Dag 11 – Höga Kusten

Kleine stockup in Härnösand voor we hogerop de beschaving (?) achterlaten… of duurdere prijzen treffen (?) of gewoon omdat we honger hadden en een grote supermarkt zagen naast t tankstation??

Hoe dan ook, we hebben nog steeds diepgevroren vacuum vlees maar de diepvries was halfleeg en zo een supermarkt in Zweden is altijd eens een beleving. Het opvallendste is de giga rayon wasa smörrebröd en het feit dat ze letterlijk alles – gaande van erwtensoep tot mayonaise of gehakt – in een plastieken worst verkopen. De kids zorgden ook voor een extra voorraad frisco’s! Christoph kocht Marabou chocolade alsof zn leven er vanaf hing en de meisjes kozen Singoalla koekjes die ik op Erasmus ook steeds at (trouwe fans weten dat Ikea ook enkele varianten heeft)

Feest, 2 volle kinderwinkelkarretjes buiten voor minder geld dan ik in den Okay uitgeef en de mobilhome weer voorzien van vers brood en lekkernijen.

Vandaag stond de Arknat route op ons programma. De Höga kusten zijn op zich al zeer impressionant als kustroute, maar Christoph vond uiteraard iets online om t nog meer “ons” te maken. Een intiatief waarbij er op de mooiste uitkijkplaatsen tijdens die 130km lange route houten architecturale pareltjes gebouwd werden door vrijwillige architectuur en bouwkunde studenten. Moest hij zelf nog student zijn, ik was hem 14d kwijt volgende zomer om wat te timmeren en boomstammen te versleuren door t bos. 😂

Het eerste viewpoint “Stranded” was een korte wandeling door het bos vanop een plaatsje dat ons net breed genoeg leek om de mobilhome nadien weer uit weg te manoeuvreren. Het bleek een prachtige schuilhut aan een strandje waar we eventjes stenen gingen gooien en onze voetjes onderdompelden.

Het tweede viewpoint “Over the edge” konden we niet meteen vinden (ze staan nergens aangegeven en t is dus werkelijk op gps coordinaten zoeken in de buurt) maar gelukkig op wandeling 2 wél.

Over the edge was een constructie die met de helicopter ingevlogen was en ter plekke geassembleerd werd op de klif waar ooit een oude wandelhut stond. Ava en Lia noteerden ijverig hartjes en tekeningen in de wandellogboeken die teruggingen tot 2005. Christoph bestudeerde hoe het beter kon 😆

De derde was heel speciaal vond ik zelf. The tree cube was een toffe boomhut (met plaats voor zeker 3 volwassen slapers). Je moest het deurtje bovenaan openen door een steen naar beneden te trekken. Je had er een prachtig zicht en moesten we ons hotdog gerief bij gehad hebben, t was een ideale bbq plaats!

Nadien gingen we op zoek naar een idyllische slaapplek maar bijna alle inhammetjes waren privé aanlegsteigers of van vakantiehutjes. Dus, uiteindelijk hielden we een uur later halt in Docksta op een gratis kampeerparking langs de E4 met picknickbanken, bbq en verder enkele boten en aanlegsteigers die je de luide autostrade moeten doen vergeten.

We hadden de kids hotdogs beloofd en zo geschiedde… Zweedser dan dit wordt t niet (mini broodje en super lange worsten zijn hier namelijk dé way to go)

Morgen het vervolg van de route!

Dag 10 – Järvzoo

De afhaaluur van onze verse pistolekes hebben de kinderen niet gehaald. Nochtans, t was gisteren ruzie voor wie met mama mocht meegaan… Ronken dat ze deden, niet te doen. Ava en Lia slapen trouwens schattig zusterlijk verstrengeld in elkaar in een 2pers bed waarvan ze de helft benutten ( en mama en papa in t liftbed in de living op 50cm van de plafond 😂 lekker romantisch… not)

Gezien het dierenpark om 10u open ging en we ook niet te laat wilden starten aan de dag, maakte ik hen dan toch maar rond 8.30 wakker…stiekem was ik uiteraard eerst bij t krieken van de dag me-time gewijs nog een lekker warme douche gaan nemen.

Het dierenpark Järvzoo ligt in Järvsjö op 20min rijden van Ljusdal waar we de nacht doorbrachten. Die kleine detour hadden we er wel voor over om de “Big 5” van Zweden te zien.

Het park was gratis tot 5j en wij betaalden iets van een 22€ per volwassene, nog steeds een pak goedkoper dan een dagje zoo bij ons (parking gratis). En je kan er ook perfect een daguitstap van maken. De echten huurden in t park meteen voor 30kronen een bolderkar die ze vol laadden met kinderen en barbecuevlees. Halfweg kan je immers zelf grillen/picknicken en de Zweden zijn altijd wel in de mood voor een hotdogske.

Wij begonnen vol frisse moed aan de 3km lange wandeling doorheen t park. Alleen, Lia verklaarde al meteen dat ze eigenlijk alleen konijnen wilde zien of kippetjes. Juist ja, gelukkig waren er effectief konijnen (die ze volgens mij kweken om te voederen aan de andere dieren maar bon).

We zagen echt een heleboel dieren. De mooiste foto’s even op een rij.

Het enige echte nadeel aan t park vind ik persoonlijk dat ze alle betalingen via Swish (de Zweedse payconiq) willen doen en alle restaurants/cafetjes enkel werken via een app waarin je alles moet bestellen en… betalen via die Zweedse Swish. In principe gaat t ook met visa maar wederom had ik een bankkastje nodig om mn kaart te laten erkennen en dat lag uiteraard nog in de mobilhome… grr… dit keer geraakte ik wél op een optie om mobiel te betalen, maar bleef de app dan altijd hangen dus… noppes nougabollen kinkloppen.

De kids kregen een berenkoekje en drankzakje uit de rugzak & ik probeerde mn teleurstelling te verbergen (en goestingske in frisdrank te vergeten). Mede vermoedelijk door de honger en overgeslagen middagpauze waren de kids nogal redelijk zeurderig en aanwezig. Lia wilde liefst vanal gewoon als een hondje over de grond kruipen of steentjes verzamelen vanop t wandelpas, zo lekker voor de voeten van andere bezoekers. En Ava vond t plots niet eerlijk dat ze niet naar huis kon om naar haar lievelingstv te gaan kijken 🤣. Dus euhm, het laatste deel was nogal pittig.

Als een stel uitgehongerde wolven vlogen we nadien in de mobilhome op de boterhammekes. Smaken dat dat deed! En dan moet je weten, dat is gewoon zo toast-achtig brood uit een zak die je thuis enkel overweegt als de bakkers in staking zijn 😝

Lia dutte en Ava en ik luisterden voor de 100ste keer de Leeuwenkoning cd terwijl chauffeur Christoph ons richting Sundsvall loodste. We willen namelijk morgen iets hogerop de Höga Kusten zien. Christoph vond in die regio ook mooie architectuur viewpoints waar hij naar uitkijkt (maar daarover ongetwijfeld later meer).

De dag eindigde bij Y:et een niet te missen viewpoint in Timrå met een leuke speeltuin voor kids, picknickbanken en veel parkeerruimte om de nacht door te brengen. Eigenlijk ligt de parking dicht aan de luchthaven (maar geen vliegtuig gehoord of gezien). Ons stekje bleek s avonds wel nog wat lawaaieriger dan gedacht omdat je de auto’s van de autostrade blijft horen met alle duren en ramen toe 😟. Maar bon, moe zijn we dus slapen doen we toch!

Dag 7 – Tiveden NP en Garphyttan NP

Dat ochtendzwemmeke skipten we… brrr voor de eerste keer deze reis kwam er effectief een trui boven.

We reden t laatste stukje tot in Tiveden National Park waar Christoph een “uitdagende” wandeling met ladders, kloven, rotsen en vooral dus veel klauteren voorzien had. Onze internetbrochure gaf aan dat de Trollkyrkorundan 4,6km lang was en 4u vereiste. De borden in t park maakten er al 4,5u van en als je alle afstanden optelt die we onderweg op borden tegen kwamen, zouden wij 5,3km gelopen/geklommen hebben…. Met 2 kids & op iets meer dan 4u tijd pauzes inclusief. Niet slecht eh.

Vooral…dat was dus constant bergop/bergaf, wiebelen op vondelpaden, tussen rotsen, op paadjes vol stenen en boomwortels. Maar, wonder boven wonder stapte Lia hem volledig uit (op enkele stukken na waar Christoph haar een paar meter op zn schouders zette om de gevaarlijke omhoog-klim-stukken te overbruggen die net te hoog gegrepen waren voor die mini gespierde kuitjes.)

En toen ze moe werden, belden wij gewoon de Paw Patrol (ongelooflijk die fantasie van Lia… dat ze nog niet boos is dat Ryder niet echt komt opdagen), zongen wij van Mega Mindy en Mega Indie (verzonnen ze zelf want ze keken dat nog nooit) of riepen wij superkrachten uit Deer Squad en zonder zwans, dan liepen die ons van t pad zo snel… ik snap er helemaal niets van… alsof die s morgens andere Cornflakes dan ons aten 😂. Maar hoe dan ook, de draagzak ging mee voor Piet Snot en Lia verdiende haar strepen absoluut met deze route.

We beloofden op t einde van de wandeling pannenkoeken dus belofte maakte schuld. Terwijl de echte Zweed hotdogs stond te grillen gingen wij voor Dr Oetker op ons campingvuurtje aan de hoofdentree van t park. Lia dommelde al eventjes weg van pure uitputting…

T zal jullie dan ook niet verwonderen dat – nog voor we aan de grote baan waren richting Askersund/Örebro – mn ganse crew weer lag te maffen in de mobilhome. Ik genoot van de rust en reed een dik uurtje naar Garphyttan National Park. Het oudste natuurpark van Zweden, vooral gekend voor zn wilde bloemenpracht.

Gek genoeg waren de kids precies herboren en liepen ze t laatste wandelingetje van de dag super snel uit. Kan ook wel aan de talrijke muggen gelegen hebben 🙈.

De kids speelden kampje in de mobilhome en wij stelden onze reisplanning bij. Kiezen is echt wel verliezen. Gaan we nu nr Stockholm, lukt t om langs mn oude kot in Uppsala te passeren? Doen we de kopermijn of zilvermijn of toch maar een dierenpark. Aaaaaah er is hier gewoon te veel te doen!

Overnachting: parking Garphyttan NP met grillplaats, picknickbanken en compost toilet.

Dag 4 – Öland

Na een uitgebreid ontbijt (t is te zeggen uitgebreide insectenzoektocht en kleurboek pret, helaas iets minder cornflakes en brood… kieskeurige kinderen 🤦🏼‍♀️) trokken we richting Öland. De rit splitsten we op in meerdere delen om het voor de kids leuk te houden.

Eerste stop: Kristianstad Vattenriket. Hier pauzeerden we aan een natuurgebiedje. Niet heel groot maar eentje met een imposant architecturaal gebouw dat Christoph uiteraard langs alle kanten wilde fotograferen. We liepen er wat rond toen een gids ons vroeg of we toevallig niet een halfuurtje mee wilden op hun wandeling. En zo volgden we Linus en zijn collega op zoektocht naar vogels, insekten en slakken. Wonderbaarlijk kon Christoph ook het merendeel van de uitleg snappen en is t dus nog maar eens bewezen dat veel woorden in t Nederlands en Zweeds echt wel op elkaar lijken. We leerden over hoe vogels zich verstoppen, hoe je aan de bek kan herkennen wat een beest eet en we leerden een grappig vogeltje kennen dat een nest maakt op Y splitsingen van een takje, een nest dat zo warm is dat de papa zodra t ei gelegd is geen taak meer heeft en verder kan gaan boemelen 🤣. Maar, hetgeen dat onze kids ongetwijfeld t meeste bijblijft is hoe je slakken kan doen ontwaken met wat water…

We lieten het broeihete Naturum een uurtje later achter ons en reden verder in de richting van Öland. Toen Lia haar biologische klok riep dat t tijd was voor een pauzeke, stopten we op goed geluk in Mörrum. We vonden snel een supermarkt voor wat brood (en ijsjes voor onze diepvries!) en besloten te picknicken aan de zalmtrappen…

Nadien reden we in 1 trek door naar Öland. Zalig stil in de auto met 2 slapende kids en 1 niet-snurkende papa. Ik zocht een goede radiopost en sjeezen maar (relatief met banen waar een mobilhome 80/u haalt)

Eigenlijk hadden we dit deel niet echt voorbereid dus we besloten zodra we de 6km lange brug van Kalmar richting t eiland overgestoken waren, om halt te houden aan t toeristische kantoor. De meisjes smulden hun beloofde ijsjes (tot de giga lolly’s in twee braken en pardoes op de grond vielen – het lach hoogtepunt van de dag volgens Ava omdat Lia’s ijsje luttele momenten nadat Lia haar uitlachte ook volgde) en we verzamelden wat info van t eiland… oke, dus een pak meer te doen dan “het kasteel” dat we kenden.

We besloten eerst naar t zuiden van t eiland te trekken. Even leek dat een slecht plan want t eerste stadje waar de door reden zat stampvol toeristen, maar daarna kwamen we aan de viewpoints max 3 andere auto’s tegen dus helemaal niet druk hier!

We vonden een soort van opdrachtenboek voor kleuters en de kids waren er van overtuigd dat we gouden munten moeten verzamelen door opdrachten. Dus wij stopten aan de viewpoints en zij vinkten flink af! Wederom geen gezeur voor ipad (dag 3 zonder al!).

Stop 1: Karlevistenen was een grote steen met een gedicht uit de tijd dat de bomen nog spraken.

Stop 2 kwam met een extra uitdaging toen bleek dat de Mysinge hög grafheuvel gebruikt wordt als schapenwei en wij dwars door de kudde moesten… maar alles voor de zoektocht eh 😉

Stop 3 was voor mij part de mooiste: Gettlinge Grävfelt… Molens, stenen en 2 uitgelaten kids die door t veld holden van molen naar molen. Uiteraad weer poserend 🙈.

Stop 4 deden we gans in t Zuiden: Ottenby Naturreservat. We wilden eigenlijk in dit stukje natuurgebied kamperen maar overal stonden borden dat t verboden was dus konden enkel de vuurtoren Långe Jan en de talrijke vogels bezoeken.

De zoektocht naar een ideale kampeerplek was eindigde minder idyllisch dan verwacht na prachtige wildkampeerplekken met sanitair bij t begin van de route, maar Christoph zijn varkenshaasje met stroganoff saus maakte veel goed (leve vacuum vlees in de vriezer en Hello Fresh receptkaarten). We staan nu helemaal alleen op een parkeerplaatsje niet ver van Ektorp waar we morgen een fort willen bezoeken.

Nadien epic fail om 2 kids in de douche te stoppen. Lia spoot een halve shampoobus leeg en brulde nadien van pikkende ogen terwijl ik t laatste warm water en mn geduld zag verdwijnen. Een dweilbeurt later snurkende kids en een mama en papa die er ook maar snel inkropen!

Torwoud (Torhout)

Kort verslag en pleidooi voor reservekleren!

Torwoud prijkte al weken bovenaan mijn/onze wishlist. Niet super dichtbij voor ons dus we kozen een lange zondag zonder plannen.

De rit was idyllish (lees een traktor voor ons die 20min lang exact dezelfde smalle weg nam), de parkeerplaats bleek niet op t gps adres… goeie start dus. Maar bon rond 11u stonden wij aardig ingeduffeld klaar voor onze wandeling: Kids met dikke skikousen en meerdere truien onder hun Ducksday pakje, heerlijk warme laarsjes, koekjes en lekkers in onze jaszakken. Helemaal klaar voor een giga avontuur…

“Lief, eerst de wandeling zeker?” “Nee Christoph pakt eerst t speelbos. Lia heeft niet veel geslapen vannacht en ze gaat straks in de draagzak willen, dus laat ons eerst naar t speelbos gaan dan heeft ze dat toch meegepikt…”

{ note to self } Hij zou na 9 jaar toch moeten weten dat ie af en toe beter zijn goesting kan doordrijven…

Het speelbos startte veelbelovend en is zeker de moeite als het weer warmer weer wordt. Een beetje in de vibes van het Ijzerboomgaard waterparcours in Diksmuide, alleen kleiner. Duidelijk een goed studiebureau in de regio als t gaat over groenruimte inrichten! Waarom verzinnen zo iets niet in Waregem? Wacht, ken ik daar geen diensthoofd ofzo? 🤣

Het water zat onder een zalig ijslaagje, eenden kwetterden en van de vele wandelaars die de parking deed vermoeden, was er niet zoveel te merken…

Ons oog viel al snel op de kids een beetje verderop die door t water liepen. Die ervaring wilden we uiteraard ook! Het houten pad lag amper enkelen cm onder water maar dat was uiteraard geen probleem voor onze laarzen en ducksdays!

Terwijl Lia en Christoph meteen richting t water snelden, visten Ava en ik enkele ijsstukken uit het water op. Toch prachtig hoe kids over iets stoms als een brok ijs verwonderd kunnen zijn!

Het houten pad staat normaal niet onder water, maar de regen van gisteren toverde blijkbaar een nieuwe attractie tevoren. Wat jammer dat Lia niet echt meewerkte voor de topfoto. Ik was ook net iets te bezorgd gezien ik geen idee had hoe diep de plas was. Soit, we wandelden naar de overkant en spletsten er op los!

De kids wilden meteen het vervolg van t speelbos verkennen. Ze spurtten als een pijk uit een boog naar de klimtoren. THE END.

Ja je leest het goed, THE END… amper 20min na aankomst gleed Lia face forward uit op een stuk ijs in een modderige plas, viel ze zo dat het water haar mouwen en laarzen binnensijpelde. En bij 1gr verder wandelen met kletsnatte tenu was niet verstandig.

Een extra jas en 3 fleece dekens zijn helaas geen broek en sokken… moeder noteert nu alvast dat geen reservekleren meepakken een domme stoeme dwaze beginnersfout is!

Maar Torwoud, we ll back!

Parkeren: Domein Groenhove

Tips: reservekleren! Veel reserve! Als in voor elk kind en uzelf voor t geval ge een kind moet gaan rescuen na een moddergevecht met een plas 🤪

Hoge Mouw (Kasterlee)

Remember dat ik een tijdje geleden hier vertelde over ons Kersttripje naar de Kempen? Wel, hierbij eindelijk het vervolg van dat mama-dochtertripje.

Dag 2 in de kempen zag er veelbelovend uit. Wekkers om 6.30, netjes ontbeten, warme kleren aan (gelukkig was alles droog na een nachtje bij zowat elke chauffage in het huis), warme douche voor la mama…. just nog eventjes de warme chocomelk maken en de kids auto-klaar maken… eventjes buienradar checken en Stefanie laten weten dat t droog gaat blijven en… ERROR ERROR…Oooo help die melk kookt over! En newsflash met een pot overkokende melk door de keuken hollen is echt garantie voor een giga opkuisfeest… daartegen was de doos Nesquik van de trap opkuisen echt een peulenschil… 🙄

Na een grondige poetsbeurt, zwierde ik ein-de-lijk de grote thermos met mogelijks toch een beetje aangebrand ruikende warme melk van poging 2 en een kletske nesquik (de overschot na Lia haar trapinauguratie) in de auto. Kindjes snel een laatste toiletstop, vuile schoenen aan aan de voordeur om te verhinderen dat er een ganse schoonmaakploeg moddervoetsporen moet dweilen en hupsakee off we go. Again ERROR ERROR

Als eerste bracht ik Ava naar de auto. Net op dat moment besloot kleine bandiet Lia de voordeur dicht te smijten. En je raadt t al de huissleutels zaten uiteraard netjes langs de binnenkant op de deur. Owboy opdracht van de dag werd ineens een 2,5 jarige uitleggen hoe ze een draaiklink moest openen. ERROR ERROR… Lia ging liever op wandel in het huis, vond het alarmbakje veel interessanter dan de klink & ze kroop op de trap om daar uit het grote trapraam terug te wuiven naar rustige/kordate/boze/gillende/gefrustreerde/ (kies zelf het meest toepasselijke woord) mama.

Soit na 15min roepen tegen dovemansoren, besloot ik dan toch maar m’n ouders aan zee (wakker?) te bellen… Uiteraard was een emergency key de enige manier om de deugeniet-kleuter weer herenigd te krijgen met het gezag. Het backup plan van haar richting het rolluik knopje te lokken mislukte immers ook al (Had m’n preek van die ochtend om niet te spelen met dat bakje dan toch indruk gemaakt zeg, deju toch)

Gelukkig kwam een kwartiertje later een reddende engel met de reservesleutel en werd t wachten wat verzacht door animo van Stefanie en haar 4 bengels die duidelijk wel correct en zonder hindernissenparcours de deur uit geraakt waren.

Soms vraag ik me echt af hoe ze dat doet. Ik zweer u die vrouw heeft een superwoman cape. Ze runt een huishouden waar ge letterlijk van vloer kunt eten (volgens mij durft haar jongste kanjer dat ook wel zeer letterlijk te nemen af en toe), is een businessvrouw met haar eigen webshop in preloved kinderkleren (check zeker eens De Kleine Kapstok voor prachtige pareltjes) , zit in t schoolbestuur, ze sport ter voorbereiding van een halve marathon, ze kookt lekker vers en gezond en heeft bijvoorbeeld al een 3gangen menu klaarstaan om 10u s ochtends als ik amper aan de dag gestart ben, is communicatiecentrum van dienst voor al haar vriendinnen die even over hun vent willen zeuren (eeuwige dankbaarheid en als advocate heeft ze zwijgplicht ofzoiets :p) …. En, zij slaagt die er dus wél in om 4 aangeklede kinderen het huis uit te krijgen en wandeldeadlines te halen zonder een home-alone scene 🤔 Ik doe dan nu een diepe buiging voor mijn busmaatje van weleer. Die 25jaar dat we elkaar kennen, dat vieren wij uiteraard zonder kids/vent zodra die Corona shizzel hier over is.

Terug naar de orde van de dag: Na het “bevrijden” van Lia, reden we eindelijk naar Kasterlee. Ik kende Kasterlee al wel een beetje van Herfstontmoeting met de scouts & een biologie uitstap in het middelbaar, maar de Hoge Mouw had ik nog nooit verkend…. enkel gespot op de instagram van Roadtripsmetkids en de facebookgroep van “Wandelen met kinderen” die sinds corona best veel mensen op weg zet met inspiratie.

We besloten enkel de wandeling van de slapende reus te doen aangezien er in de namiddag nog andere plannen waren voor een deel van Stefanie’s kroost. En 7km leek ons dan voor de kleinste stappertjes wat optimistisch dus het kabouterbos lieten we voor wat het was.

De wandeling die we volgden (of toch poging toe deden) kan je makkelijk terugvinden op de site van Provincie Antwerpen of gemeente Kasterlee. Alleen, zo bleek in het bos… lopen er daar veel wandelingen door elkaar (ook eentje met super tof ingelezen verhalen die we toevallig tegenkwamen aan het speelbos bij de start). De plakkaatjes die wij dachten te moeten volgen, leidden ons wel tot aan de slapende reus… maar…. niet terug naar de auto…. We zaten dus alsnog ruim over de 7km in een dolle poging om zelf de weg terug te vinden. Maar, Ava stapte als een pro terwijl ze beurtelings met elk van de meisjes “ik zie ik zie wat jij niet ziet” speelde & Lia liet zich gewillig dragen door la Mama dus genoot ook met volle teugen van onze uitstap… zelfs toen mama op een klein paniek momentje wild in alle richtingen begon te crossen toen Gust de pist in was omdat hij vond dat het te lang duurde dat de mama’s de weg aan het uitdokteren waren op de stapkaart… Ik zweer het u, amper 2 jaar en hij stapte de volle 7 km, croste met zijn loopfiets in alle richtingen en deed dan nog eens sidetracks om zich te verstoppen… de “stappersheld van de dag” medaille had hij meer dan verdiend!

Moe van die extra lange wandeling, maar toch nog mooi binnen tijd kwamen we terug aan de auto. De (verbrandde?) chocomelk lieten we voor wat hij was en we crosten huiswaarts… ik hoef u niet te zeggen zeker dat het die 30min op de achterbank zalig muisstil was? #uitgeput

En toch, toch gingen we in de namiddag nog voor een nieuw avontuur. Geloof het of niet, onze meisjes waren eigenlijk nog nooit echt in een echt zwembad gaan zwemmen. Hot springs, rivieren, opblaaszwembadjes you name it maar het zwembad (van Westerlo) was onontgonnen terrein… Dankzij Stefanie en de namiddagcrew, kunnen we ook dat van ons lijstje schrappen nu. Want waar andere steden enkel baantjes trekken aanbieden, is boeregat Westerlo wél de place to be om te zwemmen met kids. Buiten ons was er nog 1 papa met 3 dochters en that’s it dus ongeveer 2/3 kids per zwembad… niet slecht eh zo een bijna-privé sessie als kennismaking…. enkel de briefing vooraf had beter gekund. Enkele voorbeelden: 1) omwille van corona passeer je bij t binnengaan enkel een familiekleedkamer & volgens mijn meiden was t dan ook doodnormaal dat ze putteke winter in hun badpak oma’s huis zouden buitenlopen “naar het zwembad”… dat je niet zomaar in badpak in de autostoel kon, was toch eigenlijk niet echt niet waar? 2) zelfs buiten wachten tot ons zwemuurtje startte, moest volgens Lia mét bandjes aan, want als we gaan zwemmen moeten we zwembandjes nietwaar? Ik vreesde even dat ze dachten dat de gracht rond het gebouw het zwembad was, maar bon… ook dat kwam goed!

Zalig middag, oververmoeide kleuters… dus ook de avond was echt dolle pret… #teamikwilnietslapen.

Tip: zoek dus op voorhand op welke wandeling je liefst wil doen. Combineer idealiter de slapende reus nog met de kabouterwandeling. Wij parkeerden aan de Holle Weg (zie kaartje) en dan moet je dus de rode bordjes met de eikel of het blaadje volgen voor de wandeling van 3,7 km. Parkeer je aan de Kabouterberg dan volg je normaal gezien de blauwe bordjes met de kever of het bloempje. Deze wandeling is 3,4 km.

Meer weten over hoe de provincie het gebied tot stand bracht (iets wat Christoph altijd reuze interessant vindt… neem hier een kijkje)

Sterrebos (Roeselare)

Vanochtend was het hele land nog steeds in een wit laagje ondergedompeld toen Ava besloot dat het tijd was om op te staan. Na een rollenspel op de zetel beneden – waarbij mama heel geloofwaardig de slapende baby speelde – werd papa opgetrommeld in een poging om krokante pistolekes te versieren bij de bakker — newsflash, in de kempen zijn er dus ook voor mensen die na 9u arriveren nog pistolekes met een krokant korstje. En daar is dat niet zo een “ik kan er ene mee doodkloppen” steenoven gebakken gedrocht of een “mijn baby zonder tanden wilt ook een pistoleke eten” moushy wannabe-langgerekt geval. Kempische bakkers rep u naar hier!Beveren-Leie is een goudmijn voor jullie delicatessen) .

Rond 10u schoot het gezin in een stroomversnelling: werden skisokken, ducksdaypakjes en thermossen bovengehaald en rond iets na 11u (een heel uur of wa? Euhm ja… stroomversnelling met 2 kleuters is relatief zeker 🤣) zaten we in de auto naar Roeselare.

Ava was duidelijk, zij wilde liefst gewoon thuis blijven vandaag en al he-le-maal niet stappen. Maar eenmaal we er dan waren was dat snel vergeten…. sneeuw, een bos en een belofte van een echt kasteel… hup, in 123 stonden ze ingeduffeld klaar voor vertrek!

We parkeerden ons op de parking van Provinciaal Domein Sterrebos. We hadden de wandeling niet echt mega goed opgezocht (hoeft ook niet want je kan perfect verschillende groenzones aan elkaar schakelen tot een lange wandeling, maar zo ver geraakten we vandaag zelfs niet 🧐). Er stond vrijwel meteen een infobord.

De meiden lezen altijd als eerste flink de pictogrammen. “mondmaskers aan”, “hoesten in je elleboog” en “niet te dicht bij elkaar wandelen” komen even vlot mee in de reeks als “honden aan de leiband”, “geen vuurtje” en “niet slapen in een tent”. Kids, ze zijn eigenlijk toch wel echt straffe rakkers!

We vonden meteen een hol van een diertje, een plas vol ijs die we even gingen pijlen en de laatste sneeuw rond het kasteel. Maar de echte vondst was volgens de kids toch wel de speeltuin gans voor hen alleen… jammer dat hier en daar t afval onder de sneeuw kwam uitpiepen. Want na ons eigen empirisch onderzoek kunnen we toch wel stellen dat dit provinciaal domein echt een ruim aanbod vuilbakken telde (in het bos wordt zelfs gesorteerd op de wandelpaden!). De speeltuin was een schot in de roos… en wat moet het daar aan de brasserie gezellig vertoeven zijn in de zomer!

Onze wandeling kronkelde verder langs het kasteel en terwijl onze kids hooligansgewijs de sneeuwmannen van andere kids wat plastische chirurgie gaven, genoten wij van de rust terwijl je hoogstens een waterkieken hoorde kraken door het laagje vijver-ijs. We kwamen vandaag af en toe wat joggers tegen maar toch was t vrij rustig in het park in vergelijking met Zwevegem vorig weekend…

Ondanks dat we vandaag geen verre wandeling deden, haalden we toch een dikke 2,5u een frisse neus, dronken we gezellig warme chocomelk op een bosbankje en maakten we plezier als gezinnetje! En dat is de wasmachine vol modderige natte kleren meer dan waard!

Orveytwandeling (Zwevegem)

Zondagochtend keek de strijk aanlokkelijk, maar de krakende vrieskou buiten nog aanlokkelijker! Dus we besloten onze kids snel (relatief bij kleuters eh) van 5 lagen dikke kleren te voorzien (leve oma die graag wollen truien breit), haalden de skisokken van vorig weekend nog eens boven & gingen voor een volledig nieuwe outdoor Ducksday tenu voor beide kids.

Ava vanaf nu te herkennen aan de blauwe streepjes en Lia doet de pre-loved rode blokjes van Ava voortaan aan… maar wel op haar eigen manier uiteraard. Zo hoort volgens haar bovenop de kap nog een muts van oma 😜

Christoph heeft in de keuken een steeds hoger wordend stapeltje prints liggen van wandelingen, krantenknipsels met tips (en andere rommel waar ik nu niet over ga uitwijden 🙈). We kozen voor 7km in de buurt van Moen en Zwevegem. Het printje van Natuurpunt zei “ oude spoorwegberm, vaarttaluds, een bos met shetlandpony’s en bosanemonen, kanaal Bossuit-Kortrijk”. De sectie “Toegankelijkheid en faciliteiten” vermeldde iets van honden aan de leiband (wat velen trouwens niet deden! Jammer want we zagen een haas en fazant dus het wildlife zou t zeker appreciëren). En verder waren wij dus vooral gefocused op onze kids zo snel mogelijk mee uit de deur te krijgen! Het feit dat er niet letterlijk stond dat het vlot toegankelijk was met een buggy, viel ons dus niet op!

Rond ongeveer 11u pikten wij t laatste parkeerplaatje in bij de start van de route.

Deju nog mensen hadden t zelfde idee of wat? Eigenlijk was onze route in vergelijking met ons weekendje sneeuw Ardennen vorige week een pak drukker. Toen kwamen we op 2dagen misschien 10 wandelaars tegen en vandaag echt 100 ofzo. Memo voor onszelf: knooppuntwandelingen zijn extra populair bij zondag-wandelaars die graag een frisse neus halen!

We startten de wandeling langs de oude spoorwegberm. De ene na de andere tegenligger keek bedenkelijk naar onze buggy en 1 koppel raadde ons gewoonweg af om verder te wandelen met onze pagadders vanwege de modder. Uiteraard waren we daardoor eens zo vastberaden. Ook als dat betekende dat we een veel te smal pad vol paaltjes in de giga modder moesten trotseren tot een nog smaller padje vol bobbels ergens op een mountainbikeroute. Ej wij zijn wel avonturiers eh 😂

De echte avonturiers vragen zich uiteraard af waarom wij de draagzakken niet meehadden. Wel 2 thermoskes warme chocomelk, een pak koekjes en 2 kids van elk 17kg. Geef toe, gij duwt dan toch ook liever een buggy dan dat hele gewicht op uw rug? Maar owboy…. had ik geweten waar we voorstonden, we hadden met veel plezier de draagzakken meegegritst! Ava stapte immers de volledige 7km uit en beurtelings ons patatje Lia had nog wel gelukt op momentje dat zij t moddervreten beu was!

De fietskar hield dapper vol (en zo wij ook met hier en daar al eens een moddervalpartij van een kleuter in aangepaste tenu.)

Na ongeveer een dik 1,5u ploeteren en ons eerste koekje, een wildplaspauze – waar ons meiden ondertussen zo pro in zijn dat ze ook totaal geen graten zien om temidden een stad te denken dat elke voortuin-boom dienst kan doen om eventjes beschut pipi te doen 🙀 – en veel gestap en gesleur later bereikten we t kanaal waar het tijd was voor onze warme chocomelk. Leve cécémel en enkele thermosjes!

Het stukje asfalt was welgekomen! En nadien was het hindernissengehalte ook een pak minder. Al misten we ergens een klein stukje – in een poging om een deel van de route af te snijden – en moest Christoph daardoor toch nog eens z’n bodybuilder-skills boven halen 🤷🏼‍♀️

Tot slot doken wij het Orveytbos in dat zo mogelijk nog populairder werd naarmate we verder door wandelden. De bosanemomen en shetlandpony’s waren uiteraard nergens te bekennen, maar we kwamen wel juf Ann tegen en een pak kindjes die de BLOB wandelzoektocht deden. Je merkte echt dat een pak bubbelende families daar afspraken voor een korte uitwaaipauze.

Bijna 4u later kwamen we met een duttende Lia (kwam die fietskar toch nog van pas!) en een trotse Ava (7km check!) moe, modderig maar voldaan weer aan de auto uit!

Parking: wij startten in Stationsstraat 116, Zwevegem waar ongeveer een 20tal autos konden staan, maar een pak mensen gebruikten de straten en bermen rond het Orveytbos als start. Ook mogelijk, je pikt in waar je wilt en vindt de houten knooppuntpalen vlot!

Route: wij downloadden het plannetje op de site van Natuurpunt en wandelden knooppunt 22-23-49-24-25-26-27-19-20-21 in een lus.

Tip: laarzen of hoge wandelschoenen geen overbodige luxe in de winter gezien de modder // verrekijker ook leuk. Wij konden een fazant spotten, een reiger en een haas. Maar er zitten ook een pak watervogels vermoedelijk (als je stille mede-wandelaars meebrengt)