Categorie: USA

Dag 25

Spontane dag vandaag… 

We gingen NIET naar de Grand Canyon deze reis… ik herhaal we gingen NIET. Onthou dat voor later deze parlee 😆

Opgestaan op onze wildkampeerplek en langs een paar viewpoints maakten we onze weg richting eerstvolgende grotere stad Page waar we ergens de komende dagen moeten arriveren…

We deden best een interessant tussenstopje aan de LeFevre Overlook. Daar kan je namelijk alle verschillende aardlagen aanschouwen van de “Grand Staircase” en linken aan de parken die we al bezochten. Elk park met zn bijhorende kenmerkende aardlaagkleur om t eventjes in niet geologie-proof bewoording te expliqueren 🙈

Rond 10u ging het dan van “oh kijk een bord naar de North Rim van de Grand Canyon, zullen we dat doen?” We hoorden eerder dat 90% van de toeristen de zuidkant doen en slechts 10% de noordelijke kant. Alleen, op Labour Day weekend wanneer iedereen verlengd weekend heeft, was dat vermoedelijk niet ons beste plan. Bovendien bleek het toen we aankwamen MEEEEGAAAAA te waaien.

We gingen eerst langs de rangers voor de junior boekjes en de souvernirwinkel voor de muntjes die de kids verzamelen. Daarna het “Bright Angel Point” viewpoint net achter de Grand Canyon lodge. Waaien waaien waaien dat dat deed. Ava was bang dat de buggy in de canyon ging totteren & ik dat Lia ging struikelen ofzo en foetsjie was. Heel ontspannen was t dus niet bepaald. Waaiend zand in uw ogen en langs uw bruingebrande benen schurend… allee, beetje anders dan ik me had ingebeeld toen we ettelijke mijlen eerder dat bord over de Grand Canyon tegengekomen waren. De meisjes vonden t vooral niet eerlijk dat ze geen rivier zagen, want die had ik immers beloofd in de kloof… ze snapten er niks van… al die weg voor wind en bomen?

Uiteindelijk verspilden we dus wel wat tijd met weg te waaien op dat ene kleine stukje wandeling met zicht op de canyon wanden. We gingen lunchen in t bistrotje. Chili van eland voor meneer, pulled pork sandwich voor mevrouw en de kids genoten wederom van een hotdog… 2x raden welke sloeber er ons nog een 2e lospeuterde met haar puppy eyes 😂

Toen we aan de scenic drive op de Cape Royal Road wilden beginnen (die tot 30ft mocht volgens de kaart van het park), stond er een verkeersbord dat t maar toegestaan was tot 22ft. Lap, onze camper is 23ft lang… Lang verhaal kort, ons bezoek aan de North Rim was euhm… kort…

Nog een paar viewpoints buiten t park met telkens die machtige Vermillion Cliffs in de verte. Een interessant gesprek met een Mormoon die uitgezonden was naar België 40j geleden en nog perfect Nederlands sprak (!) en dan richting de Cliff Dwellers om met de kids kiekeboe te spelen in de huisjes.

Cliff Dwellers zijn rotsen die bijna om omvallen. In enkele ervan werd er ooit gewoond dus die constructies zijn nu een tussenstopje onderweg naar Marble Canyon.

Helaas reden we knal voorbij de Condors viewing site. Woeps… komt ervan zonder gsm ontvangst voor google. Al onze “reispinnekes” zijn vermist 🤦🏼‍♀️. En dat staat hier toch vaak maar halfsegat aangegeven die “kleinere” zaken…

En moest je je net zoals ik afvragen hoe dat nu zit met die mormonen? Ik trok mn stoute schoenen aan en stelde al mijn vragen… Wel, polygamie is al meer dan 100jaar afgeschaft en die afsplitsingen van t Mormoonse geloof zijn niet representatief (maar er is er gewoon ene in geslaagd een tv show te hebben met al zn “sisterwives” en nu kent Europa enkel dat beeld… ) De Mormonen geloven net als ons in Jezus maar hebben een extra schrift. Ze geloven als je trouwt in een tempel, je ook in t hiernamaals samenblijft. We durfden niet toegeven dat wij…euh…. In zonde leven 🤫 #eeuwigverloofd

Iets voor het stadje Marble Canyon hielden we halt op een grote parkeerplaats vlak voor de poort naar het BLM kampeergebied van onze app. We durfden ons niet wagen aan de 4×4 route dus namen genoegen met het prachtige zonsondergang uitzicht, kookten, dansten buiten Footloose (dresscode was navenant) en gingen slapen terwijl de mobilhome verder danste in de wind…

Overnachting: Marbe Canyon, grote parkeerstrook net voor het dorpje rechts. Ideaal voor zonsondergang!

Dag 26

Eerste werk vandaag: de Marble Canyon in. We volgden dus de bordjes naar Lees Ferry. Dat is een stuk nationaal park dat deels in Vermillion Cliffs en deels in Grand Canyon ligt. Gratis toegang gelukkig met onze annual pas….

De mormoonse familie Lee baatte jaaaaaaren geleden een ferry service uit die de 2 kanten van de Colorado rivier met elkaar verbond zodat men niet 1000km om moest rijden met paard en kar. Wel impressionant zo tussen 2 kliffen aan weerkanten een platter stuk spotten en hupsakee business plan. Dit deel van de parken is naar hen vernoemd.

We begonnen aan de hike in de canyon tot bij de Colorado rivier. Wederom echt prachtig. We begonnen goed vroeg op de dag dus konden nog genieten van de wandeling zonder ter plekke weg te smelten zoals sommige toeristen die met amper een mini flesje water voor 2pers startten aan de 3u durende wandeling ettelijke uren later. Het begon wederom mooi breed maar na een tijdje was t klauteren en je weg zoeken. Ik vermoed dat velen met kleine kids ongeveer een uurtje voor ons forfait hadden gegeven, maar wij deden dapper door, de kids genoten… alleen, op den duur moesten we toch echt erkennen dat t te technisch werd voor onze meisjes. Dus, beetje teleurgesteld keerden we terug. Dat ging uiteraard veeeeel sneller dan de heenweg aangezien we de beste voetenrotsen of handvat-stenen al gevonden hadden.

We reden iets verder naar Paria beach, duidelijk een plaats waar de locals uithangen. We zaten tussen de vissende families. Je kon er ook kamperen op het strand, hetgeen super gezellig leek. Vuur maken is er wel verboden sinds de bomen ter hoogte van het strand herleid werden tot stompjes zwart brandhout.

We plonsten in de frisse heldere Colorado rivier, wasten onze stinkpateekes vol zand, speelden op het strand & Lia sloeg er met haar puppy eyes in om een regenboog forel te versieren bij een lokale visser. Ik wil wel effe toevoegen dat wij een avontuurlijk gezin zijn maar ik toch effe terugliep om aan de visser te vragen dat beest gans dood te doen en de ingewanden alvast eruit te halen… Bon soit, dat beest steekt dus nu in onze vriezer…

We lunchten terwijl Christoph nog even de oude ferry overblijfsels zocht ( maar niet vond). We deden nog een dump en vulden ons water gratis aan en dan was het tijd om het park weer uit te rijden.

Volgende stop Navajo Bridge, de brug die een einde maakte aan de ferry zijn hoogtijden. De 100jaar oude “indianenbrug” is nu enkel nog voor voetgangers en werd aangevuld met een goed stevige brug voor wagens er vlak naast. Het was er enorm winderig, dus die brug details werden niet gefotografeerd en je zal ons moeten geloven 😅

We vervolgden de weg over de Antilope pass richting Horseshoe bend. Ik was er eerder al eens geweest, maar Christoph niet. De Colorado rivier maakt daar een hoefijzer vorm. Het park is de laatste 5j helemaal aangelegd en commercieel uitgebaat. Het zicht zelf is nog steeds gratis, maar de stad Page heeft het “parkeergeld” ontdekt. We betaalden braaf 10$ ticketje voor de mobilhome en begonnen aan de korte wandeling. De meisjes wilden elk een rugzakje met snoep dragen, ik gewapend met camera en zonnepetje, iedereen dikke trui aan tegen de wind. Maar man, wat was dat, we gingen gewoon wegwaaien. Ik trok snel wat foto’s met de iphone op goed geluk met mn ogen dicht van t zand en ging snel terug naar de buggy. Noah helemaal als een mummy ingepakt, de meisjes gillend van het zand dat prikte in de ogen en schuurde over hun benen. Maar, je kan t niet geloven, dan nog zijn er dus tuttebellen die met hun blote buik gaan poseren op een stukje rots achter de balustrade… zotten! Ik keerde snel terug met de meisjes en Noah. Bij de volgende windstoot ging Lia de lucht in om een meter verder in t zand met een geblutst ego en een snoepje minder uit te komen. En in al mijn kracht hield ik de on aerodynamische buggy en 2 kids tegen bij de volgende windvlaag. Mijn tante Greet buff petje wipte af en vloog meters door de lucht richting t viewpoint. Christoph was nog even daar en als bij wonder had hij alles zien gebeuren en kon hij dat petje nog vangen op zn weg weer naar boven…. Dat gaat immers sinds 2007 al op elke reis mee met mij op pad….

We reden verder richting Page. Ondertussen kreeg ik wat kampeerstress omdat het zo stormig waaide en ik van alle wildkampeerplekken las dat mensen vast kwamen te zitten. Maar op het drukste weekend van t jaar zonder reservaties….De moed zakte me wat in de schoenen. Ondertussen was de frisdrank al een dag op, restte er ons nog 1 flesje bier en bedacht ik dat een feestdag morgen ook niet ideaal was om te gaan shoppen. Verdorie toch!

We stopten nog even langs de dam en een viewpoint over Wahweap, een deel van Lake Powell dat nu bijna opgedroogd staat. En dan reden we net buiten Utah naar Lone Rock. We plaatsten ons op iets wat vermoedelijk voor RV camping doorgaat, alleen, het camp host loket was onbemand en de automaat wilde onze Visa niet accepteren. Nog even een babbeletje bij Vlamingen vlak naast ons en dan bedjes in. te warm, te moe, te…

Overnachting: platform in de buurt van de dump site aan de camping van Lone Rock. Zeker niet naar beneden rijden, de mobilhome van de Vlamingen moest gans achterwaarts terug en de auto voor hen moest gesleept worden.

Dag 23 – Bye Bye Bryce!

Christoph wandelde bij t krieken van de dag nog eens de Navajo loop en wat rondjes rond de historische gebouwen waar de shuttle bus dame over verteld had. De meisjes sliepen uit & mama en Noah snoozden. Een snel ontbijt en on the road!

We reden een 20min verder op Scenic Byway 12 naar Red Canyon. Ondanks wat internet vertelde, was het visitor centre wél open en kozen we – na t leegroven van de kinderstand met strip en stickers van Smokey Bear – een prachtige wandeling. 

Wat een verrassing! Red Canyon is helemaal niet gekend, maar owboy, ik vond t stiekem veel leuker wandelen dan het toeristische Bryce waar je constant door andere toeristen vergezeld bent. Ik durf me bijna niet inbeelden hoe het hoogseizoen er in Bryce dan uitziet… slenteren achter elkaar bij meer dan 35gr? Niets voor ons…

Wij begonnen achter t blauwe huisje op de parking aan de Pink Ledges trail en combineerden met de Hoodoo trail, Birdseye trail en de Photo Trail. Alles samen goed voor een 3tal kilometer gekronkel langs smalle paadjes tussen de naaldbomen en voornamelijk rode hoodoos. Daarna was t eventjes langs het asfalten fietspad voor ongeveer een 500m terug naar het visitor centre waar een waterijsje uit de diepvries ons opwachtte.

Nog even verder werken aan ons Smokey Bear kunstwerk en leren over brandveiligheid in t bos. Heeeeel toevallig leert Ava’s klas deze week over de brandweer. We maakten dus een fijne email voor de kindjes met het verhaal van Smokey Bear. Dat is een waargebeurd verhaal van een kleine beer die gered werd bij een bosbrand en nadien uitgroeide tot symbool voor de brandveiligheidscampagne. Hij leert de kids immers dat je altijd goed je kampvuur moet blussen en veilig moet omgaan met lucifers, helemaal in thema voor juf Winnie! En aan de kant van de weg staan telkens borden met Smokey en hoe het die dag is met de brandveiligheid. Zo weet je of t avondeten van vuurkestook kan zijn of in de mobilhome op t kookvuur. Natuurlijke bosbranden zijn anderzijds wel voor sommige naaldbomen nodig om de 2-12 jaren. Dat brandt t kleinere loofbos weg en zorgt dat de naaldbomen groter kunnen groeien. Enkel hun stammen worden zwart….

Nadien vervolgden we onze scenic route 143 richting Panguitch voor een snelle stockup in de lokale buurtwinkel. Ongelooflijk de mensen zijn echt op hun teen getrapt moest je nog maar overwegen je supermarkt zakken zelf te vullen (vullen is dan wel van “ik smijt alles zoals t komt van de mini rolband in de zoveelste plastieken zak zonder na te denken dat uw brood plat is of uwe chips verkruimeld”)

Na Panguitch reden we verder richting het meer. Na weken stenen, waren de meisjes niet te houden.. pootjebaden werd euhm… modeshow in natte onderbroeken en t-shirtjes aan de buitendouche na een verfrissend momentje. Effe vluchten voor de muggen, McGyver uithangen voor de afgebroken buitendoucheklep en we konden voort.

We sloegen al snel af richting Cedar Breaks National Monument, ook wel eens het kleine broertje van Bryce Canyon genoemd. Een mini park waar een deel nog gesloten is omdat niet alle sneeuw geruimd is en de wandelpaden nog niet allemaal hersteld zijn na de winter-steenlawines. Ze werken hier hard om alles tegen het verlengde Memorial Day weekend van overmorgen klaar te krijgen!

Gezien we net na sluitingstijd van t visitor centre toekwamen, moesten we geen inkom betalen. De rangers gaven wel nog een gratis kampeertip net buiten t park aangezien hun camping pas mid juni open gaat. Vergezeld door wat hertjes reden we verder. 

We deden nog 1 lookout van waar je helemaal tot in Zion kan kijken. Dat park slaan we nu over en vervangen we door wat kleinere minder gekende, maar bon we hebben t dan in de verte zien liggen eh! 

Terug de scenic route doorheen t park op en eten koken en gezelschapspelletjes aan de picnic area. Zo konden we immers iets later op de avond nog een keertje langs sunset point tijdens de zonsondergang vooraleer we ons stalen ros in t wild parkeerden.

Overnachting: eerste dirtroad links als je t park uitrijdt (aan t bordje van max stay 16days). Effe spannend want we maakten wel diepe sporen bij onze eerste poging, maar dit is duidelijk dé plek die de rangers bedoelden. 1 andere tent en mobilhome stonden al geparkeerd, dus Christoph en zn mega phare wezen de weg en ik zwierde hem neer in t midden van de pelouse 😂

Dag 21 + Dag 22

2 dagen bleven we tenmidden van de rode hoodoos. De wat? Wel de rode torentjes die zo kenmerkend zijn voor Bryce Canyon. Ze zijn vernoemd naar het woord voor “angstig” in de taal van de lokale “native american” stam. Dit omdat zodra t donker wordt de meest angstaanjagende vormen te herkennen zijn in de rode rotstorentjes.

2 dagen Bryce was vooral ook wandelen samen met een pak meer toeristen dan we tot nu toe tegen gekomen waren. Ondanks het feit dat de camping leegliep maandagochtend (en we amper een 10tal andere kampeerplekken in ons deel van de camping bezet zagen de daaropvolgende dagen) werd t park echt overspoeld aan de viewpoints. Veel mensen logeren immers buiten t park in de hotels en komen een paar foto stops doen overdag.

We wandelden alle routes die haalbaar waren voor onze kids in de broeierige hitte. Meestal lieten we ons afzetten door de gratis shuttle bus en wandelden we terug.

Zo deden we de eerste dag de wandeling van Sunrise naar Sunset point. De Navajo loop is niet super lang en daarom combineerden we met de Queens garden trail. Eigenlijk is ze nog mooier in de andere richting, maar het leek ons leuker met de kids leuker om met de bus te vertrekken en terug uit te komen aan onze camping. We namen bij t laatste stukje de zigzaggende Wall Street. Een volgende keer zou ik wel de andere optie, Thors Hammer, nemen. Die is denk ik nog mooier! Christoph deed die als ochtend wandeling alleen voor we dag 3 vertrokken en trok een prachtige zonsopgang foto!

De tweede dag wandelden we de Rim Trail die zoals het woord het zegt, de kloof de ganse tijd volgt. Prachtig zicht op de amfitheater vorm van de hoodoos en weer heel anders dan de dag tevoren. Maar helaas ook weer druk en dat merk je aan de trails, hier en daar afval/wc papier (voor de eerste keer de afgelopen weken)!

2 dagen Bryce was ook van busje komt zo, want het meest toeristische deel van t park is verboden voor mobilhomes. Je kan gebruik maken van de gratis shuttlebussen die de meest toeristische stukken bedienen om de 10min. Wij hadden telkens nog zitplaats, maar dat is vast en zeker over een paar weken andere koek. Parkeren aan de viewpoints is vooral aanschuiven in een eindeloze file tot er een parkeerplekje vrijkomt. Dus onze camping aan de shuttle halte was lekker handig! Je wilt echt niet met zo een gevaarte van 7m op zoek nr parkeerplek als ze achter jou al toeteren en verhit scheldwoorden tirades beginnen af te steken als t niet van de eerste keer lukt met uwe camion 🫣

2 dagen Bryce was ook van onthaasten en kampvuurtjes stoken, marshmallows, hotdogs en steak stroganoff grillen. Het was van dansen op Like me op een verlaten camping terwijl broer moest middag-dutten; knutselen voor vaderdag (dat lazen we immers als klasthema bij Lia in onze mails) en werken in onze ranger boekjes (yes, volgende badge verdiend!).

2 dagen Bryce was van ettelijke kledingwissels op een dag: bestofte wandelkleren inruilen voor propere tenus, te warme outfits ditchen als de zon doorbrak of kampvuur kleren aandoen die mee op zoek mochten naar dennenappels en naalden om t vuur stiekem mee in gang te houden, etc  

Er zijn hier by the way 2 dresscodes. Mr en Mrs toerist met regenjassen, sjaal, muts, windstopper al dan niet met extra mondmasker OF I’m too sexy mini hotpants en topje dat alle mogelijke tattoos showt op momenten dat de zon echt nog niet zooooo brandt dat ge uw buikspieren moet showen. Wij houden t deftig en kozen voor laagjes en een grote rugzak om alles in te deponeren tijdens t wandelen… en s avonds was t toch opnieuw van fleeceke aandoen en slapen onder ettelijke lagen. Gelukkig hebben we die voorspelde -4 niet gevoeld! 

2 dagen Bryce was effe op adem komen voor de kids die dat precies wel eens leuk vonden om beter te weten waar we gingen uithangen de hele tijd. De camping was zeker niet de mooiste of best uitgerustte tot hiertoe, maar we verlengden toch voor een 3e nachtje en t deed echt deugd. Zo kon er wat uitgeslapen worden… de zonsopgang als gezin meemaken werd geskipt, t was toch wel even wandelen (shuttles maar vanaf 8u) en met de mobilhome heenrijden zagen we minder zitten, de kids gingen er toch niets aan hebben… En t deed ook wel eens deugd de mobilhome gewoon te kunnen laten staan en niet altijd alles te moeten vastbinden of vertrekkensklaar opruimen! Christoph ging daarom op dag 3 bij t krieken van de dag zelf eventjes een wandeling maken en pikte zo toch ook de zonsopgang even mee…

2 dagen Bryce was ook van bijleren over Utah Prairy Dogs (hetgeen we tot nu toe de stokstaartjes genoemd hadden, een beschermd dier in Utah, een pest in Colorado); over naaldbomen die een deel van hun takken afstoten om te overleven bij watertekort; over woestijn-planten met prachtige bloemen; over de man die toeristen voor 1$ nr mooie rotsen bracht en zo de grondvesten van t park legde; over golvend gelegde dakpannen die een optische illusie zijn maar wel alle historische gebouwen sieren, etc

2 dagen Bryce was van veel fauna en flora. We zagen temidden van de bush en schijnbaar dor rotsgebied talrijke hagedissen, blauwe vogeltjes, een slang, konijnen, herten, en de utah prairie dogs….

Grappig weetje – we zagen een King Snake (niet giftig) maar Lia gelooft er niks van, want ze had geen kroontje 🤦🏼‍♀️

Grappig weetje 2 – we vroegen in t visitor centre in Kodachrome meer info over die diertjes die we zagen verstijven langs de kant van de weg. We wisten immers dat ze niet echt stokstaartjes heetten… dus in ons beste Engels wij van “excuse me, can you tell us what the animals are called that we see next to the road, they freeze when you pass by”… die ranger haar antwoord… Ow, those are cows… domme gans, dat t geen koeien waren, dat wisten wij wel… gelukkig vonden we in dit visitor centre wél de oplossing. De op cavia/marmot lijkende Utah prairie dogs 🤪

Overnachting : 3 nachten op Sunset campground A-244 (30$/nacht voor camper) te betalen via enveloppe cash of creditcard gegevens.

Dag 14

Om 7u ging onverbiddelijk de wekker, we moesten immers vaart maken naar Arches Nationaal Park. Dat park werkt sinds kort met een entry reservatie systeem om het aantal toeristen in t park te doseren. Eigenlijk moet je jouw bezoekje maaaaaaanden tevoren reserveren. De campground zit zelfs al zo goed als vol voor volgend jaar! Er zijn helaas maar 30 zeer gegeerde plaatsjes… Toen wij boekten ergens mid april was er enkel nog een timeslot van 12-13u vrij dus vandaar de haast om t park tijdig binnen te rijden… we hadden wel nog kilometers voor de boeg…

Onderweg stopten we 1x voor naft en helaas bleken de grote stadjes van de wegenkaart geen grote supermarkten te hebben dus onze kasten aanvullen (vooral bananen/smeerkaas/zonnecreme/brood/frisdrank en bier schaarste) bleek een mission impossible. We aten dus de laatste boterhammekes op en luisterden nog maar eens naar alle luisterverhalen 😂

We reden tot in Moab en regelden daar snel nog onze was voor we naar t park sjeesden. Amai, goede deal getroffen net voor sluitingstijd: Wash and Fold per kg! Het was rond de 40€ voor alles (buiten de dure merinowollen zaken die we geen wildvreemde wasserette dame toevertrouwden & en een paar zaken die ik in de rapte vergat mee te gritsen). Voor dat bedrag kan je echt niet sukkelen. We gaan deze vakantie nog wel genoeg met t ganse gezin in zo een wassalon moeten gaan post houden en tijd verslijten tot alle machines en droogkasten hun magic gedaan hebben. En nu krijgen we t netjes gevouwen en gestreken terug de volgende dag en kunnen wij terwijl iets leuks gaan doen… De mevrouw haalde echt eer uit haar werk.  Ik kreeg een hele optielijst aan wasproducten, moest temperaturen kiezen voor wasmachine en droogkast & super bizarre vragen beantwoorden als “wil je droogballen of een geurpapiertje”. Zoveel eieren worden er thuis niet gelegd onder wat vuil wasgoed zenne… Alles wat niet in de droogkast mocht (en dat is wel wat met fleece en trekkersgerief) werd minutieus vastgelegd… Nu hopen dat er niks tussen glipte en gekrompen terug opgehaald wordt… Het enige minpuntje is dat we ‘t pas morgenmiddag mogen ophalen en dus een ommetje moeten doen terug richting Moab om onze propere was uit de locker te halen… Maar, t is wat t is… met elk nog 1 onderbroekske over..t was dringend tijd! 

Nadien naar Arches en owwwwlaaaa… ik denk toch wel echt t mooiste park tot hier toe…. Je kon echt uren rondkijken en telkens nog andere prachtige rotsen spotten… bogen, stapelstenen, buttes (poep vorm), speren, vinnen… we leerden t ABC van de rode rotsen.

De temperaturen piekten dus we namen onze tijd in t visitor centre, kochten weer penny’s voor de meisjes hun collectie en lunchten op de parking (waar ik dus noodgedwongen de “brioche buns” voor de hamburgers als sandwiches verkocht aan mn kroost 🤣).

Stelselmatig reden we de weg doorheen t park naar boven langs allerlei prachtige viewpoints. We konden gelukkig overal vlot parkeren (mss toch een voordeel van het broeihete namiddag bezoekuur? In de zomer of weekend hier komen ruziemaken voor een parkeervakje zou echt ons ding niet zijn! )

Lia kreeg de copiloot positie, Ava en ik werkten achteraan aan haar spiksplinternieuwe ranger boekje van dit park. We gingen telkens in 2 teams op pad en eenmaal terug moest iedereen 5 slokken water drinken. T werkte, de kids waren enthousiast van de “changement de decor” en Noah kon blijven dutten in zn autostoel… 

Rond “the windows section” was t tijd voor de draagzak en stevige bergbotinnen. Amai… de meisjes waren in form na hun waterijsje (en met de belofte van een tweede als ze flink stapten)… Lia schoot als een speer weg (haar ijsje bij de start van de wandeling was immers deels gevallen en ze wilde absoluut een herkansing). De meisjes verklaarden zich klimkampioenen … NIKS schrik… al snel waren we bij de Double Arch.

Na wandelingetje 1 moesten we ze even oppeppen (aka volgieten met fris water) voor een “primitive trail” aan de andere kant van de parking… deze wandeling was zo mogelijk nog 10x prachtiger en we waren gans alleen om de North & South Window te ontdekken… Wauw… het rode woestijnzand vol cactussen, groengrijzige kleine struikjes en prachtige rotsen.

Lia leerde dat cactussen echt kunnen prikken & Ava dat rotsmuren niet opzij gaan voor uwe neus 😝. Overal kregen we complimenten over ons gezinnetje. 1 koppel zei dat we zeker van Zwitserland waren aangezien we onze kids mee in de bergen namen 😂. Soit, aan fotografen geen gebrek hier… altijd wel iemand bereid om ons gezin vast te leggen (al dan niet met hun eigen vent ergens in de buitenhoek van onze “Christmas Postcard” foto) 

Na een heerlijke avondstop op de picknickarea (waar we wegens gebrek aan houtskool dan maar binnen ons kippetje bakten) reden we t park uit ver na zonsondergang, mijmerend over de hertjes die we nog op de valreep zagen… meisjes in pyjama in de autostoelen… moeder met de kaart in de aanslag om een goede wildkampeerplek te vinden buiten het park… op weg naar onze volgende padvindersbestemming Canyonlands National Park

Overnachting: Big Mesa Viewpoint – langs de route staat er overal “no camping”, maar t was pikdonker en met stormende wind vonden wij dat we met de zelfvoorzienende mobilhome alvast wél mochten gaan klaarstaan voor de zonsopgang 🤪

Dag 15

6.15 stond er al ene in zijn shortje naar de zonsopgang te loeren aan onze mobilhome… prachtig. We genoten in stilte terwijl er nog 3 een uiltje lagen te knappen. Rond 7u was t hoog tijd om de nog slapende kids in de autostoelen te laden en t laatste dik kwartiertje richting t Canyonlands National Park af te leggen… hoe vroeger we aankwamen, des te meer kans immers op wandelingen in aangename temperaturen. 

De barelen stonden nog open en aan het visitor centre nog niemand te bekennen (buiten wat toeristen die op zoek waren naar free wifi en een kaart). 

We reden naar Grand View Point Overlook, t startpunt van onze eerste wandeling achterin t park voor ons ontbijtbuffetje. De kids moesten t stellen met cornflakes vandaag, ik at een noodgevallen havermoutpot en Christoph nam de laatste 2 boterhammekes uit t zicht van de kids.🤫

We waren ons aan t klaarmaken met zonnecrème en draagzakken en…. toen er ineens gegil klonk. Lia had gepoogd thee te drinken van mn thermos en zich natuurlijk verbrand. Gelukkig (of spijtig genoeg) had ik de afgelopen maanden door mijn brandwondenincident al ervaring met t verzorgen van brandwondes… koud stromend water hadden we niet maar we wel sneeuwballen in de diepvries! Dus meteen Lia uitgekleed, laten afkoelen en troosten… gelukkig geen blaasjes ofzo… daarna onze tube flamigel boven gehaald, andere kleren aan en een extra buff zodat er zeker geen zon op kon vandaag… pfff effe spannend. (Voor jullie ongerust zijn, na de wandeling was er zelfs geen rood puntje meer te zien… oef!)

We wandelden een pad af richting 2 viewpoints (50min heen / 30 min terug). De kids deden t opnieuw super! Onderweg zochten ze weer cactussen (en Lia blijft ze kajaks noemen) en bestoeften ze zichzelf en hun klimmerscapaciteiten. Euhm dat hebben ze van de papa 🤣

Erna reden we verder naar de “Whale Rock”. De wandeling stond op t einde niet super aangegeven dus we weten niet 100% of we onze strepen wel verdiend hebben… maar bon, weer een prachtig zicht op t park.

We haalden nadien onze laatste waterijsjes boven als beloning (aka afkoelmoment). T was zo warm dat de ijsjes sneller smolten dan wij lekken konden.

Lia dutje deed meteen een dutje na de inspanning van vanochtend en Ava luisterde muziek. Om de beurt deden Christoph en ik nog wat prachtige viewpoints waar je duidelijk de 2 rivieren in de dieperik kon zien. Echt prachtig om te zien hoe grillig de natuur kan zijn.

We stopten nog even in het visitor centre om te kijken of ze eventueel bereid waren Ava en Lia een badge te geven voor hun ingevulde boekje van het vorige park. We hadden geluk! De ranger liet hen hun “junior ranger eed” afleggen en ze verdienden de badge van Arches. Die van Canyonlands gaf hij samen met de ranger boekjes ook mee… yes, die kon ik dan als omkoop-materiaal achter de hand houden. Ava liep trots als wat rond met haar badge! Lia deed ze meteen af uit schrik voor een gaatje in haar prachtige kleedje.

We reden terug naar Moab om onze was op te pikken. Het wassalon was schuin over het Food Truck festival, dus we besloten daar halt te houden en eventjes zot te doen en wat kraampjes te testen. Moab heeft echt zo een gezellige vibe van mensen die allemaal van tours komen en dagen in de “wildernis” gezeten hebben en dan eindelijk in de beschaving komen. Ik heb zelfs een beetje spijt dat we er niet langer bleven… deed ons den beetje denken aan ons backpackers bestaan pre-kids. Er waren ook deftige resto’s en wat souveniertjes te scoren, al doken wij de winkelstraatjes vol streetart niet in. We staken een kort wolwas-programma in met alles wat we eerder niet hadden durven afgeven en ondertussen vuil gemaakt hadden. En ter info… wat je zelf doet, doe je beter. De mouwen van Christoph zn sweater zijn sindsdien 10cm korter en de t shirts spannen verdorie nogal wat rond die afgetrainde borstkas.. woeps! Ik heb ook wel wat kledingstukken die duidelijk niet op 30gr gewassen en gedroogd zijn… 😞 wash and fold betekent trouwens ook niet dat ze de kleren binnenstebuiten trekken terug, weten we ook weeral 😅

We doken nog even de supermarkt in voor een volle winkelkar en sjeesden snel voor de zonsondergang naar Dead Horse Point State Park. Het park waar de eind scene van Thelma & Louise opgenomen is & een beroemde scène uit Mission Impossible II.

Klein tegenvallerke, ze vroegen 20$ om nog binnen te rijden. Dat vonden we nu wel dat veel voor een zonsondergang die we misschien net gingen missen…

De BLM betaal campings stonden vol, dus we namen een gratis plekje bij t begin van de dirtroad dat we eerder die dag al gespot hadden…

Overnachting: op de parking bij de start van de Mineral Road (Horsethief Trail)