De dag trapten we rustig in gang (zo na een paar weken is t toch al gauw 10u eer we op weg zijn, maar hej, t is vakantie eh). De ene al wat meer uitgeslapen dan den andere reden we t laatste stukje naar Hunnebostrand.
Daar waren t nogal smalle straatjes met veel parkeerplekken die enkel voor auto’s waren dus ik gidste Christoph snel naar een mobilhome parking van de Park4Night app. (N 58° 26′ 14″ E 11° 17′ 30″) Daar konden we op zijn minst al de Wc/water/dump doen. Het was een parking die ‘s winters in dit kuststadje vooral wordt gebruikt om boten te stockeren maar dat lijkt de mobilhome-vakantie-Zweed dus niet te storen… klapzeteltjes open op den asfalt en bij 20graden in hun bikini voor de mobilhome elk streepke zon absorberend terwijl de hond aan hun voeten ligt te knorren.
Wij besloten de mobilhome achter te laten (35sek/u) en gingen met de kids hun fietsjes te voet verder naar t Skulpturpark.
Het was een relatief klein “park” met enkele permanente kunstwerken. Elk jaar echter worden er 9 nieuwe kunstwerken toegevoegd tijdens de zomerperiode die dan de oude steengroeve mee opvrolijken. Dit jaar voor t eerst zelfs Belgen.
We dwaalden wat rond maar de kids wilden eigenlijk vooral kokenetenke spelen op dat Belgische gebeeldhouwde tafeltje uit steen.
De wandeling eindigde aan de badplaats van Hästedalen. Onze meisjes zagen de hele tijd lokals in t water gaan, dus wilden uiteraard ook… alleen, t is dan wel weer 20graden ondertussen maar t water is er maar 14. Wij pasten wijselijk maar lieten hen wel effe in hun badpak pootjebaden. Aan de hele hoge springplanken waagde niemand zich terwijl wij er rondhingen… wel indrukwekkend!
Gezien t al ruim 13u was, besloten we een restaurantje te zoeken. Het resto met de kinderspeeltuin had buiten pizza niet echt de “catch of the day” vis waarop Christoph zijn zinnen gezet had. We eindigden daarom iets verderop bij Olgas bistro!
Lia wilde persé appelsap dus we verzonnen dat t appel/peer sap was maar de peer en appel ruzie hadden daardoor enkel de peer op de afbeelding mocht 🤭. De zusjes Bauwens aten heel flink hun vis met frietjes.
Nadien reden we door richting t Zuiden. Helaas ongeveer 50min file rond Göteborg (op een zondag namiddag!) dus we lieten ons plan om te eindigen Kullabergs Naturreservat varen en stopten op een autosnelwegparking in Ängelholm op 40min van waar we morgen willen starten.
We bakten snel pannenkoeken & de ganse familie kon dankzij het vers getankte water eens zalig warm douchen… oftewel, ons kids brulden de parking bij elkaar om zeep in de ogen/te warm/te koud… en mama en papa deden een schietgebedje dat er nadien ook voor hen nog wat warm water zou overblijven! Het lukte net!
Overnachting: Snelwegparking aan het Preem tankstation. N 56° 11′ 39″ E 12° 51′ 15″. Niet gezellig ofzo, maar stil genoeg om ons te horen gillen als er koud water uit de douche kwam 😂
De allereerste vraag toen ze wakker werden… “Mama, mag ik t dierenspel doen met mn vrienden?” En bij de oudste marmot “Mama, zijn mijn vrienden er nog voor Uno”
Onze kids hadden duidelijk een fijne avond gehad, want ze konden niet snel genoeg buiten goedemorgen gaan zeggen tegen de Nederlandse kids. Lia had zelfs t geduld niet om zich eerst nog aan te kleden!
Toen ze zagen dat Mare het haar van haar zus aan t invlechten was, stonden er al snel 2 nieuwe klanten aan t mobilhome-kapsalon. Ziet ze eens glunderen… en bonus voor ons. Onze kids zagen er de hele dag op de foto’s uit alsof we een persoonlijke styliste mee hadden op reis 😂
Helaas moesten we snel daarna al afscheid nemen en de kinderen teleurstellen dat een spelletjes ochtend geen optie was. De andere familie was nog maar net gestart aan hun reis en reed noordwaarts & voor ons werd t tijd om de rotstekeningen verder te bezoeken op weg naar t zuiden.
We reden eerst naar Vitlycke waar we helemaal bij de eersten op de parking ons galant in t midden neersmeten… (onthou dit goed…)
We startten in t gratis museum waar er best wel een leuk interactief deel was voor de kids over het leven in de Bronstijd en de handelsroutes of rituelen die vaak in de rotstekeningen voorkomen.
Nadien gingen we een bezoekje brengen aan de boerderij vlak achter t museum waar ze nabootsten hoe t leven er toen moet uitgezien hebben.
Al snel hoorden we een schaap boos mekkeren. Een jongen had haar wat overstuur gemaakt en ze bewaakte haar boerderij heel grondig. We lieten haar wat met rust maar om één of andere reden voelde t niet meer veilig en besloot ik met de kids rustig terug te stappen terwijl Christoph nog een laatste paar foto’s trok. Het schaap bleef naarstig alle kanten van t terrein afzoeken en bleiten. Lia wachtte ongeduldig aan de poort tot haar papa er was & Christoph sloot het hek zeer grondig. Ava liep al eventjes voort want die was wat bang. Maar toen… je houdt t niet voor mogelijk… nam dat boze schaap een aanloop en sprong dat pardoes de hoge omheining over om koers te zetten richting Ava. Onze meid zag t gebeuren en liep heeeeeel luid gillend en panikerend terug richting t museum. Alle omstaanders meteen alert want als Ava haar klep open zet dan zal je t geweten hebben… ocharme t kind, hysterische tranen met tuiten… maar wel de juiste reflexen en verdomd snelle benen! Ze had gelukkig niets en t schaap kon teruggebracht worden door een oudere Zweedse man. Ik ging meteen in t museum de balie verwittigen en ze beloofden de boer te bellen. Later zagen we in t bos een ganse kudde schapen en werd t duidelijk dat “ons” schaap gewoon mega in paniek zijn makkers was kwijtgespeeld.
We wandelden met een kind met buikpijn van haar spannend schapen-avontuur verder richting de rotstekeningen. De vraag of er schapen waren volgde toch nog wel een paar keer vandaag 🙁.
De rotsschilderingen kan je eigenlijk onmogelijk goed in beeld zetten. Op zo 1 rots is er ook zooooveeeeeel te zien.
Christoph en Lia bezochten ook nog 2 grafheuvels iets verder, maar ik keerde met Ava alvast een eindje terug (we misten denk ik eerlijk gezegd ergens een afslag tijdens ons gebabbel over schapen)
We besloten in t restaurantje iets te gaan eten. Christoph liep snel even naar de mobilhome voor centjes terwijl ik alvast zat te watertanden bij de “wilde zwijntjes stoofpot” en de “verse vissoep”.
Ineens een sms dat ik DRINGEND moest komen. Blijkbaar was op die 2u dat wij weg waren de parking veranderd in een mierennest en blokkeerde onze mobilhome echt wel bijna alle doorgang voor toeristen met weinig geduld… dus wij in een haastje kinderen vastgemaakt en snel in de file onze mobilhome proberen door de meute te wringen… stresske.
We aten dan maar sandwichekes op de parking van de volgende site: Aspeberget.
Om het voor de kids wat leuk te houden verzon ik dat ze stiften en tekengerief moesten meenemen om de tekeningen na te maken. Ze gingen meteen ijverig aan de slag terwijl Christoph de ganse wandeling alvast startte.
Later wandelden we Christoph achterna en kenden we een kort opvoedkundig moment waar de eerste les sexuele opvoeding volgde bij een tekening vol “papa’s en mama’s” 🤪
Vervolgens reden we door naar wat kleinere sites die de meesten overslagen. We pikten een stukje mee van een 5km wandeling die de lokale boeren hadden opgesteld om hun omliggende sites wat bekender te maken. We bezochten Lövåsen en Gerum
De meisjes genoten vooral van elkaar te plagen en te rennen langs/door de velden. Hier en daar een korte zitstaking maar gelukkig waren we nooit echt ver van onze mobilhome (en waren er geen schapen 🤪)
Nadien in de mobilhome smikkelden we onze buikjes vol met een vuuruurtje en op de Torsbo site lieten we Christoph eventjes alleen lopen… overdosis rotsen voor de kids en mama ofzoiets 🤪.
En gezien wildkamperen aan deze kant van Zweden toch echt minder geapprecieerd wordt, reden we tot een ongestoord plekje met plaats voor 2 mobilhomes bij een allerlaatste rotstekening site rond Immestad.
Ondertussen heeft de regen ons ingehaald en werden we op de weg er naartoe getrakteerd op een prachtige dubbele regenboog net boven ons!
Nog namijmerend over onze gemiste lunchmenu vol heerlijks, aten we het laatste blik ravioli (kids) en de laatste hamburgers met nachos (C en ik) terwijl de regen wild tekeer ging boven ons. Stiekem hoop ik toch dat t weer rond Göteborg en Malmö beter wordt dan t weerbericht doet vermoeden…
Overnachting: Backa Hällristningar parking. Niets om over naar huis te schrijven maar t is hier bijna overal verboden aan de kust of peperduur voor een asfalten parkeerplaats op een dok. Hier staan we tenminste rustig en met rust gelaten!
Sidenote: En dat zeg ik niet omdat ik vandaag eindelijk terug mobiele data heb en kan posten over de laatste dagen en instagram schade inhalen 🙂
Na een veel te korte nacht, maar zwaar nagenietend van t kampvuur bij Kim & Sandra, wisselden we vanochtend nog even tips uit over t park én thee (kwestie van dat ik niet weer enkel warm water uit een naar thee geurende mok moet drinken 🤪). We namen afscheid van Warre, Cisse, Josse en Berre & reden vol goede moed naar t nationaal park in de hoop dat er nog parkeerplaats ging zijn!
Onderweg richting Idre zagen we al snel rendieren. Nu niet de 100den waarover mn ex-collega verteld had, maar toch in totaal al meer dan de hele reis samengeteld. Joepie 👏🏻
Rond de middag kwamen we aan in het nationaal park. Overal langs de weg stonden al auto’s geparkeerd (bijna was onze natuurlijke reflex van “wegwezen hier”) maar het was zoals de Vlamingen gisteren verteld hadden… mobilhomes mochten door tot de parking op het einde vlak voor de ingang. Yes! Een prima plaatsje… we graaiden snel alles wat eetbaar was bij elkaar en fabriqueerden een – euhm creatieve – lunch met fruit, plattekaas en koekjes. Euhm, winkels waar zijn jullie?
Ondertussen had ik op instagram een berichtje gekregen van Laure en Ulrike (@2travelmoms) die vertelden dat wij vermoedelijk in elkaars buurt zaten en zij een huttentocht gingen doen in Fulufjället. Wat een toeval, hetzelfde park als wij net binnenreden! Maar ja, dat is super groot, heeft meerdere ingangen en aan de auto’s te zien 100den bezoekers… elkaar tegenkomen is bijna zoals op de lotto spelen!
Maar ge raadt t echt nooit… op t moment dat wij van de parking naar de ingang liepen, zag ik hen gewoon net ook lopen een tiental meter voor ons. Ik herkende de kids vanop hun prachtige reisfoto’s en hun vrienden vanop de zalige blogjes over hun kano 3daagse enkele dagen geleden. Dus ik m’n grote klep open en maar roepen 😂 Eh voila… nu hebben we elkaar eens ontmoet. Daar moet je dan bijna 7000km voor gereden hebben om een gezin uit Asse tegen te komen!
Voor wie hen nog niet kent, zeker eens checken op instagram. Dankzij hen verzamelden wij een topadresje in de Ardense sneeuw eerder dit jaar, maar even goed een pak tips toen we Canada aan t voorbereiden waren. En ze doen echt hele leuke trips en reizen met hun dochters Alice en Jeanne!
We lieten de kids even samen spelen en vertrokken dan richting Njupeskär. De langste waterval van Zweden!
Er waren verschillende wandelingen. Wij kozen voor oranje (Jaktfalsleden 6km). Het eerste stuk liep samen met de mega toeristische gele route (Njupeskärsleden 4km). Dus tot aan de waterval was het relatief druk en kruisten we af en toe andere wandelaars of kwam de geur van versgebakken hotdogs ons tegemoet op de picknickplaatsen.
We hielden een relatief lange rustpauze aan de waterval zelf waar t een beetje nevelde en we wat konden afkoelen. Ondertussen is t 20gr en we waren toch veiligheidshalve maar met trui vertrokken 🥵 maar dankzij de bergop totaaaaaaal overbodig 🤪.
Na de waterval was t tijd om de “gele route” mensen te ditchen en op de avontuurlijkere route verder te gaan. We lieten meteen vrijwel de hele meute achter en waren echt bijna alleen met t prachtige uitzicht.
Het was best pittig bij momenten, maar ooooo zoooo mooi. Absoluut in mn top3 van deze reis!
Lia vloog meteen in de draagzak. Die is volgens mij ineens uit al haar schoenen gegroeid. Haar voeten doen steeds pijn en eentje heeft al een wonde op de hiel, dus ik kan me indenken dat stenen opklauteren dan minder leuk is! Maar dit was nu eenmaal echt geen dag waar ze Ava haar laarzen of stapschoenen kon inpikken… bovendien hadden wij een korte nacht gehad en had ik weinig zin om constant peptalk te verzinnen of Indiaan zittend gat weer recht te trekken 🤪
Bijna boven de waterval waren Ava en ik na een fotoshoot aan een riviertje eventjes het pad (en de wederhelft) kwijt. We moesten echt klauteren over grote rotsen van de waterval. Niet super gevaarlijk ofzo – en ze is al mega getraind in de juiste niet wiebelende stenen uitkiezen – maar ik was toch blij toen we bovenaan Ulrike opnieuw tegenkwamen en ik wist dat Christoph verderop stond te wachten aan de brug op de top! Yes, dan hoefde ik niet het gewone pad terug bergafwaarts om hem te zoeken 😎. Sjanske!
We wandelden naar beneden en zagen t laatste uur heel treiterachtig het naturum en de parking liggen meters onder ons. Het was toch ook nog wel verdacht veel bergop en korte stukjes steil naar beneden. Ava sukkelde een paar keer op haar poep (we waren ook al weer enkele uren op weg) maar dankzij de belofte van een ijsje in t resto beneden, kon ze uit haar onderste energiereserves putten (de OLE koek van mama en de smarties deden mogelijks ook wonderen).
Om 16.58 stonden we terug aan t startpunt met een hoofd vol prachtherinneringen. We hadden de kids een beetje gepusht omdat we onthouden hadden dat dat resto met ijsjes sloot om 17u, maar gelukkig bleek het 19u!
We bestelden rendierburgers en pannenkoeken (de onze zijn toch lekkerder hoor 😝!) en trakteerden de kids nog op het beloofde ijsje terwijl wij onze suikers aanvulden met een lättöl van 2,2% (zat gaat ge hier niet worden van dat bier 😝) en een echte pepsi!
Ons vermoeden dat de bengels wel doodmoe in slaap gingen sukkelen tijdens t laatste stukje “kilometers pakken” bleek onterecht. Ze zongen uit volle borst en speelden de gekste rollenspelen. Je hoort daar soms wat hoor, die fantasie! 🤩
Rond 21u vonden we dan EINDELIJK een dumpplaats voor onze overvolle WC (oef!) en ons afvalwater. We besloten gezien t uur halt te houden aan de rivier net achter de parking. Niet super idyllisch maar ‘t geluid van de rivier doet je vergeten dat je eigenlijk maar een 50tal meter van de “autostrade” staat.
En we waren t rijden eigenlijk ook gewoon beu. De kids vlogen na een verhaaltje van Lotte en Pieter meteen in hun bedje en lagen 10min later al diep te ronken!
Overnachting: N 60° 53′ 57″ E 13° 23′ 13″. De prachtig nieuw aangelegde parking met zwembad verderop ( N 60° 54′ 18″ E 13° 22′ 8”) aan de afvalwaterdump is eigenlijk veel toffer, maar wij hadden geen zin om te betalen en je had bovendien weer een Zweeds rijksregisternummer nodig op eerste zicht op je op de computer te registreren…
Ik vertelde gisteren over mijn megalomane waspartij… wel t universum heeft me gestraft. Droogkast 2 was in storing gegaan net voor slapenstijd. Ik dacht dat ik gewoon te snel machines na elkaar instak, dus zette ze weer aan en bleef 10 minutjes wachten. Ze werkte perfect! De rest van al onze natte kleren hing ik in t droogkotje op t wasrekje, kon ik nog altijd ‘s morgens snel een droogkast instoppen terwijl we de afwas deden en de meisjes in de douche stopten…
Ha, misrekend! Toen ik vanochtend om 8u ging kijken bleek t ganse wasrek en de waslijn nog kletsnat en erger nog, de droogkast was weer gestopt op 40minuten… dus alles kletsnat.
En erger nog… t was dan nog mijn eigen domme fout. Ineens merkte ik op dat t een condens droogkast was en ik dus de waterschuif had moeten legen… ik corrigeerde snel mn fout en stak een programma in van 56 min. Om dan na een uur te zien dat dat “kastdroog programma” nog steeds 20min moest draaien en heel nat was… zucht!
Toen verloor ik alle hoop om droge kleren mee te nemen en werd t “team bricoleur” om zo creatief mogelijk wat waslijnen te spannen in de achterkamer van de mobilhome…
Christoph vluchtte met de meisjes richting warme douches en had nog een 2e uitdaging… haren wassen bij die 2 freggels. Je mag zelf raden wie de makkelijkste taak had 🤭
Rond iets na 11u konden we dan eindelijk op pad! We reden meteen naar het visitor centre van Ammarnäs…
We hadden alleen uit het oog verloren dat we daar dus op een zondag tijdens de lunchpauze zouden aankomen… woeps! Gelukkig was t open en hielp een super vriendelijk meisje ons met het kiezen uit enkele routes. Die staan dus nooit op internet en moet je echt ter plekke gaan vragen. En in tegenstelling tot veel wandelingen bij ons, helaas altijd bijna heen en terug langs hetzelfde pad.
We kozen een route die 8km verder zou starten. Een steile klim naar een prachtig plateau boven de boomgrens. 3km heen en 3 terug.
De parking was inderdaad vlot te vinden helemaal daar waar de weg gewoon stopte en in het meer uitmondde.
Eerst nog een snelle lunch en een kleuterdrama van Ava die broeken haat en boos was omdat haar schoenen altijd pijn doen, en omdat ze thuis met de poppen wil spelen, en omdat wij nooit luisterden en ze al 100.000 keer gezegd had dat ze niet meer wilde wandelen, en omdat wij niet de baas zijn en…. Allee een klassieker van een kind met een suikervalletje en verkeerde been uit bed.
We vonden een pak bordjes en begonnen na de eerste regendruppels (tsjien wederom had het toeristisch centrum met 2 apps gecheckt dat t niet ging regenen) aan de “sneeuwscooter route”. Je kon ze herkennen aan de rode kruistekens en oranje markeringen.
Beetje vreemd wel dat we na 40min stappen nog steeds niet aan t stijgen waren. En ja hoor, we zaten verkeerd. Verdorie eh. We waren een pad van 16km parallel met het meer aan het wandelen ipv te stijgen naar t prachtige uitzicht. Intussen was t ook veel te laat om de andere route nog te wandelen…
Grr, van het grootste natuurreservaat van Zweden hebben we dus helaas weinig gezien buiten een vondelpad met heel hoge begroeiing. We hadden de meisjes hun regenpakjes aangedaan en die bleken gelukkig multifunctioneel: tegen de vele muggen, tegen de regen EN de hele hoge (prik)planten 🤪
Het universum was Ava goed gezind. Gezien moeder weer vergeten was om vlees te ontdooien stopten we in Sorsele bij de Grillköket. De kindjes genoten er van chickennuggets en frietjes (waar Ava al dagen zin in had) en wij aten een burger. Ik deed zelfs iets wat ons moeder nooooit van z’n leven deed en ze kregen elk een centje voor de draaibakjes. Dubbelfeest! Tot dat in Ava’s bolletje niet de ring zat die ze wilde… insert volgende dramaqueen moment.
Beetje avondenergie getankt en zo konden we nog even een laatste trek in t prachtige zonnetje toen tot iets voor Vilhemina waar we de komende 2 dagen de “Vildmarksvägen” gaan afrijden. Een route vol watervallen maar naar t schijnt ook om veel dieren (beren, elanden, rendieren) te zien… heel benieuwd!
We zochten een weeral een wildkampeerplekje via de app en eindigden in Lövliden iets van de Sagavägen aan een dam te midden van het bos. We waren weer helemaal alleen terwijl de camping op amper 1km volledig propvol stond. N 64° 38′ 45″ E 16° 29′ 55″
De meisjes mochten voor t eerst slapen in t liftbed (waarvan t wel een dik halfuur duurde voor we uitdokterden hoe de anti-valnetten bevestigd moesten worden) en zo kon ik rustig alle waslijnen checken en in de kasten wegstoppen wat al gedroogd was. We namen een extra dekentje, zetten de dakkoepels open voor wat luchtcirulatie en deden een schietgebedje dat de rest morgen ook droog is…
We sjeesden de afgelopen weken heel Zweden door naar 1 van de noordelijkste nationale parken. De echte “die hards” gaan nog iets verder, maar in die gebieden kan je alleen iets gaan doen op meerdaagse staptochten en dat is nu even geen optie 🤪. Dus ons eindpunt was Abisko Nationaal Park!
Voor zij die op de kaart volgen, ja, dus helemaal in t topje van Zweden op een boogscheut van de Noorse grens
Parkeerplaats vinden voor de mobilhome was eventjes spannend (ik vraag me echt af hoe mobilhomes dat hier doen in een niet-corona jaar met volledige toeristenmassa want eigenlijk is er amper parking voor hen voorzien) maar al gauw waren wij dus up and running voor onze wandeldag!
De routes vertrekken allemaal door de “toegangspoort” die ook de Kungsleden wandelaars nemen (een wandelpad, letterlijk Koningstocht, van 440km!)
Wij besloten om eerste te starten met de gele route (Lia wilde de ganse paal meepakken want ze wilde alle kleurtjes hebben 😜)
Kort na de sjieke entree was er al meteen een leuke graffiti tunnel met watervalmuziek. Sjieke kunstinstallatie van Annica V Waara en Simon Marainen. En zo totaal onverwacht in een natuurpark. Grappig!
De gele route ging nadien meteen naar t spektakel… een luide waterval. En wel eentje met een speciaal verhaal. Ze lag eerst elders, maar toen de spoorlijn aangelegd moest worden was men wat lui & leek t handiger en sneller om met dynamiet een paar nieuwe gaten te blazen en de rivier te verplaatsen… de oude waterval werd met rotstblokken dichtgegooid…
Overal op de trail was er meertalige uitleg en een soort van verrekijkers die onze kids wel integreerden. Dieren zagen we – gezien t geluid dat onze eigen varkens produceerden – weinig (tot grote spijt van de vogelspottende vrouw die zich opgesteld had aan een vogelkijkhut met prachtig uitzicht over de stroom en bergen met sneeuw waar wij nu nét 10.000 pogingen tot deftige familiefoto met zelfsontspanner deden – spoiler: mislukt!)
Na de gele wandeling sprongen we even t Naturum binnen. Het hoogtepunt was voor de kids dat ze even “schooltje” konden spelen in de dia-ruimte 🤪. Ik wist persoonlijk de foto expo wel te pruimen!
En hup, kinderen buitengejaagd (maar wij zijn nog niet klaar, ik ben de juuuuuuf) en door naar de oranje wandeling. Die begon alvast weer spectaculair langs de rivier.
Na de lunchpauze (en er zijn bewijzen dat ik ditmaal wél beleg bij had) en 100 stenen in de rivier keilen, worstelden we ons door de hitte richting lagere begroeiing met veel bergbloemen. En telkens met t geluid van het kolkende water naast ons.
De route was een mengeling van ski-trails en stond – naar mijn mening – niet altijd even goed aangegeven (oranje werd nogal vaak rood of een rood kruis) maar al bij al vonden we goed naar waar we de kids moesten sturen om te testen of t vondelpadje nog wel stevig was 😉
En de route eindigde weer waar ze gestart was… wij doken enkel nog t “Turist station” in voor mijn langverwachte “morotskaka” en een ijsje vr de kids…
Daarna reden we terug naar Kiruna want ik had t lumineuze idee om in dat “toeristenstadje 1e klasse” eens lekker te gaan eten (ja weer eens zo een dag waarin in vergat vlees uit de diepvries te halen)… wat een misser. Zoveel leegstand, zo weinig mensen, totaal niks te beleven…
En als ge ne Zweedse “kebab-pizza” moet gaan eten (lokale delicatesse) in een zaak die ge in België niet zou overwegen (maar bon er leek niks anders dat aanvaardbaar scoorde open)… dan weet ge genoeg eh… Kiruna heeft nood aan een gezellig hip resto 😀
De kebab pizza was trouwens heerlijk, mijn rendierpizza ook. De kinderen hun pasta was niet te vreten (ons vader zou zeggen, precies al eens gegeten) dus Ava en Lia smikkelden samen de frietjes van Lia’s kebab op.
We sloten onze dag opnieuw aan de rivier af. Wederom op een wildkampeerplekje van “park4night”, ditmaal nabij Laxforsen (niet ver van Jukkasjärvi). We hoorden enkel gekabbel van de rivier en af en toe een vissersboot met grootheidswaanzin die in volle plankgas over t water scheurde… ooh ja en t gezzzzzzz van de vele muggen… GPS: N 67° 51′ 21″ E 20° 31′ 32″
Toen we er gisteren voorbij reden wisten we eigenlijk al dat we een fout maakten…. En al helemaal toen we de foto’s zagen die mijn ex-collega Kim er maakte met haar kids vorig jaar.
Dus, vanochtend eerste werk terug naar Skuleskogen nationaal park. We kozen voor de noord ingang omdat die nu eenmaal het dichtste lag bij t dorpje waar we overnachtten. De baan er naartoe, was de laatste 2km zo eentje waar je steentjes tegen de carrosserie hoort ketsen en hoopt dat er geen steentje tegen de ruit vliegt 🤞🏻.
Aan de parking kregen we nog wat advies en plannetje van een Zweeds koppel, ik negotieerde met Ava over haar outfit (uiteindelijk liet ik haar de mooie rok en glitterkniekousen dragen in ruil voor deftige stapschoenen) en Christoph maakte de kindjes hun rugzakken (die ze amper 500m droegen en dan bij papa in de draagzak vlogen 😅)
De wandeling is 4km enkel en iedereen vertelde ons dat we toch wel een dagje weg gingen zijn. Daarvan geloofde Christoph dus geen snars. Hij lachte me bijna uit met al de drank en t zwemgerief die ik ging meezeulen 😅
De meisjes begonnen dapper aan het stappen wat al gauw klauteren en hindernissenparcours werd…
De eerste stop aan een meer met zandstrand beloofden we de kids om te zwemmen op de terugweg. Daarna klommen we tot aan de waterval waar we ons eventjes konden verfrissen.
Hier begon t pas echt steil naar boven. Het pad met boomwortels werd vervangen door mul zand vol stenen. Dapper gingen we verder. Op sommige plaatsen waren de “tredes” zelfs bijna te hoog voor onze kleuters maar ze gingen onverstoord verder.
We hielden een lange lunchpauze aan het meer op 1km van de kloof. Het zwemgerief kwam zelfs even boven.
De lunch zelf was niet veel soeps gezien we (lees: ik) t beleg vergeten waren… pistolekes met appel dus. Njomnjom 😄
Na de lunch lieten we de zonnebadende mensen achter en stapten we nog naar de top van de kloof. Pittig met Lia die tegen dan best al wel wat moe begon te worden. Afleiden werkt bij haar t best dus ik speelde mee met haar Paw Patrol fantasietjes.
Met losse stenen en een ongeleid projectiel naast me had ik niet veel tijd om foto’s te nemen. De plaatjes die ik wel schoot, doen de kloof ook helemaal geen eer aan…
Zoals altijd gaat de terugweg naar beneden een pak rapper. Je weet dan namelijk al welke punten je zal voorbij wandelen. Lia wandelde nog mee de kloof uit tot op t plateau waar we onze fotoshoot hielden met op de achtergrond t meer waar we gepicknickt hadden. Daarna stopten we haar in de draagzak. T bengeltje sliep nog geen minuutje later…
Ava stapte de ganse wandeling flink uit. De laatste km beloofde ik haar chipjes ipv zwemmen in het meer (dat ondertussen in de schaduw lag). We vlogen allemaal als wilde zwijntjes op ons aperitiefje. Meteen die stapschoenen uit en eventjes bekomen.
De kindjes kregen ook nog een verrassing uit het speelpakket (elk een boekje en nieuwe stempeltjes) en waren een half uurtje aan t knutselen voor we op zoek gingen naar een plaats waar we ons afvalwater en wc konden lozen.
De camping in Överhörnäs die ik uitkoos bleek vol te zitten, dus we reden naar de haven in Örnsköldsvik. Die betaalparking waren eigenlijk asfalten staanplaatsen op t dok hetgeen ons toch ook maar onveilig leek voor de kids ondanks t mooie uitzicht.
We gebruikten de gratis faciliteiten en reden terug naar onze wildkampeerplek aan het Lomsjön meer waar we gisteren ook de nacht doorbrachten.
Als echte Zweden sloten we de dag af met gegrill.
Overnachting: opnieuw aan de badplaats naast t Lomsjön meer. N 63° 20′ 0″ E 18° 40′ 0″
Veeel te laat uit ons bed gerold, maar toch nog even spek met eieren als krachtontbijt want het eerstvolgend Arknat viewpoint (vervolg van de architectuur route van gisteren) begint met een stevige klim.
We moesten ons parkeren (20sek) aan de Frilyftsbyn in Docksta, een heel groot buitencentrum/camping aan de voet van de berg waar je ‘s winters de skilift neemt. Moedig begonnen we aan onze klim tussen de vele wandelaars die wél gans tot boven gingen. Ava haar prinsessenoutfit en onze sneakers verraadden waarschijnlijk dat wij ons niet gans in t zweet gingen werken. Lia zeulde zelfs een tas vol rommeltjes mee (dat kind is ongelooflijk, wil hele tijd “op reis gaan” spelen en heeft dan uiteraard een valiesje nodig).
Al gauw kwam de Forest Cradle in beeld. Een houten platform waar je kan op chillen, schuilen of gewoon genieten van t landschap. Althans, zo stond ‘t op internet beschreven. Ava en Lia zouden er nog aan willen toevoegen dat t een prima winkeltje is en een ideaal podium om op te dansen.
Het viewpoint van He sloegen we over omdat dat heel moeilijk te vinden zou zijn en er amper parkeerplaats was op t eiland. En als die er was… te betalen met… swish (hetgeen dus enkel gekoppeld kan worden aan een Zweeds rek nr)
We reden meteen door naar Komponerar eentje die vanaan de parking te zien is. Na een boze madam die maar bleef wijzen op het bord dat mobilhomes niet mochten overnachten op de parking, parkeerden we ons net buiten de parking en liepen we snel even over en weer.
En ook bij t derde viewpoint doken de borden voor verbod mobilhome en caravans weer op dus parkeerden we ons op t straat vlakbij. Heel idioot eigenlijk want de parkings zijn perfect ok voor mobilhomes. Skogsdunge lag vlak aan t strand en we maakten gebruik van de picknickbankjes om even te lunchen, al hadden de kinderen het voornamelijk druk met op stenen klauteren en twijfelen of ze nu al dan niet dat koud water durfden inrennen.
De namiddag hadden we gereserveerd voor en kunst-fietstocht maar die bleek 50km lang te zijn ofzo. Zelfs een iets kleinere lus was er 13km en Ava wilde persé zelf fietsen. Daarom parkeerden we ons in Köpmanholmen en deden daar het Herrgårdsparken. Een wandeling door het bos waar je vanalles tegenkwm van exposities: verstopte trollen (konden we al goed van in Boom), kabouterhuisjes, uitleg over dieren sporen, etc. De kids waren ondanks de fiets en loopfiets (en we weten allemaal dat dat eindigt met mama die dat ding sleurt) nogal lastig en de wandeling leek me eindeloos te duren… 🙈
We kochten hen om met een ijsje uit de diepvries en besloten op zoek te gaan naar het volgende Arknat uitkijkpunt “Off Centered”… en je leest t goed… op zoek gaan naar. De parkeerplaats vonden we vlot, maar we namen blijkbaar de verkeerde kant van het meer dus besloten dan maar als alternatieve activiteit te zorgen dat de kids frisgewassen weer in de mobilhome konden. (En hier vielen we dus door de mand als niet echten… een Zweed had uiteraard zijn hotdogs en worstjes bij om te grillen & een handdoek en zwemgerief). Nuja we waren alleen (uiteraard tot ik zelf me even ging dippen) en de kids hadden geen problemen om in hun blootje in het meer te spelen. Lia genoot zoooo van zandpateekes maken en rollenbollen door t zand & koukleum Ava stond ineens ook tot haar middel in t water te schateren dat t leuk was!
We sloten nog af met een allerlaatste Arknat punt om t af te leren, namelijk A-Maze-Thing. Een doolhof achtig iets bovenop de rotsen. Omdat de kids al moe waren en Lia al in pyjama zat liepen Christoph en ik even beurtelings over en weer door t bos.
Even later vonden we een pracht van een wildkampeerplek aan de badplaats van Lomsjön. Picknickbank om te koken, prachtig zicht op t meer én een speeltuin voor de bengels die ongeduldig wachtten tot de macaroni klaar was… en stil en rustig! Dat wordt hopelijk zalig slapen!
Kleine stockup in Härnösand voor we hogerop de beschaving (?) achterlaten… of duurdere prijzen treffen (?) of gewoon omdat we honger hadden en een grote supermarkt zagen naast t tankstation??
Hoe dan ook, we hebben nog steeds diepgevroren vacuum vlees maar de diepvries was halfleeg en zo een supermarkt in Zweden is altijd eens een beleving. Het opvallendste is de giga rayon wasa smörrebröd en het feit dat ze letterlijk alles – gaande van erwtensoep tot mayonaise of gehakt – in een plastieken worst verkopen. De kids zorgden ook voor een extra voorraad frisco’s! Christoph kocht Marabou chocolade alsof zn leven er vanaf hing en de meisjes kozen Singoalla koekjes die ik op Erasmus ook steeds at (trouwe fans weten dat Ikea ook enkele varianten heeft)
Feest, 2 volle kinderwinkelkarretjes buiten voor minder geld dan ik in den Okay uitgeef en de mobilhome weer voorzien van vers brood en lekkernijen.
Vandaag stond de Arknat route op ons programma. De Höga kusten zijn op zich al zeer impressionant als kustroute, maar Christoph vond uiteraard iets online om t nog meer “ons” te maken. Een intiatief waarbij er op de mooiste uitkijkplaatsen tijdens die 130km lange route houten architecturale pareltjes gebouwd werden door vrijwillige architectuur en bouwkunde studenten. Moest hij zelf nog student zijn, ik was hem 14d kwijt volgende zomer om wat te timmeren en boomstammen te versleuren door t bos. 😂
Het eerste viewpoint “Stranded” was een korte wandeling door het bos vanop een plaatsje dat ons net breed genoeg leek om de mobilhome nadien weer uit weg te manoeuvreren. Het bleek een prachtige schuilhut aan een strandje waar we eventjes stenen gingen gooien en onze voetjes onderdompelden.
Het tweede viewpoint “Over the edge” konden we niet meteen vinden (ze staan nergens aangegeven en t is dus werkelijk op gps coordinaten zoeken in de buurt) maar gelukkig op wandeling 2 wél.
Over the edge was een constructie die met de helicopter ingevlogen was en ter plekke geassembleerd werd op de klif waar ooit een oude wandelhut stond. Ava en Lia noteerden ijverig hartjes en tekeningen in de wandellogboeken die teruggingen tot 2005. Christoph bestudeerde hoe het beter kon 😆
De derde was heel speciaal vond ik zelf. The tree cube was een toffe boomhut (met plaats voor zeker 3 volwassen slapers). Je moest het deurtje bovenaan openen door een steen naar beneden te trekken. Je had er een prachtig zicht en moesten we ons hotdog gerief bij gehad hebben, t was een ideale bbq plaats!
Nadien gingen we op zoek naar een idyllische slaapplek maar bijna alle inhammetjes waren privé aanlegsteigers of van vakantiehutjes. Dus, uiteindelijk hielden we een uur later halt in Docksta op een gratis kampeerparking langs de E4 met picknickbanken, bbq en verder enkele boten en aanlegsteigers die je de luide autostrade moeten doen vergeten.
We hadden de kids hotdogs beloofd en zo geschiedde… Zweedser dan dit wordt t niet (mini broodje en super lange worsten zijn hier namelijk dé way to go)
Awaytodayblog 