijk stoofpotje van rendier/eland met spekjes en champignonnetjes op een bedje van puree tevoorschijn. De lekkerste maaltijd tot hiertoe, sterwaardig ware ‘t niet dat t in plastic Ikea kinderbordjes geserveerd werd 🤪

We genoten van een heerlijk kampvuur bij ons prachtig uitzicht!

Overnachting: N 63° 22′ 13″ E 14° 53′ 15″ Ideale plaats met een picknickbankje vlakbij de dam van de watercentrale. Enkel huizen aan de overkant van t water. Sanitair op de parking aan de E45 (300m wandelen) waar ook een speeltuin is. Dat was onze backup optie als dit plaatsje vol stond, maar daar heb je vast meer lawaai… en op onze plaats kreeg je de prachtige reflecties op t water er gratis bij!

Dag 21 – Vildmarksvägen (deel 1 tot in Stekenjokk)

We stonden vanochtend meteen in de startblokken klaar voor de wildernisroute (= Vildmarksvägen), die lus is in totaal 500km maar wij doen er ongeveer 400km van omdat we uiteraard huiswaarts keren en dus t laatste stukje van de lus skippen.

Voor zij die van kaartjes houden, tegenwijzerzin van Vilhelmina (rechtsboven) naar Östersund (rechtsbeneden).

Ons startpunt was de Bullerforsen dam in de buurt van Malgovik. Met een thermosje koffie (anders protest van de chauffeur) begonnen we aan de rit. De “winkel” van Stalon was onze eerste stop. Ha, wat een grap… jachtmessen, rendierhuiden, een hoop speelgoed dat de kids hun naam scheen te gillen, maar geen bananen/chocolade/groenten. Het enige wat we vonden was een pak gemalen koffie aan de “zeer democratische” prijs van 6€. Nuja, om chauffeursstaking te vermijden toch maar braaf betaald. 🤓

In Stalon is er ook een prachtig viewpoint “Stalonberget utsikt” lazen we. Dus wij stuurden de mobilhome bergopwaarts. Altijd spannend als je dan bordjes tegen komt van “1 rijvak maar, betreden op eigen risico”. Op dat moment is t echt hopen dat er geen tegenligger komt en er aan de top een grote ruimte is om ons monster van bijna 7m te keren… 🤪

De volgende stop was Dimforsen, de eerste waterval van de dag. Met een schamel bordje langs de weg aangegeven dus je raast t zo voorbij. En helaas zagen we nadien op google dat er daar ook ergens een hangbruggetje moet zijn dus een beetje meer bewegwijzering zou nuttig zijn 🧐. Desalniettemin een goed opwarmertje voor de watervallen die er nog aan kwamen.

Rond de lunch arriveerden we aan de Trappstegsforsorna. Een waterval in – de naam zegt t al- trapvorm.

En toevalligerwijze stond daar een restaurantje met heerlijke elandburgers, rendierwraps en frietjes met mayonaise voor de kindjes. Zoetekauwen konden er ook voor taart en wafels terecht. Met de ogen toe bankkaart instoppen is 1 optie, een vreugdedansje doen omdat je net een pak van je Zweedse kronen kwijtraakte een andere optie 🤣. Maar dat t verdorie smaakte! En we konden ook even opwarmen daar binnen. Ondertussen is t hier immers nog maar 8graden meer…Dat is een dikke 20 frisser dan bij de start van onze Zweedse roadtrip.

Na de lunch gingen we snel op pad voor nog meer waterpret. In Saxnäs hielden we halt bij een kleine picknickstop. Lia in haar nopjes want ze kon weer een half keienstrand in t meer keilen 🤭

Na de korte pitstop reden we naar de volgende waterval: Fiskonfallet. Deze was absoluut een aanrader… Alleen, je moet hem net iets anders doen dan de wegwijzertjes aangeven… ons uitzicht was 10x mooier!

Je rijdt best het officiële bord voorbij en neemt vervolgens de eerste straat links achter t water. Daar smijt je je auto neer in de berm en wandel dan links terug richting het water via een straatje vol vakantiehutjes. Op t einde staat er daar een bordje “Fiskonfället 2km” en heel oud bordje van de STF “Fiskonbäcken Fallet”. Daar moet je starten met je een weg te banen naar boven langs looppaadjes die je duidelijk tussen de struikjes kan zien. Zo kom je hoger aan de waterval terecht met enorm veel plaatsen waar je tot aan t water kan.

Een tip, neem kinderen met poseergoesting mee. De onze waren nogal van “we gaan ons moeder er es extra hard voor doen werken”. Boze, grappige en overgeposeerde gezichten volgden elkaar op. Bon dé zusjesfoto van 2021 heb ik nog niet te pakken 😜

De laatste stop van de dag was Fatmomakka Kyrkestad, een Sami kerkdorpje. De kids testten elke tipi uit om te kijken of ze binnen konden. De huisjes zijn privé maar hier en daar hadden de bengels geluk en kon/mocht je binnengluren…

En we sloten onze dag af boven op t Stekenjokk plateau waar we morgen een vroege start nemen in de hoop meer dieren te zien. We zagen tot nu toe enkel een klein groepje rendieren op t einde van de dag.

Moest t niet zo koud geweest zijn, ik had nog een avondwandeling gemaakt. Nu won de warme tomatensoep met balletjes 🤭.

Overnachting: grote mobilhome parkeerplaats aan de top. N 65° 5′ 25″ E 14° 27′ 33″

Dag 20 – Wasjes en Vindelfjällen Natuurreservaat

Ik vertelde gisteren over mijn megalomane waspartij… wel t universum heeft me gestraft. Droogkast 2 was in storing gegaan net voor slapenstijd. Ik dacht dat ik gewoon te snel machines na elkaar instak, dus zette ze weer aan en bleef 10 minutjes wachten. Ze werkte perfect! De rest van al onze natte kleren hing ik in t droogkotje op t wasrekje, kon ik nog altijd ‘s morgens snel een droogkast instoppen terwijl we de afwas deden en de meisjes in de douche stopten…

Ha, misrekend! Toen ik vanochtend om 8u ging kijken bleek t ganse wasrek en de waslijn nog kletsnat en erger nog, de droogkast was weer gestopt op 40minuten… dus alles kletsnat.

En erger nog… t was dan nog mijn eigen domme fout. Ineens merkte ik op dat t een condens droogkast was en ik dus de waterschuif had moeten legen… ik corrigeerde snel mn fout en stak een programma in van 56 min. Om dan na een uur te zien dat dat “kastdroog programma” nog steeds 20min moest draaien en heel nat was… zucht!

Toen verloor ik alle hoop om droge kleren mee te nemen en werd t “team bricoleur” om zo creatief mogelijk wat waslijnen te spannen in de achterkamer van de mobilhome…

Christoph vluchtte met de meisjes richting warme douches en had nog een 2e uitdaging… haren wassen bij die 2 freggels. Je mag zelf raden wie de makkelijkste taak had 🤭

Rond iets na 11u konden we dan eindelijk op pad! We reden meteen naar het visitor centre van Ammarnäs

We hadden alleen uit het oog verloren dat we daar dus op een zondag tijdens de lunchpauze zouden aankomen… woeps! Gelukkig was t open en hielp een super vriendelijk meisje ons met het kiezen uit enkele routes. Die staan dus nooit op internet en moet je echt ter plekke gaan vragen. En in tegenstelling tot veel wandelingen bij ons, helaas altijd bijna heen en terug langs hetzelfde pad.

We kozen een route die 8km verder zou starten. Een steile klim naar een prachtig plateau boven de boomgrens. 3km heen en 3 terug.

De parking was inderdaad vlot te vinden helemaal daar waar de weg gewoon stopte en in het meer uitmondde.

Eerst nog een snelle lunch en een kleuterdrama van Ava die broeken haat en boos was omdat haar schoenen altijd pijn doen, en omdat ze thuis met de poppen wil spelen, en omdat wij nooit luisterden en ze al 100.000 keer gezegd had dat ze niet meer wilde wandelen, en omdat wij niet de baas zijn en…. Allee een klassieker van een kind met een suikervalletje en verkeerde been uit bed.

We vonden een pak bordjes en begonnen na de eerste regendruppels (tsjien wederom had het toeristisch centrum met 2 apps gecheckt dat t niet ging regenen) aan de “sneeuwscooter route”. Je kon ze herkennen aan de rode kruistekens en oranje markeringen.

Beetje vreemd wel dat we na 40min stappen nog steeds niet aan t stijgen waren. En ja hoor, we zaten verkeerd. Verdorie eh. We waren een pad van 16km parallel met het meer aan het wandelen ipv te stijgen naar t prachtige uitzicht. Intussen was t ook veel te laat om de andere route nog te wandelen…

Grr, van het grootste natuurreservaat van Zweden hebben we dus helaas weinig gezien buiten een vondelpad met heel hoge begroeiing. We hadden de meisjes hun regenpakjes aangedaan en die bleken gelukkig multifunctioneel: tegen de vele muggen, tegen de regen EN de hele hoge (prik)planten 🤪

Het universum was Ava goed gezind. Gezien moeder weer vergeten was om vlees te ontdooien stopten we in Sorsele bij de Grillköket. De kindjes genoten er van chickennuggets en frietjes (waar Ava al dagen zin in had) en wij aten een burger. Ik deed zelfs iets wat ons moeder nooooit van z’n leven deed en ze kregen elk een centje voor de draaibakjes. Dubbelfeest! Tot dat in Ava’s bolletje niet de ring zat die ze wilde… insert volgende dramaqueen moment.

Beetje avondenergie getankt en zo konden we nog even een laatste trek in t prachtige zonnetje toen tot iets voor Vilhemina waar we de komende 2 dagen de “Vildmarksvägen” gaan afrijden. Een route vol watervallen maar naar t schijnt ook om veel dieren (beren, elanden, rendieren) te zien… heel benieuwd!

We zochten een weeral een wildkampeerplekje via de app en eindigden in Lövliden iets van de Sagavägen aan een dam te midden van het bos. We waren weer helemaal alleen terwijl de camping op amper 1km volledig propvol stond. N 64° 38′ 45″ E 16° 29′ 55″

De meisjes mochten voor t eerst slapen in t liftbed (waarvan t wel een dik halfuur duurde voor we uitdokterden hoe de anti-valnetten bevestigd moesten worden) en zo kon ik rustig alle waslijnen checken en in de kasten wegstoppen wat al gedroogd was. We namen een extra dekentje, zetten de dakkoepels open voor wat luchtcirulatie en deden een schietgebedje dat de rest morgen ook droog is…

Dag 19 – On the road

Bye bye Jokkmokk! Nog eventjes terug langs de kleurrijke stuwdam en dan meteen richting… de Artic Circle bord oftwel… het Poolcirkel cafe waar we een nieuwe sweater wilden kopen voor Christoph…. (Net zoals 3,5j geleden in Noorwegen!)

Ha, de Zweden pakken t iets minder groots aan als de Noren. Er was enkel een klein souvenierswinkeltje ditmaal en helemaal geen sweaters te bespeuren… jammer, want ziet Christoph es blinken op de foto met zijne Noorse pull 🤣

De kids wilden eerst helemaal niet mee op de obligate familie foto. En een stomme hollander met hond fotobombde elke toeristenfoto. Maar na een rondje naar de Sami tent aan de overkant van de straat waren ze gelukkig iets meer in de mood. En toen een andere familie Nederlanders voorbijwandelde, waagde ik mn kans om een foto te vragen van ons 4!

We vulden de mobilhome op de camping met poolwater, reinigden de wc bak en konden volledig operationeel verder naar het zuiden van Lapland.

We vinden t wel opvallend dat de Zweden bepaalde “trekpleisters” echt niet vermarkten. Die camping en dat cafétje zag er bijvoorbeeld ook echt uit alsof het hen geen hol kan schelen of er nu toeristen komen of niet. En misschien is dat nu net de charme van Zweden? They don’t care en doen hun ding?

We wisten eerlijk gezegd niet zo heel goed wat nu de beste optie was voor vandaag. Mijn lijf zei resoluut “nee” tegen een wandeldag en alle nationaal parken in de buurt waren zeer karig met info online en zijn -naar horen zeggen – meer geschikt voor meerdaagse wandelingen…

We zakten af richting Arvidsjaur en wilden een binnenbaantje nemen richting Arjeplog. Initieel wilden we daar een heli hike tocht doen waarbij je met de helicopter werd afgezet en dan van de berg naar beneden wandelde… Maar, de prijs deed ons nogal duizelen en bovendien werd je niet echt naar de gletsjer gebracht. Arjeplog moet wel mooi zijn… de overheid looft trouwens 10.000€ (en dus 100.000 sek) uit voor mensen die er zich willen vestigen…

Na amper 20min rijden over iets wat hobbelde langs alle kanten (en met geen zicht op de meren want vooral onze beweegreden was om binnendoor te rijden) gaven we t op en reden we terug naar de “autostrade”. Jammer van de vele rendieren die we op korte tijd zagen (en een rat en eekhoorn die we bijna gepler hebben mer de mobilhome)

Wel, zodra op de autostrade meteen al een bord over “mogelijke steenschade” de eerstvolgende 38km en een baan die er door de werken zo mogelijk nog slechter bij lag… We besloten ons doel bij te sturen en vandaag maar tot Sorsele te rijden en daar een camping op te zoeken…

De route vandaag was lang en traag. 1/3 van alle auto’s die we tegenkwamen waren Zweden met van die dikke vette pharen gemonteerd op de voorbumper, 1/3 Nederlanders (alsof er net een grote uittocht gestart was, ongelooflijk!) en 1/3 Zweedse mobilhomes. Helaas zagen we ook echt veel mensen met autopech en platte banden langs weerskanten van de wegenwerken. 🤞🏻dat we daarvan gespaard blijven!

En nu… nu zijn we dus in Sorsele, op 1,5u van Ammarnäs waar we een volgend park binnen rijden. Overnachten doen we in Camping Sorsele (220sek) waar de douches warm en lang zijn, we het grasveld zonder elektriciteit voor onszelf hebben inclusief picknickbanken en bbq put EN… we de sleutel kregen van het waskot. Lees, moeder doet hier een poging om de wasmachine niet dol te doen draaien (programma zou 1,5u moeten duren maar stopt vaak mysterieus en doet ongeveer 2u over een normaal wasje en 40min over de “een snel kwartiertje-wasje”. Voorlopig is na bijna 3u alles nat… nu nog de droger wat overuren laten draaien en hopen dat alles op de waslijn morgen ook aanvaardbaar droog is om weer in de mobilhome kasten te stoempen.

En uiteraard – zoals dat gaat bij deze Van Gaelen – ben ik veel te veel aan t wassen. Maar, nudat we eens in de beschaving zijn en ik er van kan profiteren… dan doe ik dat!

Zo zit ik nu ook ongegeneerd te genieten van de gratis wifi. Een welgekome kado nu onze 4G op is (Christoph) en nog maar 1,4 GB is voor de volgende 5dagen (Tine). En ja, dat is dus meer dan 2000 foto’s backuppen in t waskot en 1000 Spotify liedjes binnenhalen tijdens t afwassen 😅.

Christoph slaagde erin om heerlijke lookbroodjes en steak met “camping-oven-frietjes” te voorschijn te toveren met een heerlijk sausje van regenbui. En de kindjes zaten de druppels even uit met een filmpje op bed. We maakten nog pudding en dan was t tijd voor het slapen (en de was-duty van mama)